Nou, Rick hier. Bedankt voor het luisteren — iedereen bedankt voor jullie support.

Nou, Omar zat vroeg in een sporthal in Heerenveen, met zo’n houten bankje dat altijd een beetje kraakt. Hij had zich aangemeld voor een EHBO-cursus, want hij wilde niet meer “ehhh… wat nu?” denken als iemand valt. In de hoek stond een automaat die naar lauwe chocolademelk rook, en ergens piepte een deur steeds open en dicht. Omar friemelde aan het papieren polsbandje dat hij bij de balie had gekregen. Hij voelde zich een beetje spannend en ook trots, want hij was gewoon gegaan. 💪

Naast hem zat een vrouw met een donkerblauwe sjaal. Ze keek vaak op haar telefoon, alsof ze op nieuws wachtte dat niet kwam. Omar wilde iets zeggen, maar hij durfde net niet. Toen hoorde hij een klein radiootje bij de tafel van de cursisten. Iemand had de Wekdienst aan staan, zachtjes, maar net hard genoeg.

Joh, en toen kwam het: steun voor de Iraanse bevolking. Een man met een grijze snor zei: “Ze gaan weer praten over hulp en steun.” De vrouw naast Omar zuchtte diep. Omar draaide zich naar haar toe. “Gaat het?” vroeg hij.

Ze knikte, maar haar ogen waren nat. “Ik heet Shirin,” zei ze. “Mijn vriendin woont nog in Iran. Soms kan ze mij niet bellen. Dan word ik gek in mijn hoofd.”

Omar slikte. “Da’s ook wat… Wil je even zitten, eh, blijven zitten bij mij?” Hij hoorde zichzelf stuntelig praten. Shirin lachte heel klein. “Ja, dank je.”

Aan de andere kant van de hal riep ineens iemand: “PSV kan kampioen worden!” Twee jongens in sportkleding begonnen te discussiëren alsof het over leven en dood ging. “Als ze vandaag winnen, dan is het bijna klaar!” zei de één. De ander zei: “Kom op zeg, niet jinxen!”

Omar fluisterde tegen Shirin: “PSV… is dat een soort hulporganisatie?” Shirin keek hem aan en schoot in de lach. “Nee joh,” zei ze, “dat is voetbal.” Omar voelde zijn wangen warm worden. “Bijna! Ik dacht even dat PSV een persoon was,” zei hij. Shirin lachte nog harder. DIT IS HET, dacht Omar: zelfs met zwaar nieuws kan je heel even lachen. 🌷

Toen trilde Shirins telefoon. Ze keek, hield haar adem in, en nam op. Ze sprak snel, zacht, en knikte steeds. Na een minuut hing ze op. “Ze is oké,” zei ze, met een stem die eindelijk weer ruimte had.

Omar legde zijn hand kort op het bankje, dicht bij haar hand, maar niet erop. “Lekker bezig,” zei hij. “Echt. Jij houdt vol.” Shirin keek hem aan. “Jij ook,” zei ze. “Met je EHBO en je… PSV.”

Later die ochtend oefenden ze samen verbanden. Omar dacht: steun is soms een groot plan op tv, maar soms is het ook gewoon naast iemand blijven zitten, precies op tijd. 🚲

Nou... Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.