Nou wel, ik ben Rick. Bedankt voor het luisteren.

Nou, Mira stond op een woensdagavond in een sporthal in het Zeeheldenkwartier, met een badmintonracket in haar hand en een rol sporttape in haar tas. De vloer glom een beetje en ergens piepte een oude ventilator, zo’n geluid dat je na vijf minuten ineens niet meer hoort. Aan de kant lagen plastic shuttles in een bak, en er hing een lichte geur van schoonmaakmiddel en sinaasappelschil van iemands drinkfles.

Mira had net een oefenpotje gedaan. Ze lachte, maar vanbinnen zat ze met iets. Ze had vorige week een formulier ingevuld voor een plek bij een cursusorganisatie, om mensen te helpen met taal. Ze kreeg een kort mailtje terug: “We gaan toch voor iemand anders.” Geen uitleg. Ze dacht: waarom? Was mijn naam te vreemd? Of mijn accent aan de telefoon?

Joh, en toen liep ze naar de kleedkamer. Daar stond een klein radiootje op een bankje, naast een pot gel en een zak dropveters. Een vrouw van het team, Monique, draaide aan de knop. “Wacht, dit is NOS,” zei ze. “Denk doet weer een poging om discriminatie bij sollicitatie wettelijk tegen te gaan.”

Mira keek op. “Wettelijk… dus met een regel?” vroeg ze.

“Ja,” zei Monique. “Zodat je niet zomaar mensen anders behandelt. Niet op naam, niet op uiterlijk, niet op waar je vandaan komt.”

Koen, die net zijn veters vastmaakte, zuchtte. “Kom op zeg. Alsof dat nog nodig is. Iedereen is toch normaal?”

Mira voelde haar wangen heet worden. “Bijna! We zeggen eigenlijk: dat klinkt mooi, maar het gebeurt nog,” zei ze, en ze moest om zichzelf lachen omdat ze ineens klonk als een juf. “Ik bedoel… ik merk het soms.”

Monique knikte. “Ik ook. En weet je wat? Soms is het heel klein. Een blik. Een stilte. Een ‘we bellen wel’ dat nooit komt.”

De radio praatte door. Mira hoorde woorden als “controle” en “regels voor bedrijven”. Ze dacht aan dat telefoonwinkeltje van laatst, waar Emma zo’n supersterk hoesje zocht bij die snackkramen. Emma zei toen: “Als mijn scherm breekt, ben ik alles kwijt.” Mira dacht: zo voelt dit ook. Als je kansen breken, ben je veel kwijt.

Toen ze later naar buiten liep, pakte ze haar OV-chipkaart en ging met de tram richting het Binnenhof. Niet om te protesteren met borden, nee. Ze ging gewoon kijken, even staan, even ademhalen. 🌷

Ze stuurde daarna een bericht naar de cursusorganisatie: of ze feedback konden geven, want ze wilde leren. En ze appte Monique: “Dank je. Ik voelde me niet alleen.” Monique antwoordde meteen: “DIT IS HET. Lekker bezig! 💪” Mira glimlachte. Die avond voelde kleiner, maar ook lichter.

Nou, Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.