Johnny de Mol, wat waanzinnig leuk dat je er bent.
Heel fijn om hier te zijn.
Ik denk altijd dat mensen zoals jij en ik het zo druk hebben dat we helemaal geen tijd hebben voor dit soort dingen en dat je dan tijd maakt is leuk en soms blijkt dat je heel veel tijd hebt dat je blij bent dat je eindelijk is van de bank af gekomen.
Ja, zeker met jonge kinderen heb je dan weer een podcast.
Hoe gaat het met de rust in jouw hoofd op dit moment?
Ja, ik denk dat dat wel gelijk de hamvraag is.
Als mensen vragen ben je gelukkig, dat vind ik altijd zo'n lastige vraag, maar heb je rust in je hoofd?
Ja, wauw.
Ja, dat is wel een bijna een doel op zich.
Ik moet zeggen, momenteel heel erg goed en het is ook mooi om geleerd te hebben dat je daar zelf eigenlijk de grootste rol in speelt en dagelijks mee bezig kan zijn.
Maar om nou te zeggen dat het elke dag lukt, nee, ik had een Ierse yoga lerares die zei altijd als je het even niet meer weet, remember these three important words, simply begin again.
Ja, dat is het.
En dat is ook zo, maar het is een groot goed als je het hebt en als je voelt dat je controle hebt over de situatie, of in ieder geval niet over de situatie, maar hoe je erop reageert.
Dus heel interessant.
Nou, heb jij een druk leven?
Je hebt echt bizar veel gedaan.
Ik ging eens even kijken van wat heeft Johnny gedaan?
Volgens mij kwam jij net bij TMF toen ik wegging en dat is zo'n beetje 20, 25 jaar geleden.
En daarna is er een hele rij acteerwerk, presentatiewerk, dj, je hebt bedrijven gehad, je doet heel veel goede dingen voor de wereld, vrijwilligerswerk.
En dan heb je ook nog Anouk, je bent, ben je getrouwd?
Ja.
Je bent getrouwd en jullie hebben thuis drie kinderen, dus je hebt een druk bestaan.
Dus als je dan iemand vraagt, heb je rust in je hoofd, zeggen mensen ja, wat denk je zelf?
Nou, ik ben heel benieuwd, want los van de druk bestaan kun je natuurlijk rust in je hoofd hebben.
Maar je belde mij een paar weken geleden op en toen zei je van, wow, vaak gedoe in mijn hoofd natuurlijk, wat we allemaal hebben, veel ideeën, maar ook gedachten.
En toen zei je, en daar was ik best wel positief verrast over, ik ga zo lekker op die meditaties.
Ja.
Vertel.
Ook eigenlijk via mijn vrouw, die deed dat al wel langer en je weet natuurlijk van het bestaan en ik heb vaak genoeg in mijn leven yoga retreats gedaan, stilte retreats, beetje zo, meestal in januari, even weer bij te tanken.
Maar eigenlijk pas sinds een paar jaar het besef, wacht even, dat is altijd daarna, wat nou als ik er zorg dat ik het preventief allemaal doe, om wat sterker in je schoenen te staan en wat meer rust te krijgen in je hoofd.
En ja, dat is wel de way forward, denk ik.
Dus ik, ja, als ik zoals nu rust heb in mijn hoofd, ga ik vroeg naar bed en dan ben ik wat vroeger wakker dan de rest.
En dat is perfect moment van de dag om even naar een meditatie te luisteren.
Dus ik luister regelmatig naar jou, iets vaker naar Robin, moet ik heel eerlijk zeggen.
Ja, heel goed.
Nee, dat is heel goed.
En ik, ja, zeker de kracht van herhaling, het werkt, tenminste voor mij in ieder geval.
Wat werkt er dan, wat gebeurt er dan met je?
Nou, mijn vrouw merkt het aan me als ik het een paar dagen niet heb gedaan.
Ja.
Dan zegt ze wel eens gekscherend, ga jij eens even lekker een meditatietje doen, omdat je toch weer ergens geïrriteerd over bent of ja, misschien niet heel rustig reageert op iets.
Dus het heeft wel direct effect op jouw dagelijkse dag?
Ja, het hoort er helemaal bij.
De meditatie.
Maar doe je het iedere dag dan?
Probeer ik wel.
Oké.
In de ochtend?
In de ochtend meestal.
En soms als ik s'avonds, wij gaan redelijk op tijd, het is allemaal heel burgerlijk geworden, Michael.
Redelijk op tijd naar bed, maar van de week moest ik naar shownieuws en dan ben je pas om half één thuis en dan vind ik het ook wel even lekker, want dan lig je nog een beetje een soort van de adrenaline, dan vind ik het ook fijn.
En ik heb een eigen mantra, heb ik geschreven vorig jaar, die ik dan na het douchen nog
in de spiegel zeg en dat helpt allemaal mee met heel erg bewustwording en bewustzijn van
je ademhaling, van je gedachtes, maar ook hele simpele dingen als je gewoon van A naar
B gaat, dat je nog eens even om je heen kijkt wat daar zich ook afspeelt en dat is iets
voor mij, dat heb ik jaren nooit gehad en het was altijd door chasen en doorgaan en ja,
dan mis je ook heel veel mooie dingen, echt gewoon letterlijk een mooi vogeltje wat mijn
kinderen dan wel zien.
Ja, dat ga je pas zien als je bewust bezig bent van naar A naar B te gaan en bewust van je omgeving en dat zijn allemaal cadeautjes.
Dat zijn allemaal cadeautjes.
Hebben je kids je bewuster laten leven?
Ik denk het wel, de kinderen zijn de grootste spiegel die er maar bestaat.
Het is ongelofelijk hoe goed die jou kennen en ook dwars door je heen kunnen prikken.
Wat zien zij bijvoorbeeld wat jij niet zag, maar wat je wel uit die kinderen haalt over jezelf?
Nou, ik vind de eerlijkheid en openheid, hoe jong kinderen ook zijn, dat je altijd ervoor gaat om ze naar je mee te nemen, in de leuke dingen, maar ook in de minder leuke dingen.
Toen mijn zus ziek werd drie jaar geleden, om dat gewoon aan de keukentafel te bespreken.
In die tijd ging mijn zoontjes wandelende tak dood, dus dachten we dat is een goed moment om dat te begraven, want over een tijdje zal hij zijn tante moeten gaan begraven en die openheid van zaken, hoe jong ze ook zijn, dat krijg je toch ook weer terug en geeft mij een heel fijn gevoel om te weten dat als ze iets gedaan zouden hebben op school of whatever, dat ze dan bij jou zouden komen.
Dat is een wisselwerking en die puurheid, ja, die hebben kinderen.
Je zei net al, die rust heb je niet altijd zo gehad.
Je hebt best een lossebandig leven gehad, mag je het zo zeggen.
Je hebt van alles gedaan, je hebt niks gemist.
Je hebt het leuk gehad, althans, ik lees de bladen af en toe, dat is een beetje de perceptie van mensen.
Buiten dat je gewoon keihard gewerkt hebt en heel veel hebt gedaan, heb je ook in je privéleven allerlei dingen meegemaakt, wat je net zegt, overlijden van je zus, er gebeuren dingen.
Je staat in de picture, er wordt vaak iets over jou geschreven, er wordt wat van je gezegd en als jij het bent, wordt het direct zo groot gemaakt.
Wat doet dat met je?
Nou, ik heb inderdaad een mooi leven, ik heb geleefd, ik heb heel veel dingen gedaan waar ik geen spijt van heb, dat ging af en toe tegen de grens aan, misschien soms wel het grensje over, als het gaat qua uitgaan en dat soort dingen.
Naar buiten toe heb ik dat wellicht gecultiveerd, om maar het gras voor de voeten van een journalist weg te maaien.
Als die vroeg, was je vannacht om één uur thuis met een dame, zei ik nee, om vier uur met twee dames.
Terwijl ik er misschien wel die avond om tien uur in lag.
Ik heb bij mijn moeder vroeger gezien, al die blaadjes enzo, dat er veel verdriet, ik zei dan heel simpel, lees het dan niet.
Ik heb dat wel een beetje gecultiveerd, misschien wel om als zelfbescherming.
Heb je er last van of heb je er last van gehad toen je jonger was?
Nou, ik denk dat ik de afgelopen jaren dat het een rol was die mij niet meer paste als vader van kinderen.
Nee, maar ook wat anderen van jou vinden.
Nee, daar heb ik nooit last van gehad.
Maar je moeder had dat dus blijkbaar meer.
Die had het meer, ja, die komt echt nog uit de tijd dat als er wat over je werd geschreven was het louter positief.
Nee, daar heb ik me nooit wat van aangetrokken, sterker nog, ik ging eerder nog dwarser doen en me misschien nog wel kinderachtiger opstellen.
Maar de afgelopen jaren met de beschuldigingen die naar mij zijn geuit, dan heb je het gewoon over mishandeling en dat soort dingen, dan zijn dat soort teksten die je ooit hebt gezegd van ik heb alles gedaan wat God heeft verboden en ik heb er zelf nog een paar dingen bij verzonnen, helemaal niet meer zo stoer ineens.
En in de afgelopen jaren is mij ook een spiegel voorgehouden van neem jij jezelf al serieus?
Nou, en ik moest tot de conclusie komen, nee, eigenlijk niet.
Als je je zo presenteert, dat is leuk, tot je 26e, dat is eigenlijk al oud, maar eigenlijk niet meer op je 38e.
Dus ja, ik heb de afgelopen jaren ook wel eens in de therapieën en tussen de meditaties door een keer mijn vader opgebeld en gezegd, jeetje, wat zal jij veel slapeloze nachten hebben gehad om mij?
Ja, ik kan je wel vertellen, die zijn nu toch wel echt voorbij, want ja, natuurlijk is het leuk als je uit de band springt en als je hen gek doet, maar het ook nog zo cultiveren om uit hun zelfbescherming, ja, misschien sla ik het een beetje plat nu allemaal, maar ja, eindelijk een beetje canon of age.
Dat heeft denk ik ook met leeftijd te maken, toch?
Ja, en bij de een gebeurt het wat later dan bij de ander, bij mij was het wat later.
Als het maar komt, ik denk dat iedereen op het moment van inzicht krijgt, noem het midlife crisis, dat je gaat nadenken over wie je bent en waarom je hier bent en wat je nog wilt doen.
En wat je zegt, je hebt nu een stabiel leven, je hebt een vrouw, je hebt kinderen, je hebt zingeving.
Dingen die belangrijk zijn, dingen die minder belangrijk zijn, ja, dat had je volgens mij op je dertigste nooit zo kunnen doen.
Jij niet.
Nee, dat weet ik wel zeker.
Ik weet nog dat ik toen ik met Anouk ging trouwen, ze zwanger was van de eerste, dat ik echt bewust ben gestopt met Waar is de mol, ik deed twaalf à veertien reizen per jaar.
Ja, achteraf niet dat het een vlucht was, maar het was wel lekker om veel weg te zijn en veel gezien te hebben, maar nu was het ook tijd voor dat andere en dat kon ik ook wel rustig doen omdat ik het allemaal had gedaan.
Dus dat klopt, een stukje bewustwording komt met die jaren.
Heb je momenten gehad in die hele periode dat je wel eens dacht ik zie het niet meer zitten of slapeloze nachten of dat je teveel ging drinken of iets gebruik om maar jezelf te verdoven misschien wel?
Ja, vroeger wel.
Vroeger wel zeker na een reis waar je intensief met een team en iemand op pad bent geweest.
Dan ging het er na liefst een paar dagen achter elkaar uit.
En in de afgelopen jaren waarin het me af en toe teveel werd door al die valse beschuldigingen, nou greep ik gelukkig niet naar de fles.
Bij mij was het eten, bij mij was het in plaats van een glas rode wijn drie boterhammen met pindakaas wat dan de pijn verzachte, maar niet heus natuurlijk.
En ik heb, ja weet je, het is de mindfuck, dat weet je als geen ander, dat is de grootste mindfuck die er bestaat en gek genoeg werd mij verteld ga nou gewoon de straat op, ga nou gewoon naar die Albert Heijn en blijf weg van het internet en dat heb ik gelukkig gedaan, maar dat de straat op gaan vond ik wel spannend.
Maar ja, als je dat eenmaal doet dan krijg je daar wel die liefdevolle blik of die armen om je heen, maar ik begrijp wel dat heel veel mensen straatvrees krijgen als je niet lekker in je vel zit.
Ja, je durfde niet meer naar buiten.
Nou, het is niet dat ik het niet durfde, ik had, weet je, ik ging wel gewoon elke dag de
kinderen naar school brengen en met de rug vooruit, maar ik denk dat omdat het zo lang
duurde, het juridische proces, en je tong eraf moet bijten, want alles wat je erover zegt
schaadt de zaak, zowel juridisch als ja, eigenlijk ook voor waar je voor staat, en dat
vreet je wel op van binnen als jij wordt beschuldigd van iets wat tegen alles ingaat wat in je
zijn is.
Ik bedoel, ik heb nog steeds, ik werk met kinderen die uit huiselijk geweldssituaties komen bij het vergeten kind, ja, en nogmaals met terugwerkende kracht, zeven, acht jaar geleden toen echt alles voor de wind ging, ja, misschien heb ik toen ook wel eens gezegd van nou, grote jongen die mij een kraal geeft, dus...
Ja, maar toch moet je er mee omgaan, en het gebeurt.
Ja.
Ik heb ook zo'n periode gehad, toen was ik wel veel jonger, ik was bij 538 weggegaan, bij Team F weggegaan, hoop gezeik, rechtszaken, het was allemaal niet leuk, weet je, het was geen leuke periode.
Ja, mijn vrouw was toen heel erg ziek, mijn oma ging dood, weet je, alles komt dan ook tegelijk bij elkaar.
Ja, ik zag het niet meer zitten, en ik ging dus wel heel veel drinken, maar gewoon veel als een liter per dag, wodka of whisky, dat ging er met gemak in, en op den duur vond ik dat ook normaal.
Want ja, de mensen met wie ik omging hier in Hilversum, waar we nu ook zijn, daar deed
een aantal van die mensen dat ook, dus dat was voor mij ook van, oh, maar die doet het
ook, en Alfred deed het ook, en voor mij was dat gewoon, tot ik op een gegeven moment natuurlijk
realiseerde van, dit, het gaat iets niet goed, het gaat niet goed met mij, ik voel me doodongelukkig,
lichamelijk ga je er echt aan onderdoor, en dat was voor mij wel een moment van inzicht
van, ja, er moet iets gaan veranderen, want hier kan ik op deze manier niet mee doorgaan.
Wat was dat voor moment dan, want meestal is dat wel rock bottom.
Nou, dat was ook rock bottom, het was echt rock bottom, ik had gewoon een hele stomme move gemaakt, ik had best wel veel geld gespaard, en ik had alles belegd op de beurs, ik was in opties gegaan, ik had er echt geen ene fuck verstand van, dus binnen een paar maanden was ik alles kwijt.
Nou, plus al die dingen die in mijn privéleven speelden, ja, toen kon ik het niet meer aan, ik was 29, en toen dacht ik, en dat heb ik echt meegemaakt, dat ik hier wel eens door het dorp reed en dacht van, waar is de hoogste flat, en hoe zou het zijn als je van zo'n flat afspringt, en wat nou als je spijt krijgt?
En daar heb ik uiteindelijk mijn hele theaterprogramma op gebaseerd, dan begin ik ook met die scène van, stel dat je, heb je dat wel eens, dat je op het dak van een flatgebouw staat, en dat je denkt van, wat nou als ik spring en spijt krijg?
Om mensen erbij te betrekken, en na te denken, van ja, we hebben allemaal momenten, iedereen heeft momenten in het leven dat het zwaar is.
Je verliest iemand, er is zelfgezeik in je leven, en hoe ga je daarmee om, zonder jezelf te verliezen in drangdrugs, weet ik veel, dat je in een inrichting moet worden opgenomen dat je niet meer aan kan.
Ja, en uiteindelijk kwam ik dus terecht bij meditatie, waarvan ik toen ook dacht, ja hallo gast, dat is niks voor mij, maar uiteindelijk heeft dat wel mijn leven gered, denk ik.
Ja, mooi hè?
Ja, zeker.
Ja, dat komt natuurlijk niet voor niks op je pad, maar inderdaad wat jij zegt, het komt op je pad, maar het dan ook nog eens aannemen, en ermee aan de slag gaan, dat is nog een tweede.
Ja, want ik kan me herinneren, een paar jaar geleden zat je bij Kaj Gorgels in de podcast, of was het bij Gwen van Poorten, één van de twee, toen zei je, nee, mediteren zal misschien met Gwen zijn geweest.
Ja.
Mediteren, dat doe ik niet.
Nee.
Terwijl die mindset toen...
Dat is niet lang geleden.
Nee, nee.
Terwijl ik toen al wel besefte dat als je ochtends opstaat echt bewust een keuze kan maken van, ik ga vandaag, ook als ik naar de bakker ga, zeg ik hem met heel veel liefde, gedag.
Ja.
En dat is aanstekelijk, en dat is ook een mindset, dus ik dacht, ik heb die meditaties niet nodig.
Ja.
Je bent een liefdevol mens toch, althans zo kom je op mij over.
Ja, heel erg.
En ik heb het gelukkig nog steeds, ik ben niet nu wantrouwiger geworden door alles wat er is gebeurd.
Nee, ook heel belangrijk.
Ik ga liever weer op mijn bek, dan dat ik nu heel achterdochtig word.
Wat heb je ervan geleerd?
Dit soort processen komen volgens mij op ons pad.
Ja.
Om ons iets te leren.
Hoe moeilijk ze ook zijn soms.
Ik denk dat ik heb geleerd om meer verantwoordelijkheid te nemen, eigen verantwoordelijkheid te nemen.
Ik heb wel eens wat gezegd over die relatie dat het niet schoonhuisperijs was, nou dan ben ik eigenlijk nog mild toe naar haar, maar ik zat wel in die relatie.
En ik liep destijds misschien wel in zeven sloten tegelijk en ik heb alle red flags, had ik misschien wel moeten zien.
Dus hand in eigen boezem steken, verantwoordelijkheid nemen, vind ik echt iets wat ik heb geleerd in deze situatie, maar ook in andere situaties.
Ik denk dat we allemaal veel te snel naar excuses zoeken, vluchtgedrag.
Terwijl het is helemaal niet erg om te zeggen, ik zat ernaast, of I fucked up, of whatever.
En zocht je ook hulp?
Had je vrienden, kon je bij je ouders terecht, waren er mensen met wie je kon praten?
Ja, je hebt uiteraard je vrienden.
Ik heb natuurlijk mijn vrouw, maar toen het gezeik begon, toen deed ik een dagelijkse talkshow bij half acht.
Dat zou een hele vrolijke talkshow worden, toen brak de oorlog uit in Oekraïne.
Toen kwam er een corona met wekelijkse Mark Rutte vergaderingen.
De voice, de hel brak uit bij de voice.
Dus het was heel veel tegelijk.
En ik had thuis gezegd, als ik die talkshow begin, geef me drie maanden, dan heb ik het op de rit.
Nou, dat stond na een jaar natuurlijk nog niet op de rit.
Dus het was zoveel, dat toen ik thuis kwam, dat ik dacht, ik ga dat niet delen bij mijn vrouw, want die heeft het al zwaar genoeg met twee jonge kin, ik hou dat bij haar weg.
En dat is het stomste wat ik heb kunnen doen.
Ik heb de vrouw die het meeste van mij houdt, die mij het meeste wil helpen, die het meest met mij is begaan, heb ik eigenlijk een beetje buitengesloten, terwijl ik dacht daar goed aan te doen.
En het heeft bijna vijf jaar geduurd, dit gezeik.
Het is gelukkig nooit een rechtszaak gewonnen.
Is het nou voorbij?
Ja, het is helemaal voorbij.
Is dat een opluchting?
Ja, het was een opluchting, maar van tevoren dacht ik van, dan ga je ergens op de tafels naar springen.
Nee.
Totaal niet.
Niemand wint.
Louter verliezers.
En ik ben toen, toen er een tweede iets startte in het buitenland, heel vaag, toen was ik wel moe.
En toen ben ik wel hulp gaan zoeken via iets waar mijn broertje ook was geweest.
En twee weken lang weer eventjes de waarden gaan inzien van de meditaties, van de rustpakken, maar ook vooral naar binnen gaan en in de spiegel te kijken en te zeggen, ja, maar ik kan wel vinger wijzen.
Ik ben wel zeker debet aan bepaalde situaties waar ik in terecht ben gekomen.
Maar hulp vragen is heel belangrijk.
En heel veel mensen zie ik gaan de mist in bij, ik durf geen hulp te vragen.
Of ik stop het weg, of ik los het zelf wel op, maar je kan heel veel dingen niet zelf oplossen.
Want soms, je hebt sowieso een klankboord nodig of iemand die naar je luistert.
Gewoon de verbinding met iemand dat je denkt van, ik ben niet alleen.
Er is iemand voor mij die van mij houdt, om me geeft, alleen die steun al is zo belangrijk.
Ik denk dat heel veel mensen, en zeker ook jongeren, erg veel last hebben van die eenzaamheid.
Althans het idee van, ik ben alleen, ik ga dat niet met mijn vrienden delen, want dat vinden ze stom of dan hoor ik er niet meer bij.
Dat daardoor nog meer vervreemding komt, zeker bij jonge mensen, dat ze van zichzelf af komen te staan.
Ga je veel met jonge mensen om?
Jonger dan bij?
Ja.
Zo snel zo?
Ja, precies.
Ja, zeker.
Ik ben nog steeds nauw betrokken bij het vergeten kind.
Dat zijn allemaal jongeren met meervoudige problemen, allemaal uit huis geplaatst.
Die hebben meer ellende gezien dan ze zouden moeten zien.
En daar heb ik nog steeds een aantal jongeren waar ik contact mee heb, die overigens op het moment dat ik op mijn laagste periode zat, een schoenendoos van ze kreeg met allemaal brieven, met allemaal opbeurende woorden in de trant van, jij bent er altijd voor ons geweest.
Nu zijn wij er voor jou.
Weet dat we er zijn en dat we aan je denken.
Ja, dat was een beetje de wereld op z'n kop eigenlijk.
Hielp dat toen, voor jou?
Ja, weet je, op dat moment helpen de kleinste dingen al.
Dat was hartstikke fijn.
Ja, ik train het voetbalelftal van mijn zoontje.
Ja, die zijn 7, 8.
Nee, ik begeef me nog wel onder jongeren en zeker jongeren met een randje.
Waar komt dat vandaan?
Want het is toch een soort missie die in jou zit om mensen te helpen.
Ja, dat komt vandaan uit het feit dat je daar, je hebt daar de tijd voor, dat is het enige wat je kan doen.
Het is ook een keuze.
Het is een keuze.
En het is zo makkelijk.
Het is zo makkelijk om eventjes iemand te zien, om even naar iemand te luisteren en soms is dat al genoeg.
En ik denk, als je in de mogelijkheid bent om op die manier de wereld iets beter te laten maken en je laat dat na, ben je gewoon eikel.
En het hoeft helemaal niet om geld te gaan of materiële dingen, maar een beetje tijd en aandacht.
En dat kan al op zo'n kleine schaal.
En bij mij was die schaal wat groter omdat ik dat bereik had en omdat ik met een jongen een goede klik had.
Dus ja, daar komt dat vandaan en van huis uit had ook meegekregen van zowel vader, zowel moeder, opa's, oma's, altijd brede schouders moeten toch de meeste lasten dragen.
En ook wat dat betreft, vind ik.
Ik heb je moeder ooit geïnterviewd toen ik bij NMO werkte voor een of ander showbizprogramma.
En toen kwam ik erachter dat zij een enorme fan was van Wayne Dyer.
Klopt.
Weet ik helemaal niet.
En toen las ik het laatste boek van Wayne Dyer van de Circus rond en daar beschrijft hij ook van, Willeke die heeft volgens mij hem naar Nederland gehaald, in ieder geval gezorgd dat hij op de kaart werd gezet.
Dat vond ik zo bijzonder.
Heb jij dat meegekregen vroeger?
Nee, vroeger niet.
Maar nu natuurlijk dubbel met terugwerkende kracht.
Omdat ik jou zo zag, dacht ik van, dat komt natuurlijk omdat jouw moeder heel die denkwijze aan jou heeft overgedragen.
Ja, onbewust hebben we dat toch meegekregen.
Niet morgen, maar nu.
De mindset die je kan hebben als je zochters opstaat, de affirmaties die je kan doen.
Het is onbewust allemaal gebeurd.
En ik ben toevallig afgelopen jaar weer veel naar Wayne Dyer gaan luisteren en het is toch gewoon nog steeds zo goed.
De telefoongesprekken die hij doet met mensen die met een probleem komen, dat je die echt iets voorleggen, dat je echt denkt, boh, heftig.
En in twee minuten weet hij de angel eruit te halen.
Zo knap.
En geeft hij iets mee dat je echt, nou ja, gewoon kippenvel.
Ik heb ook duizenden uren naar die man geluisterd en nog steeds en daar leer ik dus ook heel veel van.
Soms zeg ik ook, hij is een coach voor mij, ook al heb ik hem nooit persoonlijk ontmoeid, maar toch weet je, je bent zo intiem eigenlijk met iemand die je elke dag hoort, jarenlang.
Dat je denkt van ja, zul je ook weleens hebben, mensen die komen mij tegen, oh ja, ik heb je natuurlijk nooit gezien, maar ik luister elke dag naar jou, elke avond.
Als ik naar bed ga, dan luister ik naar jou.
Te gek, hè?
Ja.
Ja, ja, ja.
Laat maar eerlijk zijn.
Ik bedoel, je vraagt, waarom doe je dat?
Kijk, iemand helpen maakt ook stofjes vrij, waar je blij van wordt.
En ik bedoel, de een is goed in dit, de ander is goed in dat, je wordt er ook echt blij van.
Maar nogmaals, het is zo simpel om het te doen.
Maar het realiseren, dat is het.
Toen wij ontdekten, moet ik een stapje terug gaan, toen ik begon een jaar of 12, 13 geleden met wat ik nu doe, dacht ik van iedereen wil z'n mooiste leven leven.
Ik mag zeggen, ik leef m'n mooiste leven, heel veel ups en downs, struggles moeten overwinnen, tegenslagen overwinnen, maar uiteindelijk, ik heb het inzicht gekregen dat ik het leven kan leven zoals ik dat nu doe, met voldoende geld.
Ik heb er een beetje geluk mee gehad, en toen dacht ik, ik wil andere mensen dat ook leren helpen.
Niet dat iedereen miljonair hoeft te worden, daar gaat het niet om, maar dat jij het leven kan leven zoals jij dat wilt, dat je rust hebt in je hoofd.
En toen begon ik daarmee, toen bleek dat eigenlijk heel veel mensen het wel best vinden.
Ja, ik wil dat allemaal wel, maar ik wil het er niet voor doen, ik heb het er niet voor over.
En het grootste struikelblok wat ik ontdekte was, de mensen willen wel, heel veel mensen hebben toch wel het idee van, ik wil ook wel wat doen voor een ander, en ik wil ook wel wat van m'n eigen leven maken, maar ik heb gezeik hier, ik heb gezeik in m'n relatie, ik heb stress, ik kan niet slapen, ik ben doodmoe als ik opsta, dan moet ik weer naar die baan die ik helemaal niet leuk vind.
Dus toen ontdekten we dat eigenlijk het probleem is, je hebt geen rust in je hoofd.
En als jij geen rust hebt in je hoofd, kun je niet helder nadenken.
Ben je snel geprikkeld, ben je niet aardig tegen je kids, ben je geïrriteerd tegen je kinderen, die kinderen hebben daar last van, je relatie, die heeft daar last van, die gaat roepen ga eens lekker mediteren, en dat heeft een enorm rimpel effect op de rest van de wereld.
Absoluut.
Want ook op jouw vrienden, iedereen, en uiteindelijk krijg je zoveel negatieve mensen.
Ja.
En dat is niet goed voor de wereld.
Nee.
Nee, het is waar, als jij in die klote periode, op een slechte dag, en je moet ergens heen
waar andere mensen zijn, op een station of whatever, je bent geneigd om heel erg in
je telefoon te duiken, en je hebt helemaal geen contact meer met mensen, het kost ook
zoveel energie om even iemand aan te kijken, dat sla je dan liever over, en als je dan die
cijfers leest van hoeveel mensen er depressief zijn, burn-outs hebben, dan is het misschien
niet zo gek dat het allemaal niet meer zo high-fivend door de straten loopt.
Hoe komt dat, denk je?
Dat we nu een samenleving hebben waarbij heel veel mensen mentale problemen hebben.
Ik denk dat er niet één reden voor is, ik denk wel, ja, heel cliché, maar dat social media daar niet een positieve bijdrage aan heeft, als je jongeren ziet wat er allemaal op gebeurt, en wat voor auto's influencers rijden, ja, dat is natuurlijk het topje van de ijsberg.
En ja, ik zie aan mijn kinderen bijvoorbeeld, ik noem het de nu-generatie, ik bedoel als wij vroeger, twintig jaar geleden, er kwam de nieuwe Star Wars uit, moest je gewoon zes maanden wachten.
En nu is het één druk op de knop, en ze kunnen het bestellen op Apple TV of whatever.
Als je nu trek hebt in iets, dat is één druk op de knop, en je hebt het.
Dus het is echt een nu-generatie, dus dat geduld, en het moet allemaal snel, en anders, ja, dat heeft geen positieve bijdrage.
Maar toch moeten we het ermee doen.
En jij hebt twee jonge kids, Kiki is een jaar elf, twaalf nog?
Ja, die is twaalf, die wordt twaalf.
Zeven en vijf?
Ja.
Dus over vijf of over tien jaar heb je toch wel serieuze kinderen in huis, die pak en beet straks op hun zestiende, achttiende, twintigste voor zichzelf gaan kiezen.
Wat voor leven gaan die leven?
En wat weent je ze?
Hoe support jij dat?
Of jullie, hè?
Wat doe je?
Want ook jij wil natuurlijk als vader dat zij een heel mooi leven hebben.
Maar je wil ook weer niet dat ze van de rubberen tegel-generatie worden, weet je?
Nee, je slaat de spijker op z'n kop.
Dit is een hele lastige kwestie.
Ik zei er straks al even, die eerlijkheid over dingen praten, want kinderen voelen alles.
In die heftigste periode bij ons stond Fender, de jongste, iedere nacht, tussen twee en drie stond hij aan mijn bed.
Papa, ik kan niet slapen.
Die voelt jouw spanning.
Dat kan niet anders.
Kon jij ook niet slapen?
Nee, als ik eenmaal wakker was.
Ik sliep goed in, maar als ik eenmaal wakker was.
Ja, we hebben hem niet van de hoed aan de rand kunnen vertellen.
Maar ik heb op een gegeven moment wel, toen het met mij wat beter ging, hem bedankt dat hij elke avond even van mij kwam checken.
Superlief.
Toen was hij vijf.
Van het hoeft niet meer, ik ben oké.
Wat super is.
Het geeft toch een enorme binding.
Ja, toch benoemen.
We zijn, Anouk is fulltime moeder, geweldig.
En wij zitten op één lijn qua heel veel dingen.
Dus dat met elkaar praten en die openheid van zaken vinden wij heel belangrijk.
Alle beleefdheidsvormen natuurlijk met twee woorden spreken, maar ook gewoon in huis je dingetjes doen, zelf je shit opruimen.
En precies wat jij zegt, waar ligt de grens?
Ik vind het zo'n mooie zin.
Waar ligt nou de onzichtbare grens?
Dus het vroeger zo bejubelde grenzen opzoeken en grenzen overgaan.
En het nu zo beschimpte grensoverschijnend gedrag.
Waar ligt die grens nog?
Je leest in de krant bij de AZ-jeugd dat spelertjes getraumatiseerd zijn.
Ze zijn te hard gepusht.
We weten allemaal dat turners, dat ze gewoon die beentjes gewoon net zo lang aan blijven trekken tot ze die spagaat kunnen.
Weet je, waar ligt de grens?
We kennen allemaal de verhalen van de tenniskinderen, de zonen van voetballers.
Max Verstappen, weet je, die zegt gewoon, ja, mijn vader was zo heftig, dat ga ik mijn kinderen echt niet aandoen.
Maar wat als je ziet dat ze talent hebben?
Waar geef je dat duwtje?
Waar laat je ze het zelf op hun bek gaan?
Ja, het is een constante vraagstelling.
Hoe doen jullie dat dan?
Ben je een strenge vader?
Ja, maar meer streng in de zin van, ja, als je bij de derde keer niet luistert, dan treden we wel op.
Maar geef ze verantwoordelijkheden.
Geef ze veel verantwoordelijkheden en laat ze zelf maar op de bek gaan.
Kijken of ze het aankunnen.
Zijn er dingen waar ze moeite mee hebben?
Of waar ze tegen aanlopen dat ze zeggen, pap, mam, kan je me helpen?
Niet zo vragen, maar dat jullie het zien en leren.
Nou, mijn jongste zoon Fender houdt heel erg van musicals en dansen en regenboogkleren.
Die vindt het heel spannend, vond hij dat in het begin, om met dat soort kleren naar school te gaan.
Dan heeft hij gelukkig een grote broer en een grote zus op school.
Maar die is wel eens echt tegen de muur gezet door twee jongetjes.
En dan vertelt hij dat gelukkig wel aan me.
Dus dan ga ik mee naar school en dan gaan we naar die jongens toe en dan lossen we dat op.
Dan ga jij met ze praten?
Ja, dan ga ik even met ze praten en wel even die ouders erbij.
En dat werkte gelukkig in dit geval.
Dus daar voelt hij zich heel erg door gesterkt.
Maar hij is wel een voorbeeld van, ja, je wil hem beschermen.
Maar je wil hem ook niet voor de gek houden dat de hele wereld hier makkelijk mee omgaat.
Want dat is ook niet zo.
Dus ja, dat is de ene keer ga je op je bek.
Maar als je zolang je maar open en eerlijk bent, dat is denk ik wel het belangrijkste.
En nu gaan ze naar school.
Wat vind je van het onderwijssysteem?
Zonder te zeggen dat alles niet goed is, want dat is natuurlijk niet zo.
Maar misschien moet ik het anders formuleren.
Wat zou je graag anders zien in het onderwijs?
Dat er meer geld naartoe gaat, zodat niet alle goede mensen wegrennen.
Dat ten eerste.
En ten tweede, zodra je goede mensen hebt, dan zullen ze veel meer kijken naar het kind.
En waar heeft dit kind behoefte aan?
Waar is dit kind goed in?
Ja, er mag wel wat meer buiten gespeeld worden.
Je zou toch denken dat iedereen die voor de klas gaat staan, die intentie heeft.
Die staat daar toch voor het kind?
Jawel, maar als die klassen veel te groot worden.
Dus het systeem laat dat niet toe?
Ja, wat is het nu?
Een op de vier kinderen allerlei stempels hebben van die is te druk, die zus.
Ja, we luisteren eigenlijk niet naar ze.
We geven ze straf.
Of ze misschien wel het liefst buiten een boswandeling willen maken.
Stel nou eens voor dat jij directeur van een school bent.
Ja.
En jij mag hier een nieuwe school beginnen.
Hoe ziet dat eruit dan?
Ja.
Dat lijkt mij dus heel leuk.
Wij hebben echt geluk.
Mijn kinderen zitten op een geweldige school waar heel veel wordt gesport, waar heel veel creativiteit is.
Maar ik weet niet of mijn jongste zoon, weet je wel, of die misschien wel meteen een dansopleiding zal moeten.
Maar we hebben natuurlijk ook heel veel jongeren met heel veel issues en problemen en die gelijk een stempeltje krijgen en gelijk als je een keer te druk bent op de gang moeten staan.
Terwijl eigenlijk het tegenovergestelde zou moeten gebeuren.
Op z'n minst een knuffel.
Nou, dat mag ook al niet meer.
Ook al in de zorg niet meer, want dat is dan een paar keer misgegaan.
Ja, weet je, ik kan daar met mijn pet niet bij dat je als hulpverlener een kind niet mag knuffelen.
Want dat is ooit één keer fout gegaan en dat is natuurlijk van de gekken.
Gaan we dan ten onder aan teveel regelgeving?
Bureaucratie?
Ja.
Denk ik ook.
Ja.
De liefde is uit de samenleving.
Dat is wel weer gelijk een hele stap verder.
Maar het zou mooi zijn als je kan kijken naar wat heeft dit kind, specifiek kind nou nodig.
En ja, dat al die kinderen die stempeltjes hebben.
En dat zijn natuurlijk wel echt door voeding, maar ook door stress thuis van ouders.
Ik kan me haast wel voorstellen dat dat wordt overgenomen door kinderen die druk zijn.
Natuurlijk.
Wat jij zegt, die kinderen voelen alles, zuigen alles op.
Ja.
Als die ouders gestrest zijn en er is van alles, er is te weinig geld en te veel rekeningen en te veel dit en gedoe in een relatie.
Tuurlijk voelen die kinderen dat.
Natuurlijk hebben ze daar last van.
En die kunnen dat niet uiten.
Op school is er geen tijd voor.
Dus hoe dan?
Ik vind dat wel een serieus probleem.
Dat zouden we moeten oplossen.
Dat denk ik ook.
Meer geld naar het onderwijs.
Ja, meer geld naar het onderwijs.
En de goede mensen.
Nou, die komen dan wel weer hopelijk.
Als er iets meer te verdienen valt.
Maar mijn vrouw heeft er bewust voor gekozen om thuis te blijven.
Ik breng de kinderen naar school om ze elke dag op te halen, om met ze om te gaan.
En dat vind ik heel erg pijnlijk en erg voor haar.
Als mensen aan haar vragen, wat doe jij eigenlijk?
Dat ze dan moeite heeft om te zeggen, ik ben fulltime moeder.
En dat is ook iets van deze tijd.
Dat daar bijna een beetje op wordt neergekeken.
En dat vind ik echt kwalijk.
Dat vind ik echt kwalijk.
Alsof dat iets heel conservatiefs is.
Maar ik durf echt wel mijn hand in het vuur te steken voor de kinderen die wij afleveren.
Ik heb het hier vaak met Cindy mijn vrouw over.
Ik ben dan maar heel conservatief.
Ik denk dat het heel goed zou zijn als de ouders meer thuis zouden zijn.
Dus of de moeder of de vader.
Afwisselend.
Het is niet van de moeder moet thuis zijn.
Of dat jij alleen maar thuis bent.
Maar wel dat er aandacht en liefde en zorg is thuis.
En dat is natuurlijk weer makkelijker gezegd dan gedaan.
Lekker makkelijk want jij hebt geld en ik kan het betalen.
Maar voor heel veel mensen is dat natuurlijk wel een probleem.
Want ja, het leven is wel hartstikke duur op het moment.
Maar toch, ik denk dat heel veel problemen in de samenleving.
En bij die kinderen en op school.
Toch wel uiteindelijk het gevolg zijn van te weinig aandacht thuis.
Dat ze een beetje aan hun lot worden overgelaten.
Buitenschoolse opvang.
Ik begrijp dat het allemaal moeilijk is.
Maar ja, dat is ook niet goedkoop natuurlijk.
Dus hier moeten we ook oplossingen voorzien te vinden.
Ja, dus de pareltjes in het onderwijs die kunnen dit niet behappen.
Dus ja, een eigen school in een ideale wereld.
Luister je naar ieder kind wat hij zou willen.
Wat goed is voor hem of haar.
En wij hebben hier geen verstand van.
Wij zijn niet de experts.
Het zijn natuurlijk weer mensen die er heel veel vanaf weten.
En kritiek gaan hebben op wat we nu zeggen.
Maar we bedoelen dit goed.
Ik probeer ook altijd wel mee te denken.
Als mensen me dit soort vragen stellen.
Hoe zou je het onderwijs dan vernieuwen?
En wat zou je dan willen doen?
Nou ja, in ieder geval zochtens ze eerst laten spelen.
Even spelen, bewegen.
Dat uur sport om vier uur aan het einde van de dag.
Heeft niet zoveel zin.
Ik weet nog wel vroeger dat je een hele dag had.
En dan moest je nog een uur of anderhalf sporten.
Dat ik dacht van ja, hallo.
Over een uur moet ik weer naar mijn atletiek toe.
Dus dat heeft helemaal geen zin.
Maar juist die kids moeten bewegen.
Voordat ze moeten gaan leren.
Want je kan ze niet stilzetten.
In die klas de hele dag.
Daar zijn ze één niet voor gemaakt.
Het tweede is dat ik denk dat juist het bewegen.
In die flow komen.
En daarna even de rust.
Een beetje een meditatiemomentje voor ze.
Dat ze dan veel meer kunnen opnemen.
Nee, ik heb het me eens.
We zitten op een geweldige school.
Die heel veel doen aan sport.
Sportuitjes, wandelingen.
Maar ook musicals.
Dat soort dingen.
Creatief.
Creatief, dat is natuurlijk geweldig.
Maar ik denk ook als je naar het bedrijfsleven kijkt.
Ik denk gewoon als je de regering gewoon bij ieder bedrijf betaald yoga les geeft.
Eén keer in de week.
Weer preventief.
Dat je onder aan de streep meer overhoudt.
Dan alle mensen die eruit liggen met rugklachten en stress.
Zeker weten.
Dus investeren aan de voorkant.
En maak daar een businessmodel van.
En bekijk dat ook heel zakelijk en heel ondernemend.
Ik heb er ook wel eens over nagedacht.
Kijk, Meditation Moments is een bedrijf.
Maar we doen het wel om mensen te helpen.
Als je ziet hoeveel geld er in de verzekeringswereld omgaat natuurlijk.
Met de zorgverzekeringen.
Heb ik wel eens gedacht.
Als al die zorgverzekeraars nou zo'n app of yoga lessen of klassen aanbieden aan mensen.
Dat ze minder last hebben van allerlei kwaaltjes.
En dus veel minder in de zorg terechtkomen.
Want het kost hun geld.
Het gaat echt over miljarden.
Ik weet zeker dat die preventieve zorg veel goedkoper gaat uitvallen.
Toch doen ze het niet.
Nee.
Want het is geen handel.
Nee.
Denk ik.
Dat wel.
Nee, dat klopt.
En dat geldt natuurlijk ook voor slaapmedicatie.
Ik wil niet zeggen dat artsen altijd maar dingen voorschrijven om geld te verdienen.
Ik merk dat nu met mijn eigen vader.
Dat artsen zeggen nou, moeten we niet eens met de medicatie stoppen.
Want het zijn hele dure middelen tegen bepaalde soorten kanker.
En de dokter zegt nu zelf ook van ja, ik zit hier niet om pillen te verkopen, maar om uw vader beter te maken.
En misschien zijn de bijwerkingen inmiddels te groot geworden.
Je hoort mensen weleens zeggen van ja, die hele pharma.
Ja, pharma en doktoren, dat zijn toch twee verschillende werelden.
Dat kan je niet meer op één hoop gooien.
Maar het is wel waar dat heel veel mensen aan de slaapmedicatie zitten.
Terwijl tegelijkertijd de Oosterse en Westerse geneeskunde en het hele holistische wel ook weer dichter bij elkaar aan het komen is.
Dus er liggen ook wel weer heel veel kansen.
Maar toch bijvoorbeeld een arts zoals een osteopaat, die ik heel serieus neem, daar kom ik mijn hele leven al.
Die weten precies van hier, oh ja, daar zit de pijn.
En het komt daardoor en dan lossen ze dat op.
Dat wordt nog steeds gezien als alternatief.
Ja, dat klopt.
Maar ik zie toch links en rechts wat goede berichten.
Onder andere het Emma Kinderziekenhuis is zich heel erg bewust van de omgeving waar de kinderen liggen.
Hoe kunnen we zo stressverlagend voor ze werken?
Ademhalingoefeningen voor de ouders voordat ze hun kind gaan bezoeken, doen.
Want de kinderen voelen jouw onrust.
Dus er beginnen hier en daar wel wat linkjes gemaakt te worden tussen je welzijn, tussen stress en hoe belangrijk dat is, die mentale kwesties, hoe belangrijk dat is voor je fysiek.
En ze durven het daar in het Emma al hard op uit te spreken.
Dat is goed nieuws.
Dat zal zeker wel op meer plekken gebeuren.
Goede voeding, ook belangrijk.
Leefstijl.
Ik weet niet of je wel eens in het ziekenhuis komt.
Dan kom je daar bij zo'n Bali, dat is één grote snoepwinkel.
En als je dan op bezoek gaat bij iemand, dan komen ze met zo'n karretje langs.
Dat is ook een soort suikerspin.
Ik denk van, maar zie ik dat nou verkeerd of ben ik gewoon heel kritisch?
Maar ik denk dat we aan leefstijl ook nog wel een dingetje kunnen doen.
Hoe is het met jouw leefstijl?
Ja, die gaat goed.
Kijk, stress is natuurlijk verschrikkelijk.
Ik heb echt in die vijf jaar slecht geslapen.
Mijn testosteronspiegel was...
Ik had het level van een 88-jarige man.
Dat merkte mijn vrouw ook wel.
Want dat kan dus stress doen.
En dan is je drive weg, ook je lust, maar ook je drive, je alles.
Je zijn, je hele power.
Ik sport veel.
Ik eet gezond.
Dat is dan ook wel op de kont van mijn vrouw weer.
We maken echt de tijd voor een goed ontbijtje voor die kinderen.
Sochtens met fruit, met een papje, echt gezond.
Dus daar merk je gewoon verschil in.
Je wil gewoon oud worden, maar je wil ook gezond oud worden.
En nu helemaal met die kids.
Dat kost gewoon veel energie.
Die wil je ze ook geven, die wil je ze ook teruggeven.
Wat zijn de dingen die jij je echt kan herinneren, die je geleerd hebt van je ouders, waarvan je zegt van, wow, dat is echt iets wat ik doorgeef aan mijn eigen kinderen?
Ik ben opgegroeid met een proffoetballer, een Deense proffoetballer als stiefvader, Surre Lerby.
En die zei altijd heel mooi, je kan een dag hebben dat het niet loopt, dat je een paas verkeerd geeft of dat je niet lekker in je vel zit, maar het mag nooit aan je inzet liggen.
Je kan altijd 100% inzet geven.
Nou, daar is hij ook wel echt een voorbeeld van.
Maar mijn biologische vader, John, die staat ook zo in de wedstrijd.
Die heeft ook, ja, dat hij een dag gaat werken, dat hij zegt, ja, natuurlijk kan er wel eens eventjes het niet lekker lopen, maar je kan altijd vol je schouders eronder zetten.
Dus dat heb ik altijd wel meegenomen.
En de vriendelijkheid.
Als je ergens binnenkomt en je zegt even iemand gedag, maar je kijkt even echt iemand aan, want dan ben je zelf al bezig met iets door te geven wat een hele positieve uitwerking heeft.
Dus dat soort kleine dingen, die geef ik Johnny ook mee.
Als hij even binnenkomt bij de bakker.
Hé, hallo, goedemorgen.
En eerst vond hij dat heel spannend.
En het is ook spannend.
En hij moest het niet van mij, maar hij zag mij het doen.
En hij zag de reactie.
En nu komt hij ook binnen, hé, wakker, weet je al.
En dat vind ik fijn om te zien.
Ja, van die kleine dingen die echt wel bijdragen.
Dat is mooi.
Hoe is het nu met slapen?
Kan je goed slapen?
Ja, ja, ja, dat is echt...
Doe je dan nog iets voordat je gaat slapen of is het gewoon van dag is voorbij?
Nou, wat dus blijkbaar volgens een slaapcoach...
Het is eigenlijk gezonder om niet meteen in slaap te vallen.
Om even nog een kwartiertje, 20 minuten alles te laten bezinken.
Maar meestal als ik mijn kussen zie ben ik weg.
Dus daar probeer ik aan te werken om nog heel even wakker te blijven.
Je schijnt al rustiger te slapen.
Minder heftig te dromen.
Maar ik slaap nu goed.
Kinderen slapen nu goed.
Dat is echt een feest.
Je weet zelf, slaap is zo belangrijk.
Dus dat gaat goed.
We hebben een beetje rust in de tent en dat omarmen we echt heel erg.
Wat ook helpt, wat ik ook vaker mensen uitleg, is voordat je gaat slapen...
Dat kwartiertje dat je toch wakker ligt.
Ga nou niet liggen piekeren over alles wat er morgen misschien wel weer gaat gebeuren of fout gaat.
Ga ook niet denken aan wat er allemaal mis is gegaan.
Je kan wel even die dag doornemen.
Dit is de dag, dit heb ik gedaan.
En wat zijn nou de drie dingetjes waar ik dankbaar voor ben?
Elke dag zijn er dingen om dankbaar voor te zijn.
Hoe ellendig het ook is, juist dan is het misschien dat ene vogeltje.
Dat je toch denkt, wauw, het was maar een paar minuutjes.
Maar ik zat even naar dat vogeltje te kijken.
Dat is een mooi moment.
En überhaupt het feit dat ik deze dag heb mogen leven weer.
Is toch eigenlijk wel iets om dankbaar voor te zijn.
Bedank jij jezelf weleens?
Dat is een grappige.
Nee.
Nee?
Nee.
Ja, dat zei dus ook die Ierse yoga juf tegen mij.
Als je na een lesje of na een meditatie of na je mantra die ik dan in de spiegel zeg...
Bedank jezelf dat je het weer hebt gedaan.
En dat is natuurlijk heel raar.
Maar het is echt heel mooi.
Het is echt heel mooi.
Dankjewel Johnny dat je dit weer hebt gedaan.
Ja, het werkt.
Het is een hekel.
Uberhaupt dit hele dankbaarheid heeft mij heel erg veranderd.
Ik realiseerde me dat eigenlijk nooit.
Je bent dankbaar.
Dat heb je geleerd bij je ouders.
Maar toen zei een vriend van me eens een keer...
Als je nou eens wat vaker dankjewel zegt.
Dankjewel.
Ja, dankjewel.
Ja, tuurlijk dankjewel.
Weet je, het is goed.
Dankjewel.
Dat je het ook meent.
Dat je even nadenkt van...
Ja, ik ben eigenlijk wel heel blij met deze dag.
Dankjewel dat ik er weer ben.
En toen had ik allerlei leraren.
Die zeiden ook...
Wees dankbaar voor de adem die door je lichaam heen stroomt.
Elke ademhaling.
Het leven dat door jou heen gaat.
Dat je er mag zijn.
Dan dacht ik van...
Wauw zeg.
Daar ben ik wel dankbaar voor.
Maar ook voor kleine en grote dingen die...
Die gebeuren elke dag.
Dat ik denk van...
Daar ben ik dankbaar voor.
Ik sta iedere dag op.
Ik weet het.
Ik heb een fantastisch mooi leven.
Maar dan sta ik op.
En we kijken ernaar uit over de bergen.
Dat is zo indrukwekkend.
Inbehoopt die energie van de bergen al.
En dan word ik wakker.
Dat is het eerste wat ik zie.
Dan draai ik me om.
We hebben prachtige tuins voor het park.
Wauw.
Wat is de wereld mooi.
Wat is alles mooi.
Dan ben ik dankbaar.
Dan hoor ik die vogeltjes.
Dan denk ik van...
Wauw.
Dus ik ben eerst denk ik echt een half uur dankbaar.
Voordat ik aan mijn dag begin.
Dat is natuurlijk heel anders dan...
Weet ik veel.
Twintig jaar geleden.
Dat ik een.
Niet kon slapen.
Bezopen wakker werd.
Met koppijn.
Fuck.
Weer een kutdag.
En ik heb daar maar geen zin in.
En gezeik.
Alles buiten jezelf leggen.
En alles buiten jezelf zoeken.
Dat voelde ik me ellendig man.
Ja.
Die dankbaarheid is.
Dat is heel speciaal.
Want hoe meer je bewust bent van je dankbaarheid.
Hoe dankbaarder je wordt.
Ja.
Echt waar.
Het zijn grote dingen.
Je uitzicht.
Of je familie.
Of je kinderen zijn gezond.
Maar hoe dankbaarder je wordt.
Hoe meer je dingen gaat zien.
Waar je dankbaar voor bent.
En voor mij komt daar nog iets bij kijken.
Ik zei daar straks even.
Voor die ellende bij mij begon.
De dankbaarheid was er wel.
Maar niet bewust.
Maar de nederigheid was weg.
Het is dankbaarheid en nederigheid.
En wat ik daarmee bedoel is.
Ja, nederigheid.
Het is het respect voor alles.
Het niet voor lief nemen.
En dat ook weer bewust doen.
Dat zijn voor mij twee hele belangrijke mantra's.
En dat is dus het woord weer.
Bewust.
Bewust zijn.
Als meer mensen dit zouden gaan doen.
Dus als ze dit al leren als ze klein zijn.
Gewoon dat dankbaarheid.
Dan zit je aan tafel voordat ze gaan slapen.
Waar ben je dankbaar voor vandaag?
Kinderen vinden het heel leuk.
Ja, wij doen het.
Wat was het leukste wat je vandaag hebt meegemaakt?
Maar je kunt niet dankbaar zijn.
Want die dankbaarheid leidt tot een soort geluksgevoel.
En dan kun je dus niet meer boos zijn op dat moment.
Je kunt ook niet meer een negatieve emotie voelen.
Als je dankbaar bent.
Dus ik denk als heel veel mensen dit gaan doen.
En ik hoop dat heel veel mensen dit gaan doen.
Dat we met elkaar in ieder geval de wereld wat mooier en luchtiger maken.
En dat we wat minder boos zijn op elkaar ook.
Ik hoef het niet met jou eens te zijn.
Ja, dat is ook zoiets ja.
Dat je denkt oké.
Jij vindt blauw.
Ik vind rood.
Maar we kunnen toch wel samen op elkaar door één deur.
Laat je ook wel eens gaan in een soort negatieve vibe.
Dat je denkt ja.
Ik heb dat soms wel eens per ongeluk.
Soms ook als ik in een podcast te gast ben.
En mensen beginnen ergens over.
Laatst zei ik nog van ja weet je Nederland.
Het gaat helemaal naar de kloten.
Het gaat helemaal niet goed.
En als ik dan hier kom.
Ik zie heel veel boze mensen.
De vriendelijkheid is uit het straatbeeld verdwenen.
Toen dacht ik van ja dat is wel zo.
Maar er zijn ook heel veel mooie dingen.
Alleen als je het ene alleen maar benoemt.
En daar je focus is.
Dan creëer je natuurlijk meer dat mensen daar weer op reageren.
En meer boos worden.
Dus heb ik me ook wel gerealiseerd van.
Ah leermomentje.
Iets positiever proberen te zijn.
Maar niet het positieve van alles is goed.
Want niet alles is goed.
Nee zeker niet.
Nee dat kan ik me wel voorstellen bij jou af en toe.
Toen ik hier binnen kwam.
Dat ik vroeg van je weet je.
Je hebt al een lange dag erop te zitten.
Dit zijn van die dagen.
Practice what you preach.
En jij kan bijna niet ergens bij de bakker.
Of ergens anders de mist ingaan.
Dan zeggen ze.
Huh jij was toch van.
Maar ja dat is natuurlijk onzin om te denken.
Dat jij nooit meer boos wordt.
Of iets je afrusteert.
Heb je dan nooit eens een off day.
Ik heb wel eens een moment dat het off is.
Maar niet meer een off day.
Die heb ik niet meer.
Omdat ik natuurlijk mezelf wel zo getraind heb.
Dat als ik voel dat het niet goed gaat.
We hebben ook drie bedrijven.
Dan begrijp je ook.
Er gaat niet allemaal goed.
Er gaan weleens dingen mis.
Ik heb drie jaar lang een huis verbouwd.
Nou in Spanje kan ik je vertellen.
Er gaat altijd wat mis.
Maar het heeft geen zin om boos te worden.
Het gaat erom dat je het oplost.
Dat je ermee omgaat.
En dat het uiteindelijk weer goed komt.
En dan heb ik weleens een moment dat ik boos ben.
Maar laat het max een half uur.
Of echt in het uiterste geval een uur duren.
En dan is het voorbij.
En meestal is het gewoon dat ik denk van.
Hup dicht.
Streep eronder.
Ik wil even het gevoel benoemen.
Ja ik ben gewoon even boos.
Dit is er aan de hand.
Dit gaat niet goed.
Maar het heeft geen zin om in de vlek te blijven wrijven.
Dat heb ik wel geleerd.
Dat deed ik vroeger.
En dat doen denk ik veel mensen.
Maar bezig blijven.
En die boosheid.
En dat gevoel blijven voelen.
Ja en iets wat je in de hand hebt.
Daar kan je nog wel mee schakelen.
Maar iets wat je niet in de hand hebt.
Het heeft geen zin.
Dat is wel lekker als je dat kan parkeren.
Ja.
En heel veel dingen hebben we niet in de hand.
En daar kunnen we een mening over hebben.
En een oordeel.
Natuurlijk alles wat er in de wereld gebeurt.
En in Nederland.
Maar als we het niet kunnen veranderen.
Laatst had ik ook zo'n discussie.
Dat ik zei van ja als je het toch niet kunt veranderen.
Dan heeft het niet zoveel zin om je daar druk over te maken.
Of daar wakker over te gaan liggen.
Waarop iemand zegt.
Ja maar dat is wel heel makkelijk.
Dat is niet makkelijk.
Maar het is wel het loslaten.
En op een andere manier proberen te kijken.
Hoe je ergens mee kunt omgaan.
Om in de samenleving te zorgen dat het leuker wordt.
Maar het heeft geen zin.
Om allerlei regeringsleiders en ministers uit te gaan schelden.
En op Twitter helemaal kapot te maken.
Want daar wordt het niet beter van.
En ik maak me daar ook weleens schuldig aan.
En dat is dan weer dat reflexmoment.
Ik denk van dat moet ik ook niet doen.
Laten we gewoon vriendelijker zijn.
Maar wel oprecht.
Ja.
En ik heb ook wel een beetje het idee.
Maar daar moeten we nog wel echt aan trekken.
Is dat het hele mentale welzijn.
Dat het taboe er wel wat meer van af aan het gaan is.
Beetje.
Beetje bij beetje.
Maar je kan nog steeds beter je poot in het gips hebben.
Dat als je ergens binnenkomt.
Dat mensen je meteen te hulp schieten.
Dan dat je ergens op de hoek van de straat staat en roept.
Ik hoor zes stemmetjes.
Dan lopen mensen nog steeds met een boog om je heen.
Dat is doodeng voor mensen.
Terwijl zoveel mensen er last van hebben.
Meer dan de helft van de jongeren.
Volwassenen.
Iedereen kent wel iemand die er doorheen heeft gezeten.
Burnout heeft.
Dus waarom is dat?
Dat is de vraag waarom we deze podcast zijn begonnen.
Waarom is dat?
Hoe komt het dat zoveel mensen mentale problemen hebben?
Dat is één.
Dat we met verschillende mensen eens kijken.
Wat is dat nou?
Wat zijn de oorzaken?
En waarom het niet zo serieus wordt genomen door bedrijven, door de regering?
Ja, waarom is dat?
En misschien wordt het wel serieus genomen.
Maar er zijn te weinig mensen in de zorg om dat op te lossen.
Ik krijg elke dag berichtjes van redelijk jonge kids.
Die zeggen ja, ik trek het echt niet meer.
Het gaat niet meer.
Ik heb de GGZ gebeld en ik kan over zes maanden terecht.
Kun je me echt alsjeblieft helpen?
En zelfs bij mij worden die wachtlijsten zo groot.
Dat ik zeg van ja, het meest urgente probeer ik te behandelen.
Maar ik kan ook niet iedereen behandelen.
Er zijn gewoon te weinig mensen of er zijn te veel problemen.
Ja.
Eén van de twee.
Of, wat je eerder noemde, we bestempelen iets te snel als een probleem.
Waarvan wij vroeger zouden zeggen ja, weet je.
Even kop op, doorgaan en niet lullen.
Ja.
Maar daar zit weer het gevaar van ja, wat is nou wel serieus en wat niet.
En ik merk wel dat er heel snel wordt gezegd van ik heb een burn-out.
Of ik zie het niet meer zit en ik moet er even uit.
Maar ik denk dat er gewoon te weinig over gesproken wordt.
Dat er een soort schaamte zou zijn.
Of toch misschien ook wel dat je het niet wil weten voor de buitenwereld.
Want dan word je niet meer bij.
Dan word je geenis, zwak.
Nou ja, je bent zwak of raar of word je uitgelachen.
We willen er natuurlijk bij horen.
En we doen, ik denk dat dit wel een maatschappelijk probleem is.
We doen zoveel.
Heel veel mensen proberen alles te doen om erbij te horen.
Om de credits te krijgen, de erkenning van vrienden, van je ouders.
En als dat niet lukt, ja dan raak je uitgeput.
Ja, dat er niet bij horen.
Dat het voelt alsof je er niet bij hoort.
Ik heb dat geleerd van iemand.
Als we heel ver teruggaan in ons DNA.
Als je vroeger in een stam woonde en je werd buitengesloten.
Dat betekende dat je doodging.
Want dan had je niet de bescherming van de stam.
En dat zit nog steeds in ons.
Dus als mensen worden buitengesloten voelt dat een beetje als doodgaan.
En daar komt het misschien wel vandaan.
Dat vond ik heel interessant toen ik dat las.
Ja.
Nog één vraag voor je.
Hoe ziet jouw mooiste leven eruit?
Ja, mijn mooiste leven is tijd doorbrengen met mijn gezin.
En dat ze voelen.
Niet dat ik gelukkig ben, maar dat ik rust heb in mijn hoofd.
Want als ze dat bij mij voelen, dan is er een soort vrijheid.
En dan kan ik ze ook alle kracht en alles meegeven.
Om er wat van te maken in de wereld.
En dan kunnen ze gaan.
En dan zullen wij er altijd zijn.
Als het even tegen zit.
Dankjewel.
Hoi man.
Thanks.
Foutitje.