Hoi, Rick hier. Fijn dat je luistert — bedankt voor jullie support.

Nou, Lieke zat op de veerboot richting Texel, met haar knieën tegen een koude metalen reling en een papieren bekertje chocolademelk dat veel te snel leeg ging. Binnen klonk een scheepsbelletje dat elke keer net iets te enthousiast “ding!” zei, alsof het zelf ook op vakantie wilde 🚲. Ze had zich voorgenomen om rustig de krant te lezen, maar haar aandacht bleef hangen bij de mensen om haar heen: een gezin met jassen die naar zeezout roken, twee studenten met een zak drop die maar bleef ritselen, en een man die hardop een woordspelletje speelde met zichzelf. Lieke glimlachte. Ze voelde zich licht in haar hoofd, op een goeie manier, alsof de dag nog alle kanten op kon. Hoewel ze eigenlijk alleen maar een paar uur weg wilde, had ze toch het gevoel dat er iets ging gebeuren. Zoals zo vaak.

Joh, en toen schoof er een vrouw naast haar, met een rugzak vol stickers van vliegvelden. Ze legde haar telefoon op tafel, en precies op dat moment begon een nieuwsfragment te spelen. “Topman Air Canada stapt op omdat hij geen Frans spreekt,” zei de stem. Lieke keek op. “Meen je niet,” mompelde ze.

De vrouw grinnikte. “In Canada is dat dus echt een ding. Frans en Engels. Als je bovenaan staat, moet je allebei kunnen.”

Lieke trok haar wenkbrauwen op. “Maar hij bestuurt toch een luchtvaartmaatschappij? Dan heb je toch meer aan… nou ja… vliegen?” Ze tikte tegen het raam alsof daar meteen een vliegtuig langs zou komen.

“Precies!” zei de vrouw. “Maar ja, politiek, taal, gevoel. Da’s ook wat.”

Aan de overkant bemoeide de man met het woordspelletje zich ermee. “Ik zou ook opstappen als ik elke dag in een vergadering ‘bonjour’ moest zeggen en iedereen me aankijkt alsof ik haring met slagroom bestel.”

Lieke schoot in de lach. “Kom op zeg, dat is wel een beeld.”

De vrouw hield haar telefoon omhoog. “Kijk, hier staat het. Hij sprak nauwelijks Frans.”

Lieke dacht aan die keer dat ze in een snackbar per ongeluk “twee kroketten” bestelde terwijl ze er maar één wilde. Achteraf gezien was dat niet de grootste ramp, maar ze had zich wel rood gevoeld. “Taal is gek,” zei ze. “Je kunt slim zijn, maar één woord verkeerd en mensen horen alleen dát.”

De man knikte ernstig, alsof hij een juryrapport uitdeelde. “Daarom leer ik elke week één nieuw woord. Deze week: ‘tweetalig’. Vorige week: ‘keukentrapje’.”

“Lekker bezig!” zei Lieke. “DIT IS HET! Een keukentrapje redt je altijd.”

Toen het schip aanmeerde, liepen ze samen naar buiten. Lieke merkte dat ze zin had om niet alleen maar rond te dwalen. “Zullen we straks een terrasje pakken?” vroeg ze, terwijl ze zichzelf meteen betrapte: ze had net gezegd dat ze rustig aan wilde doen.

“Dat kwam goed uit,” zei de vrouw. “Ik wil ergens zitten waar ze geen vliegveldkoffie hebben.”

Onderweg vertelde Lieke ineens over die eerdere dagen: Fleur, die veel te vroeg bij het planetarium in Franeker stond met automaatkoffie die naar nat karton rook, en Sanne, die in Leiden in een grote hal zat te friemelen met haar OV-chipkaart alsof het een stressbal was. “En nu dit nieuws,” zei Lieke. “Over een man die struikelt over taal.”

De man wees naar een bordje met “Welkom” erop. “Gelukkig kunnen we dát allemaal lezen.”

Lieke haalde diep adem en voelde zich rustig. Ze nam zich voor om weer wat Franse woorden op te frissen, niet omdat het moest, maar omdat het iets zegt: je neemt mensen serieus. En eerlijk? Dat idee smaakte bijna net zo goed als een verse stroopwafel 🌷.

Nou... Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.