Lisa: Maarten, ik moet even klagen. Ik ben net door een stortbui gefietst... mijn haar, mijn kleren, alles is nat!
Maarten: Oh nee! Ik zag op Buienradar al dat er een flinke bui aankwam boven Utrecht. Je had even moeten wachten.
Lisa: Ja, ja, lekker makkelijk gezegd. Ik had haast! Maar serieus, het is toch bizar? Het ene moment schijnt de zon, het volgende... dit. Waarom praten we hier altijd over?
Maarten: Nou ja, omdat het ons leven zo direct beïnvloedt. Het weer hier is ontzettend wisselvallig, dat weet je toch?
Lisa: Wisselvallig is een understatement. Vanochtend dacht ik nog: wat een heerlijke dag, ik trek iets zomers aan.
Maarten: En toen stond je een uur later in de stromende regen? Klassiek.
Lisa: Ja precies! Helemaal doorweekt. Mijn hele plan voor de dag is in het water gevallen, letterlijk. Echt niet normaal.
Maarten: Haha, ik zie het voor me. Maar dat is dus typisch Nederlands. Je moet eigenlijk altijd een 'plan B' hebben voor het weer. Een extra vest, een paraplu...
Lisa: Maar waarom zijn we er zo door geobsedeerd? In Spanje praten ze toch ook niet de hele dag over de zon?
Maarten: Nee, want die is er bijna altijd. Bij ons is het onvoorspelbaar. En ik denk dat het dieper zit dan alleen maar 'small talk'. Het heeft alles te maken met onze geschiedenis van waterbeheersing.
Lisa: Oh ja, de dijken en polders. Dat je daar weer mee komt, jij als leraar.
Maarten: Ja, natuurlijk. We hebben ons land letterlijk op het water veroverd. Dus elke verandering in het weer, met name veel regen, is voor ons van direct belang. Het zit in ons DNA om op het water te letten.
Lisa: Hm, dat is eigenlijk best een logische verklaring. Ik dacht altijd dat we gewoon een volk van klagers waren.
Maarten: Dat is ook een deel van de charme, toch? Samen klagen over het weer schept een band. Niets is zo verbindend als een gedeelde hekel aan miezerregen.
Lisa: Haha, ja, dat is waar. En met de klimaatverandering wordt het alleen maar erger. Die zeespiegelstijging, bijvoorbeeld. Ik vind dat best een eng idee, hoor.
Maarten: Ja, dat is het ook. Het is niet meer abstract. Je ziet de effecten nu al. De zomers worden heter, met soms een echte hittegolf. Dan is het dagenlang zo benauwd dat je bijna geen adem krijgt.
Lisa: Pfoe, ja, vreselijk. En dan krijg je plotseling van die extreme onweersbuien om de hitte te breken. Het hele systeem lijkt van slag.
Maarten: Precies. Het klimaat wordt extremer en dus nog onvoorspelbaarder. De seizoenen vervagen een beetje.
Lisa: Nou, doe mij dan toch maar een stabiele zomer. Al is het maar voor twee weken. Lang leve de zon, zou ik zeggen!
Maarten: Haha, het zij zo. Maar ik zou toch maar een paraplu in je tas houden.
Lisa: Uiteraard. En Buienradar op mijn startscherm. Oh wacht, ik ga nu meteen even kijken...
Lisa: Je noemde net een paar goeie woorden. 'Wisselvallig' is echt perfect. En ook 'benauwd'.
Maarten: Ja, 'benauwd' is dat gevoel van warm en vochtig tegelijk, hè? Dat je het gevoel hebt dat de lucht heel zwaar is en je moeilijk kunt ademen.
Lisa: Precies! En wat is nou het officiële verschil tussen 'miezeren' en een 'stortbui'? Ik gebruik die woorden soms een beetje door elkaar.
Maarten: Nou, miezeren is die hele fijne, irritante motregen die uren kan duren. Een stortbui is een korte, maar heel hevige regenbui. Alsof er een emmer water leeggegooid wordt.
Lisa: Oké, duidelijk. Vandaag was dus een stortbui. Geen twijfel over mogelijk.
Maarten: Dus, samenvattend: we hebben het gehad over onze nationale obsessie met het weer, van de onvoorspelbare buien tot de diepere redenen zoals onze waterbeheersing en geschiedenis.
Lisa: En dat door klimaatverandering alles nog extremer wordt en we dus nog meer hebben om over te praten. Van hittegolf tot stortbui. Gaat lekker.
Lisa: Nou goed, ik ga proberen droog thuis te komen. Ik spreek je snel weer!
Maarten: Doe voorzichtig. Tot de volgende keer.
Lisa: Doei!