Nou, Rick hier. Bedankt voor het luisteren aan iedereen die erbij is.

Nou, Noor stond vroeg bij de tramhalte in het Zeeheldenkwartier. Het was nog donker en de straatlampen maakten natte strepen op de stoep. Ze had een papieren zak met sesambroodjes in haar hand, want haar tante hield van die knapperige rand. Noor luisterde met één oor naar een kleine radio bij de halte. Iemand had ’m op het bankje gezet, zomaar, alsof de hele buurt mee moest luisteren.

Noor dacht aan vandaag. Het was uitslagenochtend, en ook de laatste dag van de ramadan. Ze vond dat een gekke combinatie: iedereen praat over stemmen, en tegelijk tellen mensen de uren tot het eten. In haar jaszak voelde ze haar OV-chipkaart. Ze wilde op tijd zijn bij haar tante, omdat ze vanavond samen wilden eten.

Joh, en toen zei de stem op de radio: “Wekdienst, negentien maart: uitslagenochtend in Nederland… en de laatste dag van de ramadan.” Noor keek op. Naast haar stond een man met een boodschappentas en een veel te serieus gezicht. Hij mompelde: “Nou, nu wordt het spannend.”

“Spannend?” vroeg Noor.

“Ja,” zei hij. “Bij mij thuis is het altijd spannend met uitslagen. Mijn moeder doet alsof het voetbal is. Ze roept tegen de tv.”

Noor moest lachen. “Bij ons is vanavond ook spannend. Mijn neef probeert de hele dag niet aan eten te denken, maar hij praat alleen maar over eten.”

De tram kwam aan met een piep en een zucht. Binnen rook het naar natte sjaals en een beetje naar parfum. Noor ging zitten tegenover een vrouw met een hoofddoek. De vrouw tikte op haar telefoon en zuchtte.

“Alles goed?” vroeg Noor, zachtjes.

“Bijna,” zei de vrouw. “Ik wilde de uitslagen zien, maar mijn internet doet raar. En ik moet nog dadels halen voor vanavond.”

“Dat was even schrikken,” zei Noor. “Zal ik straks met je meelopen naar de winkel?”

De vrouw glimlachte. “Graag. DIT IS HET, hoor. Samen is alles makkelijker.”

Bij de volgende halte stapten ze uit. Noor zag een haringkraam aan de hoek. De man achter de kraam riep: “Haring! Vers!” Noor keek even, maar ze dacht aan vanavond en liep door. In de supermarkt pakten ze dadels, munt en een doos baklava. Noor hoorde twee mensen bij de kassa praten over zetels en lijsttrekkers, alsof het om pannenkoeken ging: je wil er meer, maar je weet niet hoe.

Later zat Noor bij haar tante aan tafel. De tv stond aan met de uitslagen, en op het aanrecht stond soep te pruttelen. Noor voelde zich ineens heel licht. Ze dacht: vandaag gaat over kiezen, en ook over wachten. En als je dan eindelijk samen eet, dan smaakt alles extra goed. Lekker bezig, Noor, dacht ze, want ze had niet alleen broodjes gebracht, maar ook een klein beetje rust in iemands dag. 🌷

Nou... Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen. Tot morgen.