Subscribe
Share
Share
Embed
Wim Smeets en Ingo Dassen van de Muziekgieterij serveren je in Zero For Three Radio iedere week dé muzikale borrelplank, met Rob Driessen achter de knoppen.
Welkom bij aflevering 7 van zero for tree radio. Ingo, Wim en ik, we zitten weer klaar voor een fijne december aflevering. En we gaan af trappen met een nieuwe ontdekking uit Chicago, Friko. Ingo die heb jij uitgekozen.
Ingo:Prachtig nummer met genaamd Pride Trails. Chicago tribune dat is best wel een bekend blad. Beschreven muziek als perfecte stukjes in die pop. En ja, ik hoor heel veel verschillende dingen in. Ik hoorde ook gewoon de grote de aarde in qua singer songwriter.
Ingo:Dan denk ik aan Lennard Cohen. En Dit is hun laatste single, pride trails, en het zet hun krachtige evolutie voort van de Indirock.
Wim:Ik moet wel zeggen: laat me meteen denken aan de kaas van vroeger. Niet vergeten, Fricoweid.
Rob:Ja, prachtig.
Ingo:Ik zei net Lennard Cohen, maar ik bedoelde Jeff Buckley, sorry.
Rob:Da's oké.
Ingo:De kopstem, vrij hoge Lennard Cohen, dat was niet.
Rob:Het was pride trails zo heette het nummer.
Wim:Ik moest er even aan wennen. Ik dacht nee, gewoon van binnen. Maar halverwege trok het aardig bij.
Rob:Heel mooi. We gaan door met Glasshouse Red Spider Mind. Ja, Wim, dat is een interessante bandnaam.
Wim:Ja, jullie de luisteraar kan het niet zien.
Ingo:Je bent weer aan het crackel crackelen Rob. Ik weet niet.
Wim:Ja, ja, volgens mij zit zo'n beestje hier in de studio.
Ingo:Ja. Dat is best wel effect.
Rob:Ik probeer on de fly de hele tijd uit te vinden waar het komt. Het is nog niet gelukt. Nee. Maar
Wim:een beetje vreemde bandnaam toch? Class Host, Red, Spider Mind. Ik ben het echt gaan opzoeken. Het is inderdaad een soort rode spin made. Als je dat in je kas hebt, dus als je glass house hebt of in je studio dan worden alle planten uiteindelijk bruin en enfin, je kunt dan eigenlijk helemaal van voor af aan opnieuw beginnen.
Wim:Maar dit is een band die hebben 2 singles uit. Ze komen uit het prachtige Brighton en we gaan dadelijk luisteren naar Torrance in Marmoot. En het werd omschreven door een aantal in een recensie stond iets en dat vond ik heel treffend, want dat is wel wat het liedje ook bij mij oproept. Intens gevoelig als Bijbels bliksem en de donder ingaat om de zon tevoorschijn te toveren, om ons gehavend, gekneusd, verfrist en wakker achter te laten. En het gevoel wat ik erbij krijg is een beetje bijna wat.
Wim:Het is echt qua opbouw van de songs zo heel veel effectjes op de gitaren. Tikkeltje anders, ik moet er gewoon even gaan luisteren op. Ik vind hem wel echt een van de een pareltje wat ik de afgelopen 14 dagen doen.
Rob:De titel van het nummer weer?
Wim:Torrance in mijn mout. Dus Doorns in je mond.
Rob:Ja prachtig, Torens in mout.
Wim:Ik ben echt heel erg overtuigd van deze band. Volgens mij gaan we daar nog veel van horen. Zijn maar 2 nummers nu op spotify.
Rob:Dat was torens in mijn mout met hoe heet het nummer Wim? Glass. Dat was Glasshouse Red Spider Mid.
Wim:Torens in mijn En nou ja, moet zeggen ik vind het echt. Ingo, vonden wij ervan? Wat vond jij ervan? Ik vind een beetje bijna
Ingo:Ja, maar dat is ook mijn probleem wat ik ermee heb. Als ik eerlijk ben, ik vind het echt te veel op lijken. Zijn zijn melodiekuse enzo. Ik vind het wel goed, maar als je had gezegd het doe wat.
Wim:Gelukkig gaat hij op tijd kranken. Ja, je
Ingo:vraagt me mijn mening dan
Wim:Ja, nee, nee, nee, is ook zo.
Ingo:Als je had tegen me had gezegd, het is een nieuwe van Ben Harold, had ik het ook geloofd. Dus ik weet niet of het een goed of een slecht teken is. Maar dat staat los van het nummer, het is een mooi nummer.
Wim:Ja, dan ik hoop dat je er
Ingo:even En ik neigde in het begin een beetje naar Nick Mulvee eigenlijk.
Wim:Ik hoop dat je er ander nummer ook beluistert, laat ik het zo zeggen. Ik vind echt vind echt absoluut mooi, super.
Rob:We gaan naar een ander speciaaltje van met van Perfume Disguise. Wat een cover is van een van zichzelf. Leg uit Ingo.
Ingo:Ja, niet helemaal nee Perfume Disguise heeft samen Alan Sparhawk van Low een cover gemaakt van een nummer van Low en dat heet point of discust. Dit is uitgebracht op een album Transa. Dat is een compilatie met 100 plus artiesten en 46 nummers. En het viert de bijdrage van transpersonen wereldwijd. Dus er zit ook nog wel een idee achter.
Ingo:Los daarvan vind ik het een heel prachtig klein liedje. En ik vind dat we goed bezig zijn qua sfeer. Normaal waren we nu al aan het jengelen.
Wim:Ik heb deze keer geloof ik bijna gengnon muziek.
Rob:Wat een relaxedheid Ingo, mooi. Prachtig.
Wim:Ik vind dat we er nu wel wat aan moeten doen.
Ingo:Ik blijf nog even.
Rob:Wim dat ligt eraan waar jij niet mee komt.
Wim:Ik zal bijna we moeten nu allemaal wakker geschudden.
Rob:Oké
Wim:oké. Dat gaan we ook voor zorgen.
Ingo:Ik heb deze muziek uitgekozen met een glas rode wijn. Ik kan je zeggen dan is dat wel.
Wim:En joh, moet ook bier drinken. Nee.
Rob:Ik ik vond het ik vond het genieten. Maar we gaan nu iets anders doen
Wim:denk ik. Ja, iets met push punt met Indy rock. Met psychedelische rock punt en garage punk garage rock, vurige zang, bedwelmend, rauwe teksten, beetje politiek bewust. Heet dat? Allemaal in een blender gestopt.
Wim:En dan komt er een nummer uit en dat nummer heet Alvis en Nixon.
Rob:Allright.
Wim:Ja en dat staat dan op een album Epicolleptic boem boem en de band heet Des demonas. En hebben nu een recensie nou ja, ik vind het fantastisch.
Rob:Uit Washington, zie ik het?
Wim:Ja, is een Amerikaanse band Washington DC hebben recensie of ja, of meerdere recensies stonden op allerlei online platforms die allemaal lovend zijn. En ik ik zou het fantastisch vinden als deze band de oversteek maakt over de Atlantische oceaan en in Europa gaat touren deze festival zomer of voor een seizoen. En ik heb er ook een kruisje achter staan dat ik denk van moet een beetje in de gaten houden. Ik heb me ingeschreven op een nieuwsbrief. Als ik zie dat ze gaan touren dan sta ik aan Ingo zijn broo zingen.
Wim:Let's do it.
Rob:Nou, dat is even een andere energie Wim.
Wim:Ja, appelleert natuurlijk heel erg aan mijn jaren 80 roots. Ik krijg een beetje van de 90 gale, Street Johns, Britt pop uit begin jaren 80. Maar dan in Amerika. Ik vind het heel vervelend. Vooral het orgeltje.
Rob:Je zei B-vijftig orgeltje.
Wim:Ja, klopt.
Rob:Hé Inge, we gaan naar een Nederlandse experimentele artiesten. Lieke Dijkstra.
Ingo:Ja, dat klopt. Is de vriendin van Gino Bonbrini. Gino Bonbrini kennen we wel, want die heeft hier ook gespeeld met die nieuwe band met Eve, hoe heet dat? Colin-Jan. Colin.
Ingo:Die fantastische percussionaires. Anyway, hij doet studiowerk en producer. Hij heeft zijn nieuwe Ja, hij speelt alles. Ja. En zijn broers ook.
Ingo:En hij heeft een een nieuw nummer geproduceerd van de Nederlandse artiesten Lieke Dijkstra. Die noemt zichzelf als artiest Loki, Geïnspireerd door de vorm van Sandra uit de Noorse mythologie. Ook wel de bad guy bij Marvel, maar dat heeft hij allemaal niks mee te maken. In game of live, het is een klein liedje over identiteit en verlies. En ik dacht dat het geproduceerd was door een collega van ons.
Ingo:Ja. Want hij stuurde het door. Maar ik heb even verder geverifieerd en ik vond dit gewoon prachtige muziek. Dat wilde ik met je delen. Nou dat vind ik net zo goed Cool.
Ingo:Tof. Dus ik wil hem graag draaien. Ik vond het best wel mooi nummer.
Rob:Ja, leuk project met was dat. Wim? Wat vond je ervan?
Ingo:Ik durf niemand te zeggen wat ik ervan vind.
Wim:Ik ook niet.
Rob:Dan gaan we door met de volgende en dat is 2 blinks.
Ingo:Dat was toch mooi. Engelachtig.
Wim:Maar toch ja, als ik dan toch eerlijk mag zijn.
Ingo:Maar
Wim:ik miste ergens mis ik iets.
Ingo:Echt waar?
Wim:Ja, ik weet niet waar. Prachtig. Klopte allemaal maar ik ik mis iets. Ik mis het. Voor mijn gevoel.
Wim:Voor wat waardes. Maar verder, ik vond het supermooi.
Rob:We moeten alles luisteren met rode wijn.
Wim:Is het dat. Misschien is het wel die rode wijn.
Rob:Anyway we gaan we gaan naar liverpool.
Wim:Ja naar
Rob:liam liam brown.
Wim:Ja ik vind dat altijd toch wel jammer als mensen 100 keer hun naam veranderen op op een bepaald date frame. Heb je er zelf ook wel een handje aan. We hebben Je
Rob:weet nog niet zo lang Wim Smeets dan. Soms
Wim:noem ik iets geef ik iets een naam en een paar dagen later weer een andere naam. Maar we hebben geloof ik in 23 of 24 over vaker gedraaid onder de naam pizzagirl. Want dat is was eigenlijk zijn voormalige naam. En nu heet de band is een nieuwe release, een debuut heet. Ik vind niet
Rob:dat die heel goed in zijn namen.
Wim:Nee ik vind ook weinig verbetering in de naam. Daarentegen wel verbetering in de muziek.
Rob:Oké ja.
Wim:Ik vind wel echt hele hele mooie muziek. Een beetje sim pop liedjes. Ik denk dat Ingo het misschien een beetje sleesy vindt en heel snel herkenbaar weet ik niet. Maar ja, ik vond het wel
Rob:Dat is een aanname.
Wim:Ja, nee daarom. Ik denk we zullen dadelijk het resultaat kunnen horen van Ingo als die het beduistert heeft.
Rob:Het nummertje heet Alright he?
Wim:Ja Alright heet het nummertje en de band heet Toublinks I love you en vroeger heette die jongen dan pizza girl en misschien wel Dory
Ingo:Brown zei je net.
Wim:Ja dat is een naam. Lion Brown is eigenlijk een solo artiest met maar broodmuzikanten. Mochten jullie als luisteraars
Rob:was te snel.
Wim:Ja jij was echt te snel. Mochten de luisteraars een betere naam hebben dan kunnen ze die altijd even mailen naar drieënveertigradiomuziekgieterij punt nl. Ik vind wel, we moeten hem dan opnieuw instarten. Dat is zonde.
Rob:Ik vind het outro echt het beste van het hele nummer. Alsjeblieft.
Ingo:Op je mag niks zeggen. Echte Brit pop, Echt Brit pop. Hip hip hippe die hop hop. Ik ben blij dat we omhoog gaan.
Rob:Een beetje vrolijkheid mag ook
Ingo:wel blij dat
Wim:we omhoog de hele dag te appen met zo'n rode wijn. Krijgen we weer een rode wijn nummer.
Rob:Volgens mij gaan we nu
Ingo:Nee, nee, nee,
Wim:nee. Is dat action?
Ingo:Nee jongens. Dat is een grapje natuurlijk.
Rob:Maar wacht we hebben geluisterd naar?
Wim:Dat is 1 woord, dat is 1 naam.
Rob:Hij is niet zo goed in namen maakt niet uit.
Wim:Was vroeger
Ingo:Pizza girl.
Wim:Pizza girl.
Rob:En hij
Ingo:heet ook Lian Brown. We gaan
Wim:nu nog vet over vertellen. Dus mocht andere mensen Als iemand nu nog weet wat
Rob:de titel is, mag die mailen.
Ingo:Leipme gewoon. Leipme.
Wim:En wat is het mailadres?
Rob:43 radio muziekgiettrein
Wim:punt nl.
Rob:Oké, Ingo vet dog
Ingo:Met een nummer peacesong. We hebben Fat dog een keer in de muziekgieterij gehad. Ik weet niet of jullie er waren, ik wel. Ik dacht, what the fuck is dit.
Wim:Tommy dus iedere dag.
Ingo:We hebben dat toen geboekt Wim, aan de hand van live video die we gezien hadden in Chefield. Weet je nog? Hoe heet die zaal nou? De mail? De mail in Chefield hebben we toen en toen dacht we van die moeten we hebben.
Ingo:En toen waren ze nog redelijk groen en nieuw en jong en volgens mij nog niet zoveel kilometers op de teller. Is inmiddels wel anders want die band is helemaal opgepikt en speelt overal. Verkoopt op dit moment best wel wat zalen uit, ook in Nederland. En dit nummer dit heet peace song en dat is een track die al langer in een live shows zat. En de band kondigde normaal anders een Eurovisie songfestival inzending.
Ingo:Dat klinkt een beetje raar maar die hele band die staat vrij kwarky en panseksueel op de bühne zeg maar. Maar ik vond het een heel heel goed nummer. Perfect voor het grote publiek en het bewijs dat Faddock geen slechte muziek kan maken. Inclusief saxofoon.
Wim:Inzending voor het Eurovisie songfestival Ja, precies, die
Ingo:noemen dat hun Eurovisie songfestival.
Wim:Maar voor welk land willen ze dan uitkomen? Mondha. Jezus. De saxofoon wordt wel sterk overtuigend.
Ingo:Ik vind het een leuk nummer. Het is Bison blijft hangen.
Rob:Is ook. Ik heb de Wallox hier staan met de dame Clae.
Wim:Juist dat is een
Ingo:Toch een metal band de jaren 80 of niet Wallox.
Wim:Dat weet ik niet. Is dat zo?
Ingo:Dat zingt toch Dora, hè. Dat is toch de Wallox of niet?
Wim:Geen idee dit is een 3 kopige informatie uit
Ingo:Slechte band naam.
Wim:Waarom? Geen idee waarom vind je een slechte band naam.
Ingo:Die al bestaat.
Rob:Anyway Wim. Anyway, dit is
Wim:het debuutalbum.
Ingo:Ja, nou weet ik het weer. Weet je wat Warlock is? Dat is zo'n poppetje van Warhammer. De bekende.
Rob:Ik dat 1 of andere single malt whisky was. Maar
Wim:even terug naar mijn nummer. Wat ik heb gekozen, dit is een nieuwe. Gewoon is het debuut album van 3 kopieer informatie uit Jetl. Het is een beetje surfhok. Ik vind zelf dat er een beetje neurotisch dwanggeluid op die gitaar zit.
Wim:Het is een titel album. Ja, wat kan ik er nog meer van vertellen? Het is een beetje psychedelische invloeden, surfhok heb ik al gezegd.
Rob:Zal ik hem opzetten?
Wim:Denk dat dat precies het beste is. Ik wilde nog wat zeggen over die naam.
Rob:Dan moet hij even wachten. Met een prachtig meeslepend outro.
Wim:Ja en weer ruimte voor de beetje een soort van trumdsodo toch?
Rob:Ja, wordt er wel lekker in mee
Wim:gesleurd. Toch? Inmiddels heeft
Rob:Asje al depressief
Wim:Ik bedoel Walok en ik bedoel Waloch opgezocht.
Ingo:Waloks, ja. Zonder s is een metal band.
Wim:Ja, metal band. De zangeres uit 1964 uit Duceldoorn.
Ingo:Ja, Dora.
Wim:Dora, voor de trivant vragen.
Ingo:Moeten meedoen aan de pop kus.
Rob:TTSS FU.
Ingo:GTTSS fuck you,
Wim:denk ik.
Ingo:Ik weet de rest niet.
Wim:Heet het dan. Dat is een side project van Pizzagirl die soms Laten
Rob:we het even transparant transparant houden. Ik kraak een beetje.
Wim:Deze aflevering kraakt aan alle kanten.
Rob:Nou, niet niet qua muziek.
Wim:Nou, op het einde
Rob:wel. Ingo. Ach, tijdens de story. Nou
Ingo:deze track, wij zaten in de auto samen Wim. Ja. Ik was aan het rijden en jij was een dj'er en ik vond het een goed nummer. Jij vond het een beetje slordig. Maar ik heb hem nog een keer opgezet en ik zei toen letterlijk tegen hem, maar ik vind die gitaar echt een eer warm.
Ingo:En dat vind ik nog steeds. Dus ik vind het een leuk nummer met een diepgaande tekst.
Rob:Vorige week ontdekt begrijp ik dan
Ingo:of zo. Afgelopen weekend, Waar lange avondrit goed
Rob:voor zijn.
Ingo:Ik vind het een tof nummer. Ik wil het ook graag live zien ooit. En ik wil het graag draaien. Ja, moet er nog over zeggen?
Wim:Ik ben benieuwd of ik je meteen weer herken. Ja dat was. Uit Manchester.
Ingo:Ja, uit Manchester. Het is een alias van de artiest Testman Stevens. En het kwam op 23 februari al uit, het is onder de radar gebleven tot nu. Het was een onderdeel van de EP genoemd Me, Jet en Andy. Het nummer verwerkt persoonlijke trauma's met intense emoties in een meeslepende muziekstijl.
Ingo:I hope you die.
Rob:Ja, dat was Tasman Stevens, ook wel genoemd TTSSFU met het nummer I hoop you die.
Wim:Ik vond het toch niet zo rommelig joh, sorry.
Rob:Nee. Zullen een
Wim:keer na luisteren, zelfs heel mooi. Leuk nou wel, Ja.
Rob:We gaan
Wim:Ik weet dat jij hem op de radar hebt gehouden. Heel goed.
Rob:Waar een autoritje al niet goed voor is, toch?
Wim:Ja, soms is zijn autorit is zo goed.
Rob:En volgens mij in datzelfde uit diezelfde datzelfde periode komt de afsluitende trek van deze voorlaatste aflevering van dit jaar.
Ingo:Heb ik ook niet gemaakt.
Rob:Het schijnt nogal een hele woeste beleving te zijn geweest heb ik gehoord.
Wim:Nou woest niet. Was wel, het was echt, heb al heel veel gezien in mijn leven en moet er niet plotseling of op shutter. Nee maar dit was voor mij, ik baalde ervan tot mijn eindejaars lijstjes af had want dit was er zeker in gekomen. Ik vond het zo imposant. Het is van Colon van Eekhout, zanger van
Rob:Amara.
Wim:Amara die dan op een draaidier met prachtige zwart wit beelden in een theater met vuur en kaarsen. Hypnotiserend.
Rob:Ik zet hem alvast op, we hebben
Ingo:een heel lang intranagen. En een loopstation.
Wim:Ja, het is super hypnotiserend. Wat je dus nu hier hoort in het begin, dat is een bak met stenen waar je zo in zit te draaien en dan gaat hij met die stenen ook slaan. Dan wordt het geloop en dan komt die draaide erbij en dan komt er bijna zo'n Gregoriaanse zang over. Het is zo intens. Was echt we hebben 3 nummers een half uur.
Wim:Een kwartier,
Rob:een kwartier voor nummer.
Wim:Ik was op een bepaald ogenblik Dat is een liedje van Arno en dan moest ik me na te denken. Daar zingt die stone stone stone stone that's get stone. The music is de doop. Ik raakte hierheen alsof ik in yoga oefening zat. Doet me niet in zijn yoga.
Rob:Zullen we dan de luisteraar gunnen om dat ook te beleven?
Wim:Ja, super mooi en ik hoop ook echt dat jullie die 15 minuten afluisteren want en misschien zo een keertje terug luistert.
Rob:Wim Smees, waarvan akte, bedankt voor het luisteren en veel groeten van Ingo ook.
Ingo:En van Wizury.
Wim:Doei, tot de volgende. Tot de volgende. Dag.
Rob:Dit was voor 3Radio. Tot de volgende keer.