Subscribe
Share
Share
Embed
De leiderschaps-dialoog met diepgang en inhoud. Iedere week opnieuw een eerlijk gesprek over radicaal effectief leiderschap in turbulente tijden, en over winnen in het leven en ondernemerschap.
00:00:00 — SOPHIE: Ik denk dat de grootste uitdaging is controle loslaten. Wil je je show-vrouw blijven, of ga je leider worden? Als ik niet werk, heb ik schuldgevoel. Ja maar 't is waar, 't is ik die ze klein houdt.
00:00:12 — JOHAN: En dan train je volgers. Dat is het tegenovergestelde van wat een leider doet. [Welke ik?] Die heeft moeite met tijd nemen voor zichzelf.
00:00:22 — JOHAN: In de Hot Seat-uitzending van deze week zit ik samen met Sophie, eigenaresse van acht makelaarskantoren in België. Sophie loopt aan tegen het nummer één ding waar de meeste leiders tegenaan lopen: daadwerkelijk delegeren en jezelf bouwen als leider, in plaats van de dingen te doen waar je extreem goed in bent. Zelf doen en veel in je eigen operatie doen. Dus mocht jij jezelf herkennen in het zijn van een ondernemer die meer moet gaan leiden, dan is dit de uitzending die je zeker mee wil maken.
00:01:12 — JOHAN: Op tv is ze de makelaar die iedereen kent, maar in haar eigen bedrijf zei ze vroeger overal hardop: "Ik ben de beste makelaar, maar ik ben geen leider." Ze zit hier niet voor een schouderklopje. Zowel geconfronteerd worden… [Wat gaan we aantreffen?] Heb je een idee? Heb je een bepaalde richting waar je aan denkt, of een uitdaging waar je tegenaan loopt op dit moment, waarvan je zegt: daar moeten we doorheen?
00:01:35 — SOPHIE: Heel veel uitdaging. Ik denk dat de grootste uitdaging is controle loslaten.
00:01:40 — JOHAN: Oké, oké.
00:01:43 — SOPHIE: En dan, ehm, ja, heel veel klanten die nog bellen om dat door te geven. Elke dag opnieuw moet ik die shift pakken en zeggen: oké Sophie, je hebt gekozen om leider te zijn van [Immo …?]. [Begaan?], geen [hands-on?] meer, of beperkt. Elke dag opnieuw moet ik echt de verleiding weerstaan om…
00:02:07 — JOHAN: Ja maar, nu is de vraag: als jij acht kantoren hebt en je hebt moeite met loslaten, hoe ziet je leven er dan uit?
00:02:14 — SOPHIE: Nu… moet ik daar eerlijk op wachten.
00:02:18 — JOHAN: Ja, ja, je mag ook… gewoon naar buiten. Zonder, zonder waardeoordeel.
00:02:26 — SOPHIE: Ja… veel. Ik heb een televisie die twee volle dagen per week vraagt.
00:02:34 — JOHAN: Twee volle dagen.
00:02:35 — SOPHIE: Ja, van september tot maart, april. Ja.
00:02:41 — JOHAN: Oh, oké. Ja, best wel een aanslag op je agenda.
00:02:44 — SOPHIE: Dat is een aanslag.
00:02:45 — JOHAN: Zeker voor iemand die moeite heeft met loslaten.
00:02:47 — SOPHIE: Ja, 't is waar. Maar 't is wel een goeie oefening, en de training. Want als ik daar ben, kom ik [in een …? "Zot, hé?"] Dat is traag. Maar dan moet ik de knop draaien en moet ik zeggen: oké Sophie, ge zijt hier gekozen om terug een nieuw seizoen mee te doen. Het is goede reclame, het werkt, het slaat aan. Dus ik moet mezelf wel echt bouwen om het te doen.
00:03:12 — JOHAN: Twee dagen per week tv, acht kantoren en moeite met loslaten. Hoe kom je daar? Het begint in 2009.
00:03:19 — SOPHIE: Samen met mijn broer, in Ronse, honderd kilometer van mijn deur. Ik kende daar niets of niemand. Mijn broer wilde daar een kantoor openen. Ik zei: oké, dan ga ik mee. Mijn broer deed alles commercieel en ik deed al de rest. En dan die…
00:03:35 — JOHAN: Kant.
00:03:35 — SOPHIE: Ja, we waren één plus één drie. Goede match. Tot op een bepaald moment. Een andere visie op zakendoen. Ik gaf meer belang aan het relationele; hij was zeer gefocust op het zakelijke. En ja, dat matcht gewoon niet meer.
00:03:59 — JOHAN: En wie heeft toen gezegd: onze wegen scheiden? Ik ga ervan uit dat dat gebeurd is.
00:04:04 — SOPHIE: Mijn broer.
00:04:05 — JOHAN: Ja, oké.
00:04:05 — SOPHIE: Hij werd bijna dertig en hij zei: oké, ik vertrek nu naar Polen. Ik ga daar projectontwikkeling doen.
00:04:13 — JOHAN: Oké, die is iets heel anders gaan doen. En toen was jij alleen verantwoordelijk voor een kantoor in [Ronse?] (source: "Katoen").
00:04:19 — SOPHIE: Eigenlijk al drie kantoren. Ja, en we hadden heel veel schulden. Ja, en vastgoed… wel gezonde schulden. En mijn commerciële man ging weg, dus mijn bedrijf was eigenlijk niets waard. Ik had geen andere keus, want ik had zoveel schulden. Het bedrijf was eigenlijk niets waard, want mijn commerciële man was weg. Dus ja, ik kon niet anders dan het alleen doen. Ik had toen één meisje naast me dat super gemotiveerd was. Ik heb gezegd: kijk, ga jij mee met mij? Zij wordt mijn backoffice [→ source: "Hij"], ik ga het commerciële gaan doen. Ze zei: oké, we gaan ervoor. En dan hebben we eigenlijk de cijfers [in een jaar] verdubbeld [?].
00:05:05 — JOHAN: Dus blijkt dat jij toch een soort commercieel wonder was waar je wellicht nooit achter was gekomen als je broer niet naar het buitenland was gegaan.
00:05:13 — SOPHIE: Klopt.
00:05:14 — JOHAN: En dan hebben we in één keer acht kantoren.
00:05:17 — SOPHIE: Nee. Ja, jawel, maar toen wel heel hard [gestroomlijnd?] (source: "gestrengeld"). Eén kantoor terug gesloten. Gefocust op twee. Je zorgt dat je die uitbouwt. Maar toen liep ik al aan van: oké, ik moet eigenlijk beginnen te leiden. Maar ja, van het commerciële brein dan, tussen aanhalingstekens. Maar ik zat in die cirkel. Ik kon daar niet uit [?]. Ik zag het niet. Tot ik plots een gesprek met Kristof [= host?] had, en…
00:05:53 — JOHAN: En daar kwam het naar boven.
00:05:55 — SOPHIE: Ik had de communicatietraining gedaan en daarachter hadden we dan een persoonlijk gesprek, en dan zei je: oké, wil je je show-vrouw blijven of ga je leider worden? En ja, dat is zoals jij altijd zo mooi zegt: als een stomp in mijn maag. Ja, ja, dat was een echte confrontatie. Dan ook direct ingeschreven in de leadership. Ja.
00:06:23 — JOHAN: En het is een stomp in je maag omdat je voelt: hij heeft wel gelijk.
00:06:27 — SOPHIE: Het klopt natuurlijk, ja, maar ik hield dat altijd in stand, want ik werkte toen met twintig mensen. Ik draaide de helft van mijn omzet, en kon mijn andere mensen niet beter maken. Ik stak geen tijd in mensen. Ik was geen leider. Maar ik kon er ook niet uit, want ik had een bepaalde kostenstructuur om die twintig mensen in dienst te houden. Dat is de [?]. Dat commerciële was nodig, dus ja, ik zat in de cirkel.
00:06:53 — JOHAN: En is die cirkel nu al helemaal doorbroken? Dat is al een antwoord op zichzelf.
00:07:00 — SOPHIE: Maar [ik ben er] verder nog in de put [?].
00:07:02 — JOHAN: Het gaat beter, maar we zitten wellicht nog in dezelfde cirkel.
00:07:08 — SOPHIE: Ik heb nog heel veel mensen die mij bellen. Dat is historisch gezien en los van tv dan. Ja, klanten die de oprechtheid voelen van hoe ik het als makelaar aanpakte. Maar die geef ik nu al door. Dus ik breng wel nog heel veel sales aan, maar ik doe het niet zelf. Of toch veel minder.
00:07:28 — JOHAN: Ja, hoe groot is jouw team op dit moment?
00:07:31 — SOPHIE: Veertig [→ source: "40%"].
00:07:33 — JOHAN: Oké, oké, en…
00:07:35 — SOPHIE: Nu vraag je hoeveel aandeel ik nog doe? [Want anders kom je nog altijd de "vierde niet" — garbled]. Maar gewoon aanbrengen dan: mensen die mij bellen. Maar ook dat moet je aan het team [geven].
00:07:47 — JOHAN: [In 4D? — garbled]
00:07:47 — SOPHIE: Nog altijd meer dan een derde.
00:07:51 — JOHAN: Een derde. Stel dat ik jou nu zou vragen om te investeren in jouw bedrijf, dan zou mijn eerste vraag zijn: wat gebeurt er met jouw bedrijf als jij onder de poot van een olifant terechtkomt? En jij, je bent een jaar uitgeschakeld.
00:08:09 — SOPHIE: Ik heb mij die vraag ook gesteld, gisteren.
00:08:15 — JOHAN: Ja.
00:08:17 — SOPHIE: Niet goed.
00:08:19 — JOHAN: Nee, wat zou er gebeuren? De omzet gaat dan naar beneden, waarschijnlijk.
00:08:28 — SOPHIE: Is heel, heel zeker. Ja, dat zijn dan mijn doelen. [Telefoon doorgeschakeld wordt naar iemand? Nee. Nee.] Euh, ja, absoluut. Ik denk dat ik… Ik had daarjuist ook één-op-één met Simon en dat we ook… Ik weet dat ik er echt rond moet zoeken, maar ook daar draai ik cirkels rond. Ben ik bereid om dat te doen? Ik denk dat opnieuw de vraag gesteld wordt: is mevrouw Sophie dan bereid om terug een stap opzij te zetten en om terug iemand anders het hele gebeuren op zich te nemen?
00:09:03 — JOHAN: Dan de vraag: als ze zo doorgaat, waar staat ze over vijf of tien jaar? Ze begint over haar visie: de makelaardij naar een volgend niveau. Mooi, maar dat is niet waar ik naar vraag. Als jij nu blijft wie je nu bent en je blijft de dingen zo aanpakken, dus we blijven de tv-showvrouw, we blijven zelf veel op de voorgrond, we kunnen al die belangrijke mensen niet laten zitten dus dat moeten we allemaal zelf doen, en nu gaan we vijf of tien jaar de tijd in: waar staat het bedrijf dan en waar begeef jij je dan? Waar zitten de belangrijkste pijnpunten in dat geval?
00:09:40 — SOPHIE: Te groeien, zeg ik. Ik ben de beperking.
00:09:44 — JOHAN: Dus jij bent de beperking in groei. Maar heeft het nog consequenties voor jou? Voor je eigen gezondheid, of je eigen tijd, of…
00:09:55 — SOPHIE: Vrije tijd heb ik niet. Ik heb opnames, werk en gezin. Ik heb drie kleine kindjes.
00:10:03 — JOHAN: Hoe oud zijn je kinderen?
00:10:05 — SOPHIE: Een jongen van zeven en een tweeling, meisjes van vier.
00:10:08 — JOHAN: Oké.
00:10:09 — SOPHIE: Met de energie van de mama dus.
00:10:11 — JOHAN: Dus oké. Ja, ja. Als je dan over tien jaar terugkijkt, kijk je dan terug met spijt en denk je: goh, ik had mijn kinderen toch wel meer willen zien opgroeien?
00:10:23 — SOPHIE: Nee. Dan… ik kreeg wel heel veel energie van in het begin van mijn job. En omdat ik elke dag de [deurklink-techniek?] toepas, en wel om het half uur dat ik bij hen ben, ben ik ook wel de mama. Allee, negen op de tien keer. Maar 't is wel een feit dat het zo niet verder kan. Ik kan niet nog een uur extra uit de dag persen. Plus, ik ben ook niet altijd de beste versie van mezelf, door die rush, door dat gejaagd zijn, door dat alles op mijn nek terechtkomt.
00:11:02 — JOHAN: Dus is dat het gehaaste waar je van af wil?
00:11:06 — SOPHIE: Ja. Het soms onterecht snauwen. Ja, ja, ja, ik kan wel mijn stem verheffen. Ik kan me zo kwaad maken dat ik dan achteraf echt spijt heb, dat ik zeg: Sophie, dat was totaal misplaatst. Had je rust en ruimte genomen om de situatie te analyseren, om te kijken vanwaar dat komt, om mensen op een andere manier aan te spreken, dan zou dat veel meer impact maken.
00:11:35 — JOHAN: Acht kantoren, veertig mensen, een tv-seizoen en drie jonge kinderen. Ze weet precies wat er moet gebeuren: loslaten en een rechterhand zoeken. En toch blijft ze rondjes draaien in dezelfde cirkel. Ik begin niet bij haar bedrijf, maar bij haar, met een vraag die mijzelf ooit flink aan het denken zette: zijn er dingen die je nu ervaart, die je had gedacht vroeger niet meer te ervaren? En zijn er dingen die je niet ervaart, die je juist wél dacht te hebben, als je eenmaal op dit punt zou staan?
00:12:08 — SOPHIE: De valkuil voor mij is dat mijn hoofd niet meer stilstaat. Dat kan echt nooit meer. Zaterdag, zondag: dat ik denk van oké, komaan, wat kunnen we er nu aan doen om naar punt B te gaan, waar zijn er verbeteringen? Ik heb geen knop [→ source: "knoop"] meer. Ik had dat vroeger ook niet, maar dat was op een andere manier.
00:12:27 — JOHAN: Ja maar, zou je dat wel willen?
00:12:30 — SOPHIE: Ik zou dat wel, ja.
00:12:32 — JOHAN: Ik werd een paar jaar gecoacht door Dušan [→ "Duchan"] en ik vlieg naar San Francisco. Ik weet nog goed: ik kom zijn suite binnen in het hotel, wij gaan zitten, en hij zegt, toen wij startten: "Laten we heel eerlijk zijn, ik denk niet dat je werkelijk gedacht hebt dat het zo goed zou gaan als dat het gaat." Ik zei: natuurlijk dacht ik dat het goed zou gaan, want anders had ik je nooit ingehuurd. Maar zó goed? Daar had ik nooit gedacht. Hij zei: "Oké, ondanks dat het fantastisch gaat, zijn er dingen die je dacht te ervaren die je niet hebt? En zijn er dingen die je niet hebt, die je wél dacht te hebben? Denk er eens een paar minuten over na." Ik zei: nou, daar hoef ik geen paar minuten over na te denken, dat antwoord heb ik meteen. Ik dacht een stuk minder problemen te hebben. Ik dacht een stuk meer vrije tijd te hebben. Ik dacht een stuk meer gevoel van vrijheid te hebben.
Maar is er zoiets bij jou? Je start met een makelaarskantoor, dan knipper je met je ogen: nu hebben we acht kantoren, je hebt veertig medewerkers en je hebt al meer gecreëerd dan je ooit had gedacht. Had je gedacht dat je iets wél zou hebben wat je niet hebt, en andersom?
00:13:48 — JOHAN: Ze moet er even over nadenken, maar dan komt het. Vroeger werkte ze elke zaterdag tot vier uur. Nu staat er op zaterdag niets meer in haar agenda. Je zou kunnen zeggen: eindelijk vrijheid.
00:14:00 — SOPHIE: Eigenlijk was dat mijn grootste motivatie om te groeien als leider. Ik zei: oké, vroeger als makelaar was ik altijd slaaf. Moest ik er zijn, moest ik 's avonds bezoeken doen. En ik dacht: als ik groei naar leider, geef ik dat uit. Dan heb ik, voilà… Niets is minder waar natuurlijk, want ik heb nog een volle agenda. Maar die verplichte afspraken zijn minder. Wat voor mij in mijn hoofd wel een andere beleving is: soms denk ik eigenlijk, als ik echt wil, kan ik nu, vandaag. Maar dan denk ik: ja maar nee, wat moet ik dan doen? Dat is wel iets in mijn hoofd, denk ik, waar ik [bij moet stilstaan]. Dan kijk ik van oké, hoe vullen we dat dan anders in? Want ergens zoek ik wel meer rust, meer vrijheid. Maar eigenlijk hou ik dat zelf in stand. Door dan…
00:14:55 — JOHAN: Ja. Dus er is wel iets in je dat zegt: ik zou iets meer rust en vrijheid willen ervaren. En tegelijkertijd is er een ander deel dat het vol blijft plannen en vooruit blijft jagen.
00:15:06 — SOPHIE: Ja.
00:15:07 — JOHAN: Wat is dat deel dat maar vooruit blijft jagen?
00:15:15 — SOPHIE: De confrontatie waar we zelf… Ik weet het niet.
00:15:18 — JOHAN: Rennen om niet stil te hoeven staan. Ik zie het bij veel gedreven ondernemers, maar hier zit nog iets meer onder, denk ik. In de kern: voor ieder mens is het prima om heel af en toe gewoon te kunnen vertragen. Er is…
00:15:32 — SOPHIE: Een schuldgevoel. Je hebt last van schuldgevoel.
00:15:36 — JOHAN: Dat je vooruit moet blijven.
00:15:38 — SOPHIE: Ja, als ik niet werk: schuldgevoel.
00:15:39 — JOHAN: Ja. Eén ding waarvan ik denk, en het lijkt een West-Vlaamse ziekte te zijn: als we niet aan het werk zijn, dan missen we iets. Dat kan eigenlijk niet. En dat drijft je, als je niet oplet, dat je altijd maar bezig bent.
00:15:56 — SOPHIE: Ja, ik worstel daar mee. Ja, ja, ook ten opzichte van mijn kinderen, dat wel, hè.
00:16:04 — JOHAN: Mensen spreken altijd over: "ik heb daar moeite mee." Maar waar mensen niet bij stilstaan is het volgende. Oké, we hebben nu al gesproken over de "ik" als in de ultieme makelaar, de showman, de "ik" de leider. Welke "ik" heeft moeite met tijd nemen voor zichzelf? Het is niet een vraag die ik zou stellen aan iemand die nooit dit gesprek heeft gehad; deze kan ik alleen maar aan jou stellen.
00:16:33 — SOPHIE: Ja. … Nog een stomp in mijn maag. Ja. … Waarschijnlijk de "ik" die geconfronteerd wordt, of ben, vanuit het niet-goed-genoeg-geweest-zijn. Vermoed ik door de vraag die je stelt. Nooit bij stilgestaan, maar wel: als ik mijn werk doe, weet ik de klanten zijn tevreden, de mensen zijn tevreden, iedereen dan. Als je daar voldoening uit [haalt], ja, en er moet wel…
00:17:15 — JOHAN: Dan zeg jij: de "ik" die misschien niet goed genoeg is. Het betekent dat als ik aan het werk ben, dan, weet je wel, draag ik bij. Dan ben ik productief. Dan doe ik echt iets. Maar als ik dus niks doe, dan word ik… [Wat voel je? Nutteloos?] [?] Oké.
00:17:33 — SOPHIE: Ja, blijkbaar. Ja. Ja. Zo niet. Ja. Amai. Ja, confronterend. Ik weet dat niet zo. Ja, het is waar.
00:17:43 — JOHAN: Dan kan ik meteen een koppeling maken met wat ik daarstraks zei. Dušan [→ "Jan"] zei: ervaar je iets wat je niet zou… waarvan je dacht dat zou ik niet meer ervaren? En zijn er dingen die er juist wel of niet zijn, waarvan je denkt: die zou ik wel hebben? Waarop ik zei: ik dacht meer vrije tijd te hebben, ik dacht minder problemen te hebben, een gevoel van vrijheid. En zijn antwoord daarop was: oké, als je al die verhalen weghaalt, ik zou meer vrije tijd moeten hebben, ik zou minder problemen hebben, wat ervaar je dan?
00:18:14 — JOHAN: En ik zat daar en dat was echt schaakmat. Toen dacht ik: dan zou ik vrij zijn. Dan ben ik vrij. Dan is er: oké, ik ben nu al vrij. Ik kan nu al naar huis. Ik heb eigenlijk alles wat ik uit dit weekend wilde halen, en meer, er al uit gehaald. Ik leef in een soort mentale gevangenis, en jouw mentale gevangenis lijkt ergens te zijn: ik moet productief zijn, want anders ben ik nutteloos. Dus dat zorgt ervoor dat we altijd blijven haasten.
Nu is er een oefening die je kunt doen, en die oefening is: je gaat zitten en je doet niks. En dan ervaar je de onrust die omhoog komt. Dan ervaar je wat je ervaart zonder daar iets aan te doen. En dan kom je er vanzelf achter wat de reden is van al het gehaast. Zolang je maar gewoon zit.
Stel dat iemand zegt: ik heb één eigenschap waar ik van af wil, ik rook. De meeste van dat soort verslavingen onderdrukken iets. Als je erachter wil komen wat het onderdrukt, is het een kwestie van: stop eens met die sigaret in je mond te stoppen; dan komen we er vanzelf achter wat je onderdrukt met het roken, en daar kun je dan vervolgens mee dealen. Voor jou geldt hetzelfde: stop maar eens met rennen, dan kom je er vanzelf achter wat we eigenlijk compenseren met dat rennen. Dan ervaar je wat je ervaart, en dan zou ik zeggen: daar heb je niet eens therapiesessies voor nodig. Want als je ziet wat er omhoog komt, vanaf het moment dat je het kunt vastgrijpen, dat patroon van rennen, dan kun je het ook loslaten.
00:19:55 — SOPHIE: Ik kan dat nu al. Ik ga vier keer per week in mijn sauna. Dus dat is maar een kwartier. En af en toe, na zeven minuten, moet ik echt uit dat kot. Ik kom zo uit. Moet ik dan blijven zitten en denken: oké, vanwaar komt dit? Ik heb daar echt schrik van. Ja, dat is waar. Bijvoorbeeld [Kabir na spraak? — garbled]: ik was hier nu mooi op tijd omdat ik uiteraard niet te laat kwam, maar anders zou ik zorgen dat dat juist gepast is. Want stel je voor dat ik daar een kwartier te vroeg ben en ik moet daar een kwartier niets doen.
00:20:40 — JOHAN: Een kwartier niets doen en ze schrikt er al van. Toch is vertragen voor een leider geen luxe. Het is waar je het overzicht vandaan haalt. Een metafoor: het verschil tussen jij die hiernaartoe rijdt met 200 kilometer per uur, dan zie je heel weinig; je bent vooral gefocust om niet te crashen. Als jij dezelfde weg neemt en je rijdt netjes tachtig en je hebt de tijd om je heen te kijken, dan zie je een stuk meer.
We hebben president Eisenhower gehad in Amerika en die zei: "Ik heb twee soorten problemen: urgente problemen en belangrijke problemen. De belangrijke problemen zijn niet urgent en de urgente problemen zijn niet belangrijk." Wat hij daarmee bedoelt: als jij blijft haasten en rennen, krijg je van alles op je afgevuurd en dat is allemaal urgent én belangrijk. Voordat je het weet is alles een prioriteit en hebben we nooit voldoende tijd om de dingen aan te pakken. Maar als je vertraagt, dan zie je dat die zogenaamde urgente problemen, de dingen die we nu moeten doen, vaak weinig verschil maken, of je kunt ze makkelijk delegeren. En de zaken die er echt toe doen, die vergeten we bijna en die krijgen niet voldoende urgentie.
Het maakt niet uit wie jou nu op dit moment belt of wie er aan je jas trekt: je kunt niks anders doen dan dit. Als jij zometeen in de auto stapt en je klapt je laptop open, heb je dan dezelfde focus, of ben je ergens mee bezig maar denk je alweer aan het volgende? En dat maakt je minder effectief.
00:22:21 — SOPHIE: Dat is waar. Ja, ik zit… hier. Maar oké. Ik zit zodanig op mijn mensen, op dat DNA, op de manier waarop ze het moeten doen. Maar eigenlijk is dat niet belangrijk, hè.
00:22:37 — JOHAN: En daarmee zijn we terug bij waar Sophie mee binnenkwam: controle loslaten. Waar heel veel ondernemers tegenaan lopen is: ik moet meer delegeren. Als ze dat kunnen doen, dan maakt dat over het algemeen het verschil tussen een klein bedrijf, een medium bedrijf of echt een serieus imperium waar je kunt bouwen. Jij kunt namelijk nooit in je eentje het werk doen van twee mensen die voor 75% kunnen wat jij kan. Heel simpel, iedereen snapt dat. Maar wat houdt ons nou in die cirkel?
00:23:11 — JOHAN: Control-freak-mentaliteit. En die wordt veroorzaakt door twee dingen. De eerste is: people wanna be significant. Mensen willen ertoe doen. En als al het werk bij ons ligt, weet je wel, dan doe ik ertoe. Ten tweede is er een gebrek aan vertrouwen: als ik het uit handen geef aan Joe of aan Jeanine, die gaan het nooit zo doen zoals ik het doe. Je wil niet weten hoe lang ik heb gezegd: nee, ik moet de live dagen doen en erbij zijn. [Mandy zei:] "Johan, waarom moet jij die live dagen doen? Denk je niet dat er coaches zijn die dat ook kunnen?" Ja maar… Gelukkig had ik Mandy, die zei: "Luister, laat ik eerlijk zijn: het streelt je ego. Ja, ik denk dat je misschien iets beter bent dan sommige andere coaches. Denk ik dat deelnemers dat ervaren? Nee, dat denk ik niet, Johan [→ "Joan"]. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit nu horen, die me hebben meegemaakt: 'ja, ik heb liever Johan', maar dat is gewoon een voorkeur. Johan is niet in staat dingen te veroorzaken bij mensen die geen enkele andere coach kent [?]. Een persoonlijkheid kan een voorkeur hebben." Inmiddels hebben we een heel aantal mensen die kijken naar [mij?], en dan denk ik: nou nee, ik heb liever Simon. Of nee, ik heb liever [Fer DA?].
00:24:30 — SOPHIE: Ik denk dat ik vooral hier tot inzicht kom dat het hoe minder belangrijk is dan het wat. Hoe dat gebeurt maakt op zich niet uit, als het maar gebeurt. Ik kan me druk maken over hoe dat niet gebeurt, maar eigenlijk is dat niet urgent of niet belangrijk. Het moet op de juiste manier gebeuren uiteraard, ja, ja, maar het resultaat is belangrijk. En amai, oké, het gaat wel. [Het is al honderd kilo af? — garbled] Oh ja, heel goed. Ik was niet bereid, tot vijf minuten geleden, om die controle los te laten, omdat ik zodanig gefocust was op dat hoe, de manier waarop dat gebeurt, en minder op het resultaat.
00:25:22 — JOHAN: Dus als het werkelijk gaat om leiderschap, dan is het: wat is het beste voor het bedrijf? Is dat dat we blijven doorrennen zoals we nu doen?
00:25:31 — SOPHIE: Ja… zoals je altijd zegt: leiders creëren leiders, en dat ben ik nu niet aan het doen, bemerk ik met de dag. Maar ja, ik hou mezelf altijd klein, hè. Door altijd maar die controle te houden, door altijd het laatste woord of die laatste beslissing…
00:25:53 — JOHAN: En je zou het kunnen zien als heel disrespectvol.
00:25:56 — SOPHIE: Ja.
00:25:57 — JOHAN: Omdat het toch iets is van: ik luister, ik weet het beter dan jij, Sophie, laat mij het maar doen, dank je wel. Wat is het signaal dat je afgeeft? Jij bent eigenlijk niet goed genoeg. Ik weet het beter.
00:26:11 — SOPHIE: En omgekeerd ook: zij durven niet te zeggen tegen mij: "ja, laat het maar los, ik ga het wel doen." Want…
00:26:18 — JOHAN: En dan train je volgers. Dat is het tegenovergestelde van wat een leider doet.
00:26:23 — SOPHIE: Klopt, maar zij kunnen dat ook. Ik ben ervan overtuigd: ik heb echt de juiste mensen rond mij. Die zijn nog jong, die moeten nog veel leren. Jonge potentials. Maar het is waar: ik ben het die ze klein houdt. Ja, klein. Ja, ja.
00:26:40 — JOHAN: Ik denk: als je een leider bent, wat is je taak? Andere mensen bekrachtigen, de mogelijkheid geven om te groeien. En dat doen we niet door dingen over te nemen of uit handen te nemen, of altijd alle antwoorden te geven. Dus juist om mensen de ruimte te geven om zelf fouten te maken. Dat is een van de meest belangrijke dingen. Als je dadelijk de studio uitloopt, is een vraag die je kunt stellen: heb ik eigenlijk de juiste mensen om me heen? Was je eerste antwoord…
00:27:11 — SOPHIE: Op de vraag of ik de juiste mensen heb, zei ik: ja, absoluut [?]. Ik denk dat er gewoon nog ruimte is om een rechterhand bij te creëren, en dat ik bereid moet zijn om los te laten.
00:27:23 — JOHAN: Wat doet die rechterhand voor jou?
00:27:28 — SOPHIE: Vooral operationeel meevolgen: het hoe.
00:27:31 — JOHAN: Oké.
00:27:31 — SOPHIE: Doordat ik er heel de tijd in zit, word ik er ook altijd mee geconfronteerd en heb ik die neiging om heel de tijd in te grijpen. Ik denk dat de oplossing is om afstand te nemen, iemand op die plaats te zetten, dat ik het vertrouwen geef dat hij het vastpakt, dat hij toont van: oké, de resultaten zijn er. Ja, het zit bij mij, hè. Voilà. Die cirkel, hè. Ik moet bereid zijn om het los te laten. Ik denk dat ik hier tot inzicht ben gekomen dat dat de enige manier is die gezond is, voor mezelf en voor het bedrijf.
00:28:08 — JOHAN: En dat vereist discipline: de discipline om je automatische patroon waar je in stapt niet te doen. Ik heb een magische tool waar je mee naar huis kunt: een twee-stappenplan. Ik zal het in het Engels doen. Stap één is Notice it: merk ik iets op? Ja. En stap twee is Stop doing it.
00:28:32 — JOHAN: En heel eerlijk, we kunnen dit heel complex maken, gaan graven in je verleden en dit en dat. De bottomline is: jij weet wanneer je in de valkuil stapt. Dat is namelijk een soort gouden hamer, weet je wel: jouw gouden hamer, waarmee je alles behandelt als een spijker. "Ik doe het zelf wel."
00:28:51 — SOPHIE: Ja, ja, ja, ja.
00:28:53 — JOHAN: En iedere keer als jij opmerkt dat je dat wil gaan doen, stop je jezelf. Eén: merk het op. Twee: stop doing it. En dan draag je het over.
00:29:04 — SOPHIE: Anderhalf jaar geleden had ik dit niet gekend [?]. Dan stond ik hier al te springen op de zetel, denk ik.
00:29:10 — JOHAN: Ja, ik ga wel weg… [garbled: "Gewild dat je gezegd heb werk te doen"] Dank je wel voor je inzet. Ik ben weg.
00:29:14 — SOPHIE: Maar dat was daarjuist. Heb ik nu wel. Voilà, er waren enkele wel urgente problemen en toen heb ik gewoon aan mijn team gezegd: kijk, sorry, ik kan nu niets doen, los het op, om vijf uur bellen. Allee ja, het zal 5.30 uur zijn. Om 5.30 uur bellen we erover, kijk hoe je het oplost. Ik ook wel.
00:29:32 — JOHAN: Ja, ja, ja, nee. Ik had ook niet het idee dat er niks gebeurd was in die afgelopen anderhalf jaar. Maar als…
00:29:37 — SOPHIE: [Niemand… zag zitten… had ik… — garbled] Had ik [dit] niet gehad, dan had ik het zeker helemaal zelf uitgewerkt, en zelf… Het is nu oké, dus nu moet ik dat, voilà, op automatisch zetten: dan stop doing it, juist, ja.
00:29:53 — JOHAN: En dan dat imperium dat je nu al gebouwd hebt. Ik heb geen idee waar we staan over twaalf maanden of over zeven [?] jaar, maar er is geen plafond als jij start [met loslaten]. [Als meer en minder validen — garbled]
00:30:06 — JOHAN: Sophie, dank je. Je openheid en je eerlijkheid. Wij gaan jou toch volgen, als het niet op tv is dan wel aan de achterkant, om te zien wat er allemaal ontstaat.
00:30:18 — SOPHIE: Graag. Dank je wel.
00:30:21 — JOHAN: Er zijn een aantal dingen die iedere leider mee kan nemen als het aankomt op delegeren, kunnen vertragen, het overzicht hebben, en twee mensen die voor 75% kunnen doen wat jij kan doen: nog steeds meer dan jij alleen. Een leider is iemand die anderen bekrachtigt en met die mensen resultaat boekt. Dus meer dan genoeg om mee te nemen uit deze uitzending. Dank je wel voor het kijken en tot volgende week.