{"type":"rich","version":"1.0","provider_name":"Transistor","provider_url":"https://transistor.fm","author_name":"Perfectly Unboxed","title":"Perfectly Unboxed #22 - Androniki Zachou","html":"<iframe width=\"100%\" height=\"180\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\" seamless src=\"https://share.transistor.fm/e/2e6e0bdd\"></iframe>","width":"100%","height":180,"duration":3042,"description":"🎙️ Perfectly Unboxed #22 – Η ιστορία της Ανδρονίκης και του ΝίκουΈνα Ελληνικό podcast με αληθινές οικογενειακές ιστορίες, διαδρομές αναπηρίας και ανθρώπους που επιλέγουν να μη σιωπήσουν.Είμαστε η Νίκη Μπενετάτου και η Μαρία Κουτρουμπή, δύο μαμάδες παιδιών με αναπηρία, που πιστεύουμε βαθιά στη δύναμη της αλήθειας, του μοιράσματος και της ορατότητας.Σε αυτό το επεισόδιο φιλοξενούμε την Ανδρονίκη Ζάχου, μητέρα τριών αγοριών.Το μικρότερο παιδί της, ο Νίκος, βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού.Η Ανδρονίκη έζησε για 13 χρόνια στη Γερμανία. Εκεί άρχισε να παρατηρεί τα πρώτα σημάδια. Την ησυχία. Την επιλεκτική βλεμματική επαφή. Τις στερεοτυπικές κινήσεις. Την καθυστέρηση στην ομιλία. Τη δυσκολία στις αλλαγές. Και εκείνο το μητρικό ένστικτο που της έλεγε ξανά και ξανά:«Κάτι συμβαίνει με το παιδί μου.»Στην αρχή την καθησύχαζαν.Της έλεγαν ότι είναι ενθουσιασμός. Ότι θα περάσει. Ότι μεγαλώνοντας θα εκφραστεί διαφορετικά.Όμως η Ανδρονίκη ήξερε.Και μετά ήρθε η διάγνωση.Αυτισμός.Μια λέξη που, όπως λέει η ίδια, δεν αλλάζει το παιδί σου. Αλλά αλλάζει τον τρόπο που καταλαβαίνεις τι χρειάζεται.Και λέει μια φράση που μένει:«Δεν άλλαξε τίποτα. Απλά τώρα ήξερα τι να κάνω.»Γιατί ο Νίκος ήταν ο ίδιος Νίκος.Το ίδιο παιδί.Το ίδιο χαμόγελο.Η ίδια ψυχή.Απλώς τώρα η μαμά του είχε έναν χάρτη.Σε αυτό το επεισόδιο η Ανδρονίκη μιλάει χωρίς ωραιοποίηση για τον φόβο, την αγωνία, το πένθος της διάγνωσης, αλλά και για τη δύναμη που γεννιέται όταν ένας γονιός αποφασίζει να μπει πραγματικά στον κόσμο του παιδιού του.Μιλάει για τις στερεοτυπίες, την επικοινωνία, τις αισθητηριακές δυσκολίες, τις αγκαλιές και τα φιλιά που κάποτε έμοιαζαν μακρινά και σήμερα έγιναν καθημερινή τρυφερότητα.Μιλάει για τα βλέμματα της κοινωνίας. Για τις άδικες παρατηρήσεις. Για τους ανθρώπους που νομίζουν ότι ξέρουν καλύτερα το παιδί σου από εσένα.Και όταν τη ρωτάμε τι θα ήθελε περισσότερο από τον κόσμο, δεν ζητά κάτι περίπλοκο.Ζητά δύο λέξεις:Αποδοχή και αξιοπρέπεια.Γιατί είναι εντάξει να είσαι στο φάσμα του αυτισμού.Είναι...","thumbnail_url":"https://img.transistorcdn.com/ddl72h3VUgorlGw6oiQRReiVxeq7CBBncPGqK4AgWsU/rs:fill:0:0:1/w:400/h:400/q:60/mb:500000/aHR0cHM6Ly9pbWct/dXBsb2FkLXByb2R1/Y3Rpb24udHJhbnNp/c3Rvci5mbS9hMGIw/ODM3YTJiMjgyOTlm/YTU1OGFmNzQwNzQ2/MjdlZS5wbmc.webp","thumbnail_width":300,"thumbnail_height":300}