Lisa: Hey Maarten!
Maarten: Hoi Lisa, alles goed?
Lisa: Nou, ik werd vanmorgen wakker en toen had iemand me weer toegevoegd aan een nieuwe WhatsApp-groep. Ik word er gek van!
Maarten: Oh nee, welke nu weer? De 'buurt-bbq-commissie'?
Lisa: Haha, bijna! Het ging over een vage reünie. Maar het zette me wel aan het denken over online privacy enzo.
Maarten: Ja, precies. Voordat je het weet, zit je in twintig groepen en deelt iedereen ongevraagd foto's en informatie.
Lisa: Exact! En dan nodigen ze je uit zonder eerst te vragen. Ik heb de meldingen meteen uitgezet. Dat doe ik eigenlijk altijd.
Maarten: Dat is wel verstandig. Ik verlaat de groepen gewoon als ze niet meer relevant zijn. Ik ruim ze regelmatig op.
Lisa: Oh wacht, dat is een goed idee. Opruimen! Ik laat ze altijd maar gewoon staan. Mijn telefoon staat helemaal vol met groepen voor een eenmalig feestje van drie jaar geleden.
Maarten: Haha, ja, die ken ik. Als leraar heb ik ook een appgroep met de ouders van mijn klas. Dat is soms... een uitdaging. Je moet echt grenzen aangeven.
Lisa: Oh nee, dat lijkt me vreselijk! Krijg je dan 's avonds laat nog berichtjes?
Maarten: Soms wel, ja. Dan bel ik de volgende dag even terug als het belangrijk is. Maar de meesten snappen gelukkig wel dat ik na vijven niet meer reageer.
Lisa: Goed dat je dat zo doet. Eigenlijk is dat met social media hetzelfde. Hoe ga jij om met je privacy-instellingen op bijvoorbeeld Instagram?
Maarten: Ik kijk die instellingen elk halfjaar even na. Soms verandert een platform de voorwaarden en dan deel je ineens meer dan je dacht.
Lisa: Slim. Ik heb mijn profiel een tijdje geleden helemaal privé gemaakt. Alleen vrienden kunnen mijn foto's zien. Ik wil mijn gegevens een beetje afschermen.
Maarten: Ja, dat heb ik ook gedaan. Ik moest laatst wel mijn wachtwoord aanpassen, want ik kon nergens meer inloggen. Heel onhandig.
Lisa: Herkenbaar. En dan LinkedIn... dat is ook zoiets. Ik krijg de hele tijd verzoeken van mensen die ik totaal niet ken.
Maarten: Nou ja, dat is het idee van netwerken, toch? Al moet ik toegeven dat ik de meeste uitnodigingen ook negeer.
Lisa: Precies! Gisteren stuurde een recruiter me een heel lang bericht. Ik had hem nooit toestemming gegeven om contact op te nemen. Ik vond het best opdringerig.
Maarten: Dat is waar. Ik had laatst juist wel een positieve ervaring. Een oud-collega raadde me via LinkedIn aan voor een freelance klus. Dat kwam dus goed uit.
Lisa: Oh, kijk. Dan werkt het dus wel. Misschien moet ik mijn profiel eens bijwerken. Ik heb er al jaren niks meer aan gedaan.
Maarten: Het kan geen kwaad. Maar je moet wel zelf de controle houden over wie je toelaat en wat je deelt. Je moet er bewust mee omgaan.
Lisa: Zeker. Ik heb zijn verzoek toen afgewezen. Ik dacht: nee, hier houd ik niet van. Ik bepaal zelf wel met wie ik connect.
Maarten: Groot gelijk. Je moet altijd de voorwaarden goed doorlezen voordat je ergens aan meedoet, maar wie doet dat nou echt?
Lisa: Echt niet! Niemand toch? Je klikt gewoon op 'akkoord' en je gaat door. Lekker belangrijk, die lap tekst.
Maarten: Haha, ja, eigenlijk wel. En achteraf kom je er dan pas achter wat je allemaal hebt weggegeven zonder erover na te denken.
Lisa: Dat woord dat ik net gebruikte, 'opdringerig'. Dat is echt precies hoe het voelde. Alsof iemand te dichtbij komt, maar dan online.
Maarten: Ja, dat dekt de lading wel. En 'afschermen' is ook een goed woord. Je probeert je gegevens te beschermen tegen nieuwsgierige blikken.
Lisa: Precies. Ik ben me er de laatste tijd veel meer bewust van wie ik toestemming geef om mijn dingen te zien.
Maarten: Dus, we hebben het gehad over de stortvloed aan WhatsApp-groepen, het nut en de onzin van LinkedIn, en hoe je een beetje bewust kan omgaan met je online privacy.
Lisa: Ja, en over het belang van je profiel goed afschermen en niet zomaar iedereen toelaten. Gaat lekker zo.
Maarten: Nou ja, ik ga maar weer eens een paar groepen opruimen.
Lisa: Haha, goed plan! Ik spreek je volgende week weer. Doei!
Maarten: Is goed. Tot dan, doei!