Lisa: Hey Maarten!
Maarten: Hoi Lisa, alles goed?
Lisa: Ja, lekker! Ik ben gisteren gaan fietsen. Ik had een vriendin een route laten uitstippelen door het Groene Hart. Supermooi, maar ook zó plat. Ik voelde me net een postzegel op een biljartlaken.
Maarten: Haha, ja, dat is het Nederlandse landschap. Welkom in de polder.
Lisa: Precies! Ik moest er meteen aan denken, hoe bijzonder dat eigenlijk is.
Maarten: Ja, een heel groot deel van West-Nederland is eigenlijk gewoon polder. Land dat we van het water hebben gewonnen.
Lisa: Echt hè. In Rotterdam voel je dat ook constant. De stad ligt voor een groot deel onder de zeespiegel. Dat is toch bizar?
Maarten: Zeker. Het is een heel ander gevoel dan in Amsterdam, vind ik. Daar heb je de grachten, maar het voelt meer als een historische stad die met water leeft, niet tégen water vecht.
Lisa: Ja, Amsterdam is gezellig en oud. Rotterdam is... nou ja, die is gebouwd op werk en water. Alles is groter, de haven, de rivier. Ze hebben de hele stad opnieuw moeten aanleggen na de oorlog.
Maarten: Ja, precies. En dat hele proces van droogleggen is fascinerend. Eerst een dijk eromheen bouwen, en dan al het water eruit pompen.
Lisa: Oh wacht, dat droogleggen, dat is echt een kunst. Mijn opa vertelde daar wel eens over. Ze deden dat vroeger met molens. Nu met enorme gemalen.
Maarten: Klopt. Ons hele waterbeheer is wereldberoemd. Zonder die dijken en pompen zou de helft van het land gewoon onder water staan.
Lisa: Ja, lekker belangrijk! Dan zou ik nu vanuit mijn huis in Utrecht naar jou moeten zwemmen. Gaat lekker dan.
Maarten: Nou ja, Utrecht ligt gelukkig wat hoger. Maar het idee is eng. Het doet me denken aan de verhalen over de overstroming van 1953.
Lisa: Oh ja, de Watersnoodramp. Mijn ouders lieten me daar vroeger documentaires over zien. Echt indrukwekkend en vreselijk tegelijk.
Maarten: Dat was de directe aanleiding voor de Deltawerken, het grootste verdedigingssysteem tegen water ter wereld. Een ongelooflijk staaltje ingenieurskunst.
Lisa: Wauw, ingenieurskunst. Dat klinkt meteen heel belangrijk. Maar het is ook zo. Ik ben er ooit met school geweest, bij de Oosterscheldekering. Gigantisch.
Maarten: Ik ook. Het is bijna niet voor te stellen dat mensen dat hebben gebouwd. Het laat je wel beseffen hoe serieus die strijd tegen het water is.
Lisa: Absoluut. En het landschap is er compleet door gevormd. Al die rechte sloten en kaarsrechte wegen... Alles is door de mens aangelegd.
Maarten: Eigenlijk wel. Het is geen natuur, het is cultuurlandschap. We hebben het zelf laten maken, zogezegd.
Lisa: En toch vind ik het mooi. Die weidsheid, de wolkenluchten. Vooral op de fiets. Alleen die wind... die is soms echt een drama.
Maarten: Haha, ja, de wind is de eeuwige vijand van de Nederlandse fietser in de polder. Dat is waar.
Lisa: Dat woord dat je net gebruikte, `ingenieurskunst`. Dat vind ik zo’n mooi woord. Het klinkt zo… groots en belangrijk.
Maarten: Ja, het is ook groots. Het is meer dan alleen techniek, het is echt een kunstvorm om zoiets te bouwen.
Lisa: Ja, precies. En `waterbeheer` klinkt dan weer zo typisch Nederlands, zo georganiseerd en onder controle.
Maarten: Nou ja, dat moet ook wel. Het hele proces van een polder `droogleggen` is de basis ervan. Zonder dat, geen Nederland zoals we het nu kennen.
Lisa: Nou, we zijn van mijn fietstochtje wel op een serieus onderwerp gekomen, hè?
Maarten: Haha, ja. Dus we hebben het gehad over het typisch Nederlandse `landschap`, de `polders`, het verschil tussen Rotterdam en Amsterdam, en de strijd tegen het water met de `Deltawerken`.
Lisa: Een hele aardrijkskundeles in een paar minuten.
Maarten: Nou, ik moet weer verder. Ik ga de klas laten zien hoe je een mini-polder maakt in een aquarium.
Lisa: Haha, echt niet? Succes daarmee! Ik spreek je snel weer.
Maarten: Ja, is goed. Doei!
Lisa: Doei!