Lisa: Maarten, je raadt nooit wat ik aan het doen ben.
Maarten: Laat me raden. Weer online aan het shoppen voor iets dat je niet nodig hebt?
Lisa: Echt niet! Ik zit al een uur in een digitale wachtrij. Ik probeer kaartjes te bemachtigen voor Lowlands!
Maarten: Ah, de jaarlijkse strijd. Het festivalseizoen begint weer.
Lisa: Precies! Ik heb er zó'n zin in.
Maarten: Ja, ik zag het al, de agenda voor de zomer loopt weer helemaal vol. Het lijkt wel alsof er elk weekend tien festivals zijn in Nederland.
Lisa: Dat is ook zo! En het begint eigenlijk al in april met Koningsdag. Dat is toch ook een soort nationaal festival?
Maarten: Eigenlijk wel. De hele stad als festivalterrein. Alleen is de line-up iets minder... georganiseerd.
Lisa: Haha, ja, de line-up is gewoon iedereen met een gitaar op een kleedje. Maar de sfeer is altijd geweldig.
Maarten: Dat is waar. Maar Lowlands is wel andere koek. Drie dagen, tentje mee, overnachten op een drassig veld.
Lisa: Oh wacht, het is de ervaring! De voorpret alleen al... Weken van tevoren de line-up bestuderen, je tas inpakken...
Maarten: En je voorbereiden op de teleurstelling als je favoriete band tegelijk speelt met een andere goede act.
Lisa: Ja, dat is altijd balen. Maar het terrein is zo gigantisch, er is altijd wel iets te zien. Verschillende podia, theater, comedy...
Maarten: En een enorme menigte. Ik vind dat soms best overweldigend.
Lisa: Nee joh, dat is juist gezellig! Samen met duizenden mensen voor een podium staan, allemaal voor dezelfde muziek. Dat geeft zo'n kick.
Maarten: Hm, ik weet het niet. Ik ben bang dat als ik eenmaal mijn plek in de menigte heb gevonden, ik die nooit meer durf te verlaten.
Lisa: Ach, wat een drama. Weet je, tegen de tijd dat het festival voorbij is, zal ik waarschijnlijk drie nachten nauwelijks hebben geslapen en mijn stem compleet kwijt zijn.
Maarten: Ja, precies. En dan zal je ook hebben ontdekt dat je de helft van je spullen bent kwijtgeraakt in de modder.
Lisa: Lekker belangrijk! Dat hoort erbij. Maar serieus, het is zo moeilijk om een kaartje te bemachtigen. Het is bijna altijd binnen een uur uitverkocht.
Maarten: Daarom begin ik er niet eens aan. Ik hoorde vorig jaar ook dat een ander festival op het laatste moment werd afgelast, omdat de vergunning niet rond was. Stel je voor.
Lisa: Nee! Wat een nachtmerrie. Dan heb je al die voorpret gehad voor niks.
Maarten: Precies. Dan zit je daar met je nieuwe tent en je festivaloutfit.
Lisa: Oh, de outfits! Dat is ook een heel ding. Ik heb al een heel moodboard gemaakt. Tegen de tijd dat ik een kaartje heb, zal ik mijn hele garderobe al hebben gepland.
Maarten: Natuurlijk. Jij laat niets aan het toeval over, behalve dan je slaapschema.
Lisa: Haha, precies. Maar jij gaat dus echt nooit naar zo'n groot festival?
Maarten: Niet zoiets als Lowlands. Ik ga liever naar iets kleiners, een foodtruckfestival in het park hier in Utrecht of zo. Overzichtelijk.
Lisa: Ook leuk! Maar je mist de magie van het verdwalen op een gigantisch terrein en een band ontdekken op een klein, verstopt podium.
Maarten: Ik denk dat ik die magie wel overleef. Ik wacht wel tot jij de verhalen vertelt.
Lisa: Maar echt, die voorpret is al de helft van het plezier. Het plannen, de muziek luisteren...
Maarten: Ja, voorpret. Dat is een mooi Nederlands woord. De pret die je van tevoren al hebt. In het Engels hebben ze daar niet echt één woord voor, geloof ik.
Lisa: Nee, precies. En dat woord bemachtigen vind ik ook zo goed passen bij de ticketverkoop. Het is een gevecht!
Maarten: Een kaartje bemachtigen. Het klinkt alsof je een kasteel verovert.
Lisa: Zo voelt het ook! En als het dan lukt, voel je je een koning op z'n eigen festivalterrein.
Maarten: Nou ja, we zijn van de digitale wachtrij voor Lowlands afgedwaald naar Koningsdag en de hele Nederlandse festivalcultuur.
Lisa: Ja, over de enorme menigte, de verschillende podia, de sfeer en de kunst van het bemachtigen van een kaartje.
Maarten: En we hebben geconcludeerd dat jij er helemaal voor gaat en ik liever thuisblijf met een drankje op mijn eigen balkon.
Lisa: Oh wacht! De wachtrij is versprongen! Ik moet gaan! Ik spreek je!
Maarten: Haha, zet 'm op. Succes. Tot de volgende keer.
Lisa: Doei!