Subscribe
Share
Share
Embed
In de podcast 'Eerlijk over alcohol' praat private coach/counselor Koos van Plateringen met bekende én onbekende Nederlanders over de rol die alcohol in hun leven speelt. Waarom zijn zij minder gaan drinken, of zelfs gestopt, en wat heeft deze beslissing voor impact gehad op hun leven en gezondheid. In de #TOPICS behandelt Koos vanuit zijn expertise als private coach een onderwerp wat te maken heeft met alcoholproblematiek.
Koos van Plateringen: “Alcohol was als een vriend die in de loop der jaren steeds meer het slechte in mij naar boven haalde. Mijn leven is de afgelopen jaren enorm veranderd. En eigenlijk alleen maar positief. Altijd fris, altijd helder. Ik voel meer, ik ervaar meer, ik leef meer! “
Ik heb me laten opleiden tot coach/counselor en begeleid mensen die willen stoppen met alcohol. Op www.koosvanplateringen.nl vind je meer informatie over mijn private coaching trajecten. In 2020 richtte ik het online platform www.drankjeminder.nl met online trainingen voor iedereen die een onhandige relatie heeft met alcohol. Check drankjeminder.nl voor meer info of neem contact met met op via koos@drankjeminder.nl Ik help je graag!
De podcast eerlijk over alcohol wordt mede mogelijk gemaakt door de online trainingen van drankje minder punt nl. Ik ben Koos en dit is mijn podcast eerlijk over alcohol. Op 16 september 2017 werd ik voor de allerlaatste keer dronken. Stomdronken. Ik was weer te ver gegaan en ik was er helemaal klaar mee.
Koos:Toen ik stopte met alcohol dacht ik dat het gedaan was met mijn leuke leven, maar ik kreeg iets terug wat ik nooit had verwacht. Mijn leven werd een 3D film. Ik voel meer, ik ervaar meer, ik leef meer en dat is de reden waarom ik deze podcast begonnen ben. Omdat ik iedereen gun wat ik zelf ervaar. Onzekerheid, perfectionisme, de lat hoog en altijd maar bevestiging zoeken bij anderen.
Koos:Bij mijn gast van deze week waren dat redenen om te verdoven met alcohol. Totdat ze helemaal klaar was met de kater en de aanslag op haar mentale gezondheid. Inmiddels is ze anderhalf jaar alcoholvrij. Luister en laat je inspireren door het persoonlijke verhaal van Astrid van der Haar. Leuk dat je er bent, dat je mijn gast wilt zijn.
Astrid:Ja, dank je wel.
Koos:Je zomer meid heet je op Instagram.
Astrid:Ja, dat klopt inderdaad.
Koos:Echt heet je Ulanders?
Astrid:Ja, heet ik gewoon Astrid.
Koos:Astrid, hoe gaat het met je?
Astrid:Goed, goed. Hoe lang ben je nu gestopt met drinken? Zo'n anderhalf jaar nu.
Koos:Ja. Wat was het moment dat je dacht van nu is het klaar?
Astrid:Nou, er begon eigenlijk ja, way back. Dus ik ben echt wel een aantal keer nou, heb ik geprobeerd om te stoppen. Maar eigenlijk in oktober 2023 werd ik weer huilend wakker en toen dacht ik ja, nu moet het echt klaar zijn. Dus ik heb het toen volgehouden tot oud en nieuw. En toen werd ik weer heel erg in de lampen gaan hangen en toen daarna heb ik echt besloten nu moet het echt heb ik echt definitief een punt gezet erachter, ja.
Koos:En wil je vertellen wat het maakte waarom je huilend wakker werd?
Astrid:Ja, ik had het echt heel heftig. Dus die Henk Seyity, hè, zoals je wel vaker hoort. Nou ja, ik ging op vrijdagmiddag gewoon 5 uur nou, echt in de lamp hangen. Ging ik echt door het geluid en dan werd ik zondagmiddag was het dan meestal werd ik gewoon echt met hele depressieve gevoelens wakker. En kon ik echt alleen maar huilen,
Koos:ja. Wat verdrietig.
Astrid:Ja, en dat zette soms ook echt 3 dagen door hoor. Dus dan en de zondag en de maandag en de dinsdag. En dan woensdag krabbelde ik weer een beetje op. En dan was donderdag, voelde ik me aardig fris en fruitig. Nou, dan gingen we weer.
Koos:Ja, en dan vrijdag dat gevoel van yeah.
Astrid:Ja, daar kom ik echt naartoe leven.
Koos:Ja, ja, dat herken ik. Ja. Hoe lang heeft die periode geduurd van die henxietyies en van dat ritme van wat je net eigenlijk uitlegt?
Astrid:Ja, ik denk dat ik dat want ik heb er wel eens over na zitten denken. Dus in eerste instantie ben je jong, je gaat uit, je drinkt heel veel en dan heb je het allemaal niet zo door op 1 of andere manier. Maar ik denk rond mijn achtentwintigste, ik ben nu 34. Ja, toen begon het wel een beetje op te vallen dat ik me steeds heel neerslachtig voelde en nou, echt last had van huilbuien. En dan ga je je afvragen ja, hoe komt dat dan?
Astrid:Heeft het met mijn menstruatie te maken? Heeft te maken met anticonceptie ging ja, echt wel wat dingen af om te bekijken van ja, is dit het dan. Maar uiteindelijk bleek het wel ja, de alcohol te zijn.
Koos:Ja, want dat wilde ik vragen van hoe ben je erachter gekomen dat het alcohol was?
Astrid:Ja, door heel veel dingen dus weg te nemen hé. Dus ik heb andere anticonceptie geprobeerd. Ik heb ook wel eens een keer een weekendje niet gedronken om het eens te testen. Nou, werd ik wel iets vrolijker wakker, maar ja, het was eigenlijk nog een hele lange kater. Want ik denk ook pas dat je het echt merkt dat je langere tijd bent gestopt.
Astrid:En op een gegeven moment ja, ben ik gewoon echt in mezelf gaan sleutelen. En nu ben ik er dus echt pas achter dat het door de alcohol komt sinds ik ben gestopt.
Koos:Ja, wil je daar meer over vertellen? Over Over dat sleutelen en dat je hoe dat ja, hoe je erachter bent gekomen dat het alcohol was.
Astrid:Nou ja, goed ik ben 2 jaar geleden ben ik verhuisd naar Den Bosch. Dus ik woonde hiervoor in Alkmaar. Ik ben voor de liefde die kant op gegaan En nou ja, dan kom je in een soort ja, best wel een eenzame periode. Ik kan natuurlijk wel mijn vriend, maar ik kende daar niemand. Mijn veilige omgeving was weg en het enige smeermiddel wat ik kon gebruiken dat ja, dat was alcohol.
Astrid:Te gaan binden met mensen, om erop uit te gaan. Nou, ik weet of je de horeca van Den Bosch een beetje kent. Maar die is echt waanzinnig als je van een goed wijntje houdt. Dus ik ging helemaal los daar. En op gegeven moment dacht ik ja, maar ik voel me eigenlijk best wel eenzaam.
Astrid:Daardoor ging ik meer drinken en dan op die weekenden dat ik dan te veel dronk was ik weer aan het huilen. En toen dacht ik ja, zie je. Ik heb eigenlijk alles weggehaald wat ik weg kon halen en ja, zit ik hier weer huilend in mijn bed. Dus het moest wel alcohol zijn. Want elke keer als ik dronk dan had ik die gevoelens.
Koos:Ja. Hoe vond je dat destijds toen je daarachter kwam dat het je grote vriendin noem ik het maar even alcohol was?
Astrid:Nou ik noem het eerder een sluipmoordenaar hoor, maar
Koos:Maar toen waarschijnlijk niet. Nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee dat je het toch zo leuk vond.
Astrid:Ja ja, wat wat wil je precies weer
Koos:Nou, omdat ik me nog kan herinneren toen ik erachter kwam van hé alcohol werkt niet meer vond ik dat heel jammer En baalde ik er eigenlijk van en ontkende ik dat eigenlijk ook een beetje. Ik dacht van ja, ik ga toch proberen dat op 1 of andere manier toch in mijn leven te blijven passen en dat werkte dus ook niet. En uiteindelijk wist ik echt van ja, ik moet hier gewoon mee stoppen maar was het, vond ik dat wel echt heel jammer.
Astrid:Ja, ik vond het ook heel jammer voornamelijk omdat ik nou ja, in een situatie terecht kwam waar ik het dus als smeermiddel gebruikte. En die saamhorigheid ja, daar daar hoorde alcohol bij. Dus dan ja, moet je voorstellen dat je dan wordt voorgesteld als de vriendin van Op een feestje of bij een etentje begreep ik altijd naar de alcohol. En toen dat wegviel nou, toen werd het nog erger. Toen voelde ik me zo eenzaam en toen dacht ik van joh, waarvoor ben ik nou zo afhankelijk van die beste vriendin zoals jij hem noemt.
Astrid:Ja, ik vond het wel heel erg jammer. Want ik kon daar niet meer naartoe. Ik heb mezelf ook helemaal in een soort van hol gestopt omdat ik gewoon niet meer daarheen kon. Dus ja, ik vond het natuurlijk wel heel erg jammer dat ik Ik ging daar gewoon niet meer heen.
Koos:Nee en nu? Ben je er nog wel? Ben je uit je hol gekomen?
Astrid:Ik ben uit mijn hol gekomen. Maar ik ga niet meer zoveel weg. Of althans ja, ik kom wel uit natuurlijk. Maar ja, ik ga niet meer naar feestjes of partijtjes. Koningsdag bijvoorbeeld.
Astrid:Ja, ik loop even de stad in. Daarna ga ik weer terug. En dat vind ik dan wel prima. Ik ben eigenlijk best wel minimalistisch daarin geworden. Dus het hoeft allemaal niet meer zo uitbundig en lang.
Astrid:En met iedereen erbij dat nou ja, haal ik ook helemaal geen energie meer uit.
Koos:Nou, je snijdt een heel mooi onderwerp aan. Ik weet niet of mooi het goede woord is, maar wel een onderwerp waar heel veel mensen meest struggelen namelijk die sociale druk en mijn leven wordt saai en hoe moet dat dan en mijn vrienden drinken en kan ik dan nooit meer naar een feestje. Hoe is dat voor jou om daar niet meer heen te gaan?
Astrid:In het begin vond ik dat heel vervelend en dacht ja zie je krijg een aansluiting en ik weet niet of je dat kent of herkent dat je op feestjes bent. En mensen die zeggen van alles tegen je. Dus ik kwam net in Den Bosch en ze zeiden van leuk as. En dan gaan we carnaval vieren met zijn allen. En dan dinsdag en oud en nieuw.
Astrid:En dan worden heel veel beloftes gedaan. Ja. En toen stopte ik met drinken. En ik weet nog heel goed zat ik met carnaval zat ik in mijn eentje thuis. Want pas mijn vriend ging gewoon lekker op stap en weet ik wat 'ie allemaal aan het doen was.
Astrid:En toen voelde ik me zo alleen en ik dacht zie je nou. Ze houden zich niet a niet aan de afspraken en b ik ben gewoon heel erg alleen hier. Zie je nou dat niemand mij mee op sleeptouw neemt. Terwijl als je het me zou vragen hé, als ga je mee. Ik gezegd ja, doei.
Astrid:Bekijk het. Maar het hele idee van niemand vraagt mij mee dat vond ik best wel eenzaam. Nou en ik moet zeggen je hebt wel een hele nieuwe omgeving hé met heel veel nieuwe mensen om je heen. Dus je voelt die druk ook wel minder denk ik. Denk dat het in Alkmaar heel anders was geweest.
Astrid:Daar zaten mijn drinkmaatjes tussen haakjes.
Koos:Oké, dus op zich die ondanks dat het vervelend was in je nieuwe woonplaats in Den Bosch was het misschien ook je redding geweest.
Astrid:Ja, ja, zo zie ik dat echt.
Koos:Maar het klinkt alsof het allemaal je vond het heel erg. Maar nu, je zit er wel anders bij nu. Hoe is dat dan nu?
Astrid:Nou, ik vind het wel mooi wat je net zegt. Een soort van redding geweest en zo voel ik dat ook echt. Ik denk ook echt dat als je wil herstellen dat je van sommige mensen afscheid moet nemen. Je moet daar in andere omgeving gaan zitten. En eigenlijk kwam die verhuizing dus heel goed uit.
Astrid:Dus ondanks dat ik me super eenzaam voelde en heel veel verdriet heb gehad, heb ik mezelf helemaal opnieuw uitgevonden. En dat maakt het heel erg fijn, denk ik.
Koos:Want hoe is het nu met de eenzaamheid?
Astrid:Niet. Kijk.
Koos:Ja, dat dit wilde ik even horen.
Astrid:Ja, ja, nee, ik heb ook wel heel heel erg Ja, ik heb genoeg aan mezelf ook en dat Ik ben ook echt wel achter gekomen dat ik best wel een kluizenaar kan zijn. Dat ik echt die rust nodig heb om op te laden in mijn eentje. En ik vond het heerlijk om door de straatjes van Den Bosch te lopen om te denken van hey, zo kun je dus ook naar naar het plein lopen. Of hé, hier zit een leuk tentje. Ik ga hier eens even lekker zitten of helemaal in je eentje en dat voelt heel sterk.
Astrid:Ja. Ja, dat is heel fijn.
Koos:Ja, wat mooi. Wat vind ik mooi want je zei in het begin zei je van toen stopte je en toen ging je er niet meer heen. Maar je zou ook kunnen denken en dan doen heel veel mensen je gaat je had er ook gewoon heen kunnen gaan.
Astrid:Ja. Kwam niet aan hoor.
Koos:Nee, maar vertel eens wat wat was er waarom je het niet aankwam?
Astrid:Nou, ook wel bang voor de confrontatie Dat als mensen bijvoorbeeld toch wel die sociale druk, dus dat mensen dan vragen gaan stellen aan je of dat ik bang was dat ik mezelf niet in bedwang kon houden. Had ik dan toch weer een wijntje. Het voelde voor mij nog niet veilig genoeg. Ja, dus bleef ik thuis.
Koos:Ja. Vind ik heel dapper van jou, want dat is wel als gedragsverandering mag ik even iets uitleggen. Want als gedragsverandering werkt als je wil dat dat werkt dan gaat het erom dat je een doel voor ogen hebt waarom je gaat veranderen dan gaat het er ook om dat dat betekent dat je bepaalde keuzes moet maken, omdat je naar 1 van dan het doel toe streeft en dat betekent ook dat je moet omgaan met pijn. Ja. En die pijn dat hoeft geen letterlijke pijn te zijn maar de pijn in jouw geval en dat voor mij was het net zo herkenbaar als wat je vertelt is dat je niet meer naar plekken kan die je vroeger heel leuk vond.
Koos:Omdat je weet als ik daar naartoe ga dan kom ik in een situatie die ik heel onprettig vind, nuchter en dat wil ik niet. Dus kies ik ervoor om alleen te zitten met als gevolg dat je je alleen voelt. En het zegt iets over jou. Ja, dat daar wil ik je echt wel voor erkennen. Dat vind ik heel knap van jou dat je dus door die pijn van het alleengaande heen bent genezen omdat je een hoger doel had.
Astrid:Ja, ja, thanks.
Koos:En dat hogere doel, daar zit je nu.
Astrid:Ja, ja.
Koos:Mensen, ik weet niet waar je waar je zit in je proces.
Astrid:Ja, nou ja, ik vind wel Ik herken het inderdaad. Dus je moet door de pijn heen en er zijn dagen geweest dat ik in mijn eentje heb zitten jank op de bank. Ik mezelf ook echt zielig vond hoor. Ik vond mezelf echt enorm zielig. Ja.
Astrid:Maar ik dacht ja, ik moet er wel echt doorheen. En ik had eigenlijk ook geen andere keus, want dat ging ik anders doen. Alsnog daarheen. Nou, daar koos ik dan niet voor. Dus ik dacht nou weet je, dan ga ik hier maar gewoon lekker zitten met mijn ziel onder mijn arm en laat het dan maar gewoon komen.
Astrid:En dan de volgende ochtend kon ik heel hard zitten krijsen of mijn ervaringen delen met mijn vriend dan. Maar dat was het dan. En dan was ik wel heel trots dat ik niet was gegaan en dat ik er doorheen was gegaan.
Koos:Ja. Wil je meer vertellen over dat proces van door die pijn heen gaat en hoe het uiteindelijk want hoe lang heeft dat geduurd?
Astrid:Ja, ik denk dat ik nu echt pas sinds een paar maanden zoiets heb van oké, ik heb het allemaal wel redelijk op een rijtje voor mezelf. Dus het begon. Het zijn verschillende thema's die langskomen.
Koos:Ja, vertel.
Astrid:Eerst was het die eenzaamheid. Ja. Dus daar moest ik mee zien te dealen. Ik moest mezelf helemaal opnieuw uitvinden in een nieuwe stad. Mijn veilige omgeving viel weg, dus ik dacht ja, oké.
Astrid:Hoe ga ik dat nu oplossen? Ik ga wandelen. Oké, dus dat is een ding wat ik kan oppakken. Ik heb nu nieuwe sportschool. Ik heb een tentje waar ik heen kan gaan en verder nou, was dat even even mijn basis die ik moest uitvinden.
Astrid:Nou, toen vervolgens kwam ook een stukje ja, oké waarom dronk ik dan zoveel? Nou, dat vond ik echt een soort van nieuwe hobby voor mij geworden. Dus ik ging er helemaal in. Ik heb een dagboek en die die kras ik helemaal vol. Dus ik ga op sommige dagen dan blijf ik pennen, pennen, pennen, pennen.
Astrid:Dan doet mijn pols helemaal pijn. Maar dat is zo fijn om ergens in te duiken van oké, maar waar komt het vandaan? Waarom dronk ik dan zoveel? Ik dacht soms ook echt aan momenten terug daar draait mijn maag echt van om. Ik kan sommige muziek ook niet meer luisteren, omdat dat me heel erg doet denken aan die tijd van toen.
Koos:Welke bijvoorbeeld?
Astrid:Hele harde techne. Ja. Reselijk. Ja, dat kan ik niet handelen. Nee, en ik hoop dat het in tijd komt dat ik het wel kan handelen en dat ik alleen maar lachend kan terugkijken.
Astrid:Maar dat dat ja, dat heb ik nu nog niet.
Koos:Heb geduld. Ja? Want het kan wel kan wel weer terugkomen als herinnering zonder dat je zo getriggerd wordt dat het met je aan de haal gaat. Zo heb ik het ervaren.
Astrid:En als je dan ook dat je helemaal een soort van misselijk werd als je er dan aan terug kan. Ja. Ja, ja, vind ik soms
Koos:heel heftig. Je kan op een gegeven Ja, maar dat is ook in de loop der tijd. Maar vertel verder. Want je je bent heel mooi aan het uitleggen het proces van stoppen, eenzaam. Waarom dronk je?
Astrid:Ja, waarom dronk ik? Ja. En op een gegeven moment kwam er een soort thema voorbij van ja, maar wie ben ik dan eigenlijk? Ja. Die kwam ook ineens.
Astrid:Waarbij ik dus al mijn oude video's heb opgevraagd bij mijn vader bijvoorbeeld. Zei ik joh pap, heb je die oude dvd's nog? Nou, of wil je niet eens naar me opsturen. Dus dat had je allemaal naar me opgestuurd. Waarbij ik dus echt keihard heb zitten janken om mijn oude video's van vroeger.
Astrid:Dat ik een soort van weer mijn innerlijk kind moest gaan waarderen of een compassie voor moest krijgen. Dus dat is een onderdeel. En ik denk ook dat is een stukje relaties, carrière dat die 2 thema's ook voorbij zijn gekomen. En ook in een stukje normen en waarden. Alzender.
Astrid:Ja, wie ben ik nou eigenlijk? Wat vind ik nou echt belangrijk om te doen? En klopt dat nog met mijn nou ja, tussen haakjes vorige versie? En wat wil ik nu eigenlijk gaan doen? En dat vind ik een mega interessante, hè.
Astrid:Daar kan ik dus ook helemaal induiken. Is dat het dit stukje normen en waarden is dat dan weer terug? Of heb je weer nieuwe gecreëerd? Dus dat dat vind ik altijd een heel interessante. En daar ben ik af en toe nog steeds mee bezig hoor.
Astrid:Dus dat Dus
Koos:eigenlijk als ik het goed begrijp sinds je bent gestopt en dat was afgelopen december een jaar geleden. Dus eigenlijk anderhalf jaar zeg maar. Mhmm. Ben je eigenlijk op zelf onderzoek gegaan.
Astrid:Ja. Ja. Je hebt,
Koos:ja mooi dat je dat zo zelf hebt kunnen doen allemaal.
Astrid:Ja, nou ik noemde het net al even een soort hobby, maar dat is denk ik het beste wat je je moet jezelf echt helemaal opnieuw uitvinden.
Koos:Ja, maar de meeste mensen lukt dat niet alleen.
Astrid:Nee, nee, nou ja, ik heb een dagboek misschien is dat soort mooie hulp meer erop. Maar.
Koos:Nee, maar je hebt ook wel voor jezelf besloten dan ga ik dit doen, dan ga ik die oude video's van mezelf kijken, dan kom ik met mijn innerlijke kind in aanraking, dan zie ik mijn kleine mijn kleine zelf en hè, je laat emoties daarin toe, dus een mooi proces.
Astrid:Ja, ja, ja, daarom vind ik het ook zo belangrijk om het te delen.
Koos:Waarom?
Astrid:Ja, als ik als ik terugkijk naar mezelf van een aantal jaar terug dan heb ik een soort van medelijden. Maar ik heb ook altijd wel iemand gemist die me dit soort dingen ja, een beetje meer op sleeptouw kon nemen. Ik was echt 0 kwetsbaar, 0. Niet ik ook totaal niet toe. Totaal geen gevoel.
Astrid:En nu ben ik precies het tegenovergestelde en dat zou ik heel graag gewoon willen doorgeven. Ik vind het super belangrijk. Ik had op dat moment echt behoefte aan een zeg maar ouder zelf van 10 jaar ouder. Die tegen mij kon zeggen joh As, dit is wat je moet doen en geef me je hand en ik ga je erin helpen. Ja.
Astrid:En daarom vind ik het zo belangrijk om dat door te geven nu.
Koos:Ja, in contact komen weer met jezelf. Ja. En vooral ook oké zijn met jezelf. Ja. Met wie je bent, maar ook met wie je niet bent.
Koos:Ja. En in dat laatste zit vaak wat we lastig vinden.
Astrid:Ja en dat vond ik ook heel lastig, want die versie hiervoor die daar walgt ik van. Zet ze met die muziek hé, wat ik net zei. Dan draait mijn maag om terwijl misschien komt er een moment dat ik er met compassie naar kan terug luister, Terug luisteren.
Koos:Waarom draag je maag daar van om? Want wat gebeurde er? Wie was jij in die tijd?
Astrid:Ja, ik was gewoon ik als ik daarop terugkijk, dan denk ik echt wel was jij een enorm verhard persoon en totaal niet in contact met haarzelf. Ik was gewoon echt letterlijk iemand anders op sommige mensen. Echt tot het nare aan toe kon ik doen.
Koos:Ja, wat deed je dan?
Astrid:Ja, als het gewoon heel hard zijn.
Koos:Met alcohol op.
Astrid:Met een gestrekt ja, ook met alcohol maar ook wel doordeweeks hoor. Als ik dan niet onder invloed was dan werkte ik gewoon heel hard. Was ik ook heel streng voor mezelf. Ik ben van nature best wel gedisciplineerd. En ook heel gedisciplineerd wijn drinken in het weekend.
Astrid:Maar gewoon zo verhard. Ja, wat ik net zei gewoon totaal geen kwetsbaarheid toelaten. Een gevoel toelaten. Ja.
Koos:En die hardheid is er nu niet meer.
Astrid:Nou, ik ben best nog wel een pittig als ik het zo even mag omschrijven. Dus ik heb niet op mijn mondje gevallen, maar gewoon super hard als in ja, elkaar opschrijven. Gewoon heel kort door de bocht super veroorelend overal met een gestrekt been in.
Koos:Ja, dus als ik het goed begrijp is het allemaal wat zachter geworden in je leven. Ja. Hoe is het voor jouw vriend?
Astrid:Ja, leuke vraag. Want die kent mij natuurlijk met alcohol. Sterker nog onze eerste date was volop met alcohol. En dus dat was voor helemaal even even wennen. Dus dan komt die meid eerst bij hem wonen en dan een half jaar zeggen ze ja, ik ga ermee stoppen.
Astrid:Maar hij heeft natuurlijk ook wel echt gemerkt aan mij dat ik ja, er echt wel af lag dagenlang, dagenlang. En ja, hij is wel echt 1 van mijn grootste supporters denk ik. Hij dringt overigens nog steeds. Wel een stuk minder. Nou, mist soms ook echt wel de ja, de momentjes samen.
Astrid:Dat zegt hij ook wel eens. Het was ook wel fijn om even een beetje te escaleren samen en om ja, een soort van avontuur aan te gaan. En zeg maar ik merk ook wel dat je veel meer rust geeft. Dat je ook meer mijn vriendin bent op op een verzachtend stuk. Dus ja.
Astrid:Ik ben niet heel anders. Dat zei in ieder geval. We hadden het er laatst nog over. Hij zei ja, ik vind jou niet anders. Stoppen we een soort van.
Astrid:Oké, fijn. Maar van in de kern voelt ze dus wel heel anders voor mezelf. Ja.
Koos:En hoe zit nu sociaal met je sociale kring? Want je zei je zei net al van hè, het is wel een stuk rustiger geworden. Ik ben graag ook alleen.
Astrid:Waar
Koos:zit dan nog jouw sociale Waar zit jouw sociale contacten? Ga je nog wel eens uit, het eten?
Astrid:Nou, mijn lievelings is eigenlijk gewoon heel lang lunchen en alleen maar ouwehoeren samen. En mijn vriendinnetjes die wonen eigenlijk overal in Nederlands. Er woont eentje in Utrecht, Zaandam, eentje nog in Alkmaar, Haarlem. Dus ik cross eigenlijk heel het land hoor en dat vind ik echt helemaal prima. Ja, dus ik ga heel vaak lunchen.
Astrid:Wandeldate, dat klinkt altijd een beetje oma-achtig vind ik, maar ja, als je 34 bent en je wilt alleen maar wandelen dat ja, maar ik vind het fantastisch. Ja, dus wandelen en lekker teetjes drinken, heel lang lunchen of heel lang bellen. Ja, daar zit het vooral in. Ik ga niet meer uit. Nee, nee.
Astrid:Concerten vind nog wel heel leuk om naartoe te gaan. Maar ik merk dus ook sinds ik ben gestopt met drinken, ik kan niet meer zoveel prikkels handelen. Nee, nee. Ik dacht dat ik heel extravert was, maar dat ben ik eigenlijk helemaal niet zo hoor.
Koos:Ja, bijzonder is dat hé.
Astrid:Heb jij dat ook? Ja. Ja, gek hé.
Koos:Veel rustiger. En inderdaad ook die ik was vorig jaar bij Pink in de Arena. Ja. Nou, fantastisch. Maar zo heftig dat geluid.
Koos:Het vorige concert wat ik doe is is ga ik van die oor dingetjes kopen. Ja. Kijken hoe dat dan is. Ja. Terwijl ik altijd mensen met zo'n met oor dingetjes in dacht ik van ga jij even met oor dingetjes in aan
Astrid:Interessant hoor ja.
Koos:Maar nu snap ik hem wel. Ja. Ja, ik herken heel erg in wat je zegt dat prikkel gevoeligheid veel rustiger en dat er veel minder extravert ook. Ik heb wel die extraverte kant natuurlijk, hè. Ik hou ook van podium.
Koos:Nou, het maken van een podcast. Denk dat jij dat ook wel hebt. Mhmm. Of niet?
Astrid:Ja, jij bent ook een ram, hè trouwens. Ja. Ja, ik ook. Ja, dus die ex-effecten kant die zitten wel. En ik ben super enthousiast en ik kan heel veel ouwe hoede met iedereen.
Astrid:En maar op een gegeven moment ja, het het het zakt ook en ik kan ook soms wel in de auto zitten na een hele middag kletsen met iemand. Ik denk ach, ik moet even de radio uit. Even helemaal niks. Nou, werkt dat vaak. En dan eventjes gewoon genieten van de stilte en dan moet ik echt weer opladen.
Astrid:Ja. Letterlijk.
Koos:Ja. Wat heel normaal is want wij mensen worden aan dingen blootgesteld de hele dag. En daar zijn we nog helemaal niet dat ons brein ons ons ons zenuwstelsel is nog helemaal niet genoeg door geëvolueerd om dat allemaal aan te kunnen. De technologie gaat veel harder dan waar wij mens aankunnen. Ja.
Koos:Ja. En dat is daarom is mediteren en yoga ook zo fijn, want dan kom je tot jezelf. Ja. Hoe waarom ben je aan de ring? Waarom dronk je zoveel?
Astrid:Ja, daar kan ik heel veel over vertellen. Maar bij mij was het voornamelijk echt het vluchten. Waaruit? Heel perfectionistisch geweest. Maar echt obsessive.
Astrid:En dat komt eigenlijk als ik het even heel kort vertel uit een stukje. Ik moet perfect zijn, want er kan niemand bij mij weggaan.
Koos:Ja.
Astrid:Dat heb ik mezelf echt wijzer gemaakt. En ja, dus het zit ook in een stukje verlatingsangst. En ik heb altijd mezelf wijsgemaakt van oké, maar als je in dit plaatje valt dan ben jij gewoon perfect En dan kan niemand meer wat over jou zeggen. Dan gaat er niemand meer bij jou weg. Dan gebeurt er niks en dat is jouw veiligheid.
Astrid:Wel ja, nu denk ik meisje, wat was je aan het doen? Ja. Zover van je eigen authentieke zelf.
Koos:Ja, waar je eigenlijk niks aan kan doen. Want het is allemaal onbewust. Ja. Het is heel mooi dat je erachter gekomen bent.
Astrid:Ja. Het is net alsof je een soort ratrace instapt. En je denkt maar van oké, maar als ik maar continu ergens aan willen voldoen voldoen voldoen. En dat deed ik dan de hele week, hè. Dus ik ging de hele week ging ik heel hard trainen.
Astrid:Voeding letten en heel hard werken en weer die haren in de krul en dan weer perfect zijn op je werk en tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh tuh t Je houdt het niet vol want je bent van de hele week een act aan het spelen.
Koos:En hoe is het daar nu dan mee?
Astrid:Nou die act is wel
Koos:Die act is iets minder. Want dat had je net al maar die overtuiging vaak zo'n hardnekkige overtuiging die ergens in je jeugd hebt opgedaan, die zou vast toch wel zijn of niet?
Astrid:Ja, ja, ik ik heb zeg maar nou, meestal rondom je veertiende toen in ieder geval begon ik met drinken. Ik heb voor het eerst in aanmerking met drank. En ik heb ook echt wel dingetjes meegemaakt voor mijn twintigste al die mijn verlatingsangst wel hebben gecreëerd, denk ik. En ik heb eigenlijk vanaf jongs af aan vanaf mijn zestiende ging ik echt stappen. Eigenlijk mezelf altijd wel aangeleerd van het is oké om te drinken in het weekend.
Astrid:En dan voortdrinken natuurlijk. Bij mij thuis mocht altijd alles. En dan naar de stad en escaleren en lachen. En het lijkt altijd zo onschuldig als je daar naar terugkijkt. Ja.
Astrid:Maar ik denk dat het toen eigenlijk al een soort van toon is gezet. Iets is gecreëerd in mijn hoofd van oké, maar dit is jouw oplossing om dingen te verdoven en te vergeten. Ja. En dat stukje verlatingsangst is ook in diezelfde periode wel gecreëerd. Ja, daar komt wat echt vandaan.
Astrid:Ja, ik woonde ook best wel vroeg op mezelf. Nou ja, vroeg 21 was toen was redelijk snel uit huis. Toen had ik natuurlijk het rijk voor mezelf alleen. Toen woonde ik helemaal zelf bepalen wat ik ging doen en met wie en hoe laat. Dat was het hek van de dam hoor.
Koos:En dan weer even de vraag hoe is het nu met die overtuiging van als ik maar perfect ben dan word ik niet verlaten?
Astrid:Nou, ik denk wel dat ik nu een hele gezonde relatie heb. Waarin ik wel mijn authentieke zelf mag zijn. Iemand die me heel erg in mijn waarde laat. Ik heb ook de mensen om me heen die me heel erg in mijn waarde laten. Maar ik denk dat het voornamelijk in mezelf zit.
Koos:Ja, dat denk ik ook.
Astrid:Dat ik mezelf echt kan omarmen. Ja. Auticiteit kan omarmen. Ja. En die eigenlijk de enige bevestiging die je nodig hebt is die van jezelf.
Astrid:Die heb ik mezelf wel inmiddels wel kunnen geven.
Koos:Ja, wat mooi. Ja. Ja, want hier raak je in de kern. Ja. Ja.
Koos:Want wij mensen, wat jij vertelt en mensen die mij beter kennen ook vanwege mijn wat ik in mijn boek heb verteld hé, dan is het heel snel als kind ga je extern dingen extern gericht bevestiging zoeken hé perfect zijn goede carrière op tv aandacht podium, zie mij, zegt wat ik er toe doe Allemaal extern gericht. En ja, dat veroorzaakt toch een soort gat in je ziel. En dat wil je maar opvullen met iets externs. En alcohol en drugs of eten of gokken of gamen of gamen of seks of je telefoon of noem maar op. Kan dat allemaal opvullen.
Koos:Mhmm. Als je op een gegeven moment weer in contact komt met jezelf, want dat heb je net heel mooi verteld hoe jij dat hebt gedaan, dan is dat externe niet meer zo belangrijk. Ja. Dus dan kun je lekker met je eentje zijn. Vroeger kon ik echt niet alleen zijn.
Koos:Jij? Ik moest altijd onder run.
Astrid:Ja, ik had wel eens een hele volle agenda ja. Door door door door door. Ja klopt. Ja, de hele tijd prikkels willen.
Koos:Ja. Ja. Dat is ook iets externs hé. Niet bij jezelf kunnen of durven zijn en dat is allemaal onbewust en dat is ja dat dat zeg ik vaker maar dat is dat dat heb je heel mooi verteld hoe hoe wat stoppen met alcohol dan met je doet. Dat er eigenlijk een kans is om naar jezelf te kijken en aan de gang te gaan met met wie je echt bent.
Astrid:Ja, alles krijgt een soort van grote schoonmaak. Dus die thema's die ik net benoemde die die worden allemaal aangekeken, die krijgen een behandeling en die komen de beter weer uit. Ja. Als het goed is. En bij sommige thema's sta je wat langer stil dan bij de ander.
Astrid:Ja, maar die externe bevestiging wat je net zegt, hè. Ik merk nu ook echt als ik nu ik mezelf ben durf te zijn ook, want daar zit het hem ook in is het ook fijn om te weten van oké, maar zie je dat ik wel in mijn waarde wordt gelaten? Zie je dat ik wel gewoon liefde krijg of mag ontvangen als ik mezelf ben? En niet in dat perfecte plaatje mezelf wilde proppen of dat je daarin staat. Dat is misschien ook wel een soort van externe bevestiging, maar het is toch Je merkt het gewoon.
Astrid:Want als je hele masker afvalt en je je bent daar helemaal zoals je zelf bent en er verandert eigenlijk helemaal niks in je vriendschap of relatie dan denk je ik mag dus wel echt mezelf zijn. Ja. En dat voelt ook heel erg als een steun.
Koos:Ja, wat mooi. Ja. Heb je ergens spijt van? Met een borrel op? Ja.
Koos:Wil je 1 ding vertellen?
Astrid:Ja, maar zometeen een hele heftige. Maar ik vertel het je graag hoor.
Koos:We hebben net iets heel moois aangeraakt. Misschien nu nog eventjes iets rauws.
Astrid:Iets rauws. Nou, ik heb een keer een epileptische aanval gehad in de auto.
Koos:Jee.
Astrid:Ja, je hoort te veel alcoholgebruik. Ja. Ik ben net voor het stoplicht, dat was heel toevallig. Ik had mijn moeder aan telefoon en dat is dan ook weer zo raar dat je het belde. Bel haar bijna nooit.
Astrid:En ineens hoorde ze aan mij niet meer. Ik dus schijnbaar uitgerold net voor een stoplicht. En toen heb ik dus een epileptische aanval gekregen. Toen was ze mijn raam ingetikt en eruit gehaald. Nou en later allemaal onderzoek waar het doorkomt.
Astrid:En het zit voornamelijk in mijn slaapkwab. Dus ik was gewoon keihard over mijn eigen grenzen heen gegaan. Dus te veel alcohol, te veel stress, te weinig slaap. En dat is wel 1 van mijn dieptepunten. Dus daar heb ik echt wel spijt van.
Koos:Ja. Want het had heel anders af kunnen lopen.
Astrid:Ja. Ja, maar het heftige ervan is dat ik daarna gewoon doorging.
Koos:En gek is dat, hè?
Astrid:Ja, ik kan nu aan het terugdenken.
Koos:Ja, maar je had gedronken toen een toen kropje achter het stuur.
Astrid:Ik had gedronken toen even een soort van hazen slaapje. Ja. En toen ben ik de auto ingestapt. Joh, toch dichtbij. Nou, toen is dat gebeurd.
Astrid:Ja. Ja, dat zijn wel echt ja, dat is wel een van mijn zwarte bladzijden die
Koos:ja. Dankjewel dat je dit vertelt. En ik vind het ook mooi dat je vertelt, want het geeft de waanzin van alcohol ook aan hé. Ja. Ja.
Koos:Omdat het zo'n totaal niet is wie jij bent.
Astrid:Ja, klopt. En je hele familie en je vriendenkring die maakt zich zorgen om je en iedereen is een rap en roer en het enige wat ik kon zeggen was sorry sorry sorry. Nou, hersteld en 2 weken later geen keer. Ja. Nou, doe even.
Astrid:Ja. Ja. Ja, dus nu ja, of ik spijt van heb. Jazeker, maar ik kan er ook wel weer Ja, ik houd ook wel van zelfspot. Dus ja, ja, ik kan ook wel een beetje om lachen als in Niet echt lachen.
Astrid:Maar meer denken van wat Waar was je mee bezig joh? Wat dacht jij op dat moment?
Koos:Ja, verwijderd. Als ik het antwoord mag geven. Totaal verwijderd van jezelf.
Astrid:Ja. Ja, ieder gezond mens weet je weet dat je dat niet moet doen en En
Koos:daar zie je helemaal niet in. Want je had toch even geslapen en iets bij. Boeien dacht ik.
Astrid:Ja, ja. Maar goed, dat is allemaal goed gekomen. Ja. Ja.
Koos:Dank je wel voor dit gesprek.
Astrid:Heel graag gedaan.
Koos:Ja, super inspirerend wat je gedaan hebt zelf. Thanks. Als je 1 woord moet gebruiken aan hoe je je nu voelt, sinds je niet meer drinkt, welk woord is dat dan?
Astrid:Ja, dat vind ik wel weer heel cliché, maar dat is wel vrij.
Koos:Vrij?
Astrid:Ja.
Koos:Weet je dat 9 van de 10 mensen die ik in mijn private coaching heb, praat ik altijd van waar wil je naartoe? Welk gevoel wil je ervaren? Is dit het antwoord? Freedom. Vrij.
Astrid:Ja. Ja. En dat is echt.
Koos:Ja. Ja. Dankjewel Astrid.
Astrid:Heel graag gedaan. Ik vond het een eer om hier aan te schuiven.
Koos:Ja, leuk en succes met je sobere meid.
Astrid:Thanks.
Koos:Ja, en we gaan Astrid volgen.
Astrid:Ja, zeker. Ik heb
Koos:een sobere meid, want je hebt een leuk account ook. Ja, inspirerend.
Astrid:Er komen nog heel veel leuke dingen aan, dus doen.
Koos:Leuk dat je luistert en graag tot de volgende. Vind je dit een fijne podcast? Like hem dan in jouw favoriete podcast app en dan krijg je automatisch bericht als er weer een nieuwe aflevering online komt. Heb je mijn boek Onverdoofd leven in 3D al gelezen? Het is mijn persoonlijke verhaal en ik deel mijn visie en kennis die ik de afgelopen jaren als private coach en council heb opgedaan.
Koos:Er staan ook verhalen in van gasten uit deze podcast. Het boek is er voor iedereen die alcohol vrij wil worden of wil blijven. Voor nu dank je wel en tot snel bij een nieuwe, eerlijk over alcohol.