Lisa: Hoi Maarten!
Maarten: Hey Lisa. Alles goed? Je klinkt een beetje gehaast.
Lisa: Ja, sorry, ik ben een beetje laat. Ik had bijna autoproblemen onderweg hiernaartoe. M'n auto maakte zo'n raar geluid, ik dacht echt even: 'oh nee, niet nu'.
Maarten: Ah, klassiek. Nou ja, dan hebben we meteen een onderwerp voor vandaag, lijkt me.
Lisa: Ja, precies. Ik zag mezelf al staan langs de kant van de weg. Stel je voor, met pech langs de A2. De horror.
Maarten: Ja, dat is inderdaad niet ideaal. Maar goed, daarvoor heb je toch de ANWB? Ben je wel lid?
Lisa: Natuurlijk ben ik lid! Wie is er nou geen lid? Ik denk dat het één van de eerste dingen was die mijn vader voor me regelde toen ik mijn rijbewijs haalde.
Maarten: Haha, ja, dat is waar. Het is bijna een soort Nederlandse plicht. Zodra je een auto hebt, word je lid. De gele autootjes van de wegenwacht zijn iconisch.
Lisa: Precies! Ze zijn echt overal. Ik heb ze gelukkig nog maar één keer nodig gehad, toen mijn accu leeg was. De man van de wegenwacht was supervriendelijk en had het zo opgelost.
Maarten: Dat is de ervaring die de meeste mensen hebben, denk ik. Aan de ene kant is het duur, zo'n lidmaatschap, maar aan de andere kant geeft het wel enorm veel rust.
Lisa: Absoluut. Maar goed, los van de pech, ik vind autorijden sowieso steeds minder leuk worden. Vooral op de snelweg.
Maarten: Oh? Waarom dat dan?
Lisa: Nou, het is overal zo druk, constant file. En je moet zó goed op je snelheid letten. Voor je het weet heb je een boete te pakken.
Maarten: Ja, die trajectcontroles en flitspalen zijn inderdaad irritant. Hoewel ze er natuurlijk voor de veiligheid staan.
Lisa: Dat snap ik wel, maar soms voelt het alsof ze er alleen staan om geld te verdienen. Er staat er eentje op de weg naar mijn ouders, die flitst echt constant.
Maarten: Daarom rijd ik in de stad eigenlijk bijna altijd op de fiets. Het is niet alleen goedkoper, maar vaak ook sneller.
Lisa: Ja, dat is het gekke hè. Je koopt een auto om sneller te zijn, en vervolgens sta je overal vast in het verkeer en ben je langer onderweg dan op de fiets.
Maarten: Precies. Utrecht is daar een perfect voorbeeld van. Met de auto de binnenstad in is gewoon een slecht plan. Tegen de tijd dat jij een parkeerplek hebt gevonden, ben ik al aan mijn tweede kop koffie.
Lisa: Oké oké, je hebt een punt. Maar soms heb je die auto gewoon nodig, bijvoorbeeld als je grote dingen moet vervoeren of als het heel hard regent.
Maarten: Dat is waar. Het is een afweging. Maar de vrijheid van de auto is in de Randstad soms ver te zoeken, vind ik.
Lisa: Nou, dat ben ik met je eens. Toch, toen ik net mijn rijbewijs had, voelde het echt als de ultieme vrijheid. Gewoon kunnen gaan en staan waar je wilt.
Maarten: Ja, dat gevoel herken ik wel. Alleen is de realiteit twaalf jaar later iets minder rooskleurig.
Lisa: Haha, spreek voor jezelf, pessimist!
Lisa: Oh wacht, nu we het erover hebben... 'wegenwacht'. Dat is eigenlijk best een grappig woord als je erover nadenkt.
Maarten: Hoe bedoel je?
Lisa: Nou, het is letterlijk 'wegen-wacht'. Iemand die wacht op de weg. Of de wacht houdt óver de wegen. Het klinkt heel heroïsch.
Maarten: Haha, ja, een soort beschermer van de automobilist. Dat is waar. En 'pech' is ook zoiets. Het betekent gewoon 'bad luck', maar we gebruiken het specifiek voor technische problemen met een voertuig.
Lisa: Ja, precies! Je zegt niet: 'ik heb pech, mijn computer is gecrasht'. Je zegt: 'ik sta met pech langs de weg'.
Maarten: Eigenlijk wel. En een 'flitspaal' is natuurlijk ook heel letterlijk. Een paal die flitst.
Lisa: Simpel, maar effectief. En duur.
Lisa: Dus, samengevat: iedereen in Nederland is lid van de ANWB omdat we doodsbang zijn om met pech te staan.
Maarten: En in de stad is de fiets de baas, ondanks het feit dat we allemaal ooit dachten dat een rijbewijs pure vrijheid was.
Lisa: En we moeten allemaal onze snelheid in de gaten houden vanwege die vervelende flitspalen.
Maarten: Dat is een prima samenvatting, ja.
Lisa: Nou, ik ga er weer vandoor. Hopelijk zonder rare geluiden uit mijn motor deze keer.
Maarten: Haha, succes ermee. Tot de volgende keer!
Lisa: Ja, tot dan! Doei!
Maarten: Doei.