Welkom bij Dutch Fluency! Rick hier met een mooi verhaal voor je vandaag.

# Laatste Bestemming

Lars werkte al drie jaar als filmcriticus voor een klein online tijdschrift. Het was niet zijn langgekoesterde droom geweest — achteraf gezien was hij er eigenlijk per ongeluk in gerold — maar hij vond het heerlijk. Elke week mocht hij naar de bioscoop, en het tijdschrift betaalde zelfs zijn kaartjes. Dat kwam goed uit, want bioscoopkaartjes waren tegenwoordig niet goedkoop.

Op een regenachtige dinsdagmiddag — het regende alweer, natuurlijk — ontving Lars een e-mail van zijn hoofdredacteur. Er was een perssvertoning van een nieuwe Nederlandse film. "Laatste Bestemming" heette hij, een remake van de Amerikaanse horrorfilm "Final Destination" uit 2000. Lars fronste zijn wenkbrauwen. Een Nederlandse remake van een Amerikaanse horrorfilm? Dat was... onverwacht.

Hoewel hij meer thuis was in arthouse-films en documentaires, besloot hij toch te gaan. Buiten zijn comfortzone stappen was goed voor een criticus, vond hij. Bovendien stond er in de e-mail iets interessants: de film was geregisseerd door dezelfde man die bekend was van de populaire "Verliefd op"-romantische komedies. Lars kende die films goed. Ze waren luchtig, grappig en vol met Nederlandse humor. Maar horror? Dat was een heel andere wereld.

Hij ging blanco naar de vertoning — hij had bewust geen recensies gelezen — en nam plaats in de halfvolle zaal. Naast hem zat een vrouw die een grote zak popcorn vasthield en er al nerveus uitzag nog voordat de film begonnen was.

De film begon. Lars keek. Hij keek nog meer. Na twintig minuten begreep hij waarom mensen op internet vragen hadden gesteld over deze film. De regisseur had duidelijk zijn best gedaan, maar de stijl van de "Verliefd op"-films schemerde overal doorheen. Omdat de man gewend was aan romantische komedies, maar geen echte horrorervaring had, voelden de enge scènes soms meer aan als... ongemakkelijke dates dan als echte angstmomenten. De personages praatten te veel, maakten grappige opmerkingen op verkeerde momenten, en één scène eindigde bijna met een knuffel.

De vrouw naast hem lachte hardop op een moment dat ze eigenlijk had moeten schreeuwen.

Toch — en dit verraste Lars het meest — was de film niet slecht. Hij was anders. Het was een soort eerbetoon aan het origineel, maar dan gefilterd door een typisch Nederlandse blik. Direct, een beetje onhandig, maar ook warm.

Daarom schreef Lars in zijn recensie: "Laatste Bestemming is misschien geen echte horrorfilm, maar het is wel een eerlijke Nederlandse film. En dat is de moeite waard."

Hij stuurde zijn stuk in, pakte zijn fiets, en reed naar huis. In de regen, uiteraard.

Dat was het weer! Op dutchfluency.com vind je meer en zelfs je eigen podcast op maat. Laat een review achter als je het leuk vond. Tot morgen!