Lisa: Pfoe... ik ben echt buiten adem. Hoe kan jij zo rustig blijven?
Maarten: Ik heb dit vaker gedaan. En ik heb een beter tempo gekozen dan jij.
Lisa: Lekker belangrijk. Kijk dan! Wauw, wat een uitzicht over Utrecht.
Maarten: Ja, het blijft indrukwekkend. Je kunt bijna de hele provincie zien als het helder is.
Lisa: Het is de perfecte plek voor een beetje reflectie, vind je niet? Zo boven alles.
Maarten: Ja, precies. Het geeft je letterlijk en figuurlijk een ander perspectief.
Lisa: Exact. Als ik zo terugkijk op de laatste paar maanden... er is best veel gebeurd.
Maarten: Zeker. We hebben over van alles en nog wat gepraat. Over werk, over wat ons bezighoudt.
Lisa: Ja, en over typisch Nederlandse dingen. Weet je nog, over die fietscultuur? Als je vanaf hier naar beneden kijkt, zie je overal van die kleine mieren op fietsen.
Maarten: Haha, mieren ja. Dat is waar. Maar je ziet ook hoe georganiseerd het land is. Alles heeft een plek, alles is gepland. Dat is een ervaring die je pas echt krijgt als je het van boven ziet.
Lisa: Dat is zo. Ik heb het gevoel dat ik Nederland daardoor beter ben gaan begrijpen. Ik heb echt veel geleerd.
Maarten: Wat heb je dan vooral geleerd, als ik vragen mag?
Lisa: Nou, dat die directheid van ons, waar buitenlanders soms over klagen, eigenlijk ook heel efficiënt is. En dat we creatief moeten zijn met onze kleine ruimte. Dat zie je hier perfect.
Maarten: Ja, dat klopt. Ik denk dat ik persoonlijk ook wel ben veranderd. Ik ben me bewuster geworden van de keuzes die ik maak, bijvoorbeeld met duurzaamheid, waar we het laatst over hadden.
Lisa: Oh ja! Ik probeer nu ook echt minder plastic te kopen. Het is lastiger dan ik dacht, maar ik heb mijn routines wel een beetje verbeterd.
Maarten: Elk klein beetje helpt, denk ik dan maar. En als je hier zo staat, droom je dan ook over de toekomst?
Lisa: Absoluut! Als ik de financiële middelen had, zou ik morgen mijn eigen ontwerpstudio beginnen. Geen twijfel over mogelijk.
Maarten: Dat zou echt iets voor jou zijn. Je hebt je de laatste jaren ook enorm ontwikkeld in je werk.
Lisa: Dank je! En jij dan? Wat zou jij doen als alles mogelijk was?
Maarten: Hm, goede vraag. Ik denk dat ik een school zou willen oprichten die op een heel andere manier lesgeeft. Meer gericht op de talenten van elk kind. Dat zou een droom zijn die werkelijkheid wordt.
Lisa: Wauw, dat is ambitieus! Maar dat past wel bij je. Je zou een geweldige directeur zijn.
Maarten: Nou ja, voorlopig ben ik heel gelukkig voor de klas. Het is een proces. Je bent nooit uitgeleerd.
Lisa: Nee, dat is waar. Je bent constant aan het groeien. Oh wacht! Ik bedenk me net dat ik soms ook denk aan een tijdje in het buitenland wonen. Om te ervaren hoe het is om ergens anders te wonen en werken.
Maarten: Dat lijkt me ook een waardevolle ervaring. Waar zou je dan naartoe willen?
Lisa: Misschien Kopenhagen. Die stad heeft zo'n geweldige design-scene. Dat zou fantastisch zijn voor mijn creatieve ontwikkeling.
Maarten: Dus je hebt de afgelopen tijd niet alleen veel geleerd, je hebt ook veel over jezelf ontdekt.
Lisa: Ja, precies! Ik heb het gevoel dat ik persoonlijk echt ben gegroeid. Klinkt een beetje zwaar misschien?
Maarten: Nee hoor, helemaal niet. Ik denk dat ik beter heb begrepen wat ik belangrijk vind in het leven. Dingen die ik van huis uit heb meegekregen, maar waar ik nooit echt bij stilstond.
Lisa: Meegekregen... dat is een mooi woord daarvoor. De dingen die je vormen zonder dat je erover nadenkt.
Maarten: Dus, samenvattend: we hebben teruggekeken op onze gesprekken, wat we hebben geleerd en welke dromen we hebben voor de toekomst.
Lisa: En dat allemaal met dit geweldige uitzicht. Een perfecte reflectie. Letterlijk en figuurlijk.
Lisa: Oké, mijn maag begint te knorren. Tijd om die 465 treden weer naar beneden te gaan.
Maarten: Goed plan. Ik trakteer op een broodje Mario. Dat heb je wel verdiend.
Lisa: Ja! Doei!