{"type":"rich","version":"1.0","provider_name":"Transistor","provider_url":"https://transistor.fm","author_name":"Perfectly Unboxed","title":"Perfectly Unboxed #22 - Androniki Zachou","html":"<iframe width=\"100%\" height=\"180\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\" seamless src=\"https://share.transistor.fm/e/2e6e0bdd\"></iframe>","width":"100%","height":180,"duration":3042,"description":"🎙️ Perfectly Unboxed #22 – Η ιστορία της Ανδρονίκης και του Νίκου\nΈνα Ελληνικό podcast με αληθινές οικογενειακές ιστορίες, διαδρομές αναπηρίας και ανθρώπους που επιλέγουν να μη σιωπήσουν.\nΕίμαστε η Νίκη Μπενετάτου και η Μαρία Κουτρουμπή, δύο μαμάδες παιδιών με αναπηρία, που πιστεύουμε βαθιά στη δύναμη της αλήθειας, του μοιράσματος και της ορατότητας.\nΣε αυτό το επεισόδιο φιλοξενούμε την Ανδρονίκη Ζάχου, μητέρα τριών αγοριών.\nΤο μικρότερο παιδί της, ο Νίκος, βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού.\nΗ Ανδρονίκη έζησε για 13 χρόνια στη Γερμανία. Εκεί άρχισε να παρατηρεί τα πρώτα σημάδια. Την ησυχία. Την επιλεκτική βλεμματική επαφή. Τις στερεοτυπικές κινήσεις. Την καθυστέρηση στην ομιλία. Τη δυσκολία στις αλλαγές. Και εκείνο το μητρικό ένστικτο που της έλεγε ξανά και ξανά:\n«Κάτι συμβαίνει με το παιδί μου.»\nΣτην αρχή την καθησύχαζαν.\nΤης έλεγαν ότι είναι ενθουσιασμός. Ότι θα περάσει. Ότι μεγαλώνοντας θα εκφραστεί διαφορετικά.\nΌμως η Ανδρονίκη ήξερε.\nΚαι μετά ήρθε η διάγνωση.\nΑυτισμός.\nΜια λέξη που, όπως λέει η ίδια, δεν αλλάζει το παιδί σου. Αλλά αλλάζει τον τρόπο που καταλαβαίνεις τι χρειάζεται.\nΚαι λέει μια φράση που μένει:\n«Δεν άλλαξε τίποτα. Απλά τώρα ήξερα τι να κάνω.»\nΓιατί ο Νίκος ήταν ο ίδιος Νίκος.\nΤο ίδιο παιδί.\nΤο ίδιο χαμόγελο.\nΗ ίδια ψυχή.\nΑπλώς τώρα η μαμά του είχε έναν χάρτη.\nΣε αυτό το επεισόδιο η Ανδρονίκη μιλάει χωρίς ωραιοποίηση για τον φόβο, την αγωνία, το πένθος της διάγνωσης, αλλά και για τη δύναμη που γεννιέται όταν ένας γονιός αποφασίζει να μπει πραγματικά στον κόσμο του παιδιού του.\nΜιλάει για τις στερεοτυπίες, την επικοινωνία, τις αισθητηριακές δυσκολίες, τις αγκαλιές και τα φιλιά που κάποτε έμοιαζαν μακρινά και σήμερα έγιναν καθημερινή τρυφερότητα.\nΜιλάει για τα βλέμματα της κοινωνίας. Για τις άδικες παρατηρήσεις. Για τους ανθρώπους που νομίζουν ότι ξέρουν καλύτερα το παιδί σου από εσένα.\nΚαι όταν τη ρωτάμε τι θα ήθελε περισσότερο από τον κόσμο, δεν ζητά κάτι περίπλοκο.\nΖητά δύο λέξεις:\nΑποδοχή και αξιοπρέπεια.\nΓιατί είναι εντάξει να είσαι στο...","thumbnail_url":"https://img.transistorcdn.com/ddl72h3VUgorlGw6oiQRReiVxeq7CBBncPGqK4AgWsU/rs:fill:0:0:1/w:400/h:400/q:60/mb:500000/aHR0cHM6Ly9pbWct/dXBsb2FkLXByb2R1/Y3Rpb24udHJhbnNp/c3Rvci5mbS9hMGIw/ODM3YTJiMjgyOTlm/YTU1OGFmNzQwNzQ2/MjdlZS5wbmc.webp","thumbnail_width":300,"thumbnail_height":300}