Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νίκη Μπενετάτου (00:05)
Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο Perfectly Unboxed. Είμαι η Νίκη Μπενετάτου.
Maria Kutrubis (00:09)
Είμαι Μαρία Κουτρουμπή και σήμερα έχουμε μαζί μας τον Γιάννη Τσουμπρή, Ιδρυτή του Τζάμπολ Αγάπης.
Νίκη Μπενετάτου (00:15)
Εδώ δεν μιλάμε για τέλειες ζωές, μιλάμε για αληθινές, για εκείνες που άλληξαν πορεία χωρίς να μας ρωτήσουν.
Maria Kutrubis (00:22)
Εδώ ανοίγουμε κουτιά που γράφουν απ' έξω διάγνωση, αλλά μέσα έχουν σχέσεις, φόβους, αντοχές, θυμό, αγάπη και πολλές φορές σιωπή.
Νίκη Μπενετάτου (00:31)
Ο σημερινός μας καλεσμένος δεν ήρθε να δώσει απαντήσεις. Ήρθε να μοιραστεί διαδρομή με ειλικρίνια, με δυσκολίες και με αλήθειες που δεν λέγονται συχνά.
Maria Kutrubis (00:40)
Ανοίγουμε λοιπόν το κουτί και το ανοίγουμε μαζί. Ξεκινάμε!
John Tsoumpris (00:43)
Καλημέρα και από μένα. Καλώς σας βρήκα Νίκη και Μαρία. Είμαι πολύ χαρούμενος που θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση σήμερα για όλη την πορεία του Τζάμπολ Αγάπης τα τελευταία δέκα χρόνια. Είμαι στη διάθεσή σας να κάνουμε μια συζήτηση, να αναδείξουμε δυσκολίες, χαρά, ενθουσιασμό από τα παιδιά, από τους γονείς και ποιες είναι οι σκέψεις μας για το μέλλον.
Maria Kutrubis (00:44)
Γιάννη καλώς ήρθες.
Νίκη Μπενετάτου (01:09)
Χαιρόμαστε και εμείς που είσαι μαζί μας. Λοιπόν, θα ξεκινήσουμε. Γιάννη, αν είχες πέντε λεπτά για να πεις την ιστορία σου από την αρχή μέχρι σήμερα, ποια θα ήταν;
John Tsoumpris (01:19)
Θα έλεγα ότι κυρίως η πορεία μου είναι μέσα στον αθλητισμό και από τα παιδικά μου χρόνια ως αθλητής αλλά και οι σπουδές μου στο πανεπιστήμιο μέσα από την Γυμναστική Ακαδημία. Και η συνέχεια ήταν μια μεγάλη πορεία στη διδασκαλία του μπάσκετ, το άθλημα το οποίο ήταν η επιλογή μου ως κι ο αθλητής αλλά και ως προπονητής να ακολουθήσω.
και όταν έκανα οικογένεια μετά το πρώτο μου παιδί ήρθε, το δεύτερο ο Μιχάλης που διαγνώστηκε στο φάσμα του αυτισμού.
Ο τρόπος που διαχειριστήκαμε όπως όλοι οι γονείς αυτό τον γεγονός, πέρασε όλα αυτά τα στάδια της αγωνίας, του φόβου, της ανάκτησης δυνάμεων για την συνέχεια και της απόφασης να αγαπάμε το παιδί μας, τον Μιχάλη, όπως και το πρώτο μας το παιδί τον Νίκο και να του παρέχουμε ότι μπορούμε σε μια περίοδο που ήταν πριν από περίπου 16 χρόνια που ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια.
για να πορευθούμε στη ζωή. Το μπάσκετ ήρθε πολύ σύντομα στη ζωή του Μιχάλη. Από δύο-τριών ετών άρχισε να έχει μπασκέτα στο δωμάτιο και να βάζει τα πρώτα του καλάθια. Και σίγουρα όλη η ζωή μέσα στο σπίτι ήταν γύρω από αυτό το άθλημα. Είτε τηλεοπτικά, είτε... Παίρνοντας εγώ τα παιδιά μαζί μου σε προπονήσεις των ομάδων με τις οποίες είχα συνεργασία.
Και στη συνέχεια κλείνοντας αυτή την πορεία, βλέποντας πάρα πολλά κενά στη συμπερίληψη των παιδιών μας, κυρίως στον εκπαιδευτικό αλλά και στον κοινωνικό τους χώρο, σε μια βραδιά το 2016, πήρα την απόφαση μέσα από το άθλημα του μπάσκετ να αλλάξω τελείως πορεία και να προσπαθήσω αυτά που μου έδινε ο Μιχάλης όταν παίζαμε μαζί μπάσκετ να τα μοιραστώ και με άλλα παιδιά.
Ξεκινώντας από τους συμμαθητές του στο Δημοτικό Σχολείο για Παιδιά με Αυτισμό Πειραιά. Μια ομάδα 8 αξιαγάπητων παιδιών ήταν η πρώτη διδασκαλία του Τζαμπολ Αγάπης και σήμερα μετά από 10 χρόνια πρέπει στατιστικά να έχουμε ξεπεράσει τα 400 παιδιά σε όλη τη χώρα. Και συνεχίζουμε.
Maria Kutrubis (03:42)
Ποιος είναι ο Γιάννης όταν δεν είναι ο μπαμπάς ενός παιδιού με αυτισμό;
John Tsoumpris (03:47)
Όταν δεν είμαι σε αυτήν την πορεία, έχω τη χαρά να είμαι από πολύ νωρίς, από το 1997, σε ένα υπέροχο σχολείο εδώ στον Πειραιά, στο οποίο ήμουν και μαθητής παλαιότερα, στο Θεμιστοκλή, τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια Θεμιστοκλής, που έχουνε μια πορεία 70 ετών πέρυσι στο χώρο της εκπαίδευσης.
και οι άνθρωποι του σχολείου, οι ιδρυτές του σχολείου και οι ιδιοκτήτες στηρίζουν τον Τζάμπολ Αγάπης με όλες τις δυνάμεις. Γι' αυτό τον λόγο και από το σχολείο που είμαι ξεκίνησε ένα κίνημα μαθητών Λυκείου φέτος για πρώτη φορά, εθελοντισμού για να έρχονται να παίζουν με τα παιδιά μας. Και αυτό επεκτάθηκε και σε άλλα ιδιωτικά σχολεία της Αττικής. Τόσο να έρχονται αυτά τα παιδιά...
πάντα με τις συγκατάθεση των γονέων τους σε προπονήσεις του Τζάμπολ Αγάπης όπου υπάρχουν τμήματα στις γειτονιές της Αττικής αλλά και σε ένα πρόγραμμα που ξεκινήσαμε ξανά φέτος για δεύτερη συνεχή χρονιά συνύπαρξης σε πρωινή δραστηριότητα σχολείων ειδικής αγωγής με σχολεία τυπικά είτε είναι Δημοτικό είτε είναι Γυμνάσιο είτε είναι Λύκειο.
Πριν λίγες μέρες ολοκληρώσαμε την πρώτη φάση του προγράμματος με 22 σχολεία και τη στιγμή που μιλάμε σήμερα γιατί κάθε μέρα το τηλέφωνο χτυπάει και από ένα σχολείο που θέλει να δηλώσει συμμετοχή έχουμε φτάσει για την περίοδο μέχρι τα μέσα του Μαΐου στη συμμετοχή 44 σχολείων. Ένας μεγάλος αριθμός και ελπίζουμε μετά και από τη φετινή σχολική περίοδο αυτό να αποτελέσει
πλέον ένα πολύ σημαντικό στοιχείο να αγκαλιαστεί και να υποστηριχτεί γιατί σίγουρα χρειάζονται περισσότεροι εκπαιδευτικοί και άνθρωποι εξιδικευμένοι στο χώρο και η χρηματοδότηση τους απαιτεί στηρίξη από το αρμόδιο Υπουργείο Παιδείας Θρησκευμάτων και Αθλητισμού. Αυτός είναι ο Γιάννης Πέρα τον Τζάμπολ Αγάπης. Λίγες είναι οι στιγμές που δεν ζω πλέον χωρίς τον Τζάμπολ Αγάπης στο μυαλό μου.
γιατί είναι τέτοια η αγάπη των παιδιών και των οικογενειών τους και είναι μια όμορφη υποχρέωση και ευθύνη να κάνεις το καλύτερο για αυτά τα παιδιά.
Maria Kutrubis (06:07)
Είνησαν!
Νίκη Μπενετάτου (06:07)
Όταν ακούμε
Γιάννη Τσουμπρή συνδυάζουμε Τζάμπολ Αγάπης Πάνε μαζί! Λοιπόν Γιάννη πως άλλαξε η εικόνα που είχες για τη ζωή όταν ήρθε η διάγνωση του γιου σου;
John Tsoumpris (06:19)
Ναι ήταν, μια ξαφνική αλλαγή όλων των σχεδίων όλων.
των σκέψεων για τον προγραμματισμό της πορείας που έχεις κάνει για την οικογένεια και για την επαγγελματική σου πορεία. Για μένα ήταν πολύ... ξαφνική όλη αυτή η περίοδος. Προετοιμαζόμουν να πάρω πολύ ενεργά μέσα και από την πορεία μου ως συγγραφέας βιβλίων καλαθοσφαίρησης, γιατί από πολύ νωρίς μου άρεσε να καταγράφω πρωτότυπα σχέδια προπόνησης που έκανα στις μικρές ηλικίες.
και αυτά αναγνωρίζονται και από ανθρώπους εκτός της χώρας μας. Και είχα αποφασίσει ότι κάποια στιγμή, μεγαλώντας και τα παιδιά και θα έχω τον χρόνο, παίρνοντας τα και μαζί μου, να συνεργαστώ με ομάδες του εξωτερικού. Όλα αυτά βέβαια τα σχέδια ανατράπηκαν εκείνη τη μέρα.
γιατί έπρεπε να γεμίσουμε με δυνάμεις.
τη ζωή μας για να μπορέσουμε να πορευθούμε σε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό και άγνωστο. Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε κάποια γνώση τι είναι αυτισμός, τι πρέπει να κάνουμε σε ένα παιδί με νοητική υστέρηση, πώς θα αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που είχαμε αρχίσει να βλέπουμε πριν τη διάγνωση, γι' αυτό και κάναμε όλη την προσπάθεια να δούμε τι συμβαίνει, έχοντας και την εμπειρία ενός παιδιού που δεν ήταν στο φάσμα.
Η συνέχεια, όπως καταλαβαίνετε, όλοι και έσυ Νίκη, που είσαι και γονέας.
σε αυτή την κατάσταση βρήκες μέσα σου δυνάμεις που δεν πίστευες ότι έχεις, ότι είναι κάτι μαγικό ταυτόχρονα να προσπαθείς να ξεπεράσεις το εμπόδιο της στεναχώριας και να το κάνεις δύναμη για να δημιουργήσεις χαρά και συνέχεια. Δηλαδή να μην έρχεται το βράδυ στη ζωή σου και να πέφτεις ψυχολογικά, την άλλη μέρα όμως να ξεκινάς με το φως του ήλιου και να λες πάμε μια καινούργια μέρα.
Πάμε να τις ζήσουμε όσο πιο όμορφα γίνεται.
Maria Kutrubis (08:20)
Τέλεια, το είπες. Έτσι ακριβώς είναι. Τι ήταν αυτό που σε τρόμαξε περισσότερο τότε και αν ισχύει ακόμα.
John Tsoumpris (08:28)
Με τρόμαξε το πρώτο πράγμα που μου είπε ο γιατρός στο Παίδων ότι θα πρέπει ο αδερφός του ο Μιχάλης, ο μεγαλύτερος μου γιος, ο Νίκος, όταν θα έρθει η δικιά του η στιγμή να κάνει οικογένεια και να αποκτήσει παιδί, να τα γνωρίζει όλα αυτά και να προετοιμάζεται στην πιθανότητα και εκείνος να αποκτήσει ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού. Και επίσης με τρόμαξε το πώς θα μεγαλώσει ο μεγάλος ο γιος.
Μέσα σε ένα περιβάλλον τελείως διαφορετικό προσαρμοσμένο στο πώς θα είμαστε καλοί γονείς και για τον Μιχάλη με αυτή την ιδιαιτερότα και όλη αυτή η προσπάθεια στέφθηκε με, μπορώ να πω με περισσότερη αγάπη και όχι επιτυχία με περισσότερη αγάπη περισσότερες οικογενειακές στιγμές δυνατές. Με τρόμαξε ότι στην πορεία έβλεπα οικογένειες που είχαν και εκείνες παιδί με αυτισμό
ότι δεν μπορούσαν να το διαχειριστούν και οι δύο γονείς κάποιες φορές η ένας από τους δύο. Συναντούσα πολλές οικογένειες που είτε η μητέρα είτε ο πατέρας είχανε το βάρος αυτό. Εμείς καταφέραμε να στηρίξουμε ένας στον άλλο. Και σήμερα να βλέπουμε τον Μιχάλη στα δεκαεννιά του να προσπαθεί να βρει τον δικό του δρόμο στη ζωή.
Σπουδάζει ακόμα στο Εεεκ Πειραιά με εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς που μας βοηθάνε πάρα πολύ. Σίγουρα το μαθησιακό είναι κάτι το οποίο δεν θα μπορέσουμε να το βελτιώσουμε τόσο όσο θα μπορούσε να είναι λίγο πιο υποστηρικτικό και για εκείνον. ο Μιχάλης πλέον που μέχρι πέρσι δεν το έχει το στο μυαλό του ότι
Αν δεν υπήρχε εκείνος, δεν θα υπήρχε τον Τζαμπολ Αγάπης. Οπότε, καμιά φορά που γκρίνιαζε, μα γιατί τόσες εκδηλώσεις, γιατί τόσες προπονήσεις, τώρα μόνος το πρωί με ρωτάει, πού έχουμε προπόνηση σήμερα, πού θα πάμε, πού θα είμαστε Σαββατοκύριακο, πότε θα πάμε στα Ιωάννινα, πότε θα πάμε στο Ηράκλειο, πότε θα πάμε Θεσσαλονίκη; Γιατί εκεί που πηγαίνει, εισπράττει την αγάπη όλων των γονέων, από όλες τις οικογένειες.
Καμιά φορά τον πειράζω έχεις γίνει ο star του Τζάμπολ Αγάπης και εμένα με έχεις βγάλει από το προσκήνιο. Όχι ότι ήθελα να είμαι, πραγματικά δεν. Είμαι, αν το συζητήσουμε και αυτό, είμαι κάθετα αντίθετος σε οποιαδήποτε πορεία, οποιαδήποτε γονέα προσπαθεί μέσα από αυτό το κομμάτι της περιπέτειας της ζωής να λειτουργήσει με τελείως διαφορετικό χαρακτήρα. Το σέβομαι βέβαια, είναι η επιλογή του καθενός να...
αντιμετωπίσει όπως θέλει εκείνος την κατάσταση και να πορευθεί. Αλλά εγώ δεν θέλω να ταυτίζουμε σαν Γιάννης ότι το Τζάμπολ Αγάπης είναι του Γιάννη δεν θέλω αυτό. Το Τζάμπολ Αγάπης είναι πάνω απ' όλα των παιδιών και των γονέων τους. Και μετά είναι η δικιά μου η πορεία μέσα σε αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (11:21)
Πότε κατάλαβες ότι ο αυτισμός δεν είναι κάτι να διορθωθεί αλλά κάτι να συνυπάρξει.
John Tsoumpris (11:27)
Πιστεύω ότι το ένιωσα πολύ νωρίς. Γιατί εκείνη την περίοδο που έμαθα για τον Μιχάλη, ήμουν περίπου δέκα χρόνια εκπαιδευτικός και λίγα περισσότερα χρόνια προποντής μπάσκετ. Μου ήρθαν στο μυαλό περιπτώσεις παιδιών που από ότι κατάλαβα ήταν και αυτά στο φάσμα του αυτισμού είτε ως μαθητές μου, είτε ως παίχτες μου στο μπάσκετ.
Και εκεί συνειδητοποίησα ότι από αυτά τα παιδιά που κάναμε πολύ προσπάθεια και μέσα στον μπάσκετ των ομάδων που εργαζόμουνα είτε στο σχολείο δεν είχαμε βελτίωση αλλά τουλάχιστον κάναμε τα παιδιά να αισθάνονται όμορφα ως μέλη της ομάδας. Εκεί λοιπόν κατάλαβα ότι ο αυτισμός είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε.
Και τελικά δεν είναι κάτι
να πεις να απογοητευτείς πλήρως απλά πρέπει να αποφασίσεις να συμπορευτείς και να δεις πόσο διαχείριση πρέπει να κάνεις των συναισθημάτων που πολλές φορές κακά τα ψέμματα είναι αρνητικά να μείνεις με τα θετικά και να κάνεις και το παιδί σου να νιώθει όμορφα και όχι απογοήτευση.
Άρα, καταλήγοντας αυτή τη συζήτηση μικρή για αυτό το θέμα...
Παίρνουμε δύναμη από τα παιδιά γιατί έχουν και αυτά το δικό τους τρόπο να αντιλαμβάνονται τις καταστάσεις και πρέπει να μάθουμε και από αυτά γιατί έλεγα σε μια μητέρα προχθές που κάναμε συζήτηση για το παιδί της πόση εντύπωση μου έχει κάνει ότι ο Μιχάλης μου δεν έχει κλάψει ποτέ δεν έχω δει ένα δάκρυ να φεύγει από τα μάτια του.
και τελικά, ακόμα και όταν στεναχωριέται ακόμα και όταν κάποια δυσκολία αντιμετωπίζει δεν κλαίει ποτέ. Την κάνει άμεσα χαμόγελο και προσπάθεια. Και λέω, αφού ο Μιχάλης μπορεί να μην κλαίει, να μην απελπίζεται και να προχωράει μέσα στη δυσκολία του, οφείλω εγώ να είμαι δέκα φορές πάνω σε αυτή την προσπάθεια πιο δυνατός.
Maria Kutrubis (13:37)
Μάχιμος πολύ! Γιάννη, από τη στιγμή που μπήκε ο αυτισμός στη ζωή σας, τι άλλαξε στη σχέση σου με σύζυγο, με φίλους, με το κόσμο γενικά γύρω σου, ποιοι έμειναν, ποιοι έφυγαν και τι έμαθες για το μαζί μέσα από αυτό.
John Tsoumpris (13:54)
Λοιπόν, άλλαξε όλη η ζωή, καθημερινότητα. Εγώ σιγά σιγά άρχισα να απομακρύνουμε από την προπονητική του μπάσκετ. Διότι και η συζηγος εκείνη την περίοδο ήταν εργαζόμενη εκτός κέντρου και είχε ένα τεράστιο πρόγραμμα μετακίνησης να πάει στα όρια της Αττικής.
η εταιρία που εργαζόταν. Οπότε, χωρίς να έχει και δίπλωμα οδήγησης έπρεπε να αναλάβω τις μετακινήσεις των παιδιών και κυρίως του Μιχάλη, ως προς τα κέντρα λογοθεραπείας, εργοθεραπείας να είμαι κοντά του, να τον επιστρέφω στο σπίτι. Άλλαξε λοιπόν όλη η καθημερινότητα από τριών ετών και μετά και αυτό κράτησε μέχρι την ηλικία των δεκατεσσάρων ετών όπου εκεί πλέον
δεν είχα άλλες αντοχές να συνεχίσω το πρόγραμμα Και βλέποντας πόσο καλά πήγαινε η συνύπαρξη του Μιχάλη μέσα από το μπάσκετ είπα ότι πλέον θα χρησιμοποιήσουμε το άθλημα του μπάσκετ ως κομμάτι της συμπερίληψης του Μιχάλη στην κοινωνία και άλλων παιδιών. Τίποτα δεν είναι εύκολο
για τους γονείς, διαταράσσεται όλη η ισορροπία της σχέσης και εκεί αποφασίζεις να πάρεις μια πορεία και να στηρίξεις ο ένας τον άλλο. Εγώ είμαι ευτυχισμένος που στηρίξαμε ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και σε αυτό ήταν το μεγαλύτερο στήριγμα ο γιος μου ο Νίκος που χωρίς να θέλουμε να τον βάλουμε στο ρόλο ενός δεύτεροι πατέρα ήταν ένας πολύ καλός αδερφός.
Γι' αυτό χαίρομαι όταν συναντώ παιδιά, νομίζω και η Νίκη έχει την μεγαλύτερη κόρη, που έχουν στηρίξει τους γονείς τους με όλη τη δύναμη της ψυχής και της γνώσης του μυαλού τους, γιατί είναι πάνω από όλα άνθρωποι τα μεγάλα μας παιδιά και η πορεία μέσα από την αναπηρία τελικά δημιούργησε και καλύτερος ανθρώπου για την οικογένεια και για την κοινωνία ευρύτερα.
Νίκη Μπενετάτου (16:05)
Έτσι είναι. Είναι πολύ σημαντικό να μένει δεμένη η οικογένεια και μαζί. Όταν μιλάμε για τον αυτισμό του γιου σου τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει περισσότερο ή σας δυσκολεύει περισσότερο στην καθημερινότητα του...
John Tsoumpris (16:19)
Μας δυσκολεύει αφάνταστα ότι δεν μπορεί να είναι ανερξάρτητος ακόμα και τώρα στα 19. Θέλει προσοχή από το πρωί που θα ετοιμαστεί να πάει στο σχολείο, υποστήριξη για όλη την διαδικασία. Το ίδιο και το μεσημέρι που επιστρέφει από το σχολείο. Θέλει πολύ υποστήριξη η διαδικασία του φαγητού.
Πολλά παιδιά, δυσκολεύονται με το φαγητό, είτε με τις επιλογές του είτε με τον τρόπο με το οποίο τρώνε. Εμένα ο Μιχάλης μου, ένα γεύμα που μπορεί εμείς να το λάβουμε μέσα σε δέκα λεπτά, Ο Μιχάλης το παίρνει σε δέκα δευτερόλεπτα. Τρώει με ταχύτητα. Πολλές φορές δεν μασάει την τροφή.
και μας έχει συμβεί να πνιγεί κατά τη διαδικασία του φαγητού. Οπότε ποτέ δεν τον αφήνουμε μόνο του να φάει. Και εφαρμόζουμε τις τεχνικές επειδή γνωρίζω και πολλές βοήθειες. Είναι ένα απλό βήξιμο που πρέπει να το πιέσουμε να κάνει για να γίνει απόφραξη του πνιγμού, είτε εφαρμόζουμε άλλες τεχνικές. Τρεις φορές μας έτυχε αυτή η κατάσταση. Λοιπόν, αυτό είναι το κομμάτι που ο Μιχάλης θέλει συνέχεια έναν άνθρωπο μαζί του.
Πρέπει σε αυτά τα 19 χρόνια του ζωής του να έχει μείνει ο Μιχάλης μόνος του.
Ελάχιστα λεπτά. Και μία-δύο φορές τον έχουμε πείσει να φύγει από το σπίτι να πεταχτεί μέχρι το σούπερ μάρκετ για να πάρει μια σοκολάτα, ένα κρουασάν. Πάντα με τηλεφωνική συνεννόηση με τους ανθρώπους του καταστήματος, προσέξτε ερχεται ο Μιχάλης, να είστε προετοιμασμένοι. Να του δώσετε τα ρέστα. Είναι πολύ άσχημο αυτό. Ακόμα δηλαδή και τώρα που το συζητάω είναι η καθημερινή...
ανάγκη του Μιχάλη να είναι κάποιος κοντά του, το λέει και ο ίδιος. 'Εμένα ποιος θα με προσέχει τα απόγευμα;', είναι η ερώτηση. Την Κυριακή ποιος θα με προσέχει;', πολύ σπάνια να πει, θέλω να μείνω μόνος μου, Αυτή είναι μια μεγάλη δυσκολία της καθημερινότητας, ότι ο Μιχάλης χρειάζεται...
την υποστήριξη ότι κάποιος είναι έστω και στο διπλανό δωμάτιο. Δεν ξέρω εσύ Νίκη αν ο Πάρης μένει κάποιες στιγμές μόνος στο σπίτι.
Νίκη Μπενετάτου (18:28)
Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούμε να μένει κάποιες φορές όχι όμως για να φάει και εμείς το έχουμε αυτό. Ο Πάρης αυτό που λές, τρώει με μεγάλη ταχύτητα και κάποιες φορές τα κατεβάζει αμάσητα. Οπότε στο φαγητό πάντα προσπαθούμε να είμαστε δίπλα του και του υπενθυμίζουμε συνέχεια Πάρη μου πιο άργα, Πάρη μου μασάμε, Πάρη μου το κόβουμε.
John Tsoumpris (18:33)
Μμμμμ
Εν.
Εγώ μπορώ να σου πω πέρυσι, έκανα και ένα πείραμα. Τον ξεκίνησα φεύγοντας από την πόρτα του σπιτιού επειδή το σχολικό, λόγω ότι ήμαστε σε ένα στενό δρόμο του Πειραιά έρχεται στην κεντρική πλατεία και τον παραλαμβάνει σε μια απόσταση περίπου 50 μέτρα. Μια μέρα που βγήκαμε από το σπίτι πέρσι είπα, ΄'Αχ, Μιχάλη μου χτύπησε το πόδι μου στις σκάλες, δεν μπορώ να περπατήσω, θα πας μόνο στο σχολικό, γιατί αν δεν πας μόνος σου θα το χάσεις.' Με πολύ φυσικό τρόπο,
Νίκη Μπενετάτου (18:51)
Αλλά με δυσκολία.
John Tsoumpris (19:19)
Δεν είχα πει τίποτα στη συνοδό τρόμαξε, η συνοδός που τον είδε να περιμένει μόνος του. Και με πήρε τηλέφωνο. Της εξήγησα ότι αυτό θα το κάνουμε κάποιες φορές κατά την πορεία της σχολικής χρονιάς ή θα μου τον φέρνει και εγώ κρυβόμουν στην γειτονική καφετέρια για να μην με βλέπει, να δω αν θα πάει σπίτι, αν θα χτυπήσει το κουδούνι, αν θα ανοίξει την πόρτα. Δυστυχώς, το σταμάτησα αυτό γιατί παρατηρήσα ότι ο Μιχάλης, τις περισσότερες φορές, δεν παρατηρεί τον δρόμο όταν τον περνάει
δεν μπορεί να προσανατολιστεί ποια είναι η κατεύθυνση των αυτοκινήτων, αν είναι από αριστερά ή αν είναι από τα δεξιά. Και αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο και δεν θέλω να βιώσω κάτι πολύ δυσάρεστο. Οπότε και ο ίδιος κάποια στιγμή μου είπε, μου αρέσει η παρέα να πηγαίνουμε μαζί το πρωί στο σχολικό Έχουμε φτιάξει μια ρουτίνα για αυτό, μια ρουτίνα αγάπης. είχα αναλύσει και σε ένα σεμινάριο πέρυσι.
που με είχαν καλέσει να μιλήσω για τον Μιχάλη. Και το σεμινάριο ήταν με την κεντρική ιδέα ¨Ποτε πρέπει να είμαι πίσω από έναν αυτιστικό, πότε να είμαι δίπλα του και πότε να είμαι μπροστά του, να προηγούμε.¨ Και ήταν πολύ ωραίο θέμα. Φανταστείτε ότι γι' αυτό κράτησε δύο ώρες θεωρητικά και μία ώρα πρακτικά. Γιατί κατεβήκαμε και περπατήσαμε στην Ομόνοια με τον Μιχάλη και από πίσω μας ακολουθούσαν οι εκπαιδευόμενοι για να δουνε...
Maria Kutrubis (20:25)
ωραία!
John Tsoumpris (20:39)
Τι πρέπει να κάνω σε ένα φανάρι. Τι πρέπει να κάνω όταν το πεζοδρόμιο είναι εντάξει, είναι άνετο, αλλά όταν είναι στενό ή έχει τρύπες ή έχει κάποια χαμηλά μπαλκόνια ενδεχομένως, που μπορεί να χτυπήσει το κεφάλι του γιατί είναι και ψηλό παιδί. Οπότε τους ανέλυσα τις φάσεις στις οποίες εγώ πρέπει να προηγούμαι για να προλαβαίνω κινδύνους ή πρέπει να είμαι δίπλα του για να απολαβάνω την παρέα του ή πρέπει να είμαι πίσω του γιατί του έχω εμπιστοσύνη.
ότι θα διαγνώσει τις εικόνες που βλέπει μπροστά του και θα πορευθεί σωστά. Ήταν πολύ ωραίο σεμινάριο.
Maria Kutrubis (21:13)
Ασφάλεια.
Νίκη Μπενετάτου (21:16)
Η Μαρία Γιάννη έχει καταφέρει, ο γιος της που είναι 26 χρονών είναι αυτόνομος. Μαρία θες να μας πεις.
Maria Kutrubis (21:24)
Εμένα
έχει σύνδρομο Prader-Willi. Πήραμε τη διάγνωση στο πρώτο μήνα που γεννήθηκε και με πολύ πρώιμη παρέμβαση και πολύ επίμονη εκπαίδευση, συν άλλα τρία αδέρφια. Άρα βλέποντας τι έκαναν τα αδέρφια απλώς τα δοκίμαζε και εκείνος.
John Tsoumpris (21:27)
Εεε.
Maria Kutrubis (21:40)
Η ερώτηση που θέλω να κάνω στο Γιάννη, γιατί είναι κάτι που κάνω στους γονείς, όταν τα παιδιά είναι λιγότερο αυτόνομα, πιστεύετε, ότι πραγματικά τα παιδιά δεν έχουν την ικανότητα αυτονομίας ή είναι φόβοι μας που μπαίνουν στη μέση και φοβόμαστε εμείς να αφήσουμε λίγο το περιθώριο. Γιάννη, τι πιστεύεις?
John Tsoumpris (22:00)
Έχω βιώσει και τον φόβο, ως συναίσθημα, αλλά νομίζω ότι αυτό που έχει περισσότερη αξία είναι η εκπαίδευση του παιδιού. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα φτάσουμε και σε αυτή την επιτυχία. Απλά θέλει πολλή υπομονή, πάρα πολύ υπομονή.
Maria Kutrubis (22:21)
Και επαναλήψεις.
John Tsoumpris (22:22)
και
επαναλήψεις και ξανά, όπως κάνουμε και στον μπάσκετ και στην προπόνηση, δεν μπαίνει το καλάθι από την πρώτη μέρα. Χρειάζεται επαναλήψεις, η προσπάθεια και πιστεύω ότι κάποια στιγμή, βλέποντας και τις ικανότητες του Μιχάλη σε πράγματα που τους δίνει πάρα πολύ σημασία, όπως είναι η τακτοποίηση των βιβλίων ή των αντικειμένων στα ράφια, στη λεπτομέρεια μην ξεφεύγει κανένα, ή...
ικανότητα του να ανοίγει τις ηλεκτρικές συσκευές και να ανιχνεύει κανάλια τηλεοπτικά που θέλει να δει ή να κατεβάζει προγράμματος στον tablet με παιχνίδια που μόνο αυτά τον ενδιαφέρουν ή να θυμάται από μια ομάδα όλο το επιτελείο ποιος είναι προπονητής, ποιος είναι βοηθός προπονητή, ποιοι παίχτες παίζουν, ποιος είναι ο γιατρός, ποιος είναι υπεύθυνος τύπου. Να τους ξέρει όλους απέξω και ανακατωτά, αυτό δείχνει.
τις ικανότητες που υπάρχουν και μας δημιουργεί, πέρα από το φόβο που είπες, Μαρία, την ευθύνη να υποστηρίξουμε αυτές τις δυνατότητες.
Την τρίτη που μας πέρασε αυτή την εβδομάδα...
με κάλεσε ένα δημοτικό σχολείο του Πειραιά. εκτάκτος, όχι για δράσεις συνεκπαίδευσης, αλλά για να μιλήσω στα παιδιά και να τους παρουσιάσω ποια είναι η διδασκαλία του Τζάμπολ Αγάπης, πόσο έχουμε αλλάξει τα ασκησιολόγια στο μπάσκετ. Ο Μιχάλης ήθελε να έρθει μαζί. Όπως κάθε φορά, το βράδυ έστειλα μήνυμα στη συνοδό, ο Μιχάλης θα έχει ρεπό αύριο, τον πήρα μαζί.
Ήρθε ο Μιχάλης στο δημοτικό σχολείο και η πρώτη σκηνή πολύ ομορφή που διαδραματίστηκε, τα παιδιά ήταν στον διάλειμμα εκείνη την ώρα, πήρε μια μπάλα, και άρχισε να πετυχαίνει καλάθια. Φανταστείτε τώρα, 150 παιδιά δημοτικού, κάνανε ένα τεράστο κύκλο και τον επεφημούσαν για τα καλάθια που έβαζε. Το τι χαμόγελο είχε και τι χαρά ότι αυτός είναι ένας αστέρας του μπάσκετ και αυτοί είναι όλοι φίλαθλοι μου, με αποθεώνουν.
Δεν έκανε τίποτα άλλο. Μετά κάθισε σε μια καρεκλίτσα με υπομονή και περίμενε να τελειώσω εγώ τη διδασκαλία των παιδιών. Αυτό που ήταν πολύ εντυπωσιακό την Τρίτη είναι ότι τα παιδιά της Έκτης Δημοτικού, εκτός προγραμματισμού, όταν τελειώσαμε τις ασκήσεις, μου ζήτησαν να πάω στη τάξη και να μου πάρουν συνέντευξη..
Ήταν απίστευτες οι ερωτήσεις. Μου είπε ο δάσκαλος ότι δεν είχαν κάνει ιδιαίτερη προετοιμασία. Μου είχαν κάνει μόνο ζωγραφιές. Και προέκυψε από δύο-τρία παιδιά που είπανε, μη φύγει ο κύριος Γιάννης να έρθει να μιλήσουμε στην τάξη. Και οι ερωτήσεις που μου έκαναν ήταν τόσο πολύ όμορφες, τόσο στοχευμένες. Ήθελαν πραγματικά να μάθουν... όπως κάνουμε τώρα εμείς, πώς είναι η καθημερινότητά μου.
Maria Kutrubis (24:47)
Τι λες τώρα...
John Tsoumpris (25:08)
Τι δυσκολίες έχω αντιμετωπίσει με τον Μιχάλη, πόσο πολύ τον αγαπώ, αν μπορούν να έρθουν να παίξουν με τα παιδιά του Τζάμπολ Αγάπης, προπονήσεις τι είναι αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο, με μία εικόνα προσωπού, πάρα πολύ ώριμη των παιδιών, δηλαδή παιδιά που λέμε ότι είναι πολύ δύσκολη κοινωνία μας και καμία φορά μπορεί να κοροιδέψουν τον άλλο λέγοντας ε, εσύ είσαι ΑμεΑ, είσαι ανάπηρος, έχεις αυτισμό ρε.
Εεε... Ήταν απίστευτη η συζήτηση αυτή. Ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες της πορείας των δεκα ετών του Τζιάμπολ Αγάπης. Και ήταν και ο Μιχάλης μέσα και άκουγε τη συζήτηση. Και αυτό ήταν επίσης πολύ ομορφό. Ότι είχε την υπομονή να ακούσει όλη αυτή τη συζήτηση.
Maria Kutrubis (25:50)
Πολύ όμορφα.
Και τα παιδιά είναι αυθόρμητα, είναι ωμά στις ερωτήσεις τους, δεν έχουν φίλτρο σαν και εμάς και αυτό είναι το ωραίο.
John Tsoumpris (25:59)
Θέλω να σας πω ότι εδώ και 3 χρονια ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής είμαι στο Λύκειο Γιατί ήταν πιο ευέλικτο το πρόγραμμα του Λυκείου ώστε να μπορώ να κάνω δράσεις με τα άλλα σχολεία.
Έχουμε μια μεγάλη επιτυχία. Είναι αυτό που λέω στο Υπουργείο 'Δώστε μου τη δυνατότητα να πάω σε περισσότερα σχολεία. Όχι με προγράμματα που είναι τυποποιημένα, αλλά με ένα πρόγραμμα που είναι ανθρώπινο.' Και τα συμπεράσματα που έχουμε συλλέξει και τα στοιχεία μας οδηγούν άμεσα από το πρώτο δευτερόλεπτο που θα μπουν τα παιδιά στο γήπεδο μαζί να παίξουν, μέχρι και όταν φύγουμε, σε ένα αποτελέσμα που το χρειάζεται η κοινωνία.
Maria Kutrubis (26:25)
Και εύκολο.
Νίκη Μπενετάτου (26:26)
Με μηλήσεις.
John Tsoumpris (26:36)
Δεν χρειάζομαστε τα παιδιά που είναι βυθισμένα στην οθόνη του κινητού όλο το εικοσιτετράωρο. Δεν χρειάζομαστε να αφήνουν τα παιδιά να κρίνουν τον άλλον από τι παπούτσια φοράει, τι ρούχα φοράει, ή τα κορίτσια να βιάζονται να γίνουν ώριμες γυναίκες ενώ έχουν μπροστά τους σημαντικά χρόνια να απολαύσουν την παιδικότητα τους ακόμα. Δεν χρειάζεται να βγουν και να πιούνε δέκα μπουκάλια ποτό ή να δοκιμάσουν ουσίες. Χρειάζονται την παρέα που έχουν μεταξύ τους. Χρειάζονται να πάρουν και παιδιά με αναπηρίες να πάνε μια βόλτα με αυτά.
Ούτε να τσακώνανται και να βιντεοσκοπούν τους τσακωμούς τους Αυτό είναι που πρέπει να στοχεύσουμε όλοι. Γι' αυτό και κάνουμε τις δράσεις του Τζάμπολ Αγάπης. Εγώ, η Νίκη, εσύ, Μαρία, θα φύγουμε. Τα παιδιά μας πρέπει να μεγαλώσουν σε ένα καλύτερο κόσμο.
Αυτός είναι ο αγώνας μας. Ένας καλύτερος κόσμος για τα παιδιά μας. Και όλων των υπολοίπων γονέων είναι που κάνουν αυτή την προσπάθεια με άλλους φορείς.
Maria Kutrubis (27:30)
Γιάννη, ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο Μιχάλης και που την επικοινωνεί με εσάς αν αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία.
John Tsoumpris (27:37)
Είναι κάποιες στιγμές που ο Μιχάλης αντιλαμβάνετε ότι υπάρχει κάποια κατάσταση δική του που είναι διαφορετική.
Όταν συμβαίνει αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μπορεί να συμβεί μέσα σε τρεις μήνες, μία φορά, μπορεί μία φορά το χρόνο.
Λοιπόν, ήταν η πρώτη φορά που ο Μιχάλης έκανε μια ολόκληρη πρόταση λέγοντάς μου ένα βράδυ, ένα καλοκαιρινό βράδυ που τον έβλεπα στραχωρημένο, σπάνιο για τον Μιχάλη να είναι στραχωρημένος, και τον ρώτησα, Μιχάλη τι έχεις και μου...
Είπε, «Μπαμπά, εγώ τι έχω που δεν έχουν τα άλλα τα παιδιά και γιατί δεν είμαι σαν τα άλλα τα παιδιά». Αυτό ήταν όλη η πρόταση του Μιχάλη.
Εεεεε
Είναι μια ιστορία που τη θυμάμαι πάντα ότι τον πήρα μαζί μου στην κουζίνα, του άνοιξα τη βρύση να τρέχει το νερό πολύ γρήγορα και τον ρώτησα τι παρατηρείς τώρα στο νερό. Η απάντηση ήταν όπως την έβλεπε, τρέχει πάρα πολύ γρήγορα, μπαμπά, τρέχει πολύ γρήγορα το νερό. Μετά μείωσα την ροή του νερού, σχεδόν να πέφτει σταγόνα, σταγόνα και τώρα τι συμβαίνει με το νερό, Μιχάλη, Μπαμπά τώρα πάει πάρα πολύ αργά.
Και εκεί πάτησα επάνω αφού κατάλαβε τη διαφορά και του είπα ότι ξέρεις κάτι παιδί μου, εσύ είσαι ένα παιδί που το μυαλό του πηγαίνει έτσι σταγόνα σταγόνα και σκέφτεται τα πράγματα και αντιδράει. Κάποια άλλα παιδιά έχουν την δυνατότητα, η δικιά τους η βρύση να τρέχει πιο γρήγορα το νερό. Αλλά όλα τα παιδιά άξια είναι και τα αγαπάμε. Δεν έχει σημασία αν η βρύση τρέχει γρήγορα ή τρέχει αργά. Και τον είδα που έσκασε ένα χαμόγελο.
και τον ερώτησα εσύ τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις
Μου απάντησε, θέλω να γίνω ένα παιδί που το μυαλό του θα τρέχει γρήγορα
Όλο συγκινούμε όταν το σκέφτομαι
Ήταν η πρώτη φορά που αντιμετώπισα αυτή τη δυσκολία. Αυτό συμβαίνει κάποια βράδυ. Όπως είπα, μπορεί να τρεις μήνες, μπορεί να είναι μια φορά το χρόνο. Που δεν κοιμάται ο Μιχάλης το βράδυ. Και είμαι σίγουρος ότι αυτό σκέφτεται. Ότι κάτι τον έχεις στεναχωρήσει. Κάτι έχει αντιληφθεί και έχει τη δικιά του αγωνία.
για το αύριο και ευτυχώς το ξεπερνάει τώρα και κοιμάται μετά, επανέρχεται σε μια ισορροπία. Δεν ξέρω εσείς με τα παιδιά σας αν έχετε κάποια τέτοια συζητήση, σας έχουν ρωτήσει τι συμβαίνει. Δεν ξέρω.
Maria Kutrubis (30:39)
Εννοείται
και ρωτάνε. Και μένα, αρκετές φορές. Η συζήτηση, Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και εμείς. Δείχνω τα παραδείγματα ένας άνθρωπος, όχι μόνο το χρώμα του δέρματος μας, η ιδιότητα μας Ένας είναι σούπερ αθλητής, ένας είναι σ'ένα υπολογιστή όλη μέρα. Η διαφορετικότητα που υπάρχει.
John Tsoumpris (31:00)
Την Τρίτη που ξεκίνησα την προπόνηση στα παιδιά, επειδή νομίζουν τα παιδιά του δημοτικού σχολείου κυρίως, ότι όταν θα πάω, θα έρθει ένας κύριος που είναι ψηλός, που κάνει μπάσκετ, ότι θα μας βάλει να παίξουμε διπλο ,μονό, καλάθια. Τους εξηγώ ότι όλη η προπόνηση που θα συμμετέχουν είναι τελείως διαφορετική και τροποποιημένη ώστε να μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα όλα τα παιδιά, και τα αγόρια, λέω και τα κορίτσια.
Δεν έχει σημασία η διαφορετικότητα του φύλου και παιδιά που δεν έχετε παίξει ποτέ μπάσκετ θα κάνετε παιχνίδια που έχουν σχέση με το άθλημα. Γιατί όταν μια ομάδα θέλει να είναι πρωταθλητρία και να κερδίζει στα παιχνίδια δεν χρειάζονται μόνο οι παιχτες που είναι αστέρες και βάζουν σαράντα, πενήντα πόντους. Χρειάζονται και οι παιχτες που μπορεί να πάρουν ένα rebound, μπορεί να πετύχουν μόνο ένα καλάθι και αυτό να είναι το καλάθι της νίκης.
Aλλά όλοι μαζί, οι πόντοι αθρίζονται και κάνουν το αποτέλεσμα. Οπότε είπα στα παιδιά, αν κάποιο παιδί από την ομάδα του, του σχολείου δεν έχει βάλει ποτέ καλάθι, είναι ευκαιρία σήμερα, εσείς που ξέρετε μπάσκετ, να βοηθήστε να βάλει το πρώτο του καλάθι. Και να τον χειροκροτήστε γι' αυτό. Και επίσης είναι πολύ σημαντικό, όταν τελειώνει ένα παιχνίδι
αμέσως να κάνετε αγκαλιά και η ομάδα που κέρδισε και η ομάδα που δεν κέρδισε ο ένας τον άλλον γιατί είχατε την χαρά να συμμετέχετε στο παιχνίδι και στο τέλος το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σημασία.
Maria Kutrubis (32:30)
Και η ευκαιρία που δίνετε στο Μιχάλη να εμπνέει ανθρώπους και παιδιά, όχι μόνο παιδιά και ενήλικες, εκατό ταχύτητες να είχε σαν άνθρωπος, τέτοια έμπνευση δεν θα έφερνε. Και τέτοιο impact. Και τέτοια δυνατότητα αλλαγής.
John Tsoumpris (32:38)
Αχα.
Νίκη Μπενετάτου (32:47)
Ναι.
Maria Kutrubis (32:48)
Αλλά η αλήθεια είναι όλοι οι άνθρωποι, όχι μόνο Μιχάλης, όλοι οι άνθρωποι είναι σημαντικό να νιώθουμε το ανήκω. Και για να ανήκω πρέπει να μοιάζω με τον άλλον. Αυτό είναι. Τα παιδιά μας και ειδικά στην εφηβεία, αυτό είναι το βασικό που νιώθουνε. Σκέφτομαι το προγούμενο αυτό, ήταν πολύ βαθύ.
Νίκη Μπενετάτου (33:04)
Λοιπόν, θα πάμε λίγο τώρα πιο στοχευμένα στο Τζάμπολ Αγάπης. Πώς γεννήθηκε η ιδέα, μπορεί να το έχεις ξαναναφέρει, αλλά να το πούμε ξανά για τους ακροατές.
John Tsoumpris (33:17)
Η φιλοσοφία είναι ότι μία μπάλα μπάσκετ ενώνει τα παιδιά και τους νέους πλέον. Γιατί τα παιδιά μεγαλώσανε τα προδεκαετίας και παίζουν ακόμα Τζάμπολ Αγάπης. Γεννήθηκε από μία συζήτηση που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2016 στο Ίδρυμα Λασκαρίδης στο Πασαλιμάνι όπου εκεί είδαμε μία ταινία, την Κλεψίδρα, αν θυμάμαι καλά τον τίτλο και δεν το ξεχνάω.
μια μικρή ταινία, μικρού μήκους, μάλλον ταινία, της ΕΡΤ που έδειχνε την ζωή ενός ανθρώπου ενήλικα με αυτισμό περίπου 30 ετών, σε κάποιο σημείο της Αθήνας. Και από το πώς όλη η οικογένεια εκείνη την περίοδο υποφέρει από αυτή την κατάσταση, δεν τη διαχειρίζεται καλά, ο άνθρωπος αυτός είναι κλεισμένος μέσα στο σπίτι, και τελειώνει η ταινία με ένα πολύ ομορφό.
ευτυχισμένο τέλος όπου ο άνθρωπος αυτός με τον αυτισμό παρατηρεί από το παράθυρο του σπιτιού ότι κάποιος ανεβαίνει στη μοτοσυκλέτα την υπερπολυτελή μοτοσυκλέτα, ενός γείτονα και δεν είναι ο ιδιοκτήτης και βάζει τις φωνές και χτυπιέται, αποτέλεσμα να ξεσηκώνεται όλη η γειτονιά και ο κλέφτης να φεύγει και να σώζεται η μοτοσυκλέτα.
Ο δε, ιδιοκτήτης της μοτοσυκλέτας, ήταν ένας άνθρωπος που πάντα διαμαρτυρώταν για την φασαρία που έκανε αυτός ο άνθρωπος με τον αυτισμό. Και κλείνει η ταινία ότι πλέον τον αγαπάει τόσο πολύ και τον παίρνει μαζί του στη μοτοσυκλέτα στο πίσω μέρος, στο πίσω κάθισμα και τον κάνει βόλτα γύρω-γύρω από την κυκλική πλατεία της περιοχής γιατί μόνο αυτή η βόλτα είναι που ικανοποιεί. Δεν θέλει να τον πάει πουθενά, πρέπει να κάνει γύρω-γύρω και κύριος με τα χέρια
Στη συζήτηση που ακολούθησε κάποιος άνθρωπος, από το Υπουργείο Παιδείας ήθελε να μας πει πόσο σημαντική είναι η συμπερίληψη των ανθρώπων και ότι έτσι πρέπει να είναι η κοινωνία στο μέλλον συμπεριληπτική. Η ερώτηση που του έκανα ήταν η εξής ότι πώς θέλεται η κοινωνία στο μέλλον να είναι συμπεριληπτική όταν τώρα τα σημερινά παιδιά είτε είναι στο γυμνάσιο, είτε στο λύκειο και στο δημοτικό μικρότερα.
Δεν έχουν ιδέα την υπάρξη των παιδιών μας Δεν γνωρίζουν κάν ότι υπάρχουν άνθρωποι με αυτισμό, με αναπηρίες, με κάποιες άλλες καταστάσεις δύσκολες από κάποια άλλα σύνδρομα. Πώς λοιπόν αυτά τα παιδιά που δεν έχουνε καμία επαφή, καμία γνώση με τα παιδιά τα δικά μας. Εσείς πιστεύετε ότι μετά το σχολείο θα ανοίξουν την αγκαλιά τους και θα τα υποδεχτύν στην κοινωνία στην οποία θα πρέπει να ζήσουν μαζί.
Μου λέει, και ο άνθρωπος αυτός τότε δεν θυμάμαι, θυμάμαι ότι δεν είχε κάτι να μου απαντήσει και έκλεισα εγώ την παρέμβαση μου στην ημερίδα ότι θα ήθελα πάρα πολύ αγαπητέ μου κύριε επειδή ο γιός μου πηγαίνει σε ειδικό σχολείο να κλείσετε το ειδικό σχολείο σας παρακαλώ πολύ να πάρετε τα παιδιά και αυτούς τους αξιόλογους εκπαιδευτικούς να τους βάλετε στο κανονικό σχολείο όλους μαζί
για να είμαστε σίγουροι ότι όταν τελειώσει το σχολείο θα έχουμε μια καλύτερη κοινωνία. Και απόρρησε ότι του ζήτησα αυτό, μα τα ειδικά σχολεία είναι απαραίτητα και πρέπει να υπάρχουν. Αυτό με στεναχώρησε πάρα πολύ, γιατί ήδη είχα πάει στην Ιταλία τρία χρόνια νωρίτερα και όταν τους είπα ότι ο γιος μου πάει σε ειδικό σχολείο, οι συνάδελφοι μου οι προπονητές στην Ιταλία απόρρισαν, που έχουμε ειδικά σχολεία στην χώρα για την εκπαίδευση των παιδιών που έχουν αυτισμό.
ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Γιατί εκεί τα παιδιά είναι σε κανονικά σχολεία. Με πλήθος ανθρώπων που υποστηρίζουν τη συνύπαρξη και τη διδάσκουν και στη καθημερινότητα. Βγαίνοντας λοιπόν από την ημερίδα το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, αφού δεν μπορούμε να καταργήσουμε τα ειδικά σχολεία, τουλάχιστον ας ιδρύσουμε
John Tsoumpris (37:00)
ένα πρόγραμμα διδασκαλίας και αυτή η μικρή ομάδα που ήδη είχαμε δημιουργήσει στο σχολείο του Μιχάλη
αποφασίσαμε να την παρουσιάσουμε στον κόσμο. Και έτσι, στις 20 Απριλίου το απόγευμα στο γήπεδο του Πειραιά, στο Σαλπέας, καλέσαμε και ανταποκρίθηκαν άμεσα τέσσερις ακαδημίες μπάσκετ
Και παράλληλα ήταν η πρώτη ευκαιρία να βάλουμε τις οικογένειες να δουν έναν αγώνα μπάσκετ με τα παιδιά τους με μια ομάδα old star από τις αντρικές τους ομάδες των συλλόγων αυτών και ο κύριος Στέφανος Τσιρηγωτάκης που ήταν τότε πρόεδρος στον Πορφύρα, του άρεσε πάρα πολύ. Του λέω κύριε Στέφανε να το ξανα κάνουμε; Βεβαίως μου λέει πρέπει να το αναπτύξεις και πρέπει να το ονομάσεις με κάποιο τρόπο αυτό το παιχνίδι που έγινε σήμερα.
Του
Και έτσι, ακριβώς από την επόμενη μέρα, θυμάμαι ότι κατέθεσα όλα τα απαραίτητα έγγραφα να αναγνωριστεί το Τζάμπολ Αγάπης ως ειδική Καλαθοσφαιρική Αγωγή και πρόγραμμα συν εκπαίδευσης.
και από τότε εντός εισαγωγικών εμπνεύτηκαν και άλλοι άνθρωποι να δημιουργήσουν.
τμήματα διδασκαλίας ειδικής καλαθοσφαιρικής αγωγής και χαίρομαι για αυτό γιατί ως Τζάμπολ Αγάπης εμείς μπορούμε να έχουμε 400 παιδιά αλλά με όλους τους άλλους φορείς στη χώρα που εμπνεύτηκαν από το Τζάμπολ Αγάπης θεωρώ ότι υπάρχουν περίπου αλλά τόσα παιδιά σε άλλους φορείς και αυτό με κάνει και αισθάνομαι πάρα πολύ όμορφα. Η μόνη δυσκολία που αντιμετωπίζω και έχω κάθε ειλικρίνεια να τη πω είναι ότι οι 9 στους 10 φορείς αυτούς που κάνουν τη
διδασκαλία. Ήρθαν στον Τζάμπολ Αγάπης, ζήτησαν να το παρακολουθήσουν, ζήτησαν να το στηρίξουν και δυστυχώς όπως συμβαίνει και με πειράζει πως συμβαίνει αυτό, αφού πήραν αυτό που ήθελαν να πάρουν από τον Τζάμπολ Αγάπης, απομακρύνθηκαν και αυτό προσδιορίστηκαν ως εμπνευστές και ως δημιουργοί μιας προσπάθειας που είναι ακριβώς η ίδια. Τέλος πάντων, αυτό είναι...
Κάτι που δεν περιμένα να μου συμβεί όταν ξεκίνησα τον Τζάμπολ Αγάπης, ήθελα να ανοίγει αγκαλιά και να μπαίνουν περισσότεροι μέσα.
Ίσως καταφέρω να το ζήσω κάποια στιγμή.
Το μεγαλύτερο συναίσθημα που θέλω από τον Τζάμπολ Αγάπης να υπάρχει σε όλους είναι η αγάπη για τα παιδιά. Όταν δεν νιώθω εγώ ως Γιάννης ότι αυτό κυριαρχεί και δημιουργεί προβλήματα και στον προγραμματισμό της διδασκαλίας, τότε καλύτερα είναι να απέχω γιατί δεν μπορώ να το διαχειριστώ σαν άνθρωπος. Έχοντας το Τζάμπολ Αγάπης στη ζωή μου, το οποίο στηρίζεται αποκλειστικά στην αγάπη και στον εθελοντισμό πάρα πολλών ανθρώπων,
Προσπαθώ και εγώ, μέσα από την παρουσίαση του σε φορείς και οι χρηματοδότες, να καταφέρνω να δω εκεί που το θέλω, σε όλη την Ελλάδα. Διότι γνωρίζω πολύ καλά πως υπάρχουν...
κονδύλια να το πω. Χρηματοδοτήσεις που πηγαίνουν σε προγράμματα.
που και αυτά έχουν την δικιά τους αξία και ανάγκη αλλά πολλές φορές δεν πηγαίνουν. Και όταν υπάρχει ένα αποδεδειγμένο έργο δεκαετίας με το Τζάμπολ Αγάπης το οποίο όποιος θέλει μπορεί να το ζήσει ανοιχτά, είναι ανοιχτές οι πόρτες των προπονήσεων μας, να το παρακολουθήσει και να δει τα οφέλη που έχουν τα παιδιά μας και οι οικογένειες τους. το θέλω να είναι σε όλη τη χώρα.
Να πούμε ότι είμαι πάρα πολύ χαρούμενος αυτήν την περίοδο.
Πολύ σημαντική δράση που έγινε πριν τα Χριστούγεννα.
Ακούγοντας ο Μιχάλης από το άλλο δωμάτιο, όταν παίζει Ολυμπιακός -Παοκ στον μπάσκετ, υπήρξε ένας παίκτης του Παοκ, Αμερικάνος, που τώρα παίζει στην Πολωνία, ο οποίος γνώρισε τον Μιχάλη στη Διεθνή Έκθεση της Θεσαλλονίκης, Ο άνθρωπος αγάπησε πολύ τον Μιχάλη και τον αγάπησε και ο Μιχάλης σε δευτερόλεπτα και όταν ο Παοκ ερχόταν να παίξει στην Αθήνα πηγαίναμε και τον έβλεπε
Πιστεύοντας ο Μιχάλης ότι αυτός ο αγώνας είναι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είπε να πάω και να δω και τον επίσης αγαπημένο του παίχτη, τον Κωστα τον Παπανικολάου τον αρχηγό του Ολυμπιακού, Να δω λέει και τους δύο παιχτες μαζί, ευκαιρία.
Δεν είναι στο Στάδιο Είρηνης και Φιλίας είναι στο Γήπεδο του Παοκ της Θεσσαλονίκης. Ε, οκ, να πάμε. Μιχαλη μου, δεν μπορούμε να πάμε. Δεν έχουμε εισητήρια αεροπορικά, Να πάμε με το αυτοκίνητο. Μιχαλη μου, είναι μακριά η Θεσσαλονίκη. Να πάμε, να πάμε, να πάμε. Θέλω να πάμε, θέλω να δω τους αγαπημένους μου παιχτες. Από αυτή τη φράση που είπε ο Μιχάλης, θέλω να δω τους αγαπημένους μου παιχτες μαζί, γεννήθηκε στιγμιαία η ιδέα
Αφού θα πάμε που θα πάμε τελικά, δε θα την γλιτώσουμε την κούραση, μήπως να βρούμε μια ευκαιρία να προβάλουμε τη φιλοσοφία του Τζαμπολ Αγάπης και ότι ενώνει τους ανθρώπους μέσα από το άθλημα.
και επικοινώνησα με την ΕΡΤ 3 και τους είπα θέλουμε να είναι στο γήπεδο αγκαλιά από τη μια μεριά με τον παίχτη του Ολυμπιακού και από την άλλη με τον παίχτη του Παοκ.
Θέλω να πω ότι αυτή η στιγμή που ο Μιχάλης τη βλέπει κάθε μέρα στην τηλεόραση στο YouTube, τη βάζει και τη ξαναβάζει την βάζει πολλές φορές, είναι γιατί τον ενδιαφέρει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζουν απλά μπάσκετ, αλλά τον αγαπάνε.
Νίκη Μπενετάτου (42:50)
Και λοιπόν...
John Tsoumpris (43:03)
Είχε μία απίστευτη ωριμότητα ότι όλο αυτό το γήπεδό με 8.500 κόσμο, χειροκροτούσε αυτή την αγκαλία τριών ανθρώπων. Και το βλέπει κάθε μέρα στην τηλεόραση, κάθε μέρα. Πριν κοιμηθεί, το μεσημέρι πριν φάει, μετά...
Maria Kutrubis (43:17)
Εκκλώσουμε.
θα ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής του. Θα ήταν από τις πιο κορυφαίες στιγμές του.
John Tsoumpris (43:26)
Εγώ ζητάω αυτές τις στιγμές και από τις ομάδες του μπάσκετ να επαναληφθούν. Δεν θέλω να μείνω μόνο στη χαρά που πήρε ο Μιχάλης μου. Κάνω αυτόν τον τεράστιο αγώνα καθημερινά, και αυτό προσπαθώ. Πρέπει όλες οι ομάδες του μπάσκετ να αποκτήσουν Τζάμπολ Αγάπης.
όχι για τις business του Τζαμπολ αγάπης, αλλά για την αγάπη και το νόημα που πρέπει να περάσεις στην κοινωνία, Και για μένα είναι πολύ σημαντικό που υπάρχουν κάποιοι, όπως και εσείς άνθρωποι που αγωνίζονται για τα παιδιά τους, υπάρχουν και άνθρωποι στο μπασκετ που αγωνίζονται για τα παιδιά μας. Που μπορεί να είναι λίγοι, αλλά καταλαβαίνουν πώς νιώθουμε. Δηλαδή, πριν από ένα χρόνο που τολμήσαμε...
Maria Kutrubis (43:48)
όραμα
John Tsoumpris (44:08)
και βγήκαν τα παιδιά του Τζαμπολ Αγαπης Θεσσαλονίκης μπροστά από τους παιχτες του Παοκ του Αμαρουσίου και είπανε μαζι τον Εθνικό Υμνο γιατί βλέπουμε ότι στο ποδόσφαιρο οι παιχτες σε μεγάλα παιχνίδια έχουν δίπλα τους παιδάκια μπροστά. Και πήραμε αυτή την εικόνα και είπαμε στον μπάσκετ εκείνη τη μέρα. Μήπως να παρουσιάσουμε και εμείς τα παιδιά μας στον Εθνικό Υμνο που έχει γίνει πλέον θεσμός στους αγώνες μπάσκετ.
και να στηθούνε και να παρουσιάσουν με τους παίχτες την υπερηφάνεια για τον εθνικό Υμνο Και έγινε. Ε δυστυχώς, αυτό... Παρότι ζήτησα εγώ εγγράφως να γίνετε κατα επανάληψη και με παιδιά των Ακαδημιών των ομάδων, όχι μόνο με τα παιδιά της ειδικής αγωγής, δεν προχώρησε καμία ομάδα, καμία ομοσπονδία Κανείς δεν πήρε αυτή τη μαγική εικόνα, να την κάνει θεσμό. Και αυτά είναι που με απογοητεύουν πολλές φορές και λέω, μα αξίζει τον κόπο τελικά;
Να πούμε ότι εδώ που βρίσκομαι στον χώρο είναι το γραφείο του Τζαμπολ Αγάπης στο θεμιστοκλειο Γυμναστηριο
Νίκη Μπενετάτου (45:09)
Είμαι πάντα.
John Tsoumpris (45:15)
για λόγους φορολογικούς και τυπικούς, έπρεπε να έχουμε έναν χώρο. Ήταν πολύ σημαντικό ότι ο δήμαρχος Πειραια ο κ. Μόραλης, σε έναν χώρο που δεν τον ήθελε κανένας, μου λέει, δεν πας εκεί στο γυμναστήριο, υπάρχει ένα γραφείο που δεν το θέλει κανείς, μήπως σου κάνει. Ξετραλάθηκα από τη χαρά μου και υπάρχουν εδώ μικρά κομμάτια αναμνήσιων από τον Τζάμπολ Αγάπης της δεκαετούς πόρειας.
Και τα ίδια συναισθήματα να ξέρετε εδώ και λίγους μήνες ψάχαμε να βρούμε σε ποιο γήπεδο θα κάνουμε προπόνηση και με ποιες συνθήκες θα κάνουμε προπόνηση. Εκτός από τις ομάδες που έχουν δικά τους γήπεδα και φιλοξούν το Τζαμπολ Αγάπης, υπάρχει μια μεγάλη ομάδα οικογενειών, περίπου 100 οικογένειες, στο στάδιο Ειρήνης και φιλίας Ήρθαν έτσι τα πράγματα και συγκυρίες που καταφέραμε φέτος τόσο με τους ανθρώπους του σταδίου οι οποίοι
Πώς να σας το πω, αν έρχονται οι γονείς με τα παιδιά μας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας οι εργαζόμενοι του σταδίου πρέπει να είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους τέτοιοι αγάπη που τους δίνουν. Δεν ξέρω ποσο καιρο θα το έχουμε γιατι θα γίνει
παραχώρηση στον Ολυμπιακό, αλλά θα πρέπει να υπάρχει και μια περίοδος ανακατασκευής του σταδίου. Έχουμε πλέον εδώ και λίγους μήνες έναν αποκλειστικό χώρο για τον Τζάμπολ Αγάπης, που έχει με πολύ αγάπη και κόπο μετατραπεί σε έναν χώρο διδασκαλίας όπως πρέπει να είναι για τα παιδιά μας και όπως πρέπει να είναι και για τα παιδιά που έρχονται για να κάνουμε συν εκπαίδευση.
Εγώ ζω καθημερινά κάθε στιγμή της προπόνησης, σαν αν είναι η τελευταία. Με την αγωνία τι θα γίνει. Αλλά είναι ένα παράδειγμα εκεί και από την πρόεδρο του στάδιου Είρήνης και Φιλίας την κυρία Τσιλιγκύρη, η οποία μεγαλώνει την αδελφούλα της με αναπηρία μόνη χωρίς να το προβάλει, και έχει και εκείνη το δικό τους αγώνα σε αυτή την προσπάθεια, κάνει τα πάντα για τα παιδιά μας.
χωρίς να προβάλλετε αυτό. Και οι άνθρωποι του σταδίου. Είναι πολύ όμορφα. Τέτοιοι χώροι, σαν το χώρο που έχουμε στον στάδιο ειρήνης και φιλίας πρέπει να δημιουργηθούν παντού. Και όχι μόνο για το μπάσκετ. Και όχι χώροι για να κάνουν τα παιδιά μόνα εδω δασκαλία να συναθλούνται. Είτε είναι ποδόσφαιρο είτε είναι κολύμβηση. Εγώ πήγαινα τον Μιχάλη και έκαναν κολύμβηση
δεν τον πήγα να κάνει θεραπευτική κολύμβηση, τον πήγα να κάνει κανονική κολύβηση. Όπως μπορεί. Δεν θέλω τα παιδιά μας να σκέφτονται κάποιοι ότι πρέπει να ακολουθήσουν μια διαφορετική διδασκαλία Μου έλεγε μια μητέρα εχθές, ξέρεις, που έχει πάει και σε άλλα προγράμματα. Ξέρεις τι μ' αρέσει, μου λεει σε σένα και στο Τζάμπολ Αγάπης. Ότι κάνεις προπόνηση χωρίς να έχεις τη φιλοσοφία, τα παιδιά μας έχουν αναπηρία. Τα πιέζεις να κάνουν κανονική προπόνηση. Έχεις προσαρμόσει βεβαια το ασκησιολογιο στις δυνατότητες τους
αλλά ρε παιδί μου νιώθω ότι πάω το παιδί μου σε μια κανονική ομάδα μπάσκετ. Και μαθαίνει, φεύγοντας από την προπόνηση, πέρα από τη χαρά που έχει πάρει έχει παίξει, ότι σήμερα έμαθε κάτι, βελτίωσε την τρίπλα του, βελτίωσε την πάσα του. Και χαίρομαι πάρα πολύ που φέρνω το παιδί εδώ, γιατί νιώθω ότι δεν το φέρνω κάπου για να κάνει κάτι ως παιδί με αναπηρία, αλλά κάνει κάτι...
κανονικό, και αυτές είναι και απαιτήσεις με τους συλλόγους που συνεργάζομαι. Δεν θα κάνουμε μπάσκετ για ΑμεΑ Θα κάνουμε μπάσκετ για τη συνύπαρξη. Με όποιες δυσκολίες έχει αυτή τη διαδικασία.
Τέλος πάντων. Ζούμε καθημερινά, πολύ όμορφες στιγμές. Γιατί τα παιδιά, είναι αυτό που λέω, μας μαθαίνουν απίστευτα πράγματα.
είτε με λόγια που θα μας πούν είτε με πράγματα που θα μας κάνουν. Είχουμε και παιδιά που δεν έχουν ομιλία και πρέπει να δούμε τα μάτια. Τι μας λένε τα μάτια, τι μας λέει το χαμόγελο, τι μας λένε τα χέρια που μου έρχονται και μου λένε να σε κάνουν αγκαλιά και με κάνουν αγκαλιά και νιώθω τόσο όμορφα. Και εγώ και εκείνα μαζί. Αυτό που θέλω πραγματικά, επειδή σας είπα για τον χώρο στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι να καταφέρουμε να τον διατηρήσουμε.
Μέσα μέσα από οποιοδήποτε
χρειάζονται την αμοιβή τους για την προσπάθεια, την εκπαιδευτική που κάνω και αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να ανταποκριθώ σ' αυτές τις απαιτήσεις, τις ανάγκες της μισθοδοσίας τους
γι' αυτό. Προσεύχομαι πραγματικά. Δηλαδή, δεν κάνω πώς ευχαίναμε καλά. Προσεύχομαι και λέω, αγαπητέ μου, Θεέ, εσύ παρακαλώ, μια χρηματοδότηση μπορείς να μου φέρεις. Ή να κερδίσω τον τζόκερ, τουλάχιστον. Να πάω τα χρήματα του τζόκερ στον Τζαμπολ Αγάπης.
Maria Kutrubis (49:59)
Και τώρα, τώρα, τώρα,
Νίκη Μπενετάτου (50:03)
Ξέρω ότι είναι
Λοιπόν, αν μιλούσες σε έναν άλλον μπαμπά που μόλις πήρε τη διάγνωση, τι θα του έλεγες χωρίς ωραιοποίηση.
John Tsoumpris (50:12)
Τι θα του έλεγα.
Θα προσπαθήσω να συνδυάσω στην απάντησή μου, όπως το σκέφτομαι τώρα, και την προπονητική μου ιδιότητα και την ιδιότητα του γονέα που πέρασα από αυτό το στάδιο. Θα του λέγα να προχωρήσει. Να προχωρήσει και να ξεπεράσει οποιοδήποτε εμπόδιο έχει μέσα στο μυαλό του. Όπως ξεπερνάμε καθημερινά τα εμπόδια πλέον σε αυτή την προσπάθεια.
είτε ως οικογενειάρχες, γονείς των παιδιών μας, είτε ως προπονητές που θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας.
Είναι Θα το πω έτσι προπονητικά είναι σαν να τον καλύτερο σου παίχτη που περιμένεις από αυτόν να σε βοηθήσει να πάρεις το πρωτάθλημα και αυτός τραυματίζεται για παράδειγμα. Και σου λέει το ιατρικό επιτελείο θα κάνει εξι μήνες αποκατάσταση. Εκεί βέβαια έχεις τη δυνατότητα να βρεις με μια μεταγραφή έναν άλλο αντικαταστάτη του. Εδώ δεν μπορείς να αντικαταστήσεις το παιδί σου. Άρα εδώ πρέπει...
να αντικαταστήσεις τις στιγμές να τις μετατρέψεις, να δώσεις έναν αγώνα.
που είναι πολύ δυσκολός.
και δεν ξέρω τελικά αν αυτές οι δυσκολίες έχουν κάποιο νόημα σε αυτή τη ζωή που ζούμε, τη μικρή. Για μένα προσωπικά και για αυτό τον γονέα θα ήθελα να του πω ότι αυτή η δυσκολία μου έδωσε την χαρά να γνωρίσω τόσους πολλούς ανθρώπους όμορφους, τόσους ευγενικούς, τόσους αληθινούς, που νιώθω πολύ τυχερός.
Είχαμε μια συζήτηση πριν από 3 χρόνια στο δημο Ραφήνας Πικερμίου. Ήταν δίπλα μου 2 μητέρες, σαν και εσάς με πολύ δυνατές, που κάνουν πολλά πράγματα και τα παιδιά στην Ανατολική Αττική
Μία ερώτηση που μου έγινε, όπως και εσύ με ρωτάς, "τι πρέπει να πω σ' έναν γονέα;" Και συνεχίζω να το λέω. Εγώ θέλω πάρα πολύ, μέσα από την εξέλιξη της επιστήμης και τις προσπάθειες που γίνονται ανά τον κόσμο.
Να βρεθεί ένας τρόπος να ζήσουμε τα παιδιά μας μια μέρα χωρίς αυτή τη δυσκολία.
Εγώ έβαλα την τεχνητή νοημοσύνη που σε όλους μας έχει γίνει ένα εργαλείο. Έβαλα φωτογραφίες του Μιχάλη από δύσκολες καταστάσεις με τον αυτισμό και την παρακάλεσα. Της ζήτησα, θέλω να μου μετατρέψεις αυτές τις φωτογραφίες, όσο μπορείς, λέω μέσα τις δυνατότητες που έχεις ως τεχνητή νοημοσύνη, να μου δείξεις τις φωτογραφίες αυτές πώς θα είναι ο Μιχάλης αν δεν έχει αυτισμό, αν δεν έχει νοητική υστέρηση.
Το αποτέλεσμα με εξέπληξε. Είδα ένα άλλο παιδί.
Θέλω πάρα πολύ να το ζήσω.
Maria Kutrubis (52:54)
Είναι συγκλονιστικό ρε Γιάννη αυτό που λες πω πω.
John Tsoumpris (52:57)
Ζεκοί,
θέλω πάρα πολύ να μην υπάρξουν άλλοι γονείς κάποια στιγμή με αυτή τη δυσκολία. Το θέλω πάρα πολυ.
Μαρία και
εσύ Νίκη και εγώ και όλοι οι γονείς είμαστε κάθε μέρα με μια τέτοια...
σκέψη από το πρωί μέχρι το βράδυ. Για το αύριο. Υπάρχει πάνω από τα μάτια μας ένα μαύρο συννεφάκι μεσα στη λιακάδα που θέλουμε να δούμε.
και θέλω αν δεν το ζήσω εγώ τουλάχιστον να το ζήσουν κάποιες άλλες, γενιές παιδιών και γονείς. να μην υπάρχει πλέον αυτή η δυσκολία ιατρικά να βελτιωθεί η κατάσταση των παιδιών μας, να είναι θεραπεύσιμη.
Maria Kutrubis (53:50)
Κοίτα όμως που ένα επεισόδιο περιγράφεις χαμογελάς, χαίρεσε λάμπουν τα μάτια σου μιλώντας για πράγματα που τα ζεις επειδή έχεις το Μιχάλη.
John Tsoumpris (54:02)
Έτσι. Έτσι.
Maria Kutrubis (54:03)
Άρα σκέψου
ότι με όλη αυτή τη δυσκολία που γεννήθηκε και όλα τα παιδιά σαν τον Μιχάλη και τα δικά μας τα παιδιά ότι τι ευκαιρίες μας έχουν δώσει να δούμε το κόσμο από μία άλλη οπτική γωνία
John Tsoumpris (54:15)
Μαρία μου, δεν ξέρω, ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι σε αυτό, απλά...
βλέποντας ποση καλοσύνη έχουν τα παιδιά μας και τη δύναμη έχουν στον αγώνα που κάνουν.
Ίσως αν δεν είχαν αυτή τη δυσκολία, να είχαν δυνάμιες να κάνουν και τον κόσμο μας ακόμα καλύτερο. Και να είναι άδικο αυτό για αυτά τα παιδιά.
Maria Kutrubis (54:37)
και αν το δίκαιο είναι ότι στη κατάσταση που είναι τα παιδιά μας να κάνουν το κόσμο διαφορετικό.
John Tsoumpris (54:44)
και πιο όμορφο.
Maria Kutrubis (54:47)
και πιο αληθινό και πιο συμπεριληπτικό
Νίκη Μπενετάτου (54:48)
Αυτό νομίζω μιλάει σε εμάς ο φόβος.
Είναι ο φόβος στα παιδιά μας να είναι καλά αφού εμείς δεν είμαστε εδώ. Γιατί όσο εμείς είμαστε εδώ, τα φροντίζουμε και τα προστατεύουμε.
John Tsoumpris (55:00)
Εγώ να
Νίκη μου για την ερώτηση που έχει γίνει από την αρχή, θέλω να πω στους γονείς που έρχονται και αντιμετωπίζουν τώρα αυτή την κατάσταση, να μην εγκαταλείψουν την προσπάθεια ποτέ και παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν για το αυριο των παιδιών μας, ποιες δομες θα τα φιλοξενήσουν μετά από μας.
ποιο οικογενειακό περιβάλλον θα συνεχίσει να είναι κοντά τους επειδή έχω και παιδιά, μέλη του Τζάμπολ Αγάπης στη Γλυφάδα ειδικά που είναι...
μεγάλης ηλικίας, είναι μια αγαπημένη ομάδα στην Γλυφάδα. Είναι περίπου 15 άνθρωποι που παίζουνε μπάσκετ με τον Τζάμπολ Αγάπης, με αξιόλογη προπονήτρια και γονείς κοντά τους, που είναι πιο μεγάλοι από μας και τα παιδιά αυτά είναι ηλικίας 30 ετών, 35, 40. Σε αυτά τα παιδιά είδα και σ'αυτούς γονείς μια εικόνα μας μετά, από δέκα χρόνια, από δεκαπέντε και βλέποντας πόσο δυνατοί συνεχίζουν και παραμένουν αυτοί οι γονείς.
που η κλεψύθρα αδειάζει σιγά-σιγά. Πόσο δυνατοί είναι, πόσο αισιοδόξοι, πόσο απολαμβάνουν ακόμα και δίνουν στα παιδιά τους κάθε μέρα ένα φιλί καινούργιο, μια αγκαλιά ακόμα. Είναι αυτό που διάβασα κάπου από μια άλλη μητέρα, την Ειρήνη που λέει, εγώ θα φιλάω και θα αγκαλιάζω τον παιδί μου όσα χρόνια και να είναι. Για να του δώσω όσα περισσότερα φιλιά και αγάπη μπορώ, τώρα που μπορώ και όταν δεν θα είμαι εδώ, όπως και όλοι οι γονείς, με όλα τα παιδιά, έτσι πρέπει να είναι.
κάποια στιγμή που δεν θα είμαστε μαζί, να έχουμε περάσει τις ομορφότερες στιγμές από αυτά που κάνουν τα παιδιά μας. Βλέπω καμιά φορά τη Νίκη που κάνει μία ανάρτηση, πόσο χαρούμενη είναι που Πάρης χόρεψε κάπου, έκανε κάτι και ξέρω πόσο όμορφα νιώθει. Χαίρομαι παρα πολύ Νίκη, που το βλέπω τον Πάρη να κάνει αυτό.
Θέλω το ξέρεις αυτό.
Maria Kutrubis (57:13)
Γιάννη, αν έλεγες κάτι στον παλιό σου αυτό πριν από 20 χρόνια, σαν Γιάννης τώρα, τι θα ήταν.
John Tsoumpris (57:21)
Κοίταξε, υπάρχουν στιγμές που μπορώ να πω ότι Γιάννη όταν ξαναβρεθείς σε αυτή την πορεία.
να ξαναδώσεις αυτών των αγώνων από την αρχή.
Θέλω να είμαι ειλικρινής. Υπάρχουν και στιγμές που δεν έχω πλέον δυνάμεις. Φαντάζομαι ότι όλες τις περνάμε αυτές. Και λέω ότι αν γύριζε 20 χρόνια πριν, δεν ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα. Καμιά φορά ίσως να λύγιζα από τις δυσκολίες και να μην ξανα έκανα αυτή την πορεία.
Θέλω να είμαι ειλικρινείς. Έχω βιώσει αυτές τις σκέψεις. Είναι ένας φίλος μου γονέας που έχει το παιδί του στο Χολαργό. Έχει βγάλει και ένα υπέροχο βιβλίο. Για το παιδί του που έχει αυτισμό, για τον Νίκο του. Και...
Καμιά φορά λέω ότι θα πρέπει να κάνω και περισσότερα.
Τώρα ξέρεις Μαρία, δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα κάνω αν γίνει αν γύρναγα τον χρόνο 20 χρόνια πίσω. Θέλω να σκέφτομαι τι θα κάνω τα επόμενα 20.
Νίκη Μπενετάτου (58:58)
Έτσι. Έτσι.
John Tsoumpris (59:02)
τι θα κάνω με τα παιδιά μας, τι θα κάνω με τον Μιχάλη μου.
Είναι δύσκολη η ζωή, κακά τα ψέμματα αλλά... έχει αυτές τις όμορφες στιγμές που διαγράφουν οτιδήποτε άσχημο, με ένα χαμόγελο, με μια αγκαλιά, με μια γλυκιά κουβέντα. Εχθές ο Μιχάλης μου μου έδωσε ένα ρουφηκτό φιλί που είχε να με το δώσει χρόνια.
Ήταν πολύ όμορφη η στιγμή, να έχεις μια τέτοια εκδήλωση από το παιδί σου. Γενικά έχω και εγώ την αγωνία μου πώς θα είναι ο Μιχάλης σε 5-10 χρόνια. Θέλω να ζήσω πιο όμορφες στιγμές.
Maria Kutrubis (59:42)
όλα!
John Tsoumpris (59:46)
Καμιά φορά λέω του Μιχάλη, Μιχάλη τι σκέφτεται να κάνεις στα μεγαλώσεις γιατί καμιά φορά τον βλέπω κι εγώ ως μικρό στα δικά μου τα μάτια. Δεν τον απασχολεί, δεν τον απασχολεί καθόλου. Είναι η απόλυτη έκφραση ζω το τώρα την καθημερινότητα το σήμερα από το πρωί. Σήμερα είναι Πέμπτη, σήμερα έχω σχολείο, σήμερα έχω μπάσκετ, σήμερα θα πάμε εκεί. Και το πιο σημαντικό για το Μιχάλη για το αύριο είναι το Σάββατο.
Πού έχουμε προπόνηση; Γιατί το Σάββατο, συνήθως ο Μιχάλης ζει τις πιο όμορφες στιγμές του. Το πιο όμορφο επίσης είναι στην προπονήση του Τζαμπολ Αγάπης
Είναι τα μεγάλα μας παιδιά που έχουμε τώρα και είναι 20-22 χρονών και είναι κοντά μας από τα 12 τους, τα 13 τους και έχουν γίνει παλικάρια, κορίτσια μεγάλα. Και υπάρχουν 3-4 παιδιά από αυτά που πλέον έρχονται και με βοηθάνε στις προπονήσεις με τις μικρότερες ηλικίες. Και ενώ τα βλέπεις ότι έχουν δυσκολίες μέσα από την κατάσταση που βιώνουν πόσο θέλουν πάρα πολύ να βοηθήσουν τα άλλα τα παιδιά.
Γι' αυτό και θα θέλω να μπορέσω να έχω ένα πλαίσιο κάποιο στιγμή εκπαιδευτικό. Που να μπορέσω τα πιο λειτουργικά μας παιδιά που έχουν αρχίσει και αντιλαμβάνονται τι σημαίνει προπονητική στο μπάσκετ, τι σημαίνει προγραμματισμός των ασκήσεων, τι αποτελέσμα θέλουμε να πάρουμε κάνοντας μια δεξιότητα στην τρίπλα ανάμεσα από κόνους ή από κάποια εμποδία. Θα θέλω να τους δω να αποκτούν και θεσμικά την ιδιότητα του βοηθού προπονητή στην ειδική καλαθοσφαιρική αγωγή.
Και αυτό θα είναι ένα πολύ όμορφο αποτελέσμα αυτής προσπάθειας.
Νίκη Μπενετάτου (1:01:25)
Τώρα που βρήκα λίγο την αυτοκυριαρχία μου, γιατί με έκανες κομμάτια, θα ήθελα να πω ότι Αν η κοινωνία προσαρμοζότανε στις ανάγκες των παιδιών μας,
θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα και για μας. γιατί αυτό που μας κατακλύζει είναι ο φόβος. Είναι ο φόβος για το τι θα κάνουν μετά. Αν ξέραμε ότι η κοινωνία με κάποιο τρόπο τα αφομειώνει και ότι θα βρουν τον δρόμο τους, Δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση.
Αυτό νομίζω προσπαθούμε όλοι, ο καθένας με το δικό του τρόπο, βάζοντας το δικό του λιθαράκι, νομίζω αυτό προσπαθούμε να πετύχουμε.
Και έτσι κλείνοντας, ποια φράση θα ήθελες να ακουστεί περισσότερο από το podcast Perfectly Unboxed και να μείνει;
John Tsoumpris (1:02:20)
Η αγάπη. Θέλω να μείνει αυτή η λέξη. Ο δάσκαλός μου, ο Γιάννης ο Παυλάκης, όταν ήμασταν παιδιά στο δημοτικό, πολλές φορές μας έλεγε, επειδή ήταν υπέρμαχος της ελληνικής γλώσσας, φανατικός, ακαδημαϊκός για τη γλώσσα μας, μας έλεγε τη φράση, όταν ήμασταν μικροί μαθητές,
Η πιο όμορφη λέξη της ελληνικής γλώσσας είναι το ρήμα «αγαπώ» γιατί αρχίζει από το α και τελειώνει στο ω.
Maria Kutrubis (1:02:54)
Τα καλύπτει όλοι.
John Tsoumpris (1:02:56)
Αυτό λοιπόν θέλω να υπάρχει από τον Τζάμπολ Αγάπης. Μέσα από αυτό το συναίσθημα και νομίζω ότι... και ένας λόγος που είπαμε την προσπάθεια Τζάμπολ Αγάπης είναι αυτό που επειδή μιλήσαμε και την μέρα που πήρα τη διάγνωση, θέλω να σας πω ότι... Το πρώτο πράγμα που μου ζήτησε πριν μου πει.
τι έχουμε ως αποτέλεσμα.
Με έβαλε να του υποσχεθώ, πραγματικά με έβαλε να του υποσχεθώ. Ό,τι και αν σου πω σε λίγο ότι θα αγαπάς το παιδί σου.
Δεσμεύτηκα απο την πρωτη στιγμη, και του είπα ότι δεν έχει σημασία τι θα μου πεις τώρα. Ξέρω ότι θα αγαπάω τον παιδί μου ό,τι και να μου πεις, όπως το αγαπάω και μέχρι τώρα. Που βιώνω μέχρι τα τρία του χρόνια ζωής ότι υπάρχει κάποια δυσκολία. Άλλωστε για αυτό προσπαθώ να δω ποια είναι δυσκολία και πώς θα τη διαχειριστώ και πώς θα βοηθήσω. Και στη συνέχεια μου ανέλυσε το οτηδήποτε υπήρχε. Λοιπόν, αυτή είναι η αγάπη. Θέλω να μείνει από αυτή τη συζήτηση.
Δεν ήταν μια ακόμα συζήτηση, ήταν μια ακόμα πολύ όμορφη στιγμή να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.
Και συνεχίζουμε. Πάμε παρακάτω. Πάμε για τον επόμενο αγώνα.
Maria Kutrubis (1:04:14)
Έτσι Γιάννη ακριβώς, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για το μοίρασμα. Ήταν πολύ εγκάρδιο μας συγκίνησες πολύ και μας έβαλες σε σκέψεις.
John Tsoumpris (1:04:22)
Να είστε καλά, καλή συνέχεια σας εύχομαι σε ό,τι κάνετε.
Νίκη Μπενετάτου (1:04:25)
Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας σήμερα και ακούσατε την ιστορία ζωής.
Maria Kutrubis (1:04:30)
Αν κάτι κρατάμε από αυτή τη συζήτηση είναι ότι μέσα από μία δυσκολία μπορεί να γεννηθεί κάτι απρόσμενα δυνατό.
Νίκη Μπενετάτου (1:04:36)
Όχι γιατί το επιλέξαμε, αλλά γιατί αναγκαστήκαμε να σταθούμε όρθιοι.
Maria Kutrubis (1:04:40)
και κάπου εκεί ο πόνος δεν εξαφανίζεται, μετασχηματίζεται.
Νίκη Μπενετάτου (1:04:43)
Γίνεται δύναμη και όταν αυτή η δύναμη ξεπερνά το εγώ μπορεί να γίνει κάτι που αφορά όλους μας.
Maria Kutrubis (1:04:49)
Μέχρι το επόμενο μας επεισόδιο ευχαριστούμε τον Γιάννη σήμερα για το πολύ ειλικρινή μοίρασμα. Γράψτε μας στα σχόλια τι σας άρεσε από το επεισόδιο μας και ακολουθήστε μας στα social για και άλλες ιστορίες.
Νίκη Μπενετάτου (1:05:06)
Γιάννη, ευχαριστούμε πολύ.