Subscribe
Share
Share
Embed
In Op Het Kruispunt hoor je verhalen van LGBTI+ mensen en de vaak onverwachte raakvlakken met een ander aspect van wie ze zijn. Unieke portretten van mooie mensen met geweldig boeiende verhalen. In het eerst seizoen zoomden we in op mensen met een handicap. Het tweede seizoen (lancering oktober 2024) laat mensen vertellen over hun ervaring met armoede.
Een productie van Playbird, in opdracht van çavaria, en met de steun van het Fonds De Warmste Week.
00:00:03 - 00:00:09
Xavier: Zo, dat is eigenlijk, ja, mijn aangepaste wagen. Kom jij er maar in.
00:00:14 - 00:00:17
Mei (interviewer): Vandaag rijd ik mee met Xavier voor een bezoek aan de kinesist.
00:00:18 - 00:00:55
Xavier: Ziezo en dan nemen we de lift. En dat is ook iets, misschien is jou dat opgevallen, ik probeer zoveel mogelijk trappen te vermijden, omdat dat wel een inspanning is voor mij, zeker als het meerdere verdiepen zou zijn. Heb ik dat verteld tegen jou of in een ander verhaal, dat ik voor mijn werk toen der tijd een vergadering moest doen en het was toen net brandalarm? En dan was het van: "Ja, tijdens het brandalarm mogen de liften niet..." En dan heb ik twee verdiepingen naar beneden mogen klauteren! Dat was wel een inspanning voor mij.
00:00:59 - 00:01:19
Mei (interviewer): Dit is op het kruispunt een podcast over LGBTI+ personen met een handicap en de vaak onverwachte raakvlakken daartussen maar nog veel meer een podcast met portretten van interessante mensen met mooie verhalen. Xavier vertelt vandaag over zijn weg naar zelfexpressie waarin sterke vrouwen een belangrijke rol speelden.
00:01:27 - 00:01:28
Mei (interviewer): Je mag al doorlopen en je al installeren
00:01:28 - 00:01:28
Mei (interviewer): (achtergrondgeluid)
00:01:28 - 00:01:33
Mei (interviewer): En hoe gaat het met je arm en je been?
00:01:33 - 00:01:33
Xavier: Wel... (geluid fade out naar achtergrond)
00:01:33 - 00:01:38
Mei (interviewer): Nog voor Xavier geboren was, ging er wat mis met zijn hersenen.
00:01:39 - 00:02:26
Xavier: Ik leef dus met de gevolgen van een hersenverlamming of een cerebrale parese. Ja, ik heb eigenlijk een een verlamming en een verzwakking aan de rechterkant van mijn lichaam en eigenlijk is heel mijn rechterzijde beïnvloed daardoor. Dus aan mijn vingers, mijn pols, mijn benen en mijn voeten is het het meest zichtbaar en het meest voelbaar. En omdat ik dan die verzwakking heb aan de rechterzijde zitten we dan links eigenlijk met alleen overbelasting waarbij ik dan vooral trek op mijn linkerzijde, dat is mijn dominante zijde. En daardoor, ja, heb ik eigenlijk links, bijna de kuit van een profvoetballer en rechts is mijn been dan bijna een tandenstoker, zou je kunnen zeggen.
00:02:27 - 00:02:35
Mei (interviewer): Ja, ik zie hier, hè, we zitten over elkaar dat jouw rechterhand zo wat toeknijpt hè. Kunnen we het zo omschrijven?
00:02:35 - 00:03:33
Xavier: Inderdaad, inderdaad, dat is eigenlijk het gevolg van de spasmes en de spanning die ik iedere dag ondervind of ervaar en ja, met kinesietherapie en en andere therapieën proberen we dan die spanning wat tegen te gaan. Er is ook sprake van botoxtherapie te doen in mijn been. Dat is dan botuline-injecties eigenlijk. Ja, vele mensen kennen daar vanuit de vrije staten van Amerika of bekend Vlaanderen die dat doet in het gezicht. Maar dat helpt eigenlijk ook tegen spasmes en tegen spanningen en ik heb eigenlijk al twee keer, nu sinds kort, botox in m'n arm gehad en ik merk wel een verschil hoor! 't Doet veel minder pijn en ik heb zo, zo, ja, hoe moet je dat noemen, die tractie die spanning, rechts zit er daar veel, veel minder in. En ja, dat geeft je wat een ja, een beetje een vrijer gevoel en ja, pijnlozer hé.
00:03:33 - 00:03:40
Mei (interviewer): En je sprak daarnet van een beenspalk, maar ik zie ook dat je allemaal opvallende ringen draagt.
00:03:41 - 00:04:30
Xavier: Ja, ja, dat zijn eigenlijk ja, ringorthesen of ja, orthopedische ringen eigenlijk, en die houden dan mijn vingers in de juiste positie. Ik heb die ringen eigenlijk nog niet mijn ganse leven hoor. Ik denk van zeventien, achttien jaar dat ik die ringen draag en dat is echt wel -zeker qua pijn dan- een verbetering. Vooral sinds dat ze nu in edelmetaal zijn, zijn er mensen die soms komen naar mij van: "Ja, je bent juwelenontwerper, zeker, want dat ziet er zo speciaal uit." En, en, en, "Het is het is, het is uniek, het is een statement", werd er ook nog een keer gezegd, en dan ga ik wel een keer mee van "ja, ja, inderdaad, ik ben juwelenontwerper, of het komt uit - een techniek uit het buitenland."
00:04:32 - 00:04:35
Mei (interviewer): Is het ook voor een deel wel deel van je expressie?
00:04:37 - 00:05:31
Xavier: Ik denk op het moment en in de plaats in mijn leven waar dat ik nu sta, zeg ik van wel. Heel vroeger, zeker toen dat ik die ring niet had, verstopte ik nog veel meer mijn mijn hand. Het is eigenlijk wel een keuze om het in edelmetaal te doen. Enerzijds praktisch omdat het minder stuk gaat, maar anders, ja, alleen, ik ben altijd iemand geweest die zich graag wel uitdrukt. Ik heb nog piercings gehad en dan eigenlijk ja een, een, een neusring ook nog. Ik heb wel ooringen in, en dan ook, als die ook in dat edelmetaal zijn, dan is het inderdaad een heel mooi in de flow. Ja, ik ben wel iemand die dat voor een stuk, allee, "belangrijk" vind... Ik vind het mooi. Als het volledig in de flow is, ik vind, dat mag voor mij wel.
00:05:31 - 00:05:48
Mei (interviewer): Ja (achtergrondlawaai en muziek)
00:05:48 - 00:08:04
Xavier: Ik heb, ik heb spalken gedragen aan mijn been tot de derde kleuterklas en dan, dat is altijd het verhaal van mama, wilde ik er eigenlijk geen meer dragen, omdat er daar ook kritiek op kwam en commentaar. Dan een heel eind er geen gedragen. En dan, ja toch wel weer gevoeld dat ik niet anders kon, want ik viel gewoon constant over mijn eigen voeten. En ja, de eerste dag dat ik, dat ik met die spalk naar school ging: "haha, Xavier heeft twee verschillende kousen aan!" en dat was voor mij weer onmiddellijk van "allee ja, ik ben weer anders." Maar ja, ik moet dan eerlijk zijn, het ging niet alleen over die, over die spalk, hè allé, ja, ik wist al vanaf m'n dertiende eigenlijk dat ik een andere oriëntatie had en daar vooruitkomen in een school in West-Vlaanderen... Allé. Want ge zijt al anders, omdat je de koek die uitgedeeld wordt voor iemands verjaardag, die kan je moeilijker open doen. Je moet al ondersteuning daarrond vragen en dan merk je bij jezelf dat je interesse toont in allé, jongens of, of, of, of mensen van hetzelfde geslacht in plaats van, van, van meisjes. En uw interesses liggen ook anders, anders dan dat er verwacht wordt dat ze van jongens zouden moeten liggen. Bij voetbal was dat dan. Ik heb nooit iets gehad met voetbal en dan komen ook ja, leerkrachten af met hele goede bedoelingen van: "Probeer 't een keer" en "Doe een keer mee", ja, dat probeer je dan en dan zit je vermoeid in de klas. Allé dat zijn zo van die momenten dat ik mij nog, dat ik me echt kan herinneren. En kinderen, jongeren kunnen wel heel hard zijn, en doordat je dan zelf krijgt, begin je eigenlijk ook uit te delen. En soms deel je dan harder uit dan dat je naderhand zou willen, of dan dat je zelf gekregen hebt, als beschermingsmechanisme eigenlijk.
00:08:04 - 00:08:06
Mei (interviewer): Slaan voor je geslagen wordt.
00:08:06 - 00:08:38
Xavier: Ja, ja, dat heb ik wel dan meegemaakt, als, als jongere. Maar allé, de mensen die ik dan dicht tegen de borst heb kunnen trekken, hè, als je het zo mag noemen... Er waren wel enkelingen, jongeren waarvan dat duidelijk was dat ze een andere oriëntatie hadden, maar dan niet-noodzakelijk een beperking. Of die dan omwille van een, een, ja, hun gewicht werden aangesproken... Nu zitten er daar nog altijd mensen bij die ik tot op vandaag spreek.
00:08:38 - 00:08:57
Mei (interviewer): Ja, want je zegt: "Op mijn dertiende heb ik beseft -of ben ik tot de conclusie gekomen- van ik val op op mannen, op jongens... Had je voor die tijd al het gevoel dat je anders was, los van je handicap?
00:08:59 - 00:09:53
Xavier: Ja, ik moet wel zeggen, ik ben lang kinds geweest misschien. En dan, ja, jong zijn, geboren zijn in '89, opgroeien in '90, vroege jaren 2000, toen was wat niet mannelijk was, was dan bijna automatisch vrouwelijk. Er zijn nog altijd mensen die, die, die zo denken. Een woord dat je nu nooit meer hoort, janet, dat was dan echt een verwijtwoord. Nu is het allemaal gay, gay, gay. Dus... En, ja, in die zin "anders", ja, hoe moet je dat noemen? Bijvoorbeeld, ik heb wel met de barbies gespeeld in plaats van met een voetbal, maar voor mij voelde dat altijd naturel aan. Wat dat er wel werd gezegd in de familie, dat was dan: "Ja, ja, Xavier is anders, maar dat heeft te maken met zijn beperking dat hij zachter is en zachtaardiger."
00:09:54 - 00:10:18
Mei (interviewer): Maar als we dan teruggaan, hè. We zijn, we zitten bij de dertienjarige Xavier. Er begint van alles te gebeuren hè. De hormonen beginnen op te spelen, de puberteit komt eraan. Je zegt van: "Hè, wacht, ik beantwoord niet aan het kader dat de maatschappij mij voorhoudt." Hoe ga jij daarmee om? Waar vind je lotgenoten, waar vind je rolmodellen?
00:10:19 - 00:12:06
Xavier: Dat is een hele goede vraag, ja. Eigenlijk, ja, wat dat er, dat er misschien wel opvalt is, als ik daar nu aan terugdenk... Als het gaat over rolmodellen, de vroege jaren 2000, dan had je, ja, beetje de beginjaren van Jani Kazalsis en allé, dan... In de vroege jaren 2000 werden de stereotypen op televisie zeker nog uitvergroot. En ikzelf ging dan eerder op zoek naar sterke en onafhankelijke vrouwen. Oké, dus Lara Croft is eigenlijk zo'n voorbeeld. En dan Xena the warrior prinsess. Ik vond dat altijd zo allé, dat waren ook wel vrouwen. Het waren welliswaar vrouwen, maar die ook zo bepaalde stereotypen wilden doorbreken of, of, of gewoonweg doorbraken zonder dat te willen. En ik vond dat altijd iets om om naar op te kijken. Wat dan wel was. Als ik dan die figuren nam op een, op een prentje in mijn schoolagenda, was dat dan ook van "ah, ja, ja, Xavier, vind je dat mooi om naar te kijken?" en "Het is weer niet raar dat het allemaal vrouwen zijn. Waarom luistert gij niet naar Eminem of neem je hem niet als voorbeeld?" Allee toen was die very hot hé in de jaren 2000. En ja, ja, maar dat is er is altijd, dat is mij altijd bijgebleven, die willen bepaalde dingen doorbreken. Die onafhankelijkheid, die, die wil ook om er te staan, dat vrijgevochte, dat vind ik eigenlijk heel mooi om te zien en, en heel mooi om -allé dan in fictieve media- maar ook mooi om na te streven eigenlijk.
00:12:07 - 00:12:18
Mei (interviewer): Kwam je terecht bij die sterke vrouwen, die natuurlijk niet jouw levensverhaal hebben, uit noodzaak, denk je, omdat je geen andere mensen vond die waren zoals jij?
00:12:20 - 00:12:33
Xavier: Als er al mensen met beperkingen op televisie kwamen waren dat vaak Marc Hermans en Marieke Vervoort, die nu overleden is. En dat waren dan sport-, sportatleten...
00:12:33 - 00:12:35
Mei (interviewer): En daar had jij niks mee?
00:12:35 - 00:12:43
Xavier: Nee, nee, terwijl dat ik denk... Ja, allé, paralympiërs of, of, of gewone sportatleten, nee, nee.
00:12:48 - 00:12:56
Mei (interviewer): Zou het kunnen dat door het feit dat je een handicap hebt, dat je geaardheid ook ergens een tijd onder de radar is gebleven?
00:12:59 - 00:13:57
Xavier: Ik denk, ik denk dat eigenlijk wel. Want zeker als je dan leeft met een handicap, dan is het frame of het, of het kader dat er wordt opgezet: "Hé, je bent iemand met een handicap, je hebt bepaalde dingen die, die, die pijn doen, die moeilijker gaan" en dat zorgkader wordt wel heel snel op je gezet. Enerzijds klopt het ook: ik heb ondersteuning nodig, er is een familie die langskomt, er is kinesietherapie. Ik heb ook natuurlijk mijn mantelzorgers die nog heel veel doen. En ja, zo die seksuele vraagstukken intimiteitsvraagstukken,... Zeker, allé, in mijn, in mijn verleden ben ik ook enkele keren gehospitaliseerd geweest en allee, dan staat dat... Dan is dat een pauzeknop hè, van, van, zeker ook van van intimiteit en ja, dat is zo... Ja.
00:13:58 - 00:14:14
Mei (interviewer): Want uiteindelijk, je zegt: "Ik was dertien en ik wist het", hè. "Ik was er zeker van op dat moment." En je zegt: "Het heeft tot mijn achttien geduurd voor ik er uiteindelijk mee naar buiten kwam. Wat is er in die periode gebeurd?
00:14:15 - 00:15:10
Xavier: Er was één iemand. Ze zei tegen mij, niet zo van: "Jij bent homo hé Xavier!", maar ze zei zo, "Maar Xavier, wat is er daar nu eigenlijk mis aan? Er is daar toch niks verkeerd mee met een andere seksualiteit te hebben. En dat was eigenlijk de eerste keer dat iemand die dicht stond bij mij positief stond ten opzichte van iemand met een andere geaardheid. En, en nu was dat voor heel menselijk en heel dichtbij, van "Allee, daar is nu toch niks mis mee. En als dat nu zo, zo, zo zou zijn bij jou, dat is toch niet erg?" Dat heeft dan eigenlijk mijn ogen open gedaan van "ja, eigenlijk is dat, is dat niet erg" en dat was dan, ja, een beetje een katalysator om, om, om eigenlijk allee ja te bekennen wat da'k al langer wist .
00:15:11 - 00:15:14
Mei (interviewer): Iemand die jou de toestemming gaf om jezelf te zijn?
00:15:14 - 00:15:16
Xavier: Eigenlijk wel, ja.
00:15:16 - 00:15:19
Mei (interviewer): En hoe was dat voor jou als je dat vertelde aan je ouders?
00:15:20 - 00:18:34
Xavier: Dat was eigenlijk bij een gesprek thuis. Er ging zo een foto van dus alle drie de zonen. Van, van, van mijn oudste broer ook met de partner dan zelfs, van, van zijn kind ook al. En dan van francois samen met zijn vriendin. En bij mij ik eigenlijk die die traditie aangenomen van: "Ja, als die foto zal veranderd worden, zal dat niet van mij en een meisje zijn, maar ik denk eigenlijk van mij en een jongen." En je voelde zo die sfeer dan eigenlijk zo... Doef (maakt vallend geluid) En mijn broer zat er ook bij en die zei geen woord, die zei geen woord. Mijn, mijn pa kreeg eigenlijk dan tranen in z'n ogen, en mijn moeder stond zo precies met een glimlach op haar gezicht, zo van "'k Wist ik dat al." Ja, mama had een heel groot hart, mama is er helaas niet meer. En ja, soms denk ik van als ik hetzelfde hart voor anderen kan dragen, dat mama had, dat ik dan een heel gelukkige zoon zou zijn. Ik denk ook dat zo lang geduurd heeft alvorens ik ermee, ja, naar buiten kwam, omdat je, als je zes jaar lang allé de lelijke homo met kromme poten en scheve vingers wordt genoemd, hakt dat er wel op in. En dus daarom dat ik het ook nooit heb willen toegeven, omdat, zeker in die periode van het secundair, omdat je dan... Voor mij was dat: ze hebben dan ergens gelijk en dat wil ik niet. Dus daarom dat ik het wel zolang verzwegen heb en ja, allé, mijn ouders,... Ik zie ze heel graag, maar in de opvoeding merkte je ook dat, hoe moet je dat zeggen, dat homoseksualiteit niet in hun wereld zat. Seksualiteit tout court niet, want als er op televisie dan een scene kwam, zette mijn moeder de televisie op een andere post. En binnen de familie werd er ook nog gezegd: " Homo's, 'k ben daar niet tegen, maar ze moeten eigenlijk niet aan mijn deur komen", terwijl dat, ja, papa eigenlijk samenwoonde met een. Het heeft ook lang geduurd eer dat hij dat eigenlijk over zijn lippen kreeg, maar dat is typisch aan papa, die die uit dan ook zijn emoties door bijvoorbeeld dingen op te zoeken. "Ja, ik heb in de radio een getuigenis gehoord van iemand die is zoals jij", en ik zo: "Ah ja, pa, iemand met een handicap dan?" "Neeneenee, neeneenee, hoe moet ik dat nu zeggen, hoe moet ik dat nu zeggen? En dan lipte die zo met z'n lippen "homoseksueel", die kon dat niet over lippen krijgen.
00:18:47 - 00:18:57
Mei (interviewer): Je hebt daarnet zo al kort over uw auto verteld, hè, maar nu dat we er toch in zitten: je hebt zo een, moet ik dat zeggen, een knots om makkelijker te kunnen draaien aan je stuur?
00:18:58 - 00:18:58
Xavier: Inderdaad
00:18:58 - 00:18:59
Mei (interviewer): Hoe moet ik dat benoemen?
00:18:59 - 00:19:08
Xavier: een bol op tien uur, zo noemt dat officieel, en dat helpt dan eigenlijk om het stuur makkelijker te bedienen eigenlijk.
00:19:08 - 00:19:12
Mei (interviewer): Daarnaast hangt er een bakje met allerlei knopjes.
00:19:12 - 00:19:24
Xavier: Ja, inderdaad, dat is eigenlijk een infraroodbediening, zodanig dat ik mijn stuur niet moet loslaten om dan de richtingaanwijzers of, of de ruitwissers aan te steken.
00:19:26 - 00:19:32
Mei (interviewer): Dat je dat allemaal gewoon met één hand kan doen? Maar toch gebruik je nog vaak de gewone bediening?
00:19:32 - 00:19:40
Xavier: Het varieert soms. Ik zal eerlijk zijn, ik heb gemerkt vanochtend dat hij eigenlijk niet is opgeladen...
00:19:41 - 00:19:42
Mei (interviewer): Hahaha.
00:19:42 - 00:20:20
Xavier: Dat ik de gewone bediening gebruik. Het is zelfs zo: het gaspedaal zit links, maar die kan eigenlijk weer inklappen. Stel dat ik iets voor heb of dat ik moet afgezet worden en iemand anders wil met mijn wagen rijden, dan klapt dat pedaal links weer in en klapt degene die rechts zit weer uit. Dus heb ik twee gaspedalen aan m'n voeten zogezegd, maar de ene is ingeklapt zodanig dat veilig is voor iedereen hé. Maar dat is ook iets dat ik niet wist op voorhand. Dat staat dus eigenlijk vermeld op mijn rijbewijs dat mijn wagen aangepast is.
00:20:20 - 00:20:23
Mei (interviewer): Dus jij mag niet met een niet-aangepaste wagen rijden?
00:20:23 - 00:20:23
Xavier: Dat klopt.
00:20:23 - 00:21:22
Xavier: Inderdaad, niemand had er mij dat gezegd dat dat moest staan op mijn rijbewijs. Ik heb dus twee jaar rondgereden zonder rijbewijs met vermelding op, totdat ik een keer tegen werd gehouden door de politie. En dat was zo "Ja, jongeman, wij kunnen nu wel een bekeuring geven van 50 euro." En dan, allee, ik zei "ja, ik wist dat echt niet" en dan ben ik langs geweest op het stadhuis en nu zie ik inderdaad dat er daar codekes opstaan, 50 punt wat-is-het-allemaal, die dan eigenlijk duiden op de bol op het stuur, op de infrarood bediening en het feit dat de gaspedaal links is geplaatst eigenlijk. Zo se (stopt de wagen)
00:21:22 - 00:21:33
Mei (interviewer): Zeg Xavier, zelfexpressie en en uzelf zijn en zo, dat zijn toch dingen die voor jou heel belangrijk zijn, hè, waar dat, dat je zelf misschien een punt van maakt?
00:21:34 - 00:22:51
Xavier: Ja, ik denk soms tot op vandaag dat dat eigenlijk wel nog mag uitgesproken worden. Hè, dat dat mag, jezelf zijn. En dat je dan ook eigenlijk jezelf mag tonen. Welja, natuurlijk wel, allee, ik snap ik ook, er zijn er dan die afgekomen "Nou ja, de gaypride, dat zijn allemaal pluimen en weet ik veel wat!" Allee, dat is gekomen uit een mars en soms is dat nu een beetje de Mardi Gras, zou je kunnen zeggen. En dat is dan de vette dinsdag en dan gaan we terug, worden we terug de grijze muizen, een jaar lang. (lacht) Maar ik vind, allee, je mag wel, je mag jezelf kunnen zijn binnen bepaalde... Dat zou, dat zou mogen, dat, en het is ja, een stuk erkenning zoeken, vragen, verlangen, toegeschreven krijgen, maar in zekere zin is wat dat verworven is, zeker ook dan in een rechtenverhaal, is jou ook toegeschreven. En dat mogen we soms ook zeker niet vergeten. Er zijn dingen toegeschreven maar wat dat we verworven hebben, kan ook weer ontnomen worden.
00:22:53 - 00:23:00
Mei (interviewer): Want dat is wel iets dat je geclaimd hebt, hè: "Ik heb het recht om mij te laten zien." Dat is iets waar dat je ook wel iets mee doet.
00:23:00 - 00:23:51
Xavier: Ja, ja, dat probeer ik, dat probeer ik. Ik ben eigenlijk in contact gekomen met verschillende fotografen en ja, die resultaten... Ik hang die ook niet aan de hele grote klok, maar allé, voor mezelf is dat dan van ja, dat zijn krachtige beelden, of, of... Ik kan daar zo wat mee spelen. En dat vind ik wel heel aangenaam. Als ik afkom met een concept voor fotografie, zoek je de klassieke mannelijkheid op, terwijl dat je in uw energie dat minder hebt. Je bent iemand met een beperking en je wilt die handicap verhullen of onthullen -wanneer doen we wat, en dat er dan zelf ook wat speling op zit. En dat helpt wel bij jezelf aanvaarden eigenlijk.
00:23:51 - 00:23:55
Xavier: Ik heb anders iets bij dat we een keer kunnen open rollen.
00:23:58 - 00:24:09
Mei (interviewer): Xavier toont me een professionele foto in posterformaat die al een paar jaar bij hem in de kast ligt. Hij geeft er zich bloot, of toch bijna, en kijkt zelfverzekerd recht in de camera.
00:24:10 - 00:24:14
Xavier: Ik heb die nu weer een keer ontvouwd en ik denk eigenlijk van hem te laten inkaderen.
00:24:15 - 00:24:17
Mei (interviewer): Ja, wat doet er met jou als je jezelf zo ziet.
00:24:18 - 00:24:48
Xavier: En wel ja, dan dan denk ik eigenlijk van "wow!" Soms denk je van "Ben ik dat? Heb ik dat in mijn mars?" Kijk, ik word er een beetje emotioneel van. Zo, ja, soms, dat beschermende over je, daar wordt soms... Da's allemaal met goede bedoelingen en en, maar als je dat dan zo ziet, dan is dat van: ik leer nu eigenlijk mezelf kennen en wat voor energie dat ik kàn uitstralen.
00:24:48 - 00:24:50
Mei (interviewer): Dat is echt in je kracht staan.
00:24:53 - 00:24:55
Xavier: Dat kan ik zeker beamen.
00:24:57 - 00:24:59
Mei (interviewer): Inkaderen. Doen.
00:24:59 - 00:25:00
Xavier: 'k Ga dat doen, ik ga dat doen.
00:25:01 - 00:25:04
Mei (interviewer): Dat is te jammer om om zo'n gevoel in de kast te laten liggen.
00:25:11 - 00:25:35
Xavier: Wat dat het soms wel is... Doordat er hier verschillende diensten aan huis komen, denk je soms van, ik ga niet teveel van mezelf prijsgeven. Om... Zelfs in mijn eigen huis hé! Omdat er dan ook misschien weer een oordeel zal komen. En jezelf afschermen, beschermen, dat blijft eigenlijk altijd wel een beetje een onderdeel van mij.
00:25:40 - 00:28:08
Xavier: Allee. Je hebt zo mijn handicap en dan mijn oriëntatie, en dat zijn zo precies twee -zeker ook in in het opgroeien als tiener- dat waren zo twee verschillende werelden. En dan vond ik mezelf bijna te gay om te floreren binnen een handicapcontext en te veel iemand met een beperking of handicap, om te floreren onder de gays of in de gay scene of in een gay context. En zeker ook als je dan een keer begint uit te gaan. Na 20 van die, van die fuiven... je merkt dat je dan ook ja, zeker in die, in die wereld snel afgerekend wordt op het uiterlijk en op 'kan je mee, kan je niet mee'? En er was dan de oudste gay club van het land, de MSC Belgium, de motorcycle club, en dat zijn eigenlijk mannen die van mannen houden en van leder. En ik ben gewoonweg meegeweest naar een barbecue, simpelweg hé, en ja, ik vond, ik vond dat wel aangenaam. Dat was dan, ja, zo noemt dat dan een beetje "een gear" dat je dan ook zo een kepie op hebt en, en ben je een beetje, een beetje stoerder gekleed ook. En ik dacht ook eerst van: "ja, wat gaat dat weer geven?" Omdat je ook al bepaalde ervaringen hebt. "Wat gaat dat hier geven?" En het ging eigenlijk haast onmiddellijk over "Ahja, uwen outfit, en en en een kepie en..." Allee, je bent hier niet een gay die niet mannelijk genoeg is, of die te vrouwelijk is of die iets ertussenin is, of je bent iemand met een handicap. Nee, het is een stuk expressie, het is een stuk, ja, identiteit dat je je ook een beetje aanmeet. Maar dan ook gaat het eigenlijk over wat je gemeenschappelijk hebt in plaats van wat dat er verschillend is, een passie, een hobby. Ik vind dat dat mensen mooi maakt, het hebben van een hobby, iets waar dat je volledig jezelf in kan verliezen, waarin dat je op kan gaan. En dan mag dat voor mijn part de Franse taal zijn. Dat kan iets zijn met vergeten groenten, noem maar op, dat, dat mag. Als het gaat over ik hou van leder... Ik vind dat dat mensen mooi maakt.
00:28:08 - 00:28:33
Mei (interviewer): Absoluut. Zeg Xavier, om om af te sluiten, hè. Je hebt heel uw leven moeten opboksen tegen vooroordelen en je speelt nu ook wel bewust met sommige tegenstellingen hè: de ene keer wat meer mannelijk, de andere keer laat je die vrouwelijkheid wat meer toe. Zijn we volgens jou als maatschappij op de goede weg als het gaat over de manier waarop dat we naar mensen kijken, of, of de manier waarop we mensen definiëren?
00:28:34 - 00:29:02
Xavier: Ik kan zeggen: ja, er is altijd werk aan de winkel, het kan altijd verbeteren. Dat is dan ook weer de vraag: wat is mannelijk? Wat is niet mannelijk? Wat is dan vrouwelijk? De stijlfiguur van "je bent een spring in het veld-homo" die althans vroeger vaker op televisie kwam; een gediversifieerder beeld, dat mag. Dat mag zeker.
00:29:02 - 00:29:06
Mei (interviewer): Oké, dank je wel Xavier.
00:29:06 - 00:29:06
Xavier: Met veel plezier.
00:29:21 - 00:29:53
Mei (interviewer): Je luisterde naar een portret uit de reeks 'Op Het Kruispunt'. Mijn naam is Mei Van Walleghem en ik wil Xavier oprecht bedanken voor zijn verhaal. Op Het Kruispunt is een productie van Playbird in opdracht van çavaria en met de steun van het Fonds De Warmste Week. Çavaria streeft samen met hun partners naar meer inclusie voor LGBTI+ mensen met fysieke, mentale, verstandelijke of zintuiglijke beperkingen. Alle info over de podcast en het bredere project kan je vinden op cavaria.be/kruispunt.