Lisa: Hé Maarten!
Maarten: Hoi Lisa, alles goed?
Lisa: Ja, gaat lekker, maar ik ben al de hele ochtend iets kwijt. Echt zo irritant.
Maarten: Oh? Wat dan?
Lisa: De afstandsbediening! Ik wilde gisteravond iets terugkijken, maar ik kon hem nergens vinden. Ik heb de hele bank overhoop gehaald.
Maarten: Haha, klassiek. Wat probeerde je te kijken dan?
Lisa: De finale van een of andere talentenjacht. Ik weet niet eens meer welk seizoen het was, er zijn er zo veel.
Maarten: Ja precies. Ik probeer die eigenlijk altijd te vermijden. Al die reclames tussendoor, ik word daar gek van.
Lisa: Oh, ik vind dat juist wel gezellig. Lekker op de bank met een zak chips. Je hoeft even nergens aan te denken.
Maarten: Nou ja, ik kijk liever naar een goede documentaire of een actualiteitenrubriek. Iets waar je nog wat van leert.
Lisa: Pff, saai! Maar oh wacht, weet je wat ik wel echt mis? De Wereld Draait Door. DWDD.
Maarten: Ja, dat was wel echt een begrip, hè? Iedereen leek dat te kijken. De kijkcijfers waren altijd enorm hoog.
Lisa: Precies! Het was de perfecte mix van serieus en luchtig. Matthijs van Nieuwkerk was natuurlijk ook een geweldige presentator, vond ik toen.
Maarten: Dat is waar, hij was heel scherp. Al is het wel jammer om te horen wat er achter de schermen allemaal gebeurde.
Lisa: Ja, dat is het zeker. Maar de uitzending zelf was altijd zo energiek. Het was echt een praatprogramma dat je de volgende dag op je werk besprak.
Maarten: Dat klopt. Tegenwoordig heb je wel andere praatprogramma's, zoals Op1 of Beau, maar het is toch anders. Het voelt minder... urgent.
Lisa: Ja, precies dat! En wat vind je dan van zoiets als The Voice? Daar keek vroeger toch ook iedereen naar?
Maarten: Zeker, maar dat is ook zo'n show die een beetje zijn glans heeft verloren. Elk seizoen leek precies hetzelfde te zijn.
Lisa: Misschien wel. Maar ik vond het altijd leuk om te zien hoe een onbekende kandidaat ineens beroemd werd.
Maarten: Dat snap ik wel. Het is het klassieke underdog-verhaal. Maar na de tiende kandidaat met een zielig verhaal begin ik meestal te zappen.
Lisa: Haha, jij bent ook echt een criticus. Heb je wel eens een recensie gelezen van een programma dat je echt leuk vond?
Maarten: Niet vaak, nee. Ik vorm liever mijn eigen mening. Ik laat me niet graag beïnvloeden door wat een recensent vindt.
Lisa: Ik stiekem wel. Als een serie goede recensies krijgt, ben ik sneller geneigd om te beginnen met kijken.
Maarten: Dat is een slimme strategie om tijd te besparen, eigenlijk wel. Er is ook gewoon te veel om uit te kiezen tegenwoordig.
Lisa: Precies! Zonder een goede tip of recensie is het onmogelijk om te beslissen wat je moet kijken.
Maarten: En welke omroep zendt het uit? Publieke omroep of commercieel? Dat maakt voor mij ook vaak een verschil.
Lisa: Oh ja? Waarom dan?
Maarten: Nou, bij de commerciële omroepen heb je vaak veel meer reclame. Soms lijkt een programma alleen te bestaan om de reclameblokken te vullen.
Lisa: Haha, ja, dat is soms wel zo. Dan ben je net helemaal in het verhaal en dan... 'we zijn zo bij u terug'.
Maarten: Precies. Dan pak ik mijn telefoon en vergeet ik verder te kijken.
Lisa: Je zei net 'actualiteitenrubriek'. Dat is echt zo'n typisch formeel woord, vind je niet?
Maarten: Haha, ja, dat klinkt heel serieus, hè? Maar het is eigenlijk gewoon een programma over het nieuws en de achtergronden. Denk aan Nieuwsuur.
Lisa: Ah ja, precies. En 'kijkcijfers' is ook zo'n woord. Het klinkt zo belangrijk, alsof het een schoolrapport is voor een tv-programma.
Maarten: Dat is het in feite ook. Voor een omroep zijn hoge kijkcijfers alles. Het bepaalt of een programma mag blijven.
Lisa: Lekker belangrijk soms. Zolang ik het leuk vind, toch?
Maarten: Dus, samengevat: jij houdt van talentenjachten, ondanks de reclame, en ik zap liever naar iets met meer inhoud.
Lisa: Haha, ja. En we zijn het erover eens dat er nooit meer een praatprogramma zoals DWDD zal zijn.
Maarten: Dat denk ik ook. Het was uniek voor die tijd.
Lisa: Nou, ik ga mijn zoektocht naar de afstandsbediening maar weer voortzetten.
Maarten: Heel veel succes daarmee. Tot de volgende keer!
Lisa: Ja, tot dan! Doei!