Net als de spieren in de sportschool kun
je ook je eigen geest trainen om mentaal
fit te zijn.
En die mentale fitheid is de basis van
waaruit je alles doet.
Wat kunnen we doen?
Je hebt de overtuiging, ik ben niet goed
genoeg.
Je kunt jezelf daar niet uit denken.
Dat kan niet, anders had je het al
gedaan.
Dus je wil juist die beide hersenhelften laten
samenwerken...
om vanuit een gevoeld inzicht tot nieuw gedrag
te komen.
Hoe kan je dan die gedachte op je
hoofd trainen?
Wat train je dan?
Vandaag in de Rust in je Hoofd podcast
spreek ik met Wouter de Jong.
De auteur van Mindgym, de sportschool voor je
geest.
Wouter ging naar de toneelschool en werd een
bekend acteur.
En daarna koos hij voor een andere richting
als mindfulness trainer, spreker en auteur.
In zijn nieuwste boek Full Body Thinking richt
hij zich op de samenwerking tussen lichaam en
hoofd.
We gaan in op de mentale blokkades die
ons onrustig kunnen maken...
en hoe je met meer lichaamsbewustzijn tot rust
in je hoofd kan komen.
Vandaag in de Rust in je Hoofd podcast,
Wouter de Jong.
Fijn dat je er bent.
Je ziet er enthousiast en vrolijk en blij
uit, zo ken ik jou.
Als ik video's van je zie, ben je
altijd blij en vrolijk.
En dan probeer ik zo een beetje door
dat hoofd heen te kijken...
en dan denk ik van, hoe is het
met de rust in het hoofd van Wouter?
Ja.
Op dit moment.
Of vandaag, deze week.
Ja, ik snap het.
Ja, op zich.
Ik heb altijd wel een soort basiskalmte.
Dat heb ik niet altijd gehad, maar tegenwoordig
heb ik wel dat meer belichemd.
Er is meer balans.
Ja.
Is dat de leeftijd?
Ik denk dat de leeftijd ook meespeelt.
Dan word je rustiger.
Ja.
Als ik kijk hoe ik op mijn twintigste
was, dan had ik nooit verwacht dat ik
hier zou zitten.
Nee.
Ik weet niet of jij hetzelfde hebt, maar
dan zou ik echt denken...
Nee, totaal niet.
En het is natuurlijk ook waar je aandacht
aan geeft, dat groeit.
Dus de afgelopen vijftien, twintig jaar heb ik
verschillende technieken in mijn leven geïncorporeerd.
En dat zorgt natuurlijk ook voor dat het
gaandeweg meer een levenshouding wordt.
Waardoor je...
Waar je over schrijft, daar weet je inmiddels
heel veel van af.
Dus dat is ook je leven geworden natuurlijk.
Je kunt moeilijk dit soort boeken schrijven en
zelf een stresskip zijn.
Dan gaat het niet werken.
Dan komt je boodschap niet over.
Ja, dat is een beetje als een paffende
sportschoolleraar die zegt van...
Hup, je moet aan je gezondheid werken.
Zeker, ja.
Mindgym was voor jou de doorbraak om te
schrijven en te praten over wat daarboven in
ons hoofd gebeurt.
Je zegt ook altijd, ik doe dat op
een niet zweverige manier.
Wat is er tegen op zweverigheid?
Uiteindelijk heeft elke aanpak hetzelfde doel.
Ja.
Namelijk je vrijer laten leven.
Het is maar net hoe je het verpakt,
wat maakt of iemand erop aangaat.
En zweverigheid is vaak een vorm waarin niet
duidelijk wordt gemaakt wat je nou precies moet
doen.
Dus ik zie mijn taak er...
Ik zie het als belangrijkste taak als ik
dingen wil uitleggen, dat iedereen het kan begrijpen.
Volgens mij doe jij dat ook vaak in
je boeken.
Ja, het is heel pragmatisch, praktisch.
Als ik ergens een hekel aan heb, is
het wel mensen die alleen maar vakjorgon gebruiken
voor dingen die je gewoon makkelijk kan uitleggen.
Dat ben ik met je eens.
Ja, als je het bijvoorbeeld over systemisch werk
hebt, dus opstellingen geven.
Die termen die je daar hoort, dan hoor
je over transgenerationele loyaliteitsafbakening.
En dan denk je echt, wat is dat
nou voor woord?
Terwijl als je puur kijkt waar dat over
gaat, dan gaat het vaak over het accepteren
van je ouders.
Dus je maakt complexe dingen simpel en je
probeert het eenvoudig uit te leggen.
Dat is denk ik ook mijn kracht.
Wat wij vertellen is niet nieuw.
Dat pretenderen we ook niet.
Het is duizenden jaren oud, maar we vertalen
het naar de tijd van nu.
Naar de mensen die dat nodig hebben of
die daar graag mee bezig willen zijn.
Maar ik hoor je dat best wel vaak
zeggen, niet zweverig, niet zweverig.
Ik krijg soms dat label van ja, maar
hij is heel zweverig.
Want hij heeft een meditatie-app en het
is heel zweverig.
Maar wat is dan zweverig?
En bijna niemand kan daar een helder antwoord
op geven.
Wat jij zegt, het is niet tastbaar.
En misschien is dat het wel.
Jij probeert dingen wetenschappelijk te benaderen.
Is meditatie dan wetenschappelijk te benaderen bijvoorbeeld?
Of valt dat dan automatisch in de categorie
te zweverig?
Ja, meditatie, daar is heel veel wetenschap over,
dus dat is al mooi.
En tegelijkertijd is het ook een subjectieve ervaring.
Want het gaat natuurlijk over je binnenwereld.
Dat is natuurlijk heel moeilijk om daar wetenschappelijk
onderzoek naar te doen.
Het enige wat je kan doen is wat
hersenscans.
En mensen bevragen de afloop van een meditatie.
Maar als iets niet zweverig is, dan is
het wel mediteren.
Dus gewoon puur naar binnen kijken van hoe
werkt die geest eigenlijk?
Wat gebeurt er nou eigenlijk?
En dat zo concreet en scherp mogelijk zien.
En dat is waar jij mee bezig bent
gaan houden, jaren geleden.
Nadat je een beroemde acteur was.
Ik wist dat helemaal niet.
Dit is geestig, hè?
Misschien ervaar jij dat ook.
Ik zie jou dus als die schrijver van
Mindgym.
Daar kende ik jou van.
Ik had geen idee dat jij ooit in
een serie hebt gespeeld op televisie.
Geen idee.
Soms denk ik wel eens, als mensen mij
zien als wat ik nu doe.
Dat ze ook dus geen idee hebben dat
ik vroeger bij de radio of bij de
televisie heb gewerkt.
En soms, moet ik wel zeggen, ben ik
daar heel blij mee.
Had je dat niet toen je begon?
Van, oh maar heb je die gast van
GTST. En die acteur die eigenlijk een beetje
mislukt is.
En nu gaat hij maar proberen een boek
te schrijven.
Heb je daar last van gehad?
Ja, ik ben er wel naartoe gegroeid.
Dus ik heb eerst heel lang getraind en
gecoacht in het bedrijfsleven.
En toen ging ik gewoon op de polyfooi
een boek schrijven.
En dat werd plotseling een heel groot succes.
Dus ik rolde in die rol.
En het voordeel was wel dat ik natuurlijk
daar, omdat ik dat acteurschap had.
Dat ik het minder moeilijk vond om op
de bühne te staan en in de media
te verschijnen.
Maar in het begin, ja, dan heb je
toch dat label.
En dan word je ook voorgesteld.
En soms nu nog, dan geef ik een
keynote voor een heel groot publiek.
En dan gaat iemand je voorstellen.
En dan zeggen ze, ja, nou hij heeft
in goede tijden gespeeld.
Maar dat is twintig jaar geleden.
Snap je, misschien nog wel langer.
Vijfentwintig jaar geleden.
En dan geeft dat meteen een soort label
natuurlijk aan het publiek.
Die denkt, oh, er is een acteur en
die gaat mij iets vertellen.
Terwijl we zijn al vijfentwintig jaar verder.
Stel je voor, in ons dagelijks bestaan.
Jij hebt een relatie.
En jullie zijn nu al twintig jaar samen.
Maar daarvoor heb je nog een andere relatie
gehad.
Je voelde me.
Dus ik stel jou voor hier.
Dit is de ex van Laura.
Want toen hij vijftien was, had hij daar
een relatie mee.
Je hebt al twintig jaar een relatie met
je huidige vrouw.
Maar zo stel je nooit iemand voor.
Ja, dat is mooi.
Ik merk het ook.
Het is toch een soort de ex-dj
die nu ook dit doet.
Maar ik doe dit echt al veel langer
dan dat ik ooit bij de radio heb
gewerkt.
Anyway.
De belangrijke vraag is, waar heb je al
deze kennis vandaan?
Waar we het over gaan hebben het komende
uur.
Want je weet veel.
Je hebt er al verschillende boeken over geschreven.
Hoe weet je dit allemaal?
Ik geloof dat geen enkele aanpak biedt de
gehele oplossing.
Dus ik ben altijd op zoek naar verschillende
methodes.
Hoe je die kan combineren.
Dus wat ik vaak doe, is ik doe
heel veel literatuurstudie.
Ik spreek met de meest vooraanstaande experts op
dat gebied.
Dus laten we het hebben over schematherapie.
Dan ga ik eerst alle boeken erover lezen.
Dan ga ik daarna schematherapie volgen.
En wat is het?
Dat is dan een therapievorm die ervan uitgaat
dat je een bepaalde persoonlijkheidsstructuur hebt.
Dus dat er verschillende reflexen zijn, om het
zomaar te zeggen.
Waarbij je zowel het hoofd als het lijf
beter laat samenwerken.
Wat dan heel goed samenvalt met full body
thinking.
Waarvan ik denk, dat is een hele mooie
methode.
En die wil ik meester worden.
En dan ga ik het zelf ook volgen.
Dan ga ik er opleidingen in volgen.
Of ademtechnieken.
Je doet het allemaal zelf.
Ja, en ik bestudeer de wetenschap.
Ik volg opleidingen.
Spreek veel met experts.
En probeer ik ook te kijken, bijvoorbeeld als
je het hebt over ademtechnieken.
Wat is nou eigenlijk de essentie van al
die ademtechnieken?
En hoe kun je snel tot de kern
komen?
En zoveel mogelijk het vakjorgon en het ruis
wegschapen.
En die combineren met elkaar.
Dus als je bijvoorbeeld kijkt naar cognitieve therapie.
Dat is ook al een heel moeilijk woord.
Ja, sorry.
Dus dat is een therapievorm die heel erg
gaat over het herstructureren van je gedachten.
Hoe je helpende gedachten kunt trainen.
Maar die vergeten dan vaak weer het lichaam.
Heel veel oude gevoelens zijn opgeslagen.
En dan heb je bijvoorbeeld lichaamsgerichte technieken.
Zoals ademtechnieken.
Die bieden dan veel meer toegang.
En die openen de deuren naar oude gevoelens.
Maar die missen dan vaak weer de tools
om daar betekenis aan te geven.
Dus je wil juist die verschillende methodes samenpakken.
Zodat ze elkaar kunnen versterken.
En begrijpelijk maken.
Dat je het in heel weinig tijd kunt
uitleggen.
Want we hebben weinig tijd om te luisteren
naar wat er werkelijk aan de hand is.
We willen snelle oplossingen voor hele grote problemen.
Dat is deze generatie.
Deze tijd toch een beetje.
En toen ben je boeken gaan schrijven.
Eerst ging dat vooral over wat er allemaal
gebeurt in het hoofd.
En ik vond het wel mooi die sportschool
voor ons hoofd.
Het denken.
Wij zijn beide niet de mannen die de
hele dag in de sportschool hangen.
Maar wel heel erg bezig zijn met wat
er in ons hoofd gebeurt.
Als je het even voor de mensen die
het niet weten.
Het samenvat was de essentie van het eerste
boek.
Mindgym.
Ik denk dat de essentie van Mindgym is.
Precies al wat je zegt.
Net als de spieren in de sportschool.
Kun je ook je eigen geest trainen om
mentaal fit te zijn.
Die mentale fitheid is de basis van waaruit
je alles doet.
Of je nou jezelf aanstuurt.
Je impulsen beheerst.
Je emoties reguleert op het moment dat je
meer rust in je hoofd hebt.
Dan is het veel makkelijker om keuzes te
maken die ten gunste zijn van je leven.
Daar gaat deze podcast in de basis over.
Hoe krijgen we meer rust in ons hoofd?
En waarom willen we dat?
Omdat we zo onrustig zijn.
Omdat we veel te veel aan het denken
zijn over talloze dingen.
Die ons misschien niet verder helpen.
Waar we ons misschien ook helemaal niet druk
over hoeven te maken.
En dan is de vraag.
Kunnen wij die gedachten sturen?
Hebben wij controle over ons denken?
Ja of nee?
En wat jij zegt.
De sportschool voor je geest.
Hoe kan je dan die gedachten op je
hoofd trainen?
Wat train je dan?
Je kunt verschillende routes.
Je kunt kijken naar dat je meer afstand
tot je gedachten kunt nemen.
En dat gaat vaak juist via het lichaam.
Maar je kunt ook trainen om helpende gedachten
te trainen.
En die twee gaan goed samen.
Juist door goed afstand te kunnen nemen van
je gedachten.
Kun je ook beter zien van.
Wat zijn nou eigenlijk helpende gedachten?
Dus dat zijn de twee basisrichtingen die je
kan doen.
Ofwel afstand nemen.
Ofwel de juiste gedachtes opwekken.
En dat was het hoofd.
En toen dacht je.
Ik ga daar iets bij betrekken.
Het is niet alleen het hoofd.
Full body thinking is je nieuwste boek.
Staat in de lijsten.
Leer denken met je hele lichaam.
Je hebt het al een paar keer geroepen.
Het zit niet alleen in ons hoofd.
Er is natuurlijk een connectie tussen de body
mind.
Wat is er zo belangrijk aan ons lichaam?
Dat is zo ongelooflijk belangrijk.
Dus op het moment dat je beter leert
luisteren naar je lichaam.
Dan open je echt een schat aan wijsheid.
En het gaat niet alleen over het temperen
van klachten.
Dat je lichaam een soort stoorzender is.
Die je moet temmen.
Maar het gaat juist over.
Als je je meer thuis voelt in je
eigen lijf.
Dan creëer je veel meer een gevoel van
dieper welzijn.
En dan worden je relaties dieper.
Je beslissingen wijzer.
Je intuïtie scherper.
Dus dat lijf is zo enorm belangrijk.
Om daar goed naar te leren luisteren.
Maar wat doen we vaak?
Dat doen we vaak niet.
Omdat we leven als een kop zonder kip.
Als een pratend hoofd waar een lijf onder
bedongeld.
Heel vaak luisteren we juist niet naar onze
lichaam.
En dan luisteren we er pas naar op
het moment dat het echt begint te schreeuwen.
Heb jij dat vroeger geleerd?
Naar je lichaam luisteren?
Nee.
Wat heb je op school geleerd over je
lichaam luisteren?
Niks.
Gymnastiek.
Of een plaatje in een biologieboek.
Maar je leert niet hoe je bijvoorbeeld je
adem gebruikt voor meer vitaliteit.
Of hoe je je emoties kan reguleren.
Of hoe je je intuïtie aanscherpt.
Dat leer je niet op school.
Terwijl het zo belangrijke vaardigheden zijn.
Dus dat lijf is zo belangrijk.
En dan zie je ook hoe ons schoolsysteem
is ingericht.
Maar ook onze maatschappij.
Die is volledig ingericht op dat hoofd.
Het idee dat je alles met je hoofd
zou kunnen oplossen.
En dat we alles ons...
En dat is belangrijk.
Analyseren, reflecteren.
Maar het is niet het enige wat belangrijk
is.
Je moet juist dat hoofd en lijf beter
laten samenwerken.
Om ervoor te zorgen dat je vrijer leeft.
Is dat denk je ook een van de
oorzaken waarom zoveel mensen mentale klachten hebben?
Omdat we dat hoofd los zijn gaan zien
van ons lichaam.
En de dokter ook nooit zei van...
Zie dat is als een eenheid.
Maar er gebeurt iets in je hoofd.
En daar moeten we mee bezig zijn.
Ja, je geeft het antwoord al, toch?
Heel veel mensen die beschouwen hun lijf eigenlijk
als een soort huurhuis.
Waarvan ze denken dat ik op een gegeven
moment wel in verhuizen neem ik een nieuwe.
Nee, natuurlijk niet.
Dus we zijn zo gewend om te leren
dat lijf te negeren.
En al die belangrijke informatie die je lijf
geeft daarnaar te luisteren.
Maar zoals je zelf al omschrijft, dan komen
we bij de dokter en hebben we klachten.
Omdat dat lijf is uitgeput en moe.
En dan zegt die dokter...
Die dokter die zegt ik weet eigenlijk helemaal
niet waar je klachten vandaan komen.
Terwijl, dat weten we natuurlijk heel goed.
Er zijn heel veel wetenschappelijke onderzoeken die allemaal
aangeven...
dat heel veel van onze klachten...
ofwel sterk verergerd worden door het negeren van
ons lichaam...
ofwel zelfs de oorzaak daarvan zijn.
Dus dat is denk ik stap één in
te zorgen dat je een vrijer leven hebt.
Wat heb je zelf geleerd tijdens het onderzoeken...
Als je een boek schrijft doe je onderzoek.
Dat vertelde je net.
Dan ga je zo'n boek schrijven.
Dan is het er.
Wat heb je er zelf van geleerd van
het hele proces?
Met de relatie tot dat lichaam.
Ja, dit boek is denk ik wel een
samenvloeisel...
van wat ik echt de afgelopen vijftien jaar
of zo heb geleerd.
En ik moet ook zeggen...
ik kom van een plek dat ik juist
helemaal niet goed kan voelen.
Ik kan heel goed over mijn gevoel praten.
Maar ik dissociëer heel snel.
Ik vlucht heel snel naar mijn hoofd.
En dan verlies ik de connectie met mijn
lijf.
Dus ik heb dat zelf...
Hoe weet je dat?
Dat heb ik geleerd...
naar aanleiding van dat ik heel goed ben...
in het negeren van mijn lichaam.
Waardoor ik bijvoorbeeld merkte dat ik...
Maar toen je dat deed vroeger...
wist je dat natuurlijk niet.
Dus heel veel mensen doen datzelfde...
maar weten niet dat ze dat doen.
Het is een beetje dat...
je weet niet wat je niet weet.
Absoluut.
Hoe kom je daar dan achter?
Hoe ben jij erachter gekomen?
Ik ben erachter gekomen...
omdat ik zelf op een gegeven moment...
in een diep dal raakte.
En ik dacht van...
ik kwam er gewoon niet uit.
Serieus?
Ja, dus ik heb jaren in therapie gezeten.
En op een gegeven moment dacht ik...
ja, ik begrijp het heus wel.
Ik kan het helemaal uittekenen.
Ik snap al mijn patronen.
Rationeel.
Maar toch blijf ik vastzitten...
omdat ik vast blijf zitten in die hoge
adem...
of die druk op mijn borst.
Waardoor ik in datzelfde gedrag blijf vastzitten.
Dus ik heb de afgelopen jaren echt moeten
leren...
om dat hoofd en lijf veel beter te
laten samenwerken.
Vanuit meer ook die diepere rust in mijn
lijf...
meer regie in mijn leven.
En wanneer speelde dit?
Dat het niet zo lekker ging met je?
Dit speelde...
ja, ik denk...
het begin...
toen ik...
ik ben deze richting opgegaan.
Dus dat is 20 jaar terug.
15 jaar terug.
Ja, 20 jaar terug.
Ja, dus zat ik echt in een diep
dal.
En ik dacht...
Wat was het diepe dal dan?
Ja, voor mij was het een periode waarin
ik...
ik had plotseling geen handvaten meer.
En ik was altijd succesvol in wat ik
deed.
En ik voelde me altijd heel erg geliefd.
Toen was je op televisie?
Toen was ik op televisie.
Was je een acteur?
Ja, toen was ik een acteur.
Dus ik leefde altijd met dat applaus.
Maar diep daaronder zat toch een soort dieper...
niet goed genoeg zijn en een bewijs.
Pas als ik mezelf op de bühne zet
en ik bijzonder ben...
dan pas ben ik wat waard.
Wat natuurlijk gaat wringen op het moment dat
het wegvalt.
En het is natuurlijk een gat wat nooit
te vullen valt.
Je rijkt daarnaar, maar...
je kan zo lang rijken als je wilt,
maar het is natuurlijk een gat...
Zoeken naar de donkere plek met een zaklamp.
Ja, zeker.
Dus het is natuurlijk die vrede vinden in
jezelf.
Daar begint natuurlijk echt de vrijheid.
Die zit natuurlijk nooit buiten jezelf.
Was het al tijdens dat je nog aan
het acteren was...
of nadat je had besloten om daarmee te
stoppen?
Dat ging samen.
Dat is een transitieperiode eigenlijk.
En toen ben je meer deze richting opgegaan.
Toen ben ik deze richting opgegaan.
En toen ben je gaan ontdekken dat je
dus eigenlijk niet zo goed voelde.
Ja, dat is één van de dingen.
En nog steeds is dat iets waar ik
alert op moet zijn.
Bijvoorbeeld als de situatie heftiger wordt...
dan moet ik er intenser...
dan oefen ik om bij mijn lijf te
blijven.
Want de eerste automatische reactie is weer naar
dat hoofd te gaan.
Op het moment dat ik bij dat lijf
kan blijven...
dan kan ik mezelf beter sturen.
Ik zie dat veel mensen dat doen.
Als dat gevoel te dichtbij komt...
of ik denk met name mannen, wat jij
beschrijft...
op zoek moeten gaan naar wat gebeurt er
nou eigenlijk...
en laat ik dat eens voelen...
dat ze afstand nemen, omdat dat misschien een
beetje eng is.
Of zweverig.
Of het gaat wel over.
Zeker, maar je ziet het ook veel bij
vrouwen.
En bij mannen natuurlijk.
Maar wat je vaak ziet is dat we...
emoties hebben natuurlijk verschillende lagen.
De buitenste laag, de secundaire laag...
dat is natuurlijk de beschermlaag.
De type bodyguard.
En die beschermt die primaire emotie daaronder.
Dus de boosheid die bijvoorbeeld angst bewaakt...
of minachting die onzekerheid verhult.
Of tranen die die boosheid verstoppen.
En dan zie je vaak dat vrouwen...
vrouwen hebben dat vaak net iets vaker...
dat ze bijvoorbeeld makkelijker kunnen huilen...
in plaats van bij die boosheid.
Zie zo'n partner voor je.
De geliefde komt thuis en die zegt...
wat irritant nou, dat je er niet bent.
Dat is de secundaire emotie.
En die beschermt, die laag daaronder...
die eigenlijk een beetje te pijnlijk voelt om
te voelen.
Namelijk die laag daaronder, die primaire emotie...
van die eenzaamheid of de angst...
van doe ik er wel toe?
En wat de meeste mensen doen, die denken...
ja ik voel best wel, maar die blijven
dan hangen...
in die secundaire emotie.
En dat vreet zoveel energie...
omdat je natuurlijk niet bij je primaire emotie
komt.
Bij die diepere behoefte.
Terwijl als je leert beter te voelen...
juist een verdieping lager...
naar die moeilijkere emotie...
dan kan je ook beter bij die diepere
emotie komen.
Dan kan je bijvoorbeeld tegen je partner zeggen...
ik mis je als je er niet bent.
En dan heb je een heel ander gesprek.
Maar dat vergt wel vaardigheid.
Maar het klinkt alsof ik een hele complexe
studie...
over mezelf en mijn eigen emoties moet gaan
doen...
om te kunnen zeggen ik mis je.
Ja, en tegelijkertijd is het ook de meest
basale vorm...
en de meest primitieve, makkelijk techniek...
die er is, namelijk...
het is het eerste wat je kon.
Toen je in de baarboeder zat...
je kon nog niet horen, je kon nog
niet zien...
je kon nog niet denken...
maar wat was je allereerste zintuig?
Het voelen.
Dus het gaat meer over het herontdekken van
een taal...
die je allang spreekt.
En waarom zou iemand daar interesse in hebben?
Of waarom zou ik die moeite gaan doen...
om dit allemaal te begrijpen?
Wat heb ik eraan?
Ik denk dat voornamelijk de basis is...
niet zozeer het te begrijpen...
maar het meer te voelen.
Het meer te kunnen ervaren in je lijf.
En wat je daaraan hebt is dat...
op het moment dat je beter bij dat
lijf...
kunt blijven...
dat is eigenlijk de weg naar meer aanwezigheid.
Want dat hoofd, dat tijdreis natuurlijk...
naar het verleden, naar de toekomst...
op het moment dat je meer geworteld...
in dat lijf kunt blijven...
ja, dan ben je meer aanwezig.
En een belangrijk...
een belangrijk aspect daarbij is natuurlijk...
je vermogen om ongemak te kunnen dragen.
Dus stel voor dat je heel makkelijk ja
zegt.
En je wil eigenlijk nee zeggen.
Waarom zeg je ja?
Is omdat dat schuldgevoel...
in je lijf...
dat dwingt je ertoe om toch die ja
te zeggen.
Op het moment dat je dat schuldgevoel kan
dragen in je lijf...
en er beter naartoe kan gaan...
dan heb je meer regie...
en kan je meer bepalen van...
hé, ik zeg nee.
Terwijl die kriebel dat je denkt...
Maar is dat een inzicht wat je iemand
kunt meegeven?
Wat iemand kan leren?
Of kan jij iemand leren...
om schuldgevoel te accepteren?
Want nee zeggen is...
accepteren dat je nee zegt...
dat schuldgevoel kunnen dragen.
Want anders ben ik loyaal.
Dus je moet afstand doen van je loyaliteit.
Je moet met schuldgevoel kunnen leven.
En daardoor kun je voor jezelf kiezen.
Kan je dat leren aan iemand?
Ja, dat kan je leren.
Hoe doe je dat dan?
Dus dat vergt training.
Stap 1...
is beter naar dat lichaam leren luisteren.
Dus echt leren gewoon...
te ervaren wat je in je lijf ervaart.
En heel concreet.
Dus heel vaak vermengen we...
wat we denken met wat we voelen.
Dus stel voor dat je...
nu naar je hand gaat met je aandacht.
Nou, dan voel je je hand.
Maar heel veel mensen hebben dan...
een plaatje van hun hand in hun gedachte...
in plaats van dat ze daadwerkelijk voelen...
wat hun hand te voelen is.
En helemaal als we het over emoties hebben.
Dus dan kun je zo concreet mogelijk voelen...
wat er in dat lijf te voelen valt.
Nou, daar zijn verschillende technieken voor.
En vervolgens wil je ook kijken...
naar de dieperliggende kernovertuigingen...
die iemand heeft.
Die ervoor zorgen dat je elke keer...
in hetzelfde gedrag blijft schieten.
En die kernovertuigingen...
die hebben we natuurlijk opgedaan...
in onze jeugd.
In onze jeugd hebben we dingen meegemaakt...
waardoor we een bepaalde overtuiging...
over onszelf en het leven hebben gevormd...
die ons nu vaak nog sturen.
En je kunt jezelf daar niet uit denken.
Dat kan niet, anders had je het al
gedaan.
Dus bij wijze van spreken...
stel voor je krijgt feedback van je baas.
Nou, dan triggert dat misschien iets pijnlijks...
van vroeger.
Bijvoorbeeld de afkeuring van je vader.
En dan reageert je rechter hersenhelft...
waar die emoties en die lichamelijke sensaties...
zijn opgeslagen.
Alsof de oorspronkelijke gebeurtenis...
die afkeuring van je vader...
nu plaatsvindt.
Terwijl dat linker hersenhelft...
die rationeel is en die er woorden aan
kan geven...
en verklaringen...
die reageert daarop.
Die gaat offline.
Dus daarom voel je in één keer...
dat je in één keer een stille storm
in je woedt...
terwijl je die feedback krijgt.
En je denkt, waar komt het in één
keer vandaan?
Dus het is een soort onderhuidse tatoeage...
waar je niet meer bij kunt...
maar die wel heel sterk effect heeft.
Dus een goede vriend van mij, Arthur Menko...
die zegt dat heel mooi.
Wat hysterisch is, is historisch.
Dus vaak als de reactie buitenproportioneel is...
dan merk je...
dan gaat dat oude patroon erin...
en dan merk je...
dat je jezelf daar niet uit kunt denken.
Omdat dat linker hersenhelft...
die gaat offline.
Dus je moet dat gevoel, zeg jij.
Je moet je hoofd en je lijf...
echt beter laten samenwerken.
Dus stap één is dat lijf.
En vervolgens ga je geworteld in dat lijf...
ga je die kernovertuigingen transformeren.
Zodat je vanuit een gevoeld inzicht...
daadwerkelijk een andere overtuiging hebt.
Want bijvoorbeeld, je hebt de overtuiging...
ik ben niet goed genoeg.
Ja, dan kan je natuurlijk wel in de
spiegel zeggen...
ik ben wel goed genoeg.
Ik ben wel goed genoeg.
Maar als je dat niet in je lijf
ervaart...
dan geloof je er natuurlijk helemaal geen snars
van.
Dus als je het over die twee hersenhelften
van net hebt...
als je het alleen maar via dat praten
probeert te doen...
dan is het alsof je een brand probeert
te blussen...
door tegen de rookmelder te praten.
Dus je wil juist die beide hersenhelften...
zowel het gevoel als het verstand...
laten samenwerken om vanuit een gevoeld inzicht...
tot nieuw gedrag te komen.
Is dit wat een lezer uit je nieuwe
boek haalt?
Ja.
En als je het gelezen hebt, wat heb
je dan geleerd?
Ja, dus dan heb je geleerd...
met je hoofd en je lijf te laten
samenwerken...
zodat je je bevrijdt van oude patronen.
En die oude patronen heb ik onderscheiden...
in zes hardnekkige reflexen...
waar we allemaal wel wat van hebben.
En dan weet je juist de kwaliteit van
zo'n reflex te behouden.
Kun je een voorbeeld geven?
Ja, dus ik kan ze even kort aanhalen...
want ik ben wel benieuwd welke jij herkent.
Dus je hebt bijvoorbeeld de hardnekkige reflexen buigen...
dat je jezelf wegcijfert voor de ander...
dat je een permanente servicemedewerker bent...
in het leven van anderen, maar niet voor
jezelf.
Rijken, die heb ik heel erg sterk.
Dan heb je rijken, dus de continue rijken
naar bevestiging...
terwijl het eigenlijk nooit genoeg is...
omdat er diep van binnen een gevoel is
van...
ik ben niet goed genoeg.
Dan heb je leunen.
De kernovertuiging, ik kan het eigenlijk niet alleen.
Ik kan het niet alleen.
Dan heb je opblazen, dat je je groter
maakt dan anderen.
Dat kan natuurlijk vanuit een soort onzekerheid...
als een kogelvis die zich opblaast.
Maar het kan ook vanuit dat je dat
letterlijk vroeger hebt geleerd.
Jij bent gewoon belangrijker dan anderen.
Dan heb je verslappen.
Dat je heel snel opgeeft.
Dat je een overmatig gebrek aan zelfdiscipline hebt.
Of een andere variant daarvan is dat je...
veel te veel impulsiviteit hebt.
Dat je bij wijze van spreken, ik boek
nu een ticket naar Tokio.
Het leven is tekort.
Terwijl je eigenlijk een soort tekort hebt op
je bankrekening.
Dus het genot van vandaag is de crisis
van morgen.
En dan heb je als laatste spannen.
En dat is overmatig controle houden op je
eigen leven.
Ofwel op de omstandigheden.
Ofwel op je eigen emotie.
En die gaat vaak samen met een hele
strenge innerlijke controleur.
En dan merk je al dat het lichaam
gaat spannen.
Dus als je die zes hartnekkere reflexen ziet,
dan zie je...
dat lichaam verraadt eigenlijk al wat er aan
de hand is.
Of dat rijken, of dat leunen.
Je ziet het lichaam ook letterlijk dat soms
wel eens doen.
Of het buigen, mensen die buigen.
Of opblazen.
Ja, welke herken je?
Bij mezelf.
Ik denk de laatste.
Als ik al moet kiezen, dan denk ik
eigenlijk alleen de laatste.
Ik moet altijd alles oplossen voor iedereen.
Ik moet voor iedereen zorgen.
Ik moet alles regelen.
En zolang ik controle heb over de wereld.
Het hele universum.
Dan gaat het wel goed.
Ja.
Ja, en dat is een hele mooie kwaliteit.
En daar zit vaak ook nog een...
Dat is jouw gaven.
Er zit natuurlijk ook vaak een opgave aan
vast.
Dus bij mijn opgave is...
Ik kan goed harmonie bewaren.
Maar mijn opgave is van...
Af en toe mag conflict best wel.
Is dat gezond?
Wat zou jouw opgave zijn?
Ik zou niet weten.
Ja.
Jij wel?
Nee, ik weet het niet voor jou.
Ik bedoel, als ik het boek ga lezen,
ga ik dat vinden?
O, zo!
Jouw opgave.
Nou, dat verschilt dus bij...
Als je het hebt over spannen.
Heel veel mensen die als opgave spannen hebben.
Dat ze meer speelsheid in hun leven mogen
hebben.
Dat is dan vaak één van de dingen.
Maar dat is natuurlijk voor iedereen verschilt.
Ja, dat zou kunnen.
Ik moet zeggen, ik ben echt supergelukkig met
mijn leven.
De enige opgave die ik heb is...
Creëer nu eens meer tijd voor...
Ik weet niet voor wie, maar voor mij.
Iets wat van binnen zit.
O, ja.
Begrijp je?
Want ik zorg echt voor heel veel.
En anderen.
Dat hoeft allemaal niet iedereen te weten natuurlijk.
Dus daar gaat veel tijd aan besteed worden.
En dan is...
Dat is natuurlijk een onderdeel van jou ook.
Maar als jij een boek schrijft, dat ben
jij.
Maar dat is het boek.
Dus als jij twee jaar met een boek
bezig bent, ben je niet met jezelf bezig.
Dus ik ben heel veel bezig, noem het
werk, dat ik zeg van ja, ik zou
ook wel eens niet willen werken.
En dat het niet nuttig hoeft te zijn.
Ik vind dat alles wel nuttig moet zijn.
Ja, ja, ja.
Maar ik vind niks doen dus ook heel
nuttig.
Begrijp je?
Ja, ik snap het.
Ik zou heel graag...
Ik zei het vorige week tegen Cindy.
We hadden net voordat we begonnen over een
nieuw boek en zo.
Ik zou heel graag een half jaar tot
een jaar niets willen doen.
Ik maak altijd zo'n lijstje van wat
zou ik dit jaar willen doen?
Niets.
En dat is niet waar, want ik wil
ook dat nieuwe boek schrijven.
Ik wil die nieuwe app hebben.
Ik heb een lijstje met dingen die ik
wil doen.
Ik wil een paar maanden gaan zeilen.
Ja, dan past dat dus niet in de
beschikbare tijd.
En dan ga ik voor mezelf denken van,
wat vind ik het allerbelangrijkste?
Gewoon alles wegstrepen wat ook belangrijk is, maar
minder.
Dan blijft het over.
Ik zou het liefste een half jaar niets
willen doen.
En dat kan ik heel mooi combineren met
zeilen.
Dus door dat zeilen doe ik natuurlijk iets,
maar heb ik rust.
Hoef je geen boek te schrijven, geen onderzoek
te doen.
Hoef je geen podcast op te nemen.
Geen contact met andere mensen.
En dan denk ik van, wauw, als dat
mij lukt, dan ga ik nog blijer worden
dan dat ik nu ben.
Want wat je zegt, er is wel spanning.
Geen negatieve spanning, maar er is spanning.
Er is een verantwoordelijkheid.
We hebben een afspraak vandaag.
Ik moet morgen dat doen, dan dat doen.
Soms is het gewoon wel eens fijn dat
je zegt, ik ga gewoon eens een dag
of een week niks doen.
Maar echt niks.
Ja, mooie ambitie.
Ik ga dit boek dan maar eens lezen.
Maar als iemand dit nou gelezen heeft, wat
kan die dan?
Want één, het lezen is natuurlijk, je weet
het waarschijnlijk al, heel veel dingen zullen herkenbaar
zijn.
Maar het staat ook achter op dat boek,
dat gedrag wat je wil aanpassen, wat je
denkt zo graag te willen, vaak lukt het
niet, Wouter.
Waarom niet?
Omdat we dus vaak dat alleen maar met
het hoofd proberen.
Ja, dan kom ik toch weer terug op
hetzelfde, je wil juist zo dadig vanuit dat
lijf en het hoofd laten samenwerken.
Dus wat je dan uiteindelijk creëert, is letterlijk
meer regie in je leven.
Omdat, bijvoorbeeld als je het over ademtechniek hebt.
Heel veel mensen die ademen verkeerd.
Je zou kunnen zeggen bijna 95% ademt
verkeerd.
Hebben we nooit geleerd natuurlijk.
Hebben we nooit geleerd, nee.
En dat doen we, en nu weet ik,
ik weet niet of het helemaal een antwoord
is op je vraag.
Ik zit nu in één keer op het
tijdspoortje van het adem.
En dat doen we op heel veel verschillende
manieren ademen we verkeerd.
Doen we mechanisch, stel voor dat je adem
een motor zou zijn, dan kun je zeggen
dat het op het mechanische niveau, dat we
bijvoorbeeld niet door onze neus ademen, of onze
borstspieren niet goed gebruiken.
Of op chemisch niveau, puur de brandstofmix waarmee
je ademt, de hoeveelheid zuurstof en CO2.
Vaak zie je dat mensen veel te veel
CO2 tanken.
Maar misschien wel de allerbelangrijkste waar het misgaat,
is op emotioneel vlak.
Dus de diepere kernovertuigingen, die verraden vaak hoe
je ademt.
Dus een ontspannen bestuurder, om het zomaar te
zeggen, die ademt heel anders dan een angstige
bestuurder, die veel hoger ademt.
En daar zitten we vaak op een zelfsabotage
rotonde.
Dus op het moment dat jij een gespannen
ademhaling hebt, dan versterkt dat die oude patronen
van vroeger.
Maar op het moment dat je die oude
patronen van vroeger hebt, versterkt dat weer die
gespannen hoge ademhaling.
Dus daardoor heb je een fysieuze cirkel.
En kun je bij wijze van spreken, en
nu kom ik terug op het antwoord op
je vraag, kun je bijvoorbeeld vanuit het lichaam
ervoor zorgen, dat je die kernovertuigingen aanpakt.
Zoals bijvoorbeeld, falen is geen optie.
Wat je dan vaak ziet, is dat het
middenriff bij mensen heel erg op slot zit.
Het is een vorm van onderdrukken.
Dan kan ik diegene helpen met het herstructureren
van hun gedachten.
Klopt dat wel?
Falen is geen optie.
Dat kan helpen.
Maar je kunt ook via ademsessies ervoor zorgen,
dat die spier ontspannen raakt.
En dan zie je vaak dat blokades vanzelf
opkomen, en opgeslagen emoties die in het lichaam
zitten, die komen vrij, zonder dat je erover
hoeft te praten, waardoor diegene plotseling ervaart, hé,
dit is een diepere rust en falen is
wel een optie.
En dat is niet iets wat we hebben
besproken.
En wat mensen dan hebben geleerd, is dat
ze vanuit een diepere ervaring kunnen ervaren, ik
kan nieuw gedrag uitproberen.
En dan lukt het wel.
Dat is denk ik ook wel de reden
dat ik het boek heb geschreven, puur vanwaaruit
jij zegt van, hoe kan het toch dat
we elke keer met open ogen in onze
valkuilen trappen.
Een vrouw die weet dat ze niet op
onbereikbare mannen moet vallen, maar toch valt ze
elke keer weer in diezelfde valkuil.
Hoe komt dat dan, denk jij?
Of weet jij?
Nou, als je kijkt over waarom we elke
keer in diezelfde patronen...
Het zijn allemaal thema's en patronen.
Ja, dus die patronen, een van de dingen
is dat we natuurlijk vaak sneller kiezen voor
bekende pijn dan onbekende mogelijkheden.
Dus denk aan een vrouw die vastzit in
een huwelijk en denkt nou...
Comfortabel ongelukkig.
Ja, en dan heb je wat psychologen zo
mooi noemen herhalingsdwang, dat we onbewust gewoon herhalen
waarvan we denken...
Ja, misschien ga ik er nu wel van
leren.
Als je het hebt over die vrouw die
de hele tijd op onbereikbare mannen valt en
een werkverslaafde vader had.
Ja, dat is net een soort kind die
denkt...
Hé, ik ga die droevige film weer kijken
en hoop ik dat het hoofdpersonage nu niet
sterft.
Dat is onbewust, snap je?
En dat gaat maar door.
En je hebt natuurlijk ook puur dat het
generatie op generatie wordt doorgegeven als een soort
familierecept voor lasagne, waar iedereen hetzelfde ingrediënt in
doet, waar iedereen buikpijn van krijgt, maar niemand
durft het te veranderen omdat oma het al
zo maakt.
En dan zie je ook dat puur het
doorgeven van die patronen, dat is ook iets
genetisch.
Als je kijkt...
Mag ik je onderbreken?
Ja, graag.
Vind je dan ook niet dat het wel
heel makkelijk wordt om te zeggen ja, ik
heb allerlei trauma's, maar dat komt niet door
mij, maar dat komt door mijn moeder of
mijn vader en mijn opa en mijn oma
en dat zit in de familie en in
de plek waar ik woon en het is
ook het land en de tijd waarin we
leven.
Dus don't blame me.
Je kan mij niet overal de schuld van
geven.
En ik zeg juist, nou, dat is allemaal
mooi en aardig.
Dat is hartstikke leuk.
Tof, we hebben al die boeken gelezen.
We weten nu hoe het komt.
Maar wat ga jij er nou aan doen
om het op te lossen?
Want daar gaat het toch om?
Zeker.
Het gaat om van, hé, waar zit je
invloed?
Wat zeg je dan tegen die mensen?
Je ziet wel, als je kijkt naar die
patronen, waar we vaak in vastzitten, die zitten
vaak weer gekoppeld aan bijvoorbeeld de rol, de
relatie die we met onze ouders hebben.
En op het moment dat we vaak nog
vastzitten in, nou, bijvoorbeeld niet de acceptatie kunnen
vinden in hoe je ouders zijn, dan merk
je vaak dat je ook vastblijft zitten in
het patroon.
Dus het gaat meer over, op het moment
dat je meer acceptatie vindt in wie je
ouders zijn, ze niet te romantiseren, maar ze
ook niet zwart te maken, maar meer vrede
in je hart te vinden, dat heeft vaak
tot effect dat je meer loskomt van die
patronen die je zo dwars hebben gezeten.
Bijvoorbeeld dat niet goed genoeg zijn.
Dat hangt dan bijvoorbeeld samen met die afkeuring
van je vader.
Of nog heel erg boos over zijn of
te denken, dat gaat mij niet overkomen.
Dus mensen die dat als...
Er zijn heel veel mensen die natuurlijk hun
ellende en wat ze meemaken en hun ongeluk,
die zijn daar een soort van getrouwd mee.
Die zijn er loyaal aan.
Verslaafd aan problemen.
Ja, onbewust.
Maar als je het niet weet, kun je
er dus niets aan doen, want het is
jouw werkelijkheid.
Zeker, en op het moment dat je in
dat dal zit, dan is het ook soms
voor sommige mensen de enige plek nog om
naar anderen te kunnen wijzen.
Van, oh ja, wat rest me nog?
Het is de schuld van die of die.
Wat niet wegneemt, dat sommige mensen natuurlijk hele
heftige omstandigheden hebben gekend en een moeilijk verleden
en een heel moeilijke hand hebben gedeeld.
Maar nog steeds blijft de essentie, waar ligt
nog je invloed?
Waar ligt die dan?
En die ligt weer in jouw mindset en
hoe je met jezelf omgaat.
Is dat dan wel een keuze?
Kun je daarin kiezen of heb je geen
keuze?
Dit gaat over gedragsveranderingen.
Ja, dus ik denk dat je over het
algemeen genomen dat bijna het merendeel van de
mensen heeft een keuze op mensen die echt
geestelijk ziek zijn.
Nee, begrijp ik.
Er zijn echt wel uitzonderingen.
Het geldt niet voor iedereen.
Nee, dus als je zeg maar...
De grote gemene delen.
De grote gemene delen zou je toch kunnen
zeggen de enige vraag die telt is waar
ligt je invloed?
En soms heb je dus ook gewoon het
nadeel dat je genetisch als een brompot bent
geboren.
Ja, dat kan.
Jij bent heel vrolijk.
Jij bent vrolijk, zo ben jij.
En ik heb dat niet.
Dan kun jij proberen minder vrolijk te zijn
en ik probeer jou te zijn, maar het
gaat me niet lukken.
Dan ben ik een acteur.
Dit is wel, en dan ga ik tegen
mijn eigen principes in, maar dit is wel
wie ik ben.
Want die extreme vrolijkheid zit niet in mij
en wel in jou.
Jij straalt dat uit.
Maar los daarvan kun je wel dus kiezen
hoe jij met dat gedrag verder omgaat, vind
ik.
Ja, het is het enige wat je hebt.
Dus het is gewoon kijken wat binnen jou
mogelijkheden ligt om ervoor te zorgen dat jij
je thuis voelt in je eigen hoofd en
lijf.
Maar Wouter, dit ga ik toch pas doen
op het moment dat er een aanleiding is.
Dus of je hebt die depressie, die dip
in je leven.
Het gaat niet lekker.
En dan is het of ik blijf wijzen,
of op een gegeven moment kom ik tot
inzicht dat ik toch naar mezelf moet gaan
kijken.
Heb jij dat ook gedaan?
Ja, voor mij was dus ook, dat is
toch wel vaak het tragische.
Je moet vaak eerst weer even die put
in voordat dat gebeurt.
Sommigen die zien dat als een, die kunnen
dat gebruiken om daarvan te groeien.
En sommigen blijven dus daarin nestelen.
En dus dat wat doesn't kill you makes
you stronger.
Dat is dus niet zo.
Dat is alleen zo op het moment dat
je daar op een bewuste manier mee omgaat.
En daarin zie je ook weer dat dat
lijf dus zo enorm belangrijk is.
Om uit dat dal te komen moet je
ook rouwen.
In wat het je in je jeugd heeft
gekost, waar de pijn zit.
Dus het gaat over toelaten om de cirkel
rond te maken met die primaire emotie, die
wat dieper ligt.
En op het moment dat je dat meer
kan toelaten en rouwen, dan zorgt dat juist
voor meer levensvreugde en de groei naar boven.
Uiteindelijk gaat het erom dat we blij zijn
met onszelf.
Dat is de primaire basis, denk ik, voordat
je blij kan zijn met andere mensen.
En dat we rust ervaren in onszelf.
En rust is vrede en verdraagzaamheid misschien, maar
dat er geen onrust is.
Wat zijn nou de praktische dingen die wij
kunnen doen?
Wij lieve mooie mensen op deze planeet.
En als we naar de buitenwereld kijken, zien
we een hoop chaos en paniek en angst.
Als ik jouw boeken lees, dan moet je
daar toch iets uit kunnen halen dat je
zegt van, lieve mensen, luister nou eens naar
Wouter en dan heb je wat meer rust
in je hoofd.
Wat kunnen we doen?
Ja.
Nou, stap één.
We hebben het vandaag natuurlijk veel gehad over
het lichaam.
Sta vaker stil bij wat je gewoon lichamelijk
ervaart.
Voelen.
Houd het simpel, gewoon voelen.
En doe dat juist door de dag heen.
Dus niet op het moment dat je helemaal
op stoom uit je oren komt en dan
pas, nu voel ik wat, maar juist door
de dag heen even naar die adem gaan.
Even het contact voelen in je handen, van
je voeten.
Echt een momentje voor jezelf plannen.
Ja, en dan juist naar dat lijf toe
gaan.
En ik denk dat het allerbelangrijkste is ook
op onderzoek uitgaan.
Dus al deze dingen, die doe je door
het te ervaren en te oefenen.
Dus je hebt een meditatie-app.
Ik heb er zelf ook een.
Hoe meer meditatie-apps er zijn, hoe beter.
Want het gaat puur over ervaren.
Ik kan honderd keer vertellen, ja, je moet
naar je adem.
Maar op het moment dat je bijvoorbeeld zo
'n meditatie doet, dan oefen je het.
Je kan honderd boeken lezen over fietsen, maar
je moet gewoon die fiets opstappen en beginnen
te fietsen.
Dus ook zo'n boek of deze podcast
zie je het als een aanleiding om in
beweging te komen, om uit te zoeken van
wat werkt voor jou.
Ik voel dan ergens nu ook de neiging
van, ik wil even een snelle tip geven
van doe dit of doe dat.
Ik ben echt allergisch voor dit soort tips.
Daarom doe ik ook geen tv, want dan
moet ik in één minuut uitleggen hoe iemand
gelukkig kan worden.
Ik zeg, nou, dat gaat dus niet.
Dat vind ik ook altijd erg lastig, ja.
Maar in leefstijl, in gedrag, wat is je
advies?
Gewoon naar mij, naar andere mensen.
Waar moet je rekening mee houden?
Of wat moet je juist niet doen?
Ja, dus in leefstijl, heel veel dingen
zijn natuurlijk een open deur.
Gezond eten, goed slapen.
Dat hoeven wij elkaar niet te vertellen en
de luisteraar ook niet.
Nee, maar toch.
En ik denk dat het merendeel van de
luisteraars weet heus wel hoe ze willen leven.
Daar zit vaak niet het probleem.
Dus waar ik mensen hoop toe te enthousiasmeren
is, jezelf te bevrijden van die oude patronen,
omdat dat de basis is om ervoor te
zorgen dat je dus meer regie hebt in
je leven.
En daar op onderzoek uit te gaan.
Bij jezelf.
Bij jezelf, ja.
En gewoon te kijken van, oké, laat ik
dat als een avontuur beschouwen.
En gewoon is, ja, op avontuur gaan.
Je geeft veel lezingen ook, hè?
Ja.
Bij bedrijven ook?
Ja.
Zijn er dan niet regelmatig mannen die toch
zeggen, hey Wouter, je zei net, het is
niet zweverig en heel wetenschappelijk to the point.
Maar als ik zo een uur naar jou
luister, dan denk ik van, nou, het is
toch wel een beetje...
Je begrijpt wat ik wil, hè?
Zeker, zeker.
Maar als ik een lezing geef, dan is
dat veel meer geregisseerd.
Dus dan kan ik van tevoren bepalen wat
de informatie...
En nu zijn we natuurlijk met elkaar in
gesprek.
Wat doe je in zo'n lezing wat
je hier bijvoorbeeld niet verteld hebt?
Dat maak ik het heel interactief.
Dus ik vertel heel weinig theorie, maar heel
veel oefeningen.
Dus ik geloof niet in zenden daarin, maar
dan...
Laten ervaren.
We hebben het net de hele tijd over
het belang van lichaamsbewustzijn gehad.
Dan zou ik nu meteen zeggen, hey luisteraar,
heb je eigenlijk nu wel door hoe je
erbij zit?
Misschien zit je wel onderuitgezakt in de auto.
Terwijl we het over lichaamsbewustzijn hebben.
Dus merk eens, luisteraar, hoe snel je dat
opmerkt.
We hebben het erover en je vergeet dat
lijf alweer.
Dus het zou een vorm zijn waarin ik
dat...
Is het dan bewustzijn?
Je bewustzijn van je staat van zijn?
Hoe je je voelt?
Wat je voelt?
Is dat het?
Hoe bedoel je?
Nou, zoals jij zegt, we zitten in de
auto.
Ik luister naar deze podcast, maar ik ben...
Ja, dan zit je vaak verzonken in de
woorden.
Ik ben bezig met het leven, maar het
leven gaat eigenlijk langs mij heen, zonder dat
ik me daarvan bewust ben.
Ik ben bezig met van A naar B
komen.
Dan moet ik boodschappen doen en koken en
dit doen.
Kinderen naar bed brengen.
Maar ik ben helemaal niet bezig met wat
ik nu daadwerkelijk ervaar.
Misschien een beetje boosheid van iets wat er
gebeurd is, of irritatie of angst.
Maar ik merk dat ik me heel bewust
ben van bijna ieder moment in mijn leven.
Van het moment dat ik opsta tot dat
ik ga slapen, ben ik heel bewust.
Maar dat heb ik niet altijd gehad.
Vroeger was ik me totaal niet bewust.
Ik deed dingen.
Maar ik was daar niet bewust mee bezig.
Ik deed het gewoon.
Dat is een groot verschil.
Dat is moeilijk om uit te leggen.
Dat maakt ook dat op het moment dat
je dat meer hebt, kun je ook meer
kiezen om vanuit je waarde te leven.
Hetgeen wat je natuurlijk werkelijk belangrijk vindt.
Of puur vanuit je gevoel.
Dat je denkt, dit voelt goed.
Soms denk ik wel eens, dit is een
verstandige keuze.
Rationeel gezien, dit zou ik moeten doen.
Een soort van...
Dit voelt helemaal niet goed.
Zonder dat ik weet waarom het niet goed
voelt.
Ik moet het toch maar niet doen, want
het voelt niet goed.
Kun je dat?
Zeker.
Het is mooi aan die intuïtie.
Dat heeft ook verschillende lagen.
Als de intuïtie heel sterk tot je spreekt,
dan heb je het natuurlijk vaak wel door.
Maar die is vaak heel subtiel.
Een heel bekend onderzoek van de Universiteit van
Cambridge.
Die hebben dan in Londen traders op de
beursvloer gevraagd...
Hoe goed kun jij je hartslag voelen en
tellen?
En degene die dat heel goed konden, behaalde
significant meer winsten.
Echt heel veel meer winsten.
En dat komt natuurlijk omdat die jarenlange ervaring
opgeslagen zit in je lijf.
Maar dan moet je natuurlijk wel naar kunnen
luisteren.
En hoe beter je dat dus kunt doen,
dat luisteren naar het lijf.
Hoe subtieler je die intuïtie kunt opmerken.
En erop in kunt spelen.
Dat is vaak een enorm wijs.
Eén ding wil ik nog met je bespreken.
Superkrachten voor je hoofd.
Dat is een mooi woord.
Je bent best wel begaan met kinderen.
Ja.
Wat moeten we ook echt kinderen leren?
Wat is belangrijk dat we ze meegeven?
Want die generatie die nu opgroeit, is straks
de wereld.
Ja.
Wat moeten we ze meegeven?
Als we met elkaar die mooiere wereld willen
creëren.
Ja, dus als we iets als ouders willen.
Ik in ieder geval wel.
Denk jij ook.
Is dat je kind mentaal weerbaar is.
Maar wil iedere ouder dat niet?
Iedere ouder wil dat.
En als we dan nu naar heel veel
kinderen kijken.
Is dat niet het geval?
Nee, zeker niet.
En zeker omdat als je kijkt naar bijvoorbeeld
waar het geld naartoe gaat in het schoolsysteem.
Is dat dus niet mentale weerbaarheid.
Dat is niet een apart vak.
En dat zal wel vaker in deze podcast
besproken zijn.
Dat is absurd.
We moeten als maatschappij echt zeggen.
Mentale weerbaarheid is een basisvak op school.
Dat moet minstens zoveel aandacht krijgen als rekenen
of topografie.
Echt als een vak.
Elke week een uur of twee uur.
Als een vak.
Dit vak.
Als een gewone vak die loopt van de
basisschool tot de middelbare school.
Wie geeft zo'n vak dan?
Wie is dan de leraar?
De leraar zelf.
Dus de leraar zal daar ook mee moeten.
Maar waarom dat nu niet gebeurt.
In Nederland bijvoorbeeld.
Is om niet te veel in detail te
treden.
Ze hebben dan burgerschap.
Dat is een nieuwe term.
Dat is een vak?
Burgerschap dat is een term.
En daar krijgen scholen geld voor.
Dat ze daar goede burgers creëren van de
kinderen.
Dat is onderverdeeld in twaalf aspecten.
Ik lul nu een beetje vaag.
Maar het gaat erover dat mentale weerbaarheid is
niet een vak in die burgerschap.
En daarom krijgen besteden scholen er niet zoveel
aandacht aan.
Omdat ze denken ja het is niet vanuit
de wet.
Het telt niet mee.
Dus daar gaat geen geld naartoe.
Dus als de politiek straks zegt dat dit
moet.
Ja.
Dan gaat het gebeuren.
Oké.
Zo werkt een school gewoon.
Zo moeilijk is dat toch niet?
Nee want de leraren die zijn overvol.
En die hebben niet de tijd nu om
in hetgeen wat ze al moeten doen.
Om daar ruimte voor te creëren.
En dat kan ook niet omdat het dus
wettelijk niet geregeld is.
En omdat er wettelijk gezien niet geld naartoe
gaat.
Dus en de scholen hebben er vaak niet
genoeg geld voor.
Het is een soort achteraf potje wat ze
gebruiken.
En ja dat gaat gewoon.
Maar los van het geld.
Denk je dat de meeste leerkrachten ertoe in
staat zijn.
Capabel zijn om dit vak te geven?
Superkrachten?
Ik heb.
Ja er zijn al veel leraren die met
het boek werken.
Tof.
Ja dus dat is al heel mooi.
Heb je daar actief iets mee gedaan ook
op scholen?
Ja dus er zijn wel.
Volgens mij zijn er iets van 6000 scholen.
Die met zo'n boek.
Wat vet.
Zo'n boek hebben.
We hebben dan een klassen challenge.
Maar ik heb dat niet via de reguliere
route gedaan.
Omdat het werkt dus niet.
Want als je via die reguliere.
Dat is zo log.
Zo bureaucratisch.
Daar kom je dus niet doorheen.
Hoe heb je het gedaan?
Ja de scholen rechtstreeks benaderd.
Zelf?
Ja.
Ja ik zelf niet natuurlijk.
Nee nee begrijp ik maar via jou.
Ja mijn uitgeverij.
En dat is zo gaan rollen.
Maar dan merk je ook wel.
Dat gaat natuurlijk ook heel snel weer.
App dat weg.
Omdat het niet in die basis zit.
Dus dan app je ook weer langzaam.
Ik moet zeggen.
Ik krijg best wel vaak berichtjes van leerkrachten.
Die zeggen mag ik jouw boek gebruiken?
Of wat erin staat.
Mag dat in de les gebruikt?
Ik zeg natuurlijk weet je.
Vooral doe dat.
Dus als het vanuit de leerkrachten zelf komt.
Of vanuit hun school.
Dan is er natuurlijk wel al een eerste
ingang.
Als wij dat nog een beetje pushen.
Dan helpt dat.
Ja.
Maar wat willen we ze dan leren?
Wat is er dan zo belangrijk?
Wat bedoel jij met mentale weerbaarheid?
Ja dus één is dat bijvoorbeeld het reguleren
van hun emoties.
Dus in het burgerschap staat bijvoorbeeld.
Je moet je kunnen verplaatsen in de ander.
Nou om dat te kunnen.
Ja moet je moet je überhaupt al kunnen
verplaatsen in jezelf.
Moet je kunnen voelen wat je voelt.
Maar je wilt een kind ook kunnen leren.
Hoe ze beter kunnen concentreren.
Over hoe ze.
Hoe ze überhaupt.
Hun leven invulling kunnen geven.
Die ze zinvol vinden.
Dat je het hebt over wat is.
Hun zingeving voor een kind.
Je denkt dat is misschien een te zwaar
woord voor een kind.
Maar een kind heeft op jonge leeftijd vaak
een wil.
Om het goede te doen.
Of om positieve impact te maken.
Dus dat kan je.
Ja dus dat kan je veel beter.
Borgen door een goed vak.
En om.
En om überhaupt je te kunnen.
Beter met elkaar te kunnen omgaan.
De sociale vaardigheden.
Emotionele vaardigheden.
En elke school heeft nu.
Vaak een eigen programma.
En die.
Zijn van particuliere aanbieders.
Dus je hebt heel veel verschillende dingen.
Maar er zit dus helemaal niet een lijn
in.
En elke school doet iets anders.
Maar goed er wordt wel iets gedaan.
Er wordt wel iets gedaan.
Dat is wel positief natuurlijk.
Dat is positief.
Alleen dat zit vaak wel in het verdomme
hoekje.
En.
Leraren vertellen ook.
Ja het is het eerste wat geschapt wordt.
Jij zou er voor zijn om.
Te zeggen net als met rekenen.
En lezen.
Dit is de standaard.
Dit moet er gehaald worden.
Dit is het lesprogramma.
En dat gewoon.
Op alle scholen.
Ja.
Zo uitrollen.
Absoluut.
Ik ben daar ook wel voor.
Absoluut.
Gek eigenlijk dat dat niet gebeurt toch.
Absurd.
Heel eerlijk.
Het is toch.
Nu he.
Het is toch.
Alles wat je wilt.
En wat je klaarstoomt voor het leven.
Ook op de basisschool.
Daar creëer je de mindset om.
Naar die middelbare school.
Ja ja.
Met wat meer veerkracht te gaan.
En je ziet nu al.
Op die middelbare school.
Het wordt voor de jongeren alleen maar moeilijker.
In de omstandigheden waarin ze nu zitten.
Om daar veerkrachtig mee om te gaan.
Dus.
Ja.
Laten we het onze kinderen gunnen.
Om onze maatschappij zo in te richten.
Want het is gewoon een keus.
Als samenleving.
En als politiek.
Waar.
Waar willen we dat.
Het boekje.
De eerste duizend dagen.
Nee.
Dat is helemaal boeiend.
Want dat gaat natuurlijk over de zwangerschap.
En dan.
De eerste twee jaar van het mensenleven.
En ik vond het zo interessant om te
lezen.
Natuurlijk.
Doordat wij een dochter kregen.
Ben ik mij heel erg gaan verdiepen.
En.
Daar.
Ik weet even niet hoe ze heet.
Die heeft het geschreven.
Maar zij stelde ik van.
Ja.
Daar wordt eigenlijk de nieuwe samenleving gecreëerd.
De trauma's die ontstaan.
In die eerste paar jaar van het kinderleven.
Ja.
Niet als ze tien of twaalf zijn.
Nee.
In die eerste twee, drie jaar.
En dat groeit daarna natuurlijk door.
Dat bepaalt hoe straks over twintig, dertig jaar
onze samenleving eruit ziet.
Dus als.
Wat wij nu zien.
Heel veel kinderen.
Een slechte hechting hebben.
Heel veel emotionele trauma's.
Wat jij net zei ook.
Uit die eerste periode.
Met zich mee moeten zeulen.
De rest van hun leven.
Hoe verwachten wij dan.
Dat we een vreedzame, liefdevolle samenleving creëren.
Dat gaat niet.
Want iedereen heeft veel te veel eigen issues.
Zeker.
Hoe kunnen we dat nou oplossen?
Ja.
Ik meen echt.
Ik denk dat elke ouder.
Elke leerkracht.
Ieder kind.
Die zou zeggen.
Dit is het.
Dit willen wij.
Ja.
Hoe moeilijk kan het dan zijn?
Ja.
Moeten we Den Haag bellen.
En even zeggen van.
Yo, wie is er vandaag de verantwoordelijke hierover.
Maar dit moet gewoon gebeuren.
Ik speel wel met het idee.
Om een landelijke handtekeningenactie op te zetten.
Met meerdere mensen.
Dus misschien ben jij er ook geïnteresseerd in.
Dat we gewoon een groep mensen hebben.
En dat we gewoon kijken.
Hoeveel Nederlanders kunnen we ons achter ons scharen.
Ja.
Die allemaal zeggen.
Laten we dit doen.
En dan hebben we in ieder geval.
Een signaal met een hele grote groep.
Waarin we kunnen zeggen.
Dit is wat we willen.
Laten we.
We kijken best wat mensen naar dit verhaal.
Alle ouders.
Alle mensen die betrokken zijn bij dit verhaal.
Reageer nou eens onder deze podcast.
Met wat jij ervan vindt.
Ik zou het wel mooi vinden.
Heel mooi.
Ik kan me ook voorstellen dat er ouders
zijn.
Die zeggen.
Joh nee.
Rekenen en taal.
Dat is belangrijk.
Ja.
En al dat zweverige mindfulness van jullie.
Dat ga ik mijn kind niet aandoen.
Mag je ook laten weten.
Maar ik ben gewoon.
Dat is een eerste stap.
Gewoon is benieuwd van.
Denken wij de juiste richting op.
Dat ouders dit echt wel willen.
Ja.
Dus ik ben benieuwd in de reactie.
Ook voor degenen die.
Welwillend zijn.
En denken.
Ja dat wil ik ook.
Misschien zijn er.
Onder die ouders.
Ook wel mensen.
Die meteen concrete.
Ja.
Oplossingen hebben.
In hun netwerk.
Of bepaalde invloeden.
Ja.
Dus als je dat hebt.
Zet het eronder.
Want wellicht kunnen we dan.
Met een groep mensen.
Daarvoor zorgen dat dit.
Dit zou mooi zijn.
Ja.
Laat dit een eerste stap zijn.
Ja.
Het voelt heel goed.
Geen idee waar het naartoe gaat.
Maar het voelt heel goed.
Ja.
Het maakt me heel blij.
Is er nog iets.
Dat je graag wilt delen.
Met ons.
Voordat we afscheid nemen.
Dankjewel voor het gesprek.
Heb je alles besproken.
Wat je wilt.
Nou ja.
Dit is natuurlijk altijd.
Mag ik hem meenemen?
Vind je het goed?
Ja.
Tuurlijk.
Ja.
Zeker.
Ik lees.
Moet ik heel eerlijk zeggen.
Ik lees heel weinig boeken.
Want ik wil mijn eigen geest.
Niet vertroebelen.
Maar ik ga dit.
Zeker doorkijken.
Ook omdat.
Isa Hoes vindt het goed.
En Humberto.
En Alexander.
Hij heeft een vriendin.
Hij kent iedereen.
En Cluun.
En Arie.
En Thijs.
Die hier ook was.
Ik ga hem zeker lezen.
En ik weet natuurlijk hoe belangrijk het is.
Maar het zou fijn zijn.
Als meer mensen zich dit gaan realiseren.
Hoe belangrijk die connectie met lichaam en geest
is.
En dat dat echt niks zweverigs is.
Maar dat jij dat bent.
En dat wij met elkaar.
Aan onszelf moeten gaan werken.
En dat de wereld dan mooier gaat worden.
Ja.
Ik denk dat dat een mooie boodschap is.
Mag ik je ook heel erg bedanken.
Dank je wel.
Leuk dat je er was man.
Dank je wel.