Hoi, Rick hier. Bedankt voor het luisteren — jullie support wordt gewaardeerd.

Nou, Sem stond vroeg in een sporthal in Eindhoven, niet om te juichen maar om lijnen te trekken. Met zo’n piepend rolmaatje en een pot kalkverf liep hij langs het veld, omdat vanmiddag een toernooi rolstoelbasketbal begon. De vloer rook naar rubber en schoonmaakmiddel, en ergens tikte een losse basketbal steeds tegen een muur: tok… tok… tok. Sem hield van dat soort ochtenden: iedereen is nog half stil, en toch gebeurt er al van alles.

Bij de ingang hing een klein schermpje dat altijd nieuws flitste. Sem keek er meestal niet naar, want hij wilde tempo maken. Achteraf gezien had hij dat scherm vandaag beter even kunnen volgen, maar ja—zoals zo vaak dacht hij: eerst doen, dan pas denken. Hij zette de verf neer, wreef zijn handen schoon aan een doek, en hoorde ineens een radio aangaan bij de kantinebalie.

Joh, en toen kwam het nieuws binnen alsof iemand een deur hard dichtgooide. De kantinevrouw, Lotte, draaide het volume omhoog. “Wekdienst,” zei ze, “luister dan. Het gaat over steun voor de Iraanse bevolking.”  

Sem liep dichterbij en bleef staan met zijn kwast nog in zijn hand. De stem op de radio klonk nuchter, maar de woorden prikten: protesten, onderdrukking, mensen die om hulp vragen. Lotte zuchtte. “Je voelt je zo machteloos, hè.”

Naast Sem stond een man met een rolstoel, Kees. Hij droeg een trainingsjack met een oude clubbadge en keek strak naar het aanrecht, alsof daar antwoorden lagen. “Mijn buurvrouw komt uit Iran,” zei hij zacht. “Ze belt elke avond met haar zus. Soms valt de verbinding weg en dan… tja.” Hij maakte zijn zin niet af.

Sem knikte. “Bijna! We zeggen eigenlijk: ‘dan schiet je hart in je keel’,” grapte hij voorzichtig, om de spanning heel even te breken. Kees snuifde kort. “Ja. Precies dat.”

De radio ging door: later op de dag kon PSV landskampioen worden, als alles meezat. Lotte trok haar wenkbrauwen op. “Dat is toch bizar? Aan de ene kant dit zware nieuws, aan de andere kant voetbalfeest.”  

Sem zei: “Omdat het leven zo werkt. Alles door elkaar. Stroopwafel en mosterd tegelijk.” Lotte lachte schor. “DIT IS HET, Sem.”

Ze praatten door terwijl Sem zijn verfpot dichtschroefde. Kees vertelde dat zijn buurvrouw een avond wilde organiseren in de hal: een gesprek, muziek, en een collectebus. “Niet groot,” zei hij, “maar zichtbaar.” Sem voelde iets in zichzelf verschuiven. “Dat kwam goed uit,” zei hij, “want deze hal zit vanmiddag toch vol mensen. We kunnen een tafel neerzetten bij de ingang.”

Later, toen het toernooi begon en de tribune langzaam volstroomde, stond er inderdaad een simpele tafel met een kartonnen bus en een vel papier: STEUN. Sem hoorde rolstoelen zoemen, schoenen piepen, en ergens riep iemand “Lekker bezig!” omdat een bal precies door het net ging.  

Sem keek even naar de bus, toen naar het veld. Hoewel hij geen oplossingen had, deed hij toch iets. En dat voelde—nou ja—net zo stevig als een Hollandse dijk, zonder dat je er stoer over hoeft te doen. 💪🌷

Nou... Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen. Tot morgen.