Rob:

Dit is zero for three radio. Welkom bij zero for tree radio. Jouw gids door de rafelige randjes en onverwachte parels van de alternatieve muziek scene. Vandaag reizen we van funky kustplaatsen tot donkere kelders. 3 stemmen 10 tracks, genoeg verhalen voor onderweg.

Rob:

We beginnen met Tandy.

Wim:

Ingo, vertel het maar.

Ingo:

Ja, dat is jouw keuze.

Wim:

Ja sorry.

Ingo:

Ik ben wel heel benieuwd. Ik heb net al een beetje gehoord van mij.

Wim:

Het is voor mij een niet hele voor de hand liggende keuze want dat is niet echt bepaald mijn type muziek. Maar ik vind dit zo mooi geproduceerd. En ik vind het ook zo mooi, er zitten zelfs best wel veel dwarsfluitachtige dingetjes in. Maar het is zo groovy en wicked. Omdat het zo groovy is en een beetje sole, een beetje fungous, waar ik niet echt van hou, in dit geval doet het mij denken aan 'Even after all'. En ja, ik het een beetje glad.

Rob:

Oké.

Wim:

Maar ook met een rafelrandje aan de ene kant.

Rob:

Dat was Tandy uit Margate, hè?

Wim:

Kustplaats. 57000 inwoners.

Rob:

Oké oké.

Wim:

En volgens Ingo is daar niks te doen.

Ingo:

Oké.

Wim:

En volgens andere mensen is het de grootste hipster bolwerk nu op dit ogenblik upcoming

Ingo:

Ja, het was er al in 2019, dus het kwam wel

Rob:

Maar van Margate gaan we naar Oxford, naar Canada met het nummer Slipe Of The Earth Angle.

Ingo:

Ja, het is een voorproefje van het aanstaande derde album, The Fire. En het is donker en betoverend en ik vind het vooral een mooie productie.

Rob:

Ja, prachtig. Canedia met Slide Of The Earth. Ongelooflijk mooie slide. Mooi,

Ingo:

hè? Mooie productie. Alleen het klapje vond ik niks.

Wim:

We waren net een beetje Ik

Ingo:

snap waarom ze het doen, ikzelf haalde mij uit het moment.

Rob:

We gaan naar Max Baby met nothing ever changes. Een beetje neopsychedelica, denk ik.

Wim:

Neopsychedelica. Maar ook wel heel veel new waves zitten erin. En donkere art rock. En het is alsof je je droom uit mekaar spat. Zo zo maak hij een beetje muziek.

Wim:

Volgens mij is echt een solist een one man man ding. Oké. Die alles wel heel goed onder controle heeft. En ja, ik vond het wel verrassend. Dus ik dacht ik ga zeker met mij op een shortlistje.

Rob:

Max baby met nothing ever changes. We gaan naar BC Camplight, a sobere conversation Ingo. Van kleur naar contrast.

Ingo:

Ja, BC Camplight, ik weet niet of iemand van jullie dat nog weet, die hebben wij in onze oude office steeds een keer gehad. En hij is eigenlijk een stand alone artiest die alles maakt. Maar live heeft hij wel een band om zich heen en dat was voor mij de eerste keer dat ik echt zo'n Gen Z band op de bühne zag. Zeg maar allemaal hipster jongens. En eigenlijk daarna zijn we naar Brighting gegaan en toen zag je heel veel van die bands met diezelfde activistische houding op de bühne staan.

Ingo:

PC Camplight heeft gespeeld op reperbaan. En ja, ik ik ben wel fan van die artiest. En dit is titel track van een laatst album.

Rob:

Ja, dat was BC Camplight met Assobor Conversation.

Wim:

Wat vonden we daarvan? Kurkie.

Ingo:

Is niet, het is gewoon

Wim:

Het zit niet zo op het puntje van mijn stoel.

Ingo:

Het is gewoon leuk. Ik ik ja.

Wim:

Wacht even, gewoon leuk? Is de hond van

Ingo:

Nee, bedoel meer van het is gewoon luchtige.

Wim:

Ja.

Ingo:

Zit weirness achter wat ik tof En ik heb gewoon hele goede herinneringen aan het live optreden. En dat is toch altijd anders dan op plaat.

Rob:

Nou iedereen mag het voor zichzelf ook uitmaken als je luistert. We gaan naar Modern Nature met de some sourcef.

Wim:

En ik denk dat heel veel mensen zeggen, sorry, maar ik vind het echt niet saai. Het is echt Het refereert ook een heel klein beetje aan mij deeus. Het is heel minimalistisch. Album hiervoor was totaal zweverig en wicked en nu is het weer helemaal terug een beetje in die in die vibe. Helaas.

Wim:

Ik zie dat Ben alleen maar in Engeland gaat spelen, Amerika en in Canada. Maar ja, ik vind dat nieuwe album wat die mensen hebben gemaakt ja, pakte mij meteen. En vooral omdat de sound is heel mooi. Het is heel minimalistisch en als er dan iets gebeurt heeft dat ja dan dan zit dat dan explodeert dat een klein beetje ja ja. Oké.

Wim:

Hij heeft het in recensies over zwevende texturen en vage contouren bij volledig los van ritme en structuur.

Rob:

Dat is eigenlijk minimalistisch maar wel heel strak.

Wim:

Ja, ik weet niet of het strak is.

Rob:

Gaan het gewoon luisteren. Wel heel minimalistisch maar heel strak. Heel sfeerisch ook.

Wim:

Ja, vind het super sferisch. Het had ook een nummer van Deus kunnen zijn. Inge vond ze te traag?

Ingo:

Een tik te traag.

Rob:

Ja goed, er zijn bepaalde momenten dat

Wim:

dat heerlijk is natuurlijk. We

Rob:

gaan naar Oostenrijk, zie ik. Naar Gardens met het nummer Shift.

Ingo:

Ja, die spelen of die hebben ook gespeeld op Reparbahn Festival. En ik vond het Ik kon er niet veel van vinden. Maar ik vond het wel tof en ze noemen het zelf duistere postpunky vrouwenpop.

Wim:

Oké.

Ingo:

Dus ja, ik weet niet wat we nog iets hebben. Een EP uit, die heet Shift. En voor de rest is er eigenlijk niet heel veel van die band bekend. Dus dat vond ik wel Ik heb me hier gewoon ik dacht leuk nummer.

Rob:

Oké.

Ingo:

Gaan we doen.

Rob:

Ja, dat was Garden's met Shift uit Oostenrijk.

Wim:

Wat vonden we ervan heren? Wim vooral. Nou, ik vond het supervrolijke muziek. Even echt gezellig. Een beetje wat donkerder, oostpunkachtig.

Ingo:

Ja maar je hoort wel de Oostenrijkse bergen toch?

Rob:

Ja, de de Alpenvoorgloren.

Ingo:

Zo de drums en de bass, dat is zo rij maar door.

Rob:

Iets heel anders, is nu Fletsjor Fletsher? Is dat een beetje stadion materiaal Wim?

Wim:

Nou dat is geen stadion materiaal Fletsher Home heet het nummer. Nee maar dit is wel een band waar ik mijn hand van het vuur durf te steken dat deze band echt heel ver gaat komen. Omdat hij die krijgt overal zoveel goede recensies. Die wordt echt zo gehyped op dit ogenblik. Het is echt ongelooflijk en ik vind het ook echt mega mega mega interessant klinken.

Wim:

Staat nu wel weer in Paradiso, doet maar 1 show in Nederland, is een Paradiso. Ik denk dat we hier een band te pakken hebben die uiteindelijk wel een hele grote pot kan breken.

Rob:

Oké, ik ben heel benieuwd.

Wim:

Zijn maar een paar singeltjes uit en en wordt al helemaal op de BBC stuk gedraaid.

Ingo:

Ja, ik snap wel jouw opmerking Rob. Welke opmerking? Stadionateriaal.

Rob:

Stadionateriaal, ja.

Ingo:

Ik vond, ik weet niet of dat hoorntje in het begin, ik, dat vond ik mooi en dan die drums, mooie sound, maar het is wel bombastisch, ja. Ja. Het heeft wel handjes in de lucht nodig. In a good way, hè? Ik bedoel niet, ik heb het niet over klappen juichen en naar links, naar rechts.

Rob:

Ja, We gaan het zien wat er met de band gebeurt, maar de tekenen zijn groots. Yes. We gaan naar Nikita Curtis uit Leipzig met het nummer Adort.

Ingo:

Ik hou van Leipzig. Vind ik nou een vette stad. Goede scene. Dat is nog echt de punker te vinden zeg En ja ik vind dat gewoon, ik kom daar graag. En ik vind dat je hoort dat deze band uit die regio komt.

Ingo:

Beetje boos.

Rob:

Oké. Maar niet te. Ja, lekker Ingo. Ja toch? Compromissieloos.

Rob:

Ja, zo zou je het kunnen zeggen. Ja, te gek. Zullen we door met Get Down Services uit Brussel? Met het nummer dog dribbel.

Wim:

Yes! Leuke band. Hier moeten we er niet over zeggen, vind ik. Ik vind het een mix van jaren 80, is gewoon Britse dance punk, beetje post punk,

Rob:

Beetje chaos.

Wim:

Beetje chaos, beetje wikkend. Hele trans band heeft een hele leuke band foto. Dat ze in een soort, de ene zit in een, in een eend geloof ik of zoiets, andere in een vaak. Kermis attractie. Ziet er echt mega interessant uit.

Wim:

En het is gewoon een wickerd band, zo moet je het zeggen. Chaos en dansbaar.

Rob:

Dok dribbel van Get Down Services.

Ingo:

Goeie humor.

Rob:

Een beetje LCD sound system ook. Ook een

Ingo:

beetje De Staat. Dat is een beetje vloeken. Dat fuzzy gitaartje en dan die doen doen gewoon. Ja, lekker.

Rob:

Jongens, het was er maar weer bijna. Nog 1 track.

Wim:

Ja, nog eentje.

Rob:

We gaan er depressief uit dan. Jina ET met het nummer Trauma.

Ingo:

Ze beschrijft haar ervaringen als vrijwilliger in het vluchtelingenkamp op Lesbos. Het legt de nadruk op het schuldgevoel en de empathie voor degenen die leiden door het beleid van haar eigen land.

Wim:

Dat is geen makkelijke luisterkosten.

Ingo:

Nou, ik vind het een prachtige productie met het pakte mij wel. Dat sluiten we mee. We eindigen wat rustiger.

Rob:

Dat is goed. Dan zien we elkaar, we horen elkaar over 2 weken weer.

Wim:

Ja. 8 oktober, hè? Ja, en we gaan ook live. 8 oktober. We live.

Wim:

Voor

Ingo:

het eerst.

Wim:

8 op 6.

Ingo:

We nemen verzoekjes aan, maar dan kun je nu al mailen.

Rob:

Wel een

Wim:

beetje spannend,

Rob:

moet ik zeggen.

Ingo:

Wat was het iemand daar ook alweer? Serafatrieradio, nee?

Rob:

Serafatrie radiomuziekje terecht muziekjetrefferent

Ingo:

punt nl. En dan mogen ze verzoekjes doorsturen.

Wim:

Maar dan wel voor 5 oktober. Ja. Oké, 8 oktober de live uitzending van werk.

Rob:

Oké, we sluiten af met een trauma van Dit was voor 3Radio. Tot de volgende keer.