Subscribe
Share
Share
Embed
Van hypotheek naar caravan: Hoe ver zou jij gaan voor echte vrijheid?
In deze aflevering van 'Vechten tegen het systeem' ontmoeten Loïs en Jack een gezin dat alles opgaf voor een leven buiten de ratrace. Wouter en Inge verkochten hun huis, zegden hun banen op en ruilden zekerheid in voor een caravan van nog geen tien meter. Zonder schoolplicht, hypotheek of vast werk, maar mét tijd, rust en zelfbeschikking.
Ontdek hoe zij omgaan met vrijheid, uitdagingen én de reacties van hun omgeving. Is een autonoom bestaan echt de moeite waard? Luister naar het inspirerende verhaal van een gezin dat het aandurfde om buiten de gebaande paden te leven.
'Vechten tegen het systeem' is een podcastreeks waarin storytellers Loïs en Jack op zoek gaan naar vrijheid en autonomie.
'Vechten tegen het systeem' is een podcastreeks waarin storytellers Loïs en Jack op zoek gaan naar vrijheid en autonomie.
Creators and Guests
What is Vechten tegen het systeem?
In deze podcastreeks gaan Loïs Iglesias en Jacky de Vries op zoek naar vrijheid en autonomie. Ze spreken met autonomen en souvereinen en vragen zich ondertussen af: Hoe vrij willen ze zelf zijn!
?
Haal het robot leven eraf en laat mensen gewoon weer eens echt leven. Ik denk dat daar behoefte naar is. Iedereen zoekt vrijheid.
Loïs:Ik ben Loïs.
Jack:Ik ben Jack. Dit is
Loïs:onze podcast vechten tegen het systeem.
Jack:Oké, Loïs, we gaan beginnen. We gaan op reis, op zoek naar vrijheid en autonomie.
Loïs:Ja, we gaan kijken wie de soeverein autonoom zijn. Want je leest er momenteel heel veel over in de media. Het is echt een actueel onderwerp. En wij slaan er eigenlijk wel op aan.
Jack:Ja, het is een groeiende groep. Mensen die zich los willen maken van het systeem. Ze worden door sommige mensen als radicaal versleten of gek of slachtoffer, wat dan ook. Maar wij zijn gewoon onwijs nieuwsgierig wie dat eigenlijk zijn. We zijn hier mensen.
Jack:We willen met ze praten.
Loïs:Wat beweegt ze? Want er wordt heel veel over ze gesproken, maar niet echt met ze.
Jack:Nee, en we snappen ook wel een beetje waarom ze willen vluchten, toch? Want het systeem is inderdaad ook gewoon vastgeroest.
Loïs:Ja, de toeslagenaffaire, de gaswinning in Groningen. Er zijn genoeg redenen waarom je de overheid momenteel niet meer zou vertrouwen.
Jack:Overal camera's. Digitalisering, je bent nergens mee anoniem. En we hebben hetzelfde dus ook. We willen ontsnappen, we willen vrij zijn en dus we voelen ons ook wel een beetje verwant met groep.
Loïs:Dus ik denk dat we eigenlijk gewoon op zoek moeten gaan of wij niet zelf ook autonoom of soevereine willen worden.
Jack:Ja, we hebben geen enkel aanknopingspunt. We kennen niemand in onze omgeving die zo is. Dus er zit niks anders op dan gewoon op pad te gaan. Ja,
Loïs:we moeten gewoon de auto instappen, met mensen in gesprek gaan en kijken of we via via met iemand in contact kunnen komen.
Jack:Nou, we zijn gaan rijden en we hebben heel veel mensen aangesproken. We zijn gewoon gaan doen eigenlijk, zoals we altijd doen, gewoon op pad gaan. We hebben research gedaan. Toen hadden we ons eerste aanknopingspunt.
Loïs:Wouter en Inge. Een stel dat met hun gezin op een camping op de Veluwe woont.
Jack:2 kleine kinderen, in een caravan. Los van het systeem.
Loïs:Ze hadden een huis, dat hebben ze gewoon verkocht. Ze hebben een camper verkocht en 4 maanden per jaar wonen ze minimaal in Nederland en de rest van het jaar gaan ze, als ze willen op reis. Dat ligt helemaal aan hun waar zij zin in hebben. Ze staan dus eigenlijk op een hele doodgewone camping op de Veluwe. Ja, ik had in mijn hoofd een soort van soevereine camping dan, een beetje hippie-achtig, maar dat is helemaal niet zo.
Jack:Nee, als je hier om je heen kijkt het is gewoon
Loïs:Ik richt vroeger ook even met mijn ouders.
Wouter:Als we binnenkomen dan hebben we gelijk een zitje. De caravan is voor 7 personen, maar wij hebben hem ingedeeld als, ja gewoon voor het gezin. Eigenlijk na het zitje heb je direct de keuken met oven, koffiezetapparaat, weet ik wat allemaal, wat er in zit, afzuigerkap. Eigenlijk alles zit erin wat je nodig hebt. Koelkast, grote kast en dan hebben we nog, we hebben wel een speciale verwarming erin laten zetten.
Wouter:Dus heel veel mensen zeggen ook van ja dat is hartstikke koud, hebben we eigenlijk last van. Dus ja, nou ja, hier heb je een bed die kun je nog uitschuiven. Tweepersoons bed. En dan heb je hier een wastafeltje, dan heb je hier achter wc en douche. En dan hebben we hier al bij de jongens in de slaapkamer hebben we dan een stapelbed met een eigen zitje, eigen tv.
Wouter:Caravan caravan is 9.5 meter. Wel vrij pittig. Maar ja, binnen hebben we het eigenlijk helemaal ingericht dat alles er is en wat je eigenlijk nodig hebt. Wij hebben wel expres gekozen voor een caravan, omdat je dan meer leefruimte hebt dan een camper. Er zijn natuurlijk ook heel veel gezinnen die met de camper weg zijn.
Wouter:Ik snap het. Wat wij ook gewoon heel belangrijk vonden, omdat wij ook wel wat langer in Nederland staan, is dat we ook gewoon een auto erbij hebben dat we mobiel kunnen blijven.
Jack:Het is eigenlijk wel een heel mooi verhaal dit hè. Het is gewoon een gezin van een eigen bedrijf, koophuizen in Heerhugowaard en ja, ze hebben dat eigenlijk allemaal opgegeven voor hun leven in hun caravan.
Loïs:Nou ja, ze werden ook gewoon gek van die ratrace die je eigenlijk in Nederland hebt en maar door en meer en meer en ja Wouter die werkte op een gegeven moment ook hartstikke veel en toen zijn ze eigenlijk naar de camping toe gegaan om wat meer rust te creëren om dan weg van huis te zijn want dan waren ze niet aan het werk en ja uiteindelijk beviel dat zo goed dat ze de knoop hebben doorgehakt en dachten van nee, we stoppen er helemaal in. We gaan gewoon permanent in die caravan leven.
Wouter:Tenminste, wij hebben nu eigenlijk alles verkocht, dus het huis verkocht, alles spullen zeg maar wat harder, daar hebben we afstand van genomen. Maar de hele reis is denk ik 4 5 jaar geleden begonnen. Ik had zelf had ik een had ik een zat ik in het hovenierswerk en ik had eigenlijk alle machines en gereedschap allemaal bij huis staan. Dus ik keek er ook eigenlijk ieder weekend wel tegenaan. Wat als gevolg is dat je toch even dat uurtje wat je vrij hebt ga je toch nog even dit doen.
Wouter:Even dat doen. Even zus doen. En uiteindelijk groeiden we als gezin toch wel een beetje ook wel uit elkaar.
Ingrid:Wouter die is op een gegeven moment hadden we een beetje hommeles met zijn ouders en toen zei ik ja als jij zo doorgaat zit jij op dezelfde leeftijd zo met jouw kinderen.
Wouter:Je bent zoveel aan het werk dat je op een gegeven moment geen vrije tijd meer overhoudt. Wat is dan op een gegeven moment belangrijk? Het mooie plaatje. Want dat is waar je het eigenlijk voor doet op een gegeven moment. Tuurlijk je bent trots op het huis.
Wouter:Gaat het ook je hele privéleven een beetje in beslag nemen zeg maar. Plus het feit dat ik op een gegeven moment sinds volgens mij was het 2020 dat er een pandemie was. Toen is toch wel hele maatschappij best wel veranderd.
Ingrid:We hebben natuurlijk zelf daarin in de coronatijd, precies in de coronatijd hebben we de jongste gekregen. En wat ik heel tenenkrommen vond is dat Wouter mij kon bezoeken en oud mij niet meer mocht zien. En in in eerst krijg je de alle rust om te herstellen en bij de jongste was zo snel mogelijk uit het ziekenhuis en ik dacht doe maar. Ja, gooi mij maar uit het ziekenhuis. Ik ga wel lekker thuis.
Ingrid:En ik pak daar mijn boeltje wel weer op.
Jack:En vaccinaties en zo hebben jullie daaraan meegedaan?
Ingrid:Nee, nee, nee. Dan val je ook alweer buiten de boot en dan moet je het natuurlijk ook voor jezelf opkomen. Dus daar leer je wel, ja ik moet zeggen daar leer je heel veel van. Dus in die zin ben ik corona dankbaar dat we die tijd hebben mee mogen maken. Want daarin ja, kan je alleen maar groeien.
Ingrid:En ik denk dat corona een heel goed voorbeeld heeft gegeven in hoe het kan gaan. Ja, ze verbieden je echt overal te zijn als het moet en dan heb je nergens meer recht op.
Wouter:En ik werkte zelf heel veel voor voor voor particulieren. En ik vond het op een gegeven moment gewoon niet leuk meer. Voornamelijk dat verwende gedrag. Kijk ik was heel Pietje precies. Maar als je op een gegeven moment over dingen gaat beginnen die ik nog niet eens bijna zag.
Wouter:Dan had ik echt zoiets van ja weet je, draait het hier nou wel echt om het probleem of is dit een ander iets? Als op een gegeven moment de energieprijzen hoog werden dan begonnen mensen moeilijk te doen. Dus eigenlijk konden ze de rekening niet meer betalen maar dan gaan ze het op jou betrekken. Ja, toen had ik zoiets van ja wil wil ik dit toch wel? Daar had ik gewoon totaal geen zin meer in.
Wouter:Dit is nou niet echt het plaatje wat ik voor me had. En dan ook nog eens keer met de mensen die allemaal veranderde. Toen had vissen. Ik wilde gewoon helemaal anders ingericht voor mezelf. En
Ingrid:dat Ja, toen ging het toen leiden eigenlijk dat Wouter zei van dan ga ik boeken lezen en toen werd het een ander mens. En toen keek ik naar Wouter en toen dacht ik, want als hij zo doorgaat dan heb ik een probleem. Dus toen zei ik welke boeken lees jij dan? En daar ben ik eigenlijk ook mee begonnen zodat we weer een beetje gingen levelen. In het ene stond hij hoger en dan trok hij me omhoog en dat werd een soort van ladder effect.
Ingrid:Michael Pilaticic heeft natuurlijk hele mooie boeken geschreven die je echt wel gelijk meenemen in dat het anders kan en dat je dingen gewoon anders mag bekijken. Gewoon makkelijk gewoon uitgelegd in plaats van moeilijk. Echt over zelfontwikkeling en wat voor jou belangrijk is en hoe je bepaalde dingen anders kan aanpakken dan dat je eigenlijk gewend bent en geleerd hebt.
Wouter:Toen hadden we op gegeven moment gezegd van nou weet je wat we doen? We willen toch het anders gewoon wat wat echt weekend willen we echt weekend houden. En toen hebben we een caravan op een seizoensplek gezet en toen hadden we eerst iets van weet je we zien wel hoe het loopt. Dat begon het eerste jaar alleen de weekenden en vakanties, dus dat was vrijdagmiddag inpakken en zondagmiddag weer terug naar huis, want ja je moet hele week werken. En op een gegeven moment het jaar daarna, ik onze kinderen waren toen nog ook heel jong.
Wouter:Ik denk dat de jongste was toen 1.
Ingrid:Dus ja 3 en 2 ongeveer 2 en 3.
Wouter:Ja. Zo om en erbij. En Dus ja weet je we hadden eigenlijk ook wel alle vrijheid. Kinderen hoefden niet naar school en toen hadden we zoiets van nou weet je dan zetten we een Toen hebben we een kernVNL ook op de Veluwe gezet. We vonden die plek gewoon heel mooi.
Wouter:En nou ja, het eerste jaar was het alleen weekenden vakanties en tweede jaar toen ging jij in het begin ging jij nog iedere keer trouw mee naar huis. En op een gegeven moment was er een buurvrouw die zegt ja, waarom waarom blijf je niet met die kinderen hier? Dat is toch prachtig voor ze? Nou en ik zonnig in mijn eentje terug naar huis. Hele week nou ja toch wel met die kinderen beeldbellen weet ik wat allemaal.
Wouter:Om toch maar een beetje die ook wel het contact te houden. En uiteindelijk is dat tot eind oktober heeft dat geduurd. Dus ik ieder weekend of elke week heen en weer rijden.
Ingrid:En voor mij op de camping was het wel echt het verschil waarvan ik zei nu ben ik vrij. Ik mag doen wat ik wil en niemand zegt mij meer hoe ik het met de jongens moet doen en dat die naar de peuterspeel zou moeten omdat het kletsen nog wel moeilijk voor hem is, waarvan ik ook gewoon duidelijk het gevoel had. Het kletsen heeft met het kindje zit in het kindje en dat komt er pas uit als hij daar mag zijn en dat kon heel erg op de camping. Dat was ook voor mij de reden waarvan ik zei Wout dat is de plek waar ik nu moet zijn met de jongens en dan moeten we maar eventjes uit elkaar leven hoe zonde dat ook is, maar dat is dan nu even het geval. Ik dat gehaast van het systeem daar pas ik gewoon niet in.
Wouter:Toen zei ze op een gegeven moment van april die trok de deur dicht die ging naar de camping en ik moest heen en weer blijven rijden. Toen had ik op een gegeven moment zoiets van ja waar houdt me eigenlijk in godsnaam aan vast. Dat is het huis. Ja weet je de markt is nu goed wat dan wat nou als we de heleboel gaan verkopen? Nou ja weet je dan vallen er ook wel weer lasten weg.
Wouter:Je hebt geen geen onderhoud meer aan. Dus voor ons was het eigenlijk alleen maar plus plus plus het enigste main puntje was ja toch je familie woont toch wel, woonde bij ons in de buurt. Dat was eigenlijk het enigste puntje. Maar ja, toen hadden we op een gegeven moment ook zoiets van ja, we kunnen ook naar de camping komen. We zijn niet het hele jaar in het buitenland.
Ingrid:Maar ik heb altijd het vertrouwen gehad en dat is eigenlijk zoals het mijn hele leven al werkt. Inge doet totaal altijd de andere kant op en dan is het niet doen en niet terugkomen. Wat ben jij nou allemaal aan het doen? En ik zeg altijd zodra het zover is en de rust is gekeerd, dan is het, dat heb je toch weer goed gedaan. En dat is nu ook wat uitgekomen is.
Jack:Maar wat zeggen wat zeggen mensen dan? Van Inge je bent stapelgek of?
Ingrid:Ja je het huis verkopen dat leidt ertoe van ja dat is wel waar je geld in zit. Dus je verknaalt je toekomst. Je kinderen hebben geen toekomst meer straks.
Wouter:Dat was ook wel een hele erge van joh wat denk je nou dat er met jouw kinderen van jouw kinderen terecht komt? Dat soort dingen krijg je ook wel naar je hoofd gesmeten. En dan denk ik ook van ja weet je. Het is zo verschillend. De ene zegt weer van joh die geeft je een hand.
Wouter:Die zegt gefeliciteerd dat je het nu al doorhebt. En de andere die zegt van ja, je bent knettergek. Dus ja, dat is gewoon heel verschil.
Jack:Dus de je familie raadt het je af. Je geeft je hebben en houden op en en dat allemaal voor je persoonlijke vrijheid. Dat is eigenlijk, nou ja, misschien dat is dat iets wat wij ook wel gaan doen.
Loïs:Ja, ik vind het wel heel dapper hoor, want het is natuurlijk wel een hele grote keuze en als je hele omgeving dan eigenlijk tegen is en je doet dat dan nog, ja, ik vind het wel stoer.
Wouter:Je vrijheid dat is denk ik je grootste goed Ik denk dat dat ergens wel het belangrijkste is en ik denk dat ik dat ook altijd wel gevoeld heb van waarom moet ik in in godsnaam om 9 uur op het werk zijn. Ik sta nu anderhalf uur in of bij wijze van spreken in de file. Kan toch ook om 10 uur beginnen? Dat is toch veel functioneler, maar dat mag niet. Ja dan denk ik zonde van je tijd.
Wouter:Dus ja weet je ergens hebt dat er altijd al wel ingezeten denk ik.
Ingrid:Maar het is ook. Kijk jij je hebt natuurlijk vanaf dat we kinderen hebben maar eigenlijk daarvoor ook al keihard gewerkt dus het kwam echt op huis en kinderen kwam het op mij aan. En wat ik wel vaak heb gezien is dat Wouter vooral de kinderen zich van zichzelf heeft afgestoten. Dus dat komt na de reis terug denk je, maar dat is niet helemaal het geval. Dat is echt keihard werken.
Ingrid:Want op het moment dat je weer in Nederland komt, zijn de kinderen weer bang dat papa weer moet werken en dat ze papa weer kwijt zijn. En dat begint nu te landen en dan is het ook weer omschakelen. Hey, hij is er wel nu altijd en hoe gaan we nu ervoor zorgen dat we weer als gezin met elkaar verder gaan? Want in dat opzicht zijn we elkaar volledig kwijtgeraakt en ook in de reis elkaar heel hard tegengekomen. Dat je denkt ja oké, maar de patronen neem je mee.
Ingrid:En dat vergeet je nog wel eens. Dat je die keiharde patronen gewoon met je meeneemt. En dan moet je dus echt keihard je best doen om daar uit te komen. Want eigenlijk kennen de kinderen buiten keihard afgestoten. En we moeten er nu echt voor zorgen dat hij er weer bijgetrokken wordt.
Jack:Wat ik me wel afvraag, Loos is, is in hoeverre Wouter en Inge dan in die groep autonome soevereen passen. En nou, jij hebt allerlei rapporten en artikelen inmiddels gelezen. Ook een AIVD-rapport heeft vorig jaar verschenen, geloof ik, over autonome soevereijnen. Kun je daar iets over vertellen?
Loïs:Ja, daar onderscheiden ze eigenlijk autonoom en soevereijnen een beetje van elkaar. En autonoom is eigenlijk de light variant van soevereine. Want autonome willen eigenlijk gewoon hun eigen moestuin zo onafhankelijk mogelijk leven maar nog wel binnen de minimale kaders, de regels die er zijn. En En soevereine, die gaan daar gewoon dwars tegenin. Die weigeren ook belasting te betalen en dan is er zo een hele kleine groep die bereid is om geweld te gebruiken.
Loïs:Maar dat is wel een hele kleine groep hoor.
Jack:Oké, en dan zou je dus eigenlijk Wouter en Inge kun je dan tot de groep autonome rekenen.
Loïs:Wel belasting natuurlijk. Ja. Ja, dus die zijn dan autonoom. Ze hangen wel dat gedachtegoed aan, maar ze zijn niet zo radicaal dat ze ook, ja. En
Jack:de vraag is natuurlijk hoe radicaal zijn wij, want ik vind het ik vind het een heel mooi mooi verhaal, maar ik ik heb toch wel de behoefte om echt wel los te breken uit het systeem. Nou, dat heb jij natuurlijk ook. Dus ik denk dat dat onze zoektocht straks nog wel even doorgaat. Maar als je dat rapport leest, over hoeveel mensen hebben het nou?
Loïs:Ja, tienduizenden. Het is een beetje moeilijk exact te zijn, verzuim er niet, maar het wordt geschat op tienduizenden en het is gewoon na de coronapandemie. Het bestaat al 2 decennia, maar sinds de coronapandemie is het echt heel erg toegenomen.
Jack:Er zijn tienduizenden mensen in Nederland en dat aantal groeit in Nederland sinds de coronapandemie die zich eigenlijk willen losmaken van het systeem En dan heb je milde varianten en Heftig. Ja, het wordt
Loïs:Ja, het is wel echt een soort mozaïek wordt het genoemd. Want ze zijn niet heel makkelijk te duiden. Je kunt ze niet allemaal met elkaar vergelijken, maar als je toch een soort van ja we willen natuurlijk graag alles in hokjes proppen en als je dat dan toch een beetje moet doen dan heb je dus 3 gradaties. Dus 1, dat zijn dan de autonome die, ik had hier een mooi zinnetje, willen onafhankelijk leven maar volg de wet. Dan heb je de wetteloze soevereijnen, schrijven zich uit bij de gemeente, ontduiken belasting en dan heb je de gewelds bereiden soevereijnen, bereiden zich voor op gewapend verzet.
Jack:Oké. Ja. Klinkt ook wel interessant.
Loïs:Ja, klinkt zeker eng. Het is volgens mij ook wel een beetje op zijn jagen.
Jack:Nou, ik ben wel heel nieuwsgierig. Ja. Het is toch, nou ja, het is toch een beetje revolutie dan hè?
Loïs:Klinkt het wel, ja inderdaad. Ja. Als deze groep groeit, dan ben ik benieuwd hoe de toekomst eruit gaat zien.
Jack:Wouter en Inge kunnen dus echt wel om die groep autonoom scharen. Die hebben een keuze gemaakt, maar niet alleen voor zichzelf, ook voor hun kinderen, want die gaan niet naar school. Die hebben nu hun leeftijd, dat ze leerplichtig zijn, maar die gaan niet naar school. Laten we even luisteren wat ze daarover te zeggen hebben.
Wouter:Dat zij op een gegeven moment ook begonnen over ja dan de kinderen uit schoolsysteem en blablabla. Dat ging bij mij wel een beetje dat ik zei ja doe even normaal. Ja sterker nog mijn moeder is lerares. Dus dat was helemaal een beetje tegen dat je de meeste mensen die als het voor het eerst hoorde dan dan is het net een paard die stijgen alleen maar. Op een gegeven moment heb je ook wel weet je nou dan dan dan dan krijgt een beetje sturing en horen ze ook wat je van plan bent en hoe je het wil gaan doen.
Ingrid:En wat ik ook zelf altijd grappig vond als ik in de buurt liep met die jongens en dan kwam je wel eens moeders tegen die in het systeem zaten en je ziet ze zien jou met die 2 kinderen maar ze hebben geen tijd. Dus ze fietsen voorbij en waarvan ik denk ja, daar ben ik aan ontsnapt. Ik heb wel die rust, zag ik aan hun die hele drukte dat ik dacht ja, daar zit ik gewoon, daar ben ik echt uit. En dat was vooral de winterperiode waarin ik dat heel zichtbaar voor me kreeg van dit is wat het systeem met je doet. En wat
Loïs:doet het systeem dan met je?
Ingrid:Nou druk dus de kinderen moeten naar voetbal, ze moeten naar school, ze moeten naar zwemles en ze moeten dit en ze moeten dat en wat mij ook vooral altijd opvalt is de kinderen zijn klaar voor om naar groep 1 of 2 te gaan en ik kijk naar mijn eigen kinderen en dan denk ik mijne zijn daar nog niet denk ik want mijn kinderen die spelen graag buiten en die willen ontdekken en die willen zelf groeien. Op het moment dat ik de oudste naar de peuterspeelzaal bracht en ik in het systeem keek en ik dacht in plaats van dat hij groeit, daalt hij eigenlijk als een ja een zielig vogeltje naar beneden. Dat ik dacht dit is alles behalve dat ik voor hem wil. Hij mag zelf leren groeien zoals dat hij van 1 tot 4 ook deed. Mag hij nu van 4 tot weet ik het wat, mag hij ook zelf gaan groeien.
Wouter:Maar de oud is nu 6 en een half.
Loïs:Is het niet ook belangrijk dat
Wouter:ze op een gegeven moment leren rekenen en taal? Wat denk je dan dat dat
Loïs:uit hun zelf komt of niet?
Ingrid:Ja, absoluut want op een gegeven moment zaten wij in het buitenland en in het eerste instantie weigerde hij eigenlijk nog mee te gaan in het systeem en was ik hamerig erop van we gaan oefenen en we moeten dit en we moeten dat. En dat heb ik in het buitenland even losgelaten en toen kwam hij zelf en toen zei hij ik wil wel weten wat letters zijn en ik wil dat schrijven. Toen heeft mijn schoonmoeder papiertjesvorm gemaakt waarin hij met stift kan schrijven en dan pakt hij nu elke dag op en dan gaat hij weer mee verder. De jongste begint nu ook die begint met cijfertjes dus hebben wel alle 2 iets wat ze dan zelf willen en het grappige om te zien ze nemen elkaar aan mee. Dus de jongste is heel erg bezig met unicorn en kleurtjes en de oudste heeft altijd gedacht oranje,
Wouter:toch
Ingrid:al is het rot, maar hij heeft geen drol uit. De jongste neemt hem daarin mee, dus we gaan nu samen tellen en dan beginnen de oudsten met letters en dan groeien ze samen eigenlijk daarin op. Dus ze doen het eigenlijk zelf en het was hetzelfde als met zwemmen. Wij dachten ja hoe gaan we dit doen? Want als wij een half jaar in Nederland zijn, die tijd voor een zwemdiploma duurt veel langer.
Ingrid:Dus dan moet je of kiezen voor een spoed zwemdiploma of kwamen erachter ze doen het weer zelf. En we hebben in Estpolle gestaan voor 4 weken denk ik. Daar hebben we iedere dag gezwommen, nou ik denk wel 2 3 uur lang dat die jongens in het water waren en waar we van onze eerste bandjes nog om hadden deden ze de bandjes af zwemmen ze naar de bodem en weer terug en denk ik ze hebben het weer zelf geflikt. Ja ze doen het zelf.
Wouter:Hebben jullie dan wel uitgelegd hoe ze moeten zwemmen of niet?
Ingrid:Nee dat gaat Dat deden ze gewoon? Ja het begint als hondjes, dus het begint echt als hondjes zwemmen maar ze gingen wel waren wel zo vrij om het überhaupt te doen. Nou liet ik zien, ik ga gewoon baantjes zwemmen en je doet maar lekker je ding en nu begint het. Hé, zo kan je dus ook zwemmen, dat gaat eigenlijk veel beter en nu proberen ze het na te doen. Dus volledig zwemmen zoals het de bedoeling is, is er nog niet.
Ingrid:Maar ze zijn in 4 weken wel enorm gegroeid.
Wouter:Je geeft ze wel ondersteuning dus je helpt ze wel van nou weet je, vooral met schoolslag van ga dat maar oefenen. Maar ik vond het sowieso in eerste instantie gewoon belangrijk dat ze boven water konden blijven. En weet je op een gegeven moment dan hebben ze ook een bepaalde intrinsieke motivatie en dan gaat het sowieso al heel makkelijk.
Ingrid:Vooral de oudste denk ik ja dat is wel onder niveau. Maar dat is ook waar zijn kwaliteit gewoon niet ligt. Dat is ook iets wat hem eigenlijk heel weinig interesseert. Maar zeg ik maak een mooi cadeautje voor het buurmeisje die jarig is of voor de mens, dan gaat hij aan de slag. Dus dat motiveert wel het geven aan de ander van ja die is jarig of we gaan weg dan hebben ze een herinnering voor mij.
Ingrid:Dus hij pakt het op wat hij leuk vindt en niet wat gedwongen zou moeten.
Jack:Wat zijn voor jullie de belangrijkste waarden om je kind mee te geven?
Ingrid:Dat ze mogen zijn dus wat vind jij leuk om te doen en ga dat dan doen en ga daar dan in groeien. En als je knutselen minder leuk vindt, laat het dan ook. Je hoeft van mij dan geen knutselwerkje te maken, want geef ik hem een zaag en een war, dan moer, gaat hij aan de slag.
Loïs:Maar is die fijne motoriek dan niet? Ik denk
Wouter:niet meer vanuit dat systeem. Is die fijne motoriek dan niet?
Ingrid:Die fijne motoriek pakken ze dan anders op, want dan heb je strijk kraaltjes of ja, dat zijn water kraaltjes, dat werkt eigenlijk een beetje hetzelfde. Dat doet hij dan weer wel. Dus hij pakt echt hetgene wat hij dan leuk vindt om te doen en dat pakt hij dan op en de jongste heeft het dan met verven. Je wil verven en kleuren. Ja, laat ze maar gewoon zijn, laat ze maar groeien in wat zij willen, wat ze doen.
Ingrid:Je hebt hier ook animaties daar moeten ze niks van weten want ik snap het niet ik moet maken wat zij willen dat ik maak maar misschien wil ik het wel anders dus dat leidt ertoe dat de jongste binnen de kortste keren in de binnenspeeltuin zit waarvan ik denk we waren hier toch om te knutselen en de oudste wordt onzeker, want ik kan niet doen, volgens jullie verwachting. Als ze dokter willen worden en als dat echt hetgeen is wat in hun zit, dan komt het er hoe er dan ook uit. En wellicht zou het ja, langer duren, maar als dat echt hetgeen is wat in hun zit en wat ze willen worden, dan zullen ze daar gewoon ook komen. Daar zullen wij wel achter staan.
Wouter:Ik denk ook echt dat 9 van de 10 mensen die nu aan het werk zijn daar echt zelf intrinsiek voor gekozen. Nee, dat is wat papa of mama wou vroeger. En kijk als hij echt arts wil worden dan komt het echt intrinsiek omdat hij dat wil worden. Ja daar heb ik veel meer geloof in. Dan gaat hij zich veel meer inzetten.
Loïs:Maar ligt die weg dan nog wel open? Ja. Want
Ingrid:je kan, wij kunnen altijd nog vestigen in Nederland dus mocht het in de toekomst dat het kind zegt van wij willen wel gewoon naar school en wij kunnen dan daar wel op inrichten. Dus wij kunnen bijvoorbeeld een jaarplaats op een camping staan en daar de kinderen naar school brengen als dat zou moeten. Dus dat kan sowieso. En
Wouter:Eruit is moeilijker dan er terug in.
Ingrid:Ja.
Wouter:Wat wij ook wel heel belangrijk vinden is ga echt een persoonlijke verbinding met iemand aan. Dus als als je ergens bent ga ook echt in gesprek. Ja en zij kunnen dat. Maar je ziet nu soms kinderen dat je echt denkt van ja nu moet ik in gesprek. Ik ga weer doei.
Wouter:Dat zie je nu ook wel gewoon heel veel. Kijk en dat hebben zij niet. Op een gegeven moment was er een buitenlands meisje stond naast ons. Ik weet niet eens waar ze vandaan kwamen. Die die zei iets in het buitenland tegen hun.
Wouter:En daar zag ik even antwoord. En je zag dat meisje echt heel erg verbaasd kijken van nou ja die drop af. Maar ja, weet je, wat vind je zelf het belangrijkst?
Loïs:Ja, dit vind ik wel moeilijk als ik dan hoor dat die kinderen die gaan natuurlijk niet naar school en dat je zelf natuurlijk een soort van normale leven wil aanhangen dat begrijp ik volkomen maar je maakt die keuze ook voor je kinderen door ze weg te houden van school en ik vind die optie moet voor hun op latere leeftijd toch wel een beetje openliggen van ja, wil jij ook een normale leven leven of wil je wel het systeem in? En dat is toch wel een beetje uitgesloten als je ze weghoudt van school, vind ik. Al zien ze dat niet zo hoor.
Jack:Nee, want ik denk ook wel, volgens mij zeggen ze ook wel dat ze die optie voor later ook wel opbouwen en ik snap het ook wel. Kijk, je moet natuurlijk wel, je kan kinderen op die leeftijd niet hun eigen keuzes laten maken en ja, hoe je het went of keert, je kan ook wel kritiek hebben op het onderwijssysteem in Nederland, toch?
Loïs:Tuurlijk, tuurlijk, ik heb ook wel kritiek op het onderwijssysteem in Nederland. Ik vind dat het heel erg prestatiegericht is.
Jack:Burocraat ook.
Loïs:Burocraat, je krijgt bijvoorbeeld, als als je alles goed hebt op je toets krijg je een sticker. Terwijl daar gaat het toch helemaal niet om, het gaat toch om of je je best hebt gedaan of niet.
Jack:-Nee, maar dus dan weer de essentie waar wij het steeds over hebben, het gaat niet over het individu. -Nee. -Het is gewoon een soort middelmaat en uitzonderingen hebben het gewoon lastig. Dus in die zin snap ik wel dat je kinderen hierin meeneemt.
Loïs:Ja, maar je leert natuurlijk op school ook veel meer dan alleen taal of rekenen. Je hebt natuurlijk ook sociale ontwikkelingen, dat zal ook wel op de camping zo zijn, maar toch ja En discipline, ja
Jack:Ik vind het wel mooi hoor dat ze zeggen dat er toch ook heel veel uit die kinderen zelf komt.
Loïs:Ja, ik geloof het ook, maar aan de ene kant wel, maar ik denk je moet toch ook gewoon een boekje, iemand moet je toch uitleggen wat letters zijn, en hoe je leest.
Jack:Nou ja, ik snap wel dat ze vanuit hun hart die keuze voor die kinderen maken. Ja, het is inderdaad ingewikkeld, maar ja laten we wel luisteren wat ze verder te vertellen hebben. Hoe zit de gemiddelde dag voor jullie eruit?
Ingrid:Heel rustig, ja. We worden wakker. We beginnen op het grote wet eigenlijk met kop koffie en nog een kop koffie en inmiddels is het ook nog een kop thee erbij, het zitje gaan zitten dat de jongste op een gegeven moment zegt moeten we nog eten? Ja we moeten nog eten nou hup even wat eieren bakken en dan ja gewoon rustig en dat is eigenlijk om 3 uur des middags kunnen wij bedenken ja laten we warm gaan eten en dan des avonds voor de kinderen naar bed gaan dan is het een toon snoepomaatjes erin en dan naar bed. Ja, dus we doen echt alles behalve iets op tijd.
Ingrid:Wij zijn altijd heel lui. Ja, we waren elkaar echt volledig kwijt en dat is inderdaad helemaal weer terug. Ja, met elkaar. En dan denk ik ook wel eens ja, wat is nou het meest belangrijke? Is dat je op het bed kan zitten met je kleine en echt kan luisteren naar wat hij te vertellen heeft en wat hij heeft meegemaakt en wat hij lastig vindt en waarvan je dan denkt oké dat vind je lastig en hoe kunnen we daar dan het beste mee omgaan we waren elkaar volledig kwijt en dat was ook tijdens de reis want dat was wat ik hoopte als we dan weggaan dan vinden we elkaar weer terug maar dat was het helemaal niet nee ik kon echt irriteren aan wouter zijn telefoongebruik of de laptop en gewoon niet zeggen van ik ben aan het werk en dan snap je elkaar gewoon niet.
Ingrid:Dus we keren ook letterlijk terug naar Wouter toe en dat is nu wel volledig bijgedraaid, want dat was ook wel echt nodig.
Wouter:Ja, wel gewoon heel fijn dat je gewoon met elkaar over kan spreken zeg maar. Kijk, ik vind het dan gewoon zelf vind ik nog gewoon heel leuk om gewoon nog aan het werk te gaan, maar ja dan moet je wel gewoon een weg in zien te zoeken. Ja, ik was nooit echt een prater. Ja en dan moet je wel even met je neus op de feiten gedrukt dat je dat ook echt wel moet gaan doen.
Ingrid:De boze Wouter en de gehaaste Wouter heeft meer rust en vrede gevonden. Ja, dat is wel echt de belangrijkste verandering geweest voor Wouter dan. Ja en voor het gezin dan ook natuurlijk tegelijk.
Wouter:En ik denk dat het ook een heel groot verschil is, is in het systeem ben je altijd best wel bezig met het materialisme om het zo maar even te zeggen. En zeker omdat je nu kleiner gaat wonen, moet je op een gegeven moment ja dingen weg gaan doen dat je denkt van ja ja ja moet ik dat eigenlijk allemaal weg doen? Maar op een gegeven moment wordt het gewoon een sport dat je denkt van hé ik heb niks meer jammer, kan niks meer wegdoen. Het was ook een bepaalde kick of zo die je dan krijgt.
Jack:Ja, ik vind het wel een echt wel een heel mooi verhaal hoor. En ja, het zijn niet radicale, ze zijn niet gewelddadig, ze prediken geen revolutie. Nou, de kans is zeer klein dat ze opgepakt worden en vanwege een naald te toppen wat dan ook, maar ze hebben wel een hele dappere keuze gemaakt.
Loïs:Ja zeker, daar heb ik ook heel veel respect voor dat ze dat aandurven, want je gaat wel volledig tegen de stroom in. Ja. En dat is best wel moeilijk. Ja. Kijk, ik overweeg het natuurlijk wel, maar als je hele familie tegen is vind ik toch wel lastig.
Jack:Ja, maar we moeten nu wel beslissen, we staan nu op de Veluwe, gaan we door of stoppen we ermee?
Loïs:Ja, we gaan wel door. Je ziet wel echt dat ze heel gelukkig zijn. Het zag er wel echt uit als een heel hecht en liefdevol gezin met echt aandacht voor elkaar.
Jack:Ja, ja, tevreden op een kleine ruimte, ontspult ook.
Loïs:Ja, ook. Ja. Dat je daar ook niet meer, dat je niet meer zoveel om spullen geeft, dat is natuurlijk ook wel heel mooi.
Jack:Ja, en hij voelt weer weer varen van de kinderen, wordt niet geleid door zijn telefoon of de klok of of wat dan ook. Dus ja, het heeft wel wat.
Ingrid:Haal het robot leven eraf en laat mensen gewoon weer eens echt leven. Ja, ik denk dat daar behoefte naar is. Iedereen zoekt vrijheid.
Wouter:Ga alleen eens kijken hoeveel mensen vinden hun werk echt leuk.
Ingrid:Ja, weinig denk ik.
Wouter:Ik denk dat hier nog van schrikt. Zorg nou, en ik denk dat dat ook het belangrijkste is, zorg dat als je werk hebt dat je het leuk vindt en dat je gelukkig ermee bent. Dan hou je tenminste lang vol. Ik denk dat voornamelijk belangrijk is naar de zoektocht van wat vind ik leuk. Dat dat ook gewoon heel belangrijk is.
Wouter:Kijk en dat was ook zoiets. Kijk ik ben nu weer wat iets anders echt aan het opbouwen. En dat is gewoon omdat ik het leuk vind. En dat is ook omdat ja eigenlijk de roots waar ik vandaan kom die liggen daar ook. Ik zit nu in de verduurzaming van caravans en campers.
Wouter:Heel toepasselijk. Toen op een gegeven moment merkte ik dus ook dat die met de hele energiemarkt zeg maar dat daar wel een verandering in was. En campings begonnen steeds meer toch ook wel geld te vragen voor een stapelplek. En als je dan met zonnepanelen je eigen energie op kan slaan dan is dat best wel lucratief. Toen op een gegeven moment, dat is het dan ook weer, dat had op een gegeven moment mijn aandacht.
Wouter:En ik vond het op een gegeven moment zo leuk. Ik was echt gewoon tot 3 uur des nachts was ik gewoon allemaal dingen aan het doen. Wat daarmee te maken had. En toen had ik zoiets van ja. Op een gegeven moment groei je erin en daar ben je zo langer mee bezig dat je zoiets zegt van ja ik weet er nou alles vanaf.
Wouter:Ik weet alles van hoek of de rand. Waarom ga ik daar niet mee verder? Zo worden duurzame wielen ontstaan.
Jack:En wat raden jullie ons af?
Ingrid:Om te doen wat anderen doen. En je kan denken van ik wil dit, maar wil je dat ook echt of wil je dat omdat nu de menigte het ook doet. Je moet wel echt bij jezelf blijven. Wat wil ik? Wat vind ik belangrijk?
Ingrid:Wat voel ik me daarbij? En doe het in stap voor stap. Wij hebben het in 3 jaar tijd hebben we dit besloten we dit besloten eigenlijk. Dus het lijkt dan van het is een plot twist geweest, maar eigenlijk zit het al 3 jaar in ons hoofd. Dus dat is langzaam echt wel gegroeid na van ja dit willen we echt en dat gaan we gewoon doen.
Ingrid:Maar ik ben wat dat betreft wel echt iemand die het van jongs af aan al doet. Ik doe wat ik wil en ja jullie vinden er allemaal wat van, maar uiteindelijk zien jullie wel dat het me weer goed afgegaan is. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat dat je gewoon blijft waar je veilig voelt op dit moment denk ook dat mensen gewoon wel denken van ik pak mijn bonooi en ik ga vertrekken en dan vraag ik me af als je dat alleen doet denk ik oké doe je dat ook met kinderen dan moet je wel echt heel over nadenken van ja wat doen we ook onze kinderen daarmee aan. Want je moet echt ja, je neemt jezelf mee op reis.
Wouter:Ik denk dat het grootste het belangrijkste is hoe ga je weg en met wat voor intentie. Ga je echt omdat jij dit leven wil en omdat het ga je echt weg omdat het jouw liefde is zeg maar dat je zo weggaat? Of ga je echt weg uit angst? Ja, dat is een heel groot verschil. Dat is echt een heel groot verschil en weet je hier, wij zijn dan ook in Spanje geweest, maar je komt alles tegen.
Wouter:Mensen die echt vanuit angst weg zijn gegaan uit Nederland, want stel je voor daar daar worden works case scenario's worden allemaal geschetst. Komt Poetin binnen of weet ik wat allemaal. Ja, weet je, je hoort de gekste dingen. Is het gek, weet ik niet. Het is voornamelijk wel heel erg gebaseerd op angst, want dan hoef ik daar niet meer te zijn.
Wouter:Ik denk dat het voornamelijk belangrijk is ik wil daar zijn, omdat ik dat leuk vind.
Ingrid:Ik denk dat vrijheid is de vrijheid in jezelf voelen en kunnen doen wat jij dus heel erg graag wil en hetgene wat je moet doen van de maatschappij kan loslaten. Ik vind dat dat vrijheid is. Ja.
Wouter:Dat je je eigen keuze kan maken. Dat is wel het belangrijkste dat jij mag doen wat jij wil. Tuurlijk ergens iets begrenzen, maar ja dat heeft toch ook wel ergens een beetje met normen en waarde te maken denk ik. Maar ik denk voornamelijk dat de vrijheid is dat de keuzes die jij maakt wat jij echt wil dat dat eigenlijk wel de vrijheid is.
Jack:Ik ben ook wel benieuwd naar de mensen in het buitenland waar ze het over hadden. Dus het schijnt dus dat, misschien moeten we dat dan nog even uitzoeken, maar kennelijk zwerven dus heel veel Nederlandse gezinnen met kinderen rond door Europa als autonoom en Spanje, Portugal heb ik gehoord. Misschien nog wel andere landen en misschien moeten we kijken of we daarmee in contact komen en dat is dan voor een volgende aflevering.
Loïs:En om ook nog eventjes vanuit het systeem te praten. Ik ben ook wel benieuwd of een deskundige hier nog iets over te zeggen heeft of hier onderzoek naar wordt gedaan of zo naar deze beweging.
Jack:Helikopter view? Ja. Oké, nou dan gaan we daar ook naar op zoek. Dan op naar de volgende aflevering.