Hoi, Rick hier. Fijn dat je luistert — bedankt voor jullie support.

Nou, luister: Malik stond al vroeg in een gemeenschapszaal achter een tafel met thermoskannen en een stapel papieren die zo dik was als een Hollandse dijk. Niet voor zijn gewone dingen, maar omdat hij zich had opgegeven als vrijwilliger bij een stemlokaal voor Franse inwoners hier in de buurt. Hij vond dat altijd iets moois: mensen die, ook al wonen ze ergens anders, toch hun stem willen laten horen.

Aan de muur hing een klein schermpje zonder geluid. Je zag sporters met vlaggen om hun schouders: de slotdag van de Paralympische Spelen. Malik keek er steeds even naar, alsof hij stiekem meedeed. In zijn jaszak zat een verkreukelde stroopwafel, “voor noodgevallen”, zei hij altijd. En op de hoek van de tafel lag een krant die iemand had meegenomen. Malik had zich voorgenomen straks even de krant te lezen, maar ja… er kwam steeds iemand binnen.

Joh, en toen kwam er een man binnen met een Franse sjaal en een blik alsof hij de weg kwijt was. “Bonjour… euh, stemmen?” vroeg hij.

“Ja hoor,” zei Malik. “Je bent precies op tijd. Paspoort, alsjeblieft.”

De man keek naar het scherm en wees. “C’est… les Jeux Paralympiques?”

“Klopt,” zei Malik. “Slotdag. Mooi hè? Die mensen geven nooit op. DIT IS HET!” 💪

Net op dat moment riep een oudere dame bij het hokje: “Pardon! Ik heb twee biljetten, is dat de bedoeling?”

Malik schoot in de lach. “Bijna! We zeggen eigenlijk: u heeft één stembiljet nodig. Die andere is een uitlegblad.”

De dame kneep haar ogen samen. “Ik dacht dat het een soort puntenkaart was. Net als bij sport.”

“Dat zou wat zijn,” zei Malik. “Dan krijgt de winnaar een medaille én een kortingsbon voor kaas.”

Achterin begon iemand te mopperen: “Waarom is het zo ingewikkeld? In Frankrijk stemmen ze ook altijd, toch?”

“Zoals zo vaak,” zei Malik, terwijl hij de stapel weer netjes klopte, “is het vooral veel papier. Maar het komt goed uit dat we met z’n allen helpen.”

Een jonge vrouw, Amélie, leunde naar Malik toe. “Ik hoorde op de radio: lokale verkiezingen vandaag. Ik woon hier nu drie jaar. Toch voelt het alsof ik tussen twee landen sta.”

Malik knikte. “Dat herken ik. Je kunt van twee plekken houden, zonder dat je moet kiezen.”

Op het scherm zag je sporters elkaar omhelzen. Malik voelde ineens een brok in zijn keel, hoewel hij dat altijd een beetje gênant vond. Hij dacht aan Nina die laatst nog in die boulderhal in Laakhaven stond te worstelen met een route, en aan Dean die door het Zeeheldenkwartier liep met zo’n koppige blik. Iedereen zoekt z’n eigen finishlijn, dacht hij.

Later, toen de laatste stem was ingeleverd, zaten Malik en Amélie op de stoep voor de deur. Ze hadden geen luxe, maar wel warme koffie uit de thermos. “Zullen we straks een terrasje pakken?” vroeg Amélie.

“Achteraf gezien,” zei Malik, “is dat altijd het beste plan na een ochtend vol stempapier.”

Hij haalde de stroopwafel uit zijn zak, brak ’m doormidden en gaf haar de helft. “Op de sporters,” zei hij, “en op iedereen die tóch komt stemmen, zelfs als het leven je soms een been probeert te lichten.”

Amélie lachte. “Dat is mooi gezegd.”

Malik haalde zijn schouders op. “Ach,” zei hij, “een beetje hoop is net hagelslag: je strooit het erop en ineens smaakt de dag beter.” 🌷

Nou... Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.