Hoi, Rick hier. Bedankt voor het luisteren.

Nou, Noa zat die ochtend in een klein lokaal van een taalschool in Assen. Het was nog vroeg, en in de gang hoorde je alleen zachte stappen en het piepen van een deur. Noa had een schrift met ruitjes voor zich en een blauwe pen die altijd een beetje lekte. Ze oefende zinnen met “omdat” en “maar”, en ze wilde het goed doen. DIT IS HET!, dacht ze, want vandaag moest ze hardop lezen en dat vond ze spannend. Op tafel stond ook een beker karnemelk uit zo’n kartonnen pakje. De docent, meneer Sadiq, legde kaartjes neer met woorden erop. Noa keek naar de klok en telde in haar hoofd: nog drie minuten, dan begint de oefening.

Joh, en toen gebeurde er iets geks. Eerst dacht Noa dat iemand met een stoel schoof. Haar pen rolde een stukje, heel langzaam, alsof hij zelf wandelde. Toen trilde de tafel kort. Niet lang, maar duidelijk. De kaartjes bewogen en de karnemelk maakte een klein golfje in de beker.

“Voelde jij dat?” fluisterde Noa.

Een klasgenoot, Samira, keek met grote ogen. “Ja… ik dacht dat ik duizelig was.”

Meneer Sadiq bleef even stil, alsof hij luisterde naar de vloer. Toen zei hij: “Oké, iedereen blijven zitten. Het is zo voorbij.”

In de gang klonk een metalen rammel, en iemand riep: “Mijn sleutelbos!” Daarna werd het weer stil, maar in het lokaal lachte iemand zenuwachtig. Noa ook, een beetje. Ze schaamde zich, maar het kwam er gewoon uit.

Een paar minuten later ging de deur open en de conciërge stak zijn hoofd naar binnen. “Het was een beving,” zei hij. “Net op de radio. Bij Eleveld. 3,0. Deze was goed te voelen, zeggen ze.”

“Eleveld… waar is dat?” vroeg Noa.

“In Drenthe,” zei Samira. “Niet superver, maar toch.”

Noa keek naar haar schrift. Het voelde ineens vreemd: je zit gewoon te lezen, en dan doet de grond ineens mee. Meneer Sadiq probeerde luchtig te doen. “Nou, zelfs de aarde wil Nederlands oefenen,” zei hij. “Lekker bezig, aarde.”

Iedereen moest lachen, en dat hielp.

Later, in de pauze, liep Noa naar de hal. Een automaat met soep stond daar, en het lampje knipperde alsof hij ook geschrokken was. Noa kocht tomatensoep en hield de beker stevig vast, want ze vertrouwde de vloer nog niet helemaal. Ze zag dat er verder niets kapot was, alleen een poster die scheef hing.

Toen ze weer terugging naar het lokaal, besloot ze iets: ze zou vandaag extra hard lezen. Niet omdat ze moest, maar omdat het kon. En als de grond weer trilt, dacht ze, dan adem ik gewoon rustig en ga ik door. Dat was een fijn idee. 💪🌷

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.