Welkom. Je luistert naar een preek van de Meerkerk. Deze preek maakt deel uit van de preekserie Jullie zullen mijn getuigen zijn. In deze serie staan we stil bij het boek Handelingen en ontdekken we hoe de eerste christenen geraakt werden door de liefde van Jezus en ze wisten zich geroepen om van die liefde te getuigen. Zo roept Jezus ook jou.

Handelingen vijf vanaf vers zevenentwintig en boven het hoofdstuk staat, dat maakt het meteen even heel duidelijk als ik begin te lezen, daar staat de gevangenisneming van de apostelen en ze namen de apostelen mee en leiden hen voor het Sanhedrin en de hogepriester begon het verhoor met de vraag hebben wij u niet nadrukkelijk verboden die naam nog te gebruiken en er onderricht over te geven en toch verspreidt u uw leer in heel Jeruzalem en stelt u ons aansprakelijk voor de dood van die man. En Petrus en de andere apostelen antwoordde: men moet God meer gehoorzamen dan mensen. De God van onze voorouders heeft Jezus weer tot leven gewekt nadat u hem had vermoord door hem aan een kruishout te hangen. God heeft hem een plaats gegeven aan zijn rechterhand, hem tot leidman en redder verheven om Israël tot inkeer te brengen en het zijn zonden te vergeven en daarvan getuigen wij en daarvan getuigt ook de Heilige Geest die God geschonken heeft aan wie hem gehoorzamen En toen de leden van het Sanneidrin dit hoorden, ontstaken ze in hevige woede en besloten ze de apostelen ter dood te brengen. Maar toen stond een van hen op, een Farizeeër, die Gamaliël heette en die als wetsleraar bij het hele volk in aanzien stond.

Hij gaf opdracht de apostelen hun ogenblik naar buiten te brengen en zei vervolgens: 'Israëlieten, overweeg nog eens goed wat u van plan bent te doen met deze mensen.' Immers, enige tijd geleden wierp Thejutas zich op als een man die het volk zou leiden en ongeveer vierhonderd mensen sloten zich bij hem aan. Hij werd gedood, zijn aanhang viel uiteen en verdween in het niets. En na hem was er Judas de Galileër die 10 tijde van de volkstelling met zijn volgelingen in opstand kwam. Ook hij ging 10 onder en al zijn volgelingen werden uiteen gedreven. En daarom zeg ik u, houd u afzijdig van deze mensen en laat hen begaan, want als het mensenwerk is wat ze nastreven zal het op niets uitlopen, maar als het Gods werk is, zult u niets tegen hen kunnen uitrichten of het zou wel eens kunnen blijken dat u tegen God strijkt.

En de leden van het Sanhedrin stemden met hem in en riepen de apostelen weer binnen. Ze lieten hen geselelen, bevalen hen de naam van Jezus niet meer te gebruiken en lieten hen vrij. En de apostelen verlieten het salneterin, verheugt dat ze waardig bevonden waren deze vernedering te ondergaan omwille van de naam van Jezus en ze bleven dagelijks onderricht geven in de tempel of bij iemand thuis en gingen door met het verkondigen van het goede nieuws dat Jezus de messias is. Tot zover Gods woord. Jurjen, mag ik jou uitnodigen?

Je moet het gemeente maar even in alle eerlijkheid op je in laten werken. Dat wat twee jaar net gelezen heeft, of je dat herkent, of het waar is voor je gevoel, voor je beleving, verheugd waren ze, de apostelen, dat ze waardig bevonden waren deze vernedering te ondergaan omwille van de naam van Jezus. Niet, ze hebben het lijdzaam ondergaan, ze protesteerden niet, ze berreven vriendelijk, verheugd waren ze. En voor het geval dat je denkt: ja, maar wacht even, niet te snel het lijntje naar nu, want ja, handelingen was natuurlijk wel een speciale tijd. Heilige Geest net uitgestort, daar gebeuren toch dingen?

Da's waar? Maar Jezus noemde het ook al in Lucas hoofdstuk zes: Zalig bent u wanneer de mensen u haten en wanneer ze u uitstoten en u smaren en uw naam als slecht verwerpen omwille van de zoon des mensen Verblijd u op die dag, spring op van vreugde, want zie uw loon is groot in de hemel. Wie is het hiermee eens? Ja. Ja, nou ja, geen handen, je zou ook allemaal wel je hand kunnen opsteken.

Ja, het staat in de Bijbel. Maar wat gaat dit in tegen ons denken, ons doen, ons laten? Ik ga het nog iets erger maken. Één Petrus hoofdstuk vier: Volgeling van Jezus. Geliefde, laat de hitte van de verdrukking onder u die tot uw beproeving dient u niet bevreemden alsof u iets vreemds overkwam, maar verblijdt u naar de mate waarin u gemeenschap hebt aan het lijden van Christus.

Naar de mate hoe erger je vervolgd wordt, hoe meer je je zou moeten verblijden. Opdat u zich ook in de openbaring van zijn heerlijkheid mag verblijden en mag verheugen. Ik heb het thema voor deze preek niet bedacht, het is me aangereikt door jullie, maar ik maak er dankbaar gebruik van. En een aantal van jullie heeft het gezien, veranderde is het nieuw. Je kunt de hele serie van vijf terugkijken de komende week, maar vorig jaar dan deze tijd was er op televisie een serie getiteld 'Vervolgd' waar ik namens de EO in samenwerking met open Doors op bezoek ben geweest met broeders en zusters die vervolgd werden.

En we kijken naar een stukje vanuit Mesopotamië, Irak, daar waar de bakermat van het christelijk geloof ligt. Erbil naar Marmatai, dat is een klooster, je kunt het al zien liggen daar, de vierde eeuw naar Christus En het heeft al die eeuwen door alle aanslagen op het christelijk geloof, zou je kunnen zeggen, overleefd. En ik hoop maar dat dat ook geldt voor de toekomst. Zoveel mensen verhuizen hier, gaan weg, zien het niet meer zitten. Ja, wat betekent dat voor het christelijk geloof?

Marmatai heeft een bijna legendarische status. Het is een van de oudste christelijke kloosters ter wereld en heeft vele aanvallen doorstaan. Voor velen een symbool van hoop in een land waar het aantal christenen steeds verder afneemt. De Sirius Orthodoxe monnik Ibrahim Ibrahim woont samen met een aantal andere monniken in Maratai. Tijdens het schrikbewind van IS heeft het weinig gescheeld of het klooster werd verwoest.

Uiteindelijk wist het Koerdische leger IS terug te dringen. Wauw, wat een Magnificant view.

Ja, van hier u kunt zien al de land of

Het is een belofte, zei vader Jozef. Een belofte dat we mogen, dat we zullen leiden om Jezus' wil. De weg naar de hemel. En ik weet niet hoe het jou vergaat, maar als je zulke ontmoetingen hebt of dit soort dingen ziet, dan ben je misschien wel snel geneigd om verwonderd te zijn en ook ontzag te hebben, respect te hebben, bewondering te hebben voor mannen zoals hij, voor mensen die gebleven zijn, terwijl negentig procent van de Christenheid in de afgelopen twintig jaar vertrokken is of gedood is in het Noorden van Irak. Maar als het dan bij ons komt en dichterbij, dan weten we ons niet zo goed raad om het zulk Bijbeltekst.

Wat betekent dat dan voor jou, voor mij in een setting waarin we kiezen voor vrijheid, waarin we lijden zover mogelijk hebben weggedrukt, waarin we welvaart hebben, waarin we ziekenhuizen hebben, waar we proberen zo lang mogelijk te leven of ook afgelopen week opnieuw gezien hebben, ja hoe je het leven, ik denk aan oud-premier van acht, kunt beëindigen samen met je vrouw hand in hand op jouw moment zodat je niet nog meer hoeft te leiden of zo min mogelijk hoeft te leiden. In onze context zijn dit soort teksten bijna idioot. Maar Jezus leefde eruit. Zijn volgelingen, de discipelen leefden eruit. Dat was helemaal geen vraag meer voor ze.

Gelukkig ben je de bergreden. Gezegend. En Jezus die mag zeggen. Hij is ons voorgegaan en we hebben op zijn minst iets te leren van dat wereldwijde lichaam van Christus waar wij ook onderdeel van uitmaken alsook de mensen in Noord-Irak. In ieder geval zijn er twee belangrijke punten waar het vrucht in oplevert.

Als je zo durft en zo mag denken als wat Twee jaar met ons gelezen heeft uit Handelingen vijf en de teksten die ik hier voorlas. Allereerst dit: Vervolging bevestigd je van je identiteit wie je bent in Christus. En er zijn er genoeg van ons die daar in meerdere of in mindere mate soms aan twijfelen, die teleurgesteld zijn in zichzelf, in mensen, in de kerk of in God. Wanhopen is een groot woord, maar dat je het even niet meer weet. Ziet Hij me wel?

Doe ik er toe? Naar God nogmaals, maar ook naar mensen om je heen. Vervolging en lijden, het bevestigt je van je identiteit. Wie ben je in Christus? Ik wil voorzichtig zijn met de omgekeerde redenering, maar ik leg hem wel in je midden.

Als je niet vervolgd wordt, zegt dat ook iets van je identiteit. Nogmaals, ik wil er voorzichtig mee zijn. Dit is niet hoe het in de Bijbel staat. Maar het is klippenklaar. Het hele woord door, Oud en Nieuwe Testament.

Kijk er niet van op. Bevestig je identiteit. En het tweede, wat een vrucht in ieder geval is: het laat zien wat pelgrim en vreemdeling zijn hier op aarde is. Dat we, ik gebruik die oude woorden maar even, hier geen blijvende stad hebben. Dat we op doorreis zijn, onderweg zijn, dat we onze voeten niet te vast zetten, dat we onze palen niet te stevig in de grond slaan omdat we hier iets gebouwd hebben.

Of je jong bent of wat ouder of richting je pensioen gaat en mag gaan genieten van dat wat je verdiend hebt, toch eerlijk voor gewerkt en weet ik allemaal wat, allemaal waar. Maar we zijn pelgrim en we zijn vreemdeling. En vervolging laat dat zien. Dat je niet van deze wereld bent, maar dat je een ander vaderland hebt daarboven bij de Heer. En daar zijn we naar onderweg.

En dat is precies wat de Bijbel zegt over Jezus die het lijden kon doorstaan omdat hij door het kruis heenkeek en wist wat er voor hem weggelegd was achter dat kruis, de hemelse heerlijkheid. Dus vervolging bevestigt je van je identiteit, wie je bent in Christus. Vervolging duwt je met de neus op de feiten dat je hier geen blijvende plek hebt, dat je op doorreis bent, dat je vreemdeling bent. Nou als je daar meer over wil leren, dan moet je echt de tijd nemen deze week. Ik heb het ook laten zetten in jullie preek van de week Nieuwsbrief naar deze serie en kijk dan naar het verhaal uit Maleisië waar mensen keuzes moeten maken omdat ze vreemdeling zijn in hun eigen land, om de eenvoudige reden dat ze geen m'tje van moslim in hun paspoort hebben staan, maar christen zijn.

En dat je altijd met je koffertje klaar staat om de benen te nemen. Omdat je niet erkend wordt. Omdat je niet mag trouwen. Omdat je niet officieel voogd, van je eigen kind bent. En ouder.

Omdat je huwelijk niet erkend is als je niet voor de in naam getrouwd bent. Bekijk het en zie wat vreemdelingschap dan met je doet en wat een boel zekerheid en vastheid en geloos trouwen is bij de mensen die ik daar mocht spreken. Identiteit, vreemdeling, bekijken we het even vanuit ons. Je kunt het ook van de andere kant bekijken. Het gaat er niet zozeer om hoe wij ons voelen of wij zeker zijn van Gods zorg voor ons of onze vreemdeling, maar over dat wat God gezegd heeft, wat God heeft gedaan, hoe hij hiernaar kijkt.

En dan haal ik hem even weg uit het heftige vervolggedeelte, maar denk nou eens aan het Oude Testament aan die bevrijding van het volk Israël vanuit Egypte. Daar waar Mozes heel veel vragen had: Hoe moet ik dat doen? Dit zijn onze vijanden. Hoe krijg ik ze er vandaan? Wat gaan ze zeggen op het moment dat ik daar aankom en zeg: ja God heeft mij gestuurd.

Ze zullen me van kant maken. Ze zullen tegen me in opstand komen. Eerst de Egyptenaren, maar toch ook wel misschien de mensen van het Joodse volk Wie zal bewijzen wie ik ben? Nou, dan komen er veel voorbeelden Je kent de verhalen wellicht uit Xodus hoofdstuk drie, vier, vijf maar het bekendste stukje is toch wel dat God dan zegt: Ik Ben is gekomen. Ik Ben die Ik Ben, Jahweh, de God van het verbond.

Degene waar je niet omheen kunt. Dus wij hebben het over identiteit, je zijn in Christus, over vreemdelingen en pelgrims zijn, maar daarboven is de ik ben de God die zorgt en die niet loslaat waarmee hij is begonnen. Laat de Bijbel ons alsjeblieft ook duidelijk maken dat het niet per se gaat natuurlijk om verdrukking, maar ook niet om een leven te leiden zonder zorg en zonder pijn en verdriet. Als ik de Bijbel goed lees, hebben we daar hier vaak genoeg over in de kerk, dan is het geloofsleven niet iets dat je vlucht uit de pijn of vlucht vanuit de verdrukking, maar dat je mag gaan geloven dat er iemand bij is in de pijn. Dat er iemand bij is in de verdrukking.

Dat is wat Mozes ervaart. Mozes heeft geen makkelijke stappen moeten zetten bij die farao. Mozes heeft geworsteld met zichzelf, met God en met de mensen. Maar hij heeft gemerkt en ervaren: Ik ben is er, is erbij en zal meegaan. En een groter voorbeeld, los van geloofsvervolging wat mensen elkaar aandoen is natuurlijk Job.

Job die alles ontnomen wordt. Job die niets meer over heeft. Laat me gewoon even zo zeggen vanmorgen. Job die vervolgd wordt door de duivel zelf. En God heeft het er niet voor behoed.

En ik weet, je kunt dat Bijbelgedeelte niet zomaar op jou en op mij allemaal plakken, maar het laat ons op zijn minst iets zien dat als in de wanhoop van het leven Job zich afvraagt waarom hij nog leeft, Hij adviezen krijgt die het lijden moeten zien te verklaren. Jij bent fout geweest, Job, beleid je zonde. Of zijn vrouw: Ja, nou Job, jij bent een goed mens, als God dit allemaal toestaat, hup zeggen God, sterf laat het alsjeblieft allemaal. Oplossingen van mensen. Maar Job gaat op de dag zelf roepen tot God en zeggen: Heer waarom en dit en dat en ik ben er rechtvaardig mee.

En dan die laatste vier hoofdstukken van Job, als God er als een soort van Wallos overheen komt. Job, wie heeft de bergen gemaakt? Wie heeft de vogels verzorgd? Wie zorgt er voor het gras? Wie dit, wie dat, wie zus, wie zo?

Job, zeg het dan, zeg het dan. Is dat wel eerlijk van God? Dat hij op Job zijn vragen gewoon er overheen walst met wie die zelf is? Het laat maar één ding zien: Job, je kunt diep in het lijden zitten, je kunt zwaar beproefd worden, zo je wil zwaar vervolgd worden. Wat jij nodig hebt is geen antwoord op je vragen, wat jij nodig hebt is mijn aanwezigheid.

En ik weet niet hoe het jou overgaat, maar voor mij, ik ben dit enorm gaan beleven in mijn eigen leven, waar het niet eens dan ging over geloofsvervolging, hoewel we daar soms in Amsterdam-Noord met dreigementen en narigheid mee te maken hebben, in het klein zeg ik dan maar. Maar als het gaat om de persoonlijke dingen in je leven, ziekte, zorg, depressie. Ik heb kinderen waar het niet altijd even goed mee gaat. En als je dan je vragen stelt aan God, waarom? Ik heb het hier volgens mij al eens eerder gezegd.

Zou je dan antwoorden willen? Ik denk dat het leven voor mij nog veel ingewikkelder wordt als God antwoorden geeft. Stel dat Hij zegt: nou, ik wil jou eens een lesje leren als vader, dus ik dacht als ik zijn dochter nou beetje pijn bezorg, kijken wat hij doet. Zou het helpen, antwoorden van God? Ik zal knettergek worden.

Ik wil geeneens antwoorden. Ik wil Hemzelf in het lijden erbij zodat ik het aankan. En hij weet waar hij het over had. Jezus, die op zijn knieën lag. Vader, laat deze beker aan mij voorbijgaan gaan, niet mijn wil, maar uw wil geschieden En Paulus weet waar hij het over had.

Het is geen makkelijke weg. Het is niet gedoopt worden op drie maart en dan hup, ze ken je de snelweg verder tot aan je dood. Het is een strijd en dat weet je ook wel, vroeger werd dat zo gezegd en soms nog steeds welkom in de strijd als mensen zich lieten dopen of belijdenis van hun geloof deden of wat ook God die erbij is en dat het een worsteling is en worsteling blijft in dit leven ja En dat we dan maar niet al te veel moeten oordelen over anderen, ja. Ik heb mijn lesje wel gehad in ieder geval vorig jaar. Kijk maar wat Jacky vertelt in Maleisië is gedwongen om te trouwen met iemand die moslim is, omdat ze graag zorg wilde dragen voor haar kinderen.

En ze zou niet als moeder erkend worden als ze niet voor de Islamitische wet getrouwd was. En daarom maakte ze de keus. Rechtzaken, vluchten, angst voor de overheid. Er blijken genoeg mensen in Maleisië te zijn die hierdoor een andere optie kiezen. Je doet je voor als moslim, maar je behoudt je echte geloof voor jezelf.

We noemen haar Jacky. Was officieel christen maar werd verliefd op een moslim. Om te kunnen trouwen bekeren ze zich via een aantal overheidsscursussen tot de islam. Maar stiekem is ze gewoon Christen en haar man vindt het prima.

College. Voor Ramadan is het moeilijk een glansing proces voor de body. Of mijn family. The love with mij hasban and the familie.

Jackie is dus christen in de hart, maar voor de buitenwereld moslim. Ja. Go with the flow.

Echt hè? Ja, ik merk dat het wel ik word er ontzettend gechallenged, merk ik. Want ik snap het eigenlijk wel. Ik begrijp het wel. Maar ik volgens mij zou ik dit niet kunnen.

Omdat het zou strijden met mijn authenticiteit. Ik snap wat ze zegt van 'coi the flow' en 'leef je leven'. Maar ik zou mijn hele leven het gevoel hebben dat ik een dubbel leven leid. Dat kan ik niet. Ja, maar

dat heeft nogal wat consequenties, ja. Want ja, dan kan je al niet trouwen, dus dat moet dan al?

Ja, ik denk dat ik Als ik de kans zou hebben, want dat kan niet iedereen in Maleisië, ik denk ik zou vertrekken.

Stel dat je niet vertrekken, dan zou ik bijvoorbeeld bij mezelf denken 'Wat moet, dat moet dan maar'. Te wille van het geluk voor mijn gezin, mezelf, mijn kinderen, mijn familie, mijn werk, dat je dan toch in ieder geval een prachtig leven kunt hebben.

Ja, de grap is dat ik dan, denk ik, een beetje in de strijd zou gaan, in de fight dan, dat ik dit verhaal wat jij nu vertelt, dat ik dat volgens mij dus hardop zou zeggen. Dus van: Oké, ik ga nu zeggen dat wat de Islamitische geloofsverlis is en ik heb die lessen gevolgd. Prima, als jullie dat systeem willen, doe ik dat. Prima, ik ben moslim.

Jij wordt recocitrant? -Ja. Daar heb je ook weer kans dat mensen -Dat klopt. Je gaat zeggen dat het een vervelend mannetje is.

Ja, dan zou ik denk ik de consequentie daarvoor dragen, behalve als ik zeker wist dat mijn gezin, mijn kinderen of wie ook -Daar ga je al. Ja, nee, maar daarom zeg ik ook dat ik haar wel Ik begrijp het wel en ik wil het ook niet veroordelen. Want ik zit niet in deze setting, dus ik moet echt heel voorzichtig zijn om daar wat van te vinden, vind ik. Maar ik zou het niet kunnen. Ja Zou Jacky gewoon leven wat er in Romeinen zeven staat?

Van het goede wat ik wil doen, dat doe ik niet en het verkeerde wat ik niet wil, dat doe ik. Er zijn ook mensen die gaan het gevecht wel aan, die vechten bij de rechtbank op dit moment dertienduizend zaken, van wie er nog niet één, er zijn er zeven behandeld en nog niet één is er gewonnen. Maar ik sprak ook mensen die zeggen ik ga de rechtbank helemaal niet opzoeken. Er staat gewoon moslim in mijn paspoort, dus ze lieten een paspoort te zien en dat zijn dus voorgangers van de kerken, dat is ook wel stoer toch? Er staat gewoon moslim in je paspoort en je staat elke zondag op een preekstoel.

Is dat ook een dubbel leven? Of juist niet? Ik heb met Jacky door gepraat over Romeinen zeven en over Romeinen acht. En ze kon bijna zo opzeggen: Maar in dit alles ben ik meer dan overwinnaar. Dood noch leven, ziekte noch gezondheid, rijkdom of armoede, vervolging.

Niets kan mij scheiden van de liefde van Christus. Ik wil het je in alle eerlijkheid laten zien, omdat het niet zo is dat vervolgde christenen aan Mass ons grote voorbeeld zijn en dat wij toch nog wel eens een keer wat te leren hebben. Het leven is een worsteling, Het is een strijd. Of je nu Job heet, of Thomas, of je nu Petrus heet, of Jacky. Het bevestigt je van je identiteit.

Het laat zien dat vervreemeling en pelgrim hier op aarde zijn. Oké. En dat allemaal onder de paraplu van 'Ik ben God die er is in die situatie, maar wat moet je dan? Wat heb jij daaraan? Vrienden, ik denk dat als je jezelf die vraag stelt, er ook een antwoord vanuit de Bijbel is en dat is het antwoord doe wat je wel kunt doen in de omstandigheden van je leven.

Hier, in Hoofddorp op de plek waar je woont, daar waar je werkt, in je familie, zonder dat je nou overal vervolging moet opzoeken, want we weten ook, dat is een ander thema, hoe belangrijk het kan zijn om mensen juist lief te hebben vanuit de liefde van Christus zodat ze geïnteresseerd raken in plaats van dat je altijd maar de barricalis op gaat en bij de waarheid blijft jouw waarheid en de interpretatie daarvan. Maar doen wat je wel kunt doen is cruciaal. Nog één keer reclame, je kunt het gewoon terugkijken, de aflevering over Colombia waar mensen vervolgd worden, pastors gedood worden omdat ze jonge mensen waarschuwen tegen de drugskartels en dan zelf door het hoofd geschoten worden. En ik mocht op pad naar een gebied in de jungle drie uur met een speedboot een heel eind weg waar nooit westerse mensen waren geweest, laat staan kamerploegen. Er was een dealtje gemaakt met de rebellenleders die foto's van ons hadden gekregen en die pastoor kon alles maken.

Het was een katholieke priester, Fadacordje. Als er oorlog is tussen de rebellen, wordt hij gebeld en haalt hij de lijken uit het bos. En als een van de kinderen van de rebellen gedoopt moet worden, want ze zijn daar allemaal katholiek, dan wordt pas door Gor gebeld om te komen dopen. En dan kreeg ik het voor elkaar om dan nu te zeggen, nou, dan wil ik nu een keer met een bootje Nederlanders de rivier op. En jullie laten ze met rust.

Doen wat je wel kunt doen. Een indrukwekkende aflevering. Het heeft ook wel Bijbelse papieren. Denk maar aan Paulus, die schipbreuk leidt samen met heel veel mensen op een boot. Hij heeft gewaarschuwd, vaar niet uit, het wordt slecht weer.

Ze varen wel uit. Je kunt het lezen aan het eind van het Bijbelboek Handelingen. En dan komt die grote storm en dan gaat het haast mis en de les staat in de Bijbel dat het twee weken donker is, dat er geen zon en geen maan te zien is. In een tijd zonder satellieten is dat heel heftig, want dat was je navigatie. En mensen eten niet meer, drinken niet meer en zijn ziek.

En Paulus heeft de moed om op de boeg te gaan staan en dan te zeggen terwijl hij wellicht de enige christen op het schip was onder die bijna driehonderd mensen. En dan gaat hij staan en dan zegt hij Mannen en broeders en tegen die Romeinse soldaten en tegen die gevangenen en mogelijk die Joden daar aan boord, legt hij uit wat God hem gezegd heeft en waar die voor staat. Nou kennelijk was de nood in het leven van iedereen zo groot dat er op dat moment even geen vervolging was. Al is Paulus een gevangene. En hij legt uit wat er nodig is om te overleven, zodat de droom die hij gehad heeft van God waar wordt.

Het visioen wat hij heeft gehad werkelijkheid gaat worden. En als hij dat gedaan heeft, dan is het vervolgens hands on. En hij zegt: het overgebleven spul moet overboord. En trouwens, voordat we dat doen: eten en drinken. Want je moet iets sterker worden want straks moet je zwemmen.

Zo simpel is het ook. Je kunt mooie geestelijke woorden hebben en denken van ja, het zit zo en zo over vervolging en je zou dankbaar moeten zijn want de Heere heeft dit en dat en dan kun je maar zo een Fannyër worden rond dit thema. Hands-on. Doe wat je hand vindt om te doen. Het is woorden en daden.

Zeg ik zelfs als Amsterdammer. Het is nodig. Het moet. We mogen aan de slag met dat wat de Heer ons gegeven heeft. Paulus die deed het.

En de priester Schorge, die deed het ook. Ik hoop dat het je inspireert als je het bekijkt. Identiteit, vreemdeling zijn, dat allemaal onder de paraplu van de 'ik ben, ja we' die voor ons zorgt. Het derde doe wat je kunt doen, of er nu vervolging is of niet. En het vierde wat we nadrukkelijk kunnen leren van de vervolgde kerk, maar wat ook voor ons toepasbaar is: Bid, zegen en omhels.

De broeders en zusters in de leidende kerk, ze vragen meestal niet of God de verdrukking wil wegnemen, maar of ze sterke schouders mogen krijgen om het kruis wat hen is opgelegd te kunnen dragen. En ik zie ze worstelen, maar ook hele mooie momenten meemaken met hun vervolgers. En om dat maar even heel dichtbij te halen, want wat moet je daar nou mee hier in de Meerkerk? Nou ja, in onze kerk in Amsterdam Noord werd ik steeds vaker geconfronteerd met mensen die iets vonden van een ander. Hé paste, mag ik even met je praten?

Waar gaat het over jou? Over die en die? Ho ho. Heb je zelf al met Hem of haar gevolgd? Nee, dat lukt me juist niet.

Misschien herken je het wel. Wij hebben een regel in onze kerk, voordat we gaan praten, ga jij een maand lang elke dag voor die persoon bidden in hem of haar zegenen. En als het nodig is, gaan we dan over een maand praten. Nagenoeg nooit is het nodig om nog te praten. Want als je gaat bidden voor een ander, als je een ander gaat zegenen en we hebben het hier niet over elkaars vijanden maar broeders en zusters met verschillende karakters die moeilijk doen naar elkaar Als je gaat zegenen en bidden, dan verandert doorgaans niet de ander, maar dan verander jij.

Jij wordt milder, jij wordt liefdevoller en jij wordt vergevingsgezinde. Want dat zeg ik er wel altijd bij als iemand bij me komt. Je hoeft niet elke ochtend op je knieën en te vragen: Heer, verander Hem. Heer, verander Hem toch, dat Hij het eindelijk eens zal gaan zien. Dat is niet zegenen, dat is wat anders.

En ik roep je ertoe op. Onze broeders en zusters in de vervolgde kerk tonen het ons. En je mag het ook toepassen op je werk, hoe vervelend de situatie ook zijn en hoewel ik snap dat daar ook allemaal andere dynamieken spelen macht, leiderschap, weet ik allemaal wat. Ik wil op geen enkele manier doen als het over maar enigszins eenvoudig is, want dat is het niet. Ik heb niet voor niks Job genoemd, ik heb niet voor niks Jacky laten zien.

Het leven is een strijd. Ik vind het wel in ieder geval. En geen eenvoudige. Maar hij is erbij. En je mag bidden, je mag zegenen, je mag goed doen, doe wat je wel kunt doen.

Want wat zegt het woord in Romeinen twaalf? 'Zegen je vervolgens en laat je niet overwinnen door het kwade maar overwinnen het kwade door het goede'. Ja, we zijn geroepen als christenen om te vechten tegen het kwaad, om onrecht te ontmaskeren, om sjaloon te brengen, om vrede te brengen in de stad, in de plek die de Heere God jou gegeven heeft. Ja, en dat moeten we blijven doen, jij en ik. Maar er zijn ook tijden, dan moet je helemaal niet vechten tegen het kwaad, dan moet je het kwaad overwinnen door het goede.

Zoveel goed doen dat je tegenstander er gek van wordt en niet meer weet wat hij moet als wat Jezus deed. Uitbriefen. Alles geven. Daar aan een kruis. En als jij het kwaad overwint door het goede te doen, dan betekent dat niet dat je er zand over gooit of dat je zegt: nou, het is niet zo erg.

Dan betekent dat dat je zegt: Heer, U bent Zijn rechter. U bent haar rechter, U mag het doen. God zij dank dat U rechtvaardig bent, dat U ook barmhartig en genadig en liefdevol, maar ik ga mijn leven hier niet meer door laten leiden. Ik ga dit kwaad overwinnen door het goede. De gemeente laat dit je troosten.

En ondertussen, doe wat je hand vindt om te doen. Verened worden om Christus wil. Jullie mogen wel komen, muzikanten. Verened worden om Christus wil. De Bijbel zegt dat het erbij hoort.

De Bijbel zegt: het kan niet eens zonder. Verheug je erin. Ik zou willen toevoegen, je hoeft het niet te zoeken. Maar als het je overkomt in ons goede leventje, wil je je dan realiseren dat wat de Bijbel zegt, dat het niet vreemd is, dat je er niet voor weg hoeft te vluchten, maar dat God erbij is. Vorig jaar stierf open doors oprichter Anne van der Bel en daags na de aanslagen op negenhonderdelf deed hij de fantastische, maar ook door sommige mensen een gewraakte uitspraak: Je vijanden, moslimterroristen, daar moet je naartoe gaan.

Die moet je liefhebben. Die moet je omhelzen. Want om te schieten, heb je afstand nodig. Amen. Laten we bidden.

Heer, ik wil in alle eerlijkheid tegen U zeggen dat als ik de Bijbel geschreven had ik dit soort stukjes niet had ingezet. Omdat het spot met de natuurwet zou bijna zeggen. Met ons menselijke natuur om lijden te vrezen en vervolging uit de weg te gaan. Wat een bemoediging voor onze broeders en zusters in de wereld dat het wel in de Bijbel staat. En wat een aansporing voor ons om onze mind, onze gedachten te veranderen, te erkennen en te zien dat U wat van plan bent door Leiden heen.

Zegend u alsjeblieft, broeder Youssef in Irak, zegend u Jacky in Maleisië, zegend uw vader Gorg in Colombia waar hij optrekt met rebellen en doet wat Hij kan doen om Gods liefde te tonen. Zeg ons, als we wellicht kijken naar deze afleveringen dat het dichtbij mag komen in plaats van dat het allemaal op afstand blijft, is ons gebed. Zeege broeders en zusters die vervolgd worden. En wees met ons, in klein lijden, wat dan ook weer heel groot kan zijn als het gewoon om ons eigen leven gaat en de narigheid in ons gezin, Het verdriet wat we als individu kunnen hebben. Fysiek gekweld door ziekte of mentaal.

Daar waar onrecht is of niet gezien worden. Heer, ontferm u. En tenslotte, samen willen we U bidden, Heer. Vorm ons, kneed ons. Maak ons beelddragers van U, Jezus, dat we steeds meer op U gaan lijken.

Amen