Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νίκη Μπενετάτου (00:05)
Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο του Perfectly Unboxed. Είμαι η η Νίκη Μπενετάτου.
Maria Kutrubis (00:09)
Κι εγώ είμαι η Μαρία Κουτρουμπή και σήμερα έχουμε μαζί μας τη Μαρία Γεωργοπούλου που θα μιλήσουμε για μια ιστορία ζωής που μας δείχνει πόσο δυνατή μπορεί να είναι η αγάπη μέσα σε μια οικογένεια.
Νίκη Μπενετάτου (00:21)
θα ακούσουμε για την καθημερινότητα, τις σχέσεις και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με νοητική αναπηρία.
Maria Kutrubis (00:26)
θα μοιραστούμε τα μαθήματα, τις στιγμές χαράς και τις εμπειρίες που μπορούν να εμπνεύσουν κάθε γονιό
Νίκη Μπενετάτου (00:33)
Στόχος μας είναι να δώσουμε φωνή σε όσους ζουν αυτές τις ιστορίες και να δείξουμε ότι η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο στην αγάπη και στην προσωπική ανάπτυξη.
Maria Kutrubis (00:41)
Μείνετε μαζί μας για να ακούσετε μια πραγματικά συγκινητική και ελπιδοφόρα ιστορία.
Νίκη Μπενετάτου (00:46)
Μαρία ξεκινάμε.
Μαρία (00:49)
Καλησπέρα.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση. Είμαι η Μαρία Γεωργωπούλου. Είμαι 48 ετών.Έχω δύο παιδιά. Τον Ηλία μου, που είναι ένα τυπικό παιδί στα 20 του και είναι φαντάρος τωρα. Και έχουμε και την Ελενίτσα μας, η οποία είναι 18 στα 19, με νοητική στέρηση και βέβαια ο μπαμπάς Γιώργος. Εεεεε
Νίκη Μπενετάτου (01:15)
Τέλεια. Τα είπες πολύ ωραία.
Maria Kutrubis (01:16)
Θαυμάσια
Μαρία μου, τι σε κάνει να χαμογελάς.
Μαρία (01:20)
Τι με κάνει να χαμογελάω, ξέρεις κάτι. Παλιά δεν χαμογέλαγα πολύ, ειδικότερα όταν έμαθα για την Ελένη μας. Δεν χαμογέλαγα, τώρα πλέον χαμογελάω γιατί αναπτύσσεται, μεγαλώνει.
γνωρίζει καινούργια παιδιά και άτομα και μπαίνει μέσα στον περίγυρο, δηλαδή εντάσσεται. Οπότε αυτό πλέον με κάνει και χαμογελάω πάρα πολύ.
Η Ελένη είναι ένα πολύ χαμογελαστό παιδί, οπότε από εκεί έχω αντλήσει και εγώ το χαμόγελο και τη χαρά.
Νίκη Μπενετάτου (01:54)
Τέλεια. Τώρα θα θέλαμε να μας πεις ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σου θεωρείς ότι είναι το πιο δυνατό σου σημείο.
Μαρία (02:00)
Η επιμονή, το πείσμα και δεν τα παρατάω εύκολα.
Maria Kutrubis (02:06)
Επιμονή μέχρι να πετύχεις αυτό που θέλεις.
Μαρία (02:09)
Επιμονή, μέχρι να καταφέρω αυτό που θέλω, ναι. Ναι. Και να βοηθάω, μου αρέσει να βοηθάω.
Maria Kutrubis (02:15)
⁓Φανταστικό! Μαρία για πες μας λίγο τώρα, αν έπρεπε να γυρίσεις πίσω στη στιγμή της διάγνωσης, πώς ξεκίνησαν όλα για σας;
Μαρία (02:24)
Εμάς είναι λίγο περίεργη η κατάσταση γιατί όταν γεννήθηκε η Ελένη μας δεν διαγνώσαμε κάτι. Είχαμε στην εγκυμοσύνη μου βέβαια κάποια θέματα, δηλαδή δεν έπαιρνε βάρος το παιδί, παρόλα αυτά αναπτυσσόταν σωστά.
Οπότε στο γιατρό που πηγαίναμε έχω κάνει πάρα πολλές Β' επιπέδου, καταλαβαίνετε, που κανονικά κάνεις μόνο μία, εγώ έχω κάνει πάνω από πέντε Β'επιπέδου οι οποίες όμως δείχναν το ίδιο πράγμα. Ένα παιδί το οποίο ήταν λιποβαρής, αναπτυσόταν δηλαδή τα χέρια, εγκέφαλος, όλα σωστά, αλλά ήταν λιποβαρής. Οπότε δεν μας ανησύχησε τόσο πολύ αυτό, πρέπει να σου πω, γιατί και ο γιατρός μας ήταν καθησυχαστικός
Όταν γεννήθηκε η Ελενίτσα, έκλαψε αμέσως. Δεν είχαμε κάποιες ενδείξεις ότι το παιδί έχει νοητική.
Παρόλα αυτά στο μεγάλο μάτι εγώ σαν μαμά είχα ενδείξεις αλλά όχι για νοητική.
Νίκη Μπενετάτου (03:22)
Και από πού πήρατε τη διάγνωση, Μαρία?
Μαρία (03:25)
Κοίτα να δεις, εγώ έβλεπα στην Ελένη όταν ήταν μικρή ότι δεν καθότανε, δεν περπάτησε στην ηλικία που έπρεπε να περπατήσει, δεν μίλησε όταν έπρεπε να μιλήσει, οπότε κάτι με έτρωγε μέσα μου να πούμε την αλήθεια και το έψαξα.
τότε ήμουν άσχετη δεν ήξερα τίποτα, ειλικρινά και νρέπομαι που το λέω αλλά πραγματικά δεν ήξερα τι σημαίνει η αναπηρία σε τέτοιο βαθμό, δεν ήξερα οπότε άρχισα να το ψάχνω οι γιατροί, ο παιδίατρος θυμάμαι μου έλεγε ότι μην ανησυχείτε θα μιλήσει, θα περπατήσει κάποια παιδάκια είναι λίγο πιο αργά ok έλεγα εγώ παρόλα αυτά όμως
κάτι μέσα μου, ξέρετε, με έτρωγε που λέμε. Οπότε άρχισα να τρέχω. Πήγα στο Παίδων όπου μου είπαν ότι έχει μια αναπτυξιακή διαταραχή. Τι είναι αυτό, δεν ήξερα. Το οποίο όμως μου λέει με κάποιες θεραπείες, θα μπορέσει, μου λέει, να...
διορθωθεί με κάποιο τρόπο. Οκ, λέω Και έτσι μπήκαμε σιγά σιγά, πάρα πολύ μικρή, σε κέντρα να πηγαίνουμε λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και όλα αυτά.
Νίκη Μπενετάτου (04:45)
Μοιάζει πολύ με την ιστορία του Πάρη και εμείς δεν είχαμε πάρει ποτέ ακριβής διάγνωση. Αργήσαμε δηλαδή να πάρουμε.
Μαρία (04:50)
Ξέρεις κάτι, εμένα με ανησύχησε όταν η Ελένη ήταν τριών, τεσσάρων χρονών που δεν μίλαγε. Έβγαζε κραυγές. Ή οι λέξεις της ήταν τόσο μπερδεμένες, που δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε. Με ένα μαγικό τρόπο, πρέπει να σας πω βέβαια ότι ο γιος μου, ο Ηλίας, που είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος, είναι ο μόνος που την καταλάβαινε. Ο μόνος. Το τι έλεγε η Ελένη.
Τι ήθελε, τι ζήταγε... Παιδιά, το λέω και συγκινούμαι, εγώ πολλές φορές δεν την καταλάβαινα να τι μου ζήταγε. Ο Ηλίας όμως, καταλάβανε και μου λέγε, μαμά, θέλει νερό. Μαμά, θέλει αυτό. Αυτό μόνο κρατάω, αυτό.
Maria Kutrubis (05:35)
Και εμένα ο Γιώργος μου που μίλησε στα πέντε είχε δίδυμη, γεννήθηκαν μαζί η κόρη μου τυπική ο Γιώργος με το σύνδρομο του μέχρι τα πέντε πολλοί λίγοι, και εγώ δυσκολευόμουν να τον καταλάβω σε κάποια, η Νικόλ αυτομάτως. Δηλαδή με τα μάτια μόλις άκουγε τη χροιά της φωνής του. Είναι ο χρόνος που περνάνε μαζί και εννοείται τα παιδιά το ένστικτο χωρίς φόβους και όλα αυτά που μας μπλοκάρουν εμάς.
Μαρία (05:39)
Ναι.
Ναι, Ναι
Ναι, είναι αλήθεια αυτό.
Maria Kutrubis (06:01)
Μαρία μου, περιέγραψέ μας μία εικόνα που θυμάσαι πιο έντονα από εκείνες τις πρώτες εβδομάδες.
Μαρία (06:08)
Γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Αλήθεια, γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Όταν άκουσα ότι το παιδί σας έχει νοητική ενώ το έβλεπα.
Δηλαδή η Ελένη δεν διάβαζε, δυσκολευότανε, δεν μπορούσε με τα άλλα παιδιά να συνυπάρξει, με την έννοια ότι τα άλλα παιδιά ήταν πολύ πιο προχωρημένα από αυτήν. Γεμίστηκε ο κόσμος μου. Και παρόλα αυτά, όμως, επειδή είπα ότι είμαι λίγο ένας δυνατός άνθρωπος, μέσα από την Ελένη βέβαια έγινα πιο πολύ, πήρα τα πάνω μου στύλωσα τα πόδια μου κάτω,
και είπα όχι, θα τη φέρω σε ένα σημείο που να μπορέσει και το πιστεύω ακόμα και τώρα να μπορέσει να τα καταφέρει μόνη της. Οπότε το πάλεψα πάρα πολύ. Και ξέρεις κάτι πολύ σημαντικό για μένα ήταν ότι είχα δίπλα μου τον Γιώργο. Νομίζω ότι ο Γιώργος ήταν το... ήταν για μένα...
το χέρι που έπρεπε εκείνη τη στιγμή να κρατήσω. Αν και αυτός δυσκολεύτηκε να το συνειδητοποιήσει, νομίζω ότι δεν μου άφησε ποτέ το χέρι.
Maria Kutrubis (07:19)
Πριν πάει Νίκη στην ερώτηση, λες να το συνειδητοποιήσει, δηλαδή ότι είχατε δει σημάδια στην Ελενίτσα και οι δύο ήταν θέμα ότι δεν γνωρίζατε για την αναπηρία ή απλώς δεν θέλατε να τα δείτε;
Μαρία (07:31)
Μεγε.
Ήταν και τα δύο, Μαρία. Ήταν μια πλήρης άγνοια. Ήταν ένας κόσμος που μπαίναμε και δεν ξέραμε τίποτα. Δεν είχα καμία σχέση ούτε στον περίγυρο μου, ούτε ένα παιδί με αναπηρία, ώστε να ξέρω πώς μπορώ να αντιμετωπίσω ή πώς μπορώ να το κοιτάξω. Οπότε, λίγο πέσαμε απ' τα σύννεφα. Ενώ τα βλέπαμε,
δυσκολευόμασταν, το ίδιο και ο Γιώργος. Ο Γιώργος... ακόμα περισσότερο. Όχι μωρέ Μαρία, δεν έχει τίποτα η Ελένη, Θα μεγαλώσει και θα είναι μια χαρά. Ήταν δίπλα μου, αλλά μέσα του πίστευε ότι... Έλα ρε Μαρία. Εντάξει, δεν έχει κάτι το παιδί. Το παιδί το βλέπεις. Και άλλα παιδάκια στην ηλικία τους δεν αυτό. Ενώ εγώ έβλεπα ίσως κάτι παραπάνω.
Νίκη Μπενετάτου (08:22)
Είναι λίγο περίεργο γιατί και εμείς δεν πήραμε μια διάγνωση.
από την αρχή. Οπότε υπήρχε ένας τρόπος που η ελπίδα πάντα τρύπωνε. Και ο Πάρhς έβλεπες ότι κάποια πράγματα τα πιάνει πιο εύκολα. Και έλεγες, έλα δεν πειράζει. Μπορεί να θέλει το χρόνο του. Και τρύπωνε η ελπίδα με κάποιο τρόπο.
Μαρία (08:41)
Αυτό ακριβώς! Αυτό ακριβώς!
Νίκη Μπενετάτου (08:41)
Νομίζω έτσι είναι.
Μαρία (08:43)
Δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρα, όχι. Όχι, όχι, όχι. Δεν ήταν. Όχι, γιατί πήγαμε σε ψυχίατρο, κάναμε ακουόγραμμα. Δηλαδή, ό,τι εξέταση μας είχαν πει, την είχαμε κάνει. Και επιμένανε αναπτυξιακή διατραχή. Αναπτυξιακή διατραχή.
Το οποίο η αναπτυξηκή διαταραχή μέσα έχει ποσα πράγματα, δηλαδή, τι από όλα αυτά έχει το παιδί. με τις δεξιότητες, με τις κινήσεις, ΟΚ αλλά τι είναι όλο αυτό που τελικά έχει; Τελικά μας λύθηκε η απορία. Στην πρώτη δημοτικού, όταν την πήγαμε στο ΚΕΔΑΣΥ
Μας είπανε νοητική. Κι εκεί χάνεις, πάλι λίγο, τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου. Αλλά... Ξέρεις κάτι, είναι πολύ σημαντικό να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που σε στηρίζουνε. Και εγώ είχα και τον άντρα μου, αλλά είχα και τον γιο μου. Που για μένα αυτοι οι δύο ειναι οι στυλοβάτες μου.
Οπότε λέω ναι Μαρία σφίξε τα δόντια και προχώρα. Ξέρεις κάτι και δεν με ενδιαφέρει τι λέγαν οι άλλοι. Δηλαδή και ο περίγυρος γιατι και οι γονείς μου, οι συγχωρημένοι τέλος πάντων και η πεθερά μου. Δυσκολεύτηκαν να καταλάβουνε. τι σημαίνει όλο αυτό. Οπότε είχανε μια άλλη αντιμετώπιση.
αλλά είπαμε. Προχωρήσαμε.
Maria Kutrubis (10:17)
Πες μου κάτι. Τι ήταν πιο εύκολο το να υποψιάζεσαι ότι κάτι τρέχει με την Ελενίτσα, αλλά να μην έχετε κάτι τεκμηριωμένο ή τη στιγμή που πήρες απο τα ΚΕΔΑΣΥ το χαρτί που έλεγε νοητική υστέρηση. Θυμάσαι τις στιγμές; Δηλαδή φαντάζομαι το ένα είχε αγωνία, το άλλο είχε σοκ, αλλά όταν κάθεσαι και το σκέφτεσαι ποιο ήταν πιο εύκολο για σένα να διαχειριστείς;
Μαρία (10:43)
Να σου πω κάτι Μαρία και τα δύο δύσκολα μου ήτανε.Δεν θα σου πω ψέμματα και τα δυο δύσκολα ήτανε. Θα πω τώρα μετά απο καιρό, ότι τελικά όταν έμαθα ότι είναι η νοητική ήξερα που βαδίζω.
ότι ήξερα πού βαδίζω και θα το έψαχνα να δω τι πρέπει να κάνω ώστε να βοηθήσω το παιδί. Πριν δεν ήξερα. Έτρεχα, αλλά δεν ήξερα. Αλλά και τα δύο, στη δική μου περίπτωση ήτανε πάρα πολύ δύσκολα. Ήταν δύσκολα. Όπως ήταν δύσκολα να πάει κι η Ελένη σε ένα σχολείο ειδικό.
για μένα ήταν δύσκολο αυτό να το συνειδητοποιήσω ότι έπρεπε η Ελένη, γιατί Ελένη στο δημοτικό πήγαινε σε ένα τυπικό δημοτικό σχολείο. Οπότε όταν από το ΚΕΔΑΣΥ μας έδωσαν την γνωμάτευση ότι πρέπει να πάει σε ειδικό σε ΕΝΕΕΓΥΛ εγώ δεν ήξερα τι σημαίνει το ΕΝΕΕΓΥΛ πρώτων και κύριον Δηλαδή, ήμουν τόσο πολύ αρνητική, δεν το είχα ψάξει μέχρι εκεί, θεωρούσα ότι το παιδί μου θα πάει κανονικά στο γυμνασιό του και αυτά,
Και εκεί πάλι πρέπει να παραδέχτω. Το έχω ξαναπει, θα το ξαναπω, ότι ήταν ο Γιώργος που με επανέφερε και μου είπε, έλα μου λέει, για να στο λένε, μου λέει, εκεί θα περάσει καλά. Δηλαδή, ξέρουνε πού την βάζουνε. Και πράγματι, ειλικρινά, ναι, το παιδί μου είναι, είναι ευτυχισμένο εκεί που είναι τώρα.
Νίκη Μπενετάτου (12:08)
Πολύ σημαντικό αυτό. Όταν αρχίσατε να το ανακοινώνετε και στους γύρο, στους φίλους, στην οικογένεια, υπήρξε κάποια αντίδραση που σας εξέπληξε θετικά ή αρνητικά;
Μαρία (12:21)
Εεεε... Νίκη, να σου πω κάτι, όχι. Γιατί νομίζω ότι... δεν το περίμεναν. Δεν περίμεναν να ακούσουν ότι η Ελένη έχει νοητική, οπότε... Όχι, δεν με εξέπληξε καμία. Στην πορεία... Επειδή έχω... δύο φίλες οι οποίες είναι καρδιάς.
⁓Την αγκαλιάσανε τόσο πολυ την Ελένη με τα παιδιά τους που δεν ενιώσα ποτέ οτι το παιδί μου έχει νοητική. Αλλά κατι συγκεκριμένο να πω, όχι. Εντάξει ο παππούς και η γιαγιά ποτέ δεν το δέχτηκαν.Την αντιμετώπιζαν λες και ήταν τυπικό παιδι. Εεεεε
μέχρι και που να φύγουν θεωρώ ότι πιστεύανε ότι η Ελένη είναι ένα τυπικό παιδί απλώς είναι λίγο πιο πίσω. Αυτό.
Maria Kutrubis (13:29)
Αυτό μου δίνει ωραία πάσα για το τι έχεις μάθει, τι έχετε μάθει σαν ζευγάρι, για το πώς οι άνθρωποι αντιδρούν σε κάτι που δεν καταλαβαίνουν εύκολα;
Μαρία (13:39)
Όταν η Ελένη πήγαινε δημοτικό τα παιδιά μέσα στην τάξη, πέρασε δύσκολα η Ελένη στο δημοτικό, στο τυπικό δημοτικό. Γιατί τα παιδιά μέσα στην τάξη δεν της φερόντουσαν σωστά. Δεν φταίνε τα παιδιά, φταίνε οι γονείς. Και όταν την πήγαινα στις κούνιες, γιατί πηγαίναμε στις κούνιες, ξέρεις κατι, εμένα τι με ενευρίαζε, συγγνώμη τώρα και ενευριάζω, ότι όταν πήγαινα στις κούνιες και με βλέπαν οι μαμάδες αυτές και μου λέγαν,
Αχου, η Ελενίτσα, τι καλό παιδάκι και δεν προλάβανα να γυρίσω και έλεγαν, 'Αχ το κακόμοιρο, τι έχει.' αλλά δεν τους έκαναν τη χάρη οπότε τι έχω μάθει, έχω μάθει να πεισμώνω και έχω μάθει να τους αποδεικνύω ότι τα πράγματα η νοητική δεν είναι ασθένεια για μένα
Οπότε, έχω μάθει να πεισμώνω και να δείχνω στους άλλους ότι αυτό που έχει το παιδί μου δεν είναι λέπρα, μπορεί να το ακουμπήσεις, δεν θα κολλήσει το δικό σου παιδί νοητική. Οτιδήποτε αναπηρία έχει το παιδί, δεν κολλάει η αναπηρία. Δυστυχώς, εσύ κολλάς τους τρόπους σου στα παιδιά σου, αν μπορώ να το πω μεταφορικά.
Αυτό!
Maria Kutrubis (14:50)
το είπες τέλεια, Μαρία.
Νίκη Μπενετάτου (14:54)
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία ως νεαρή μαμά παιδιού με νοητική υστέρηση; Εκτός από αυτά που μας είπες, αν θυμάσαι κάτι άλλο έντονο.
Μαρία (15:03)
⁓Όλα δύσκολα ήτανε. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω και εγώ, όλα δύσκολα ήτανε. Γιατί είχα και έναν Ηλία απο πίσω, ο γιος μου δηλαδή, που δεν έιχαν μεγάλη διαφορά, έχουν ένα χρόνο και κάτι, οπότε έπρεπε να είμαι μαμά ενός τυπικού παιδιού και ενός παιδιού με θέματα. Εεεεε
Η Ελένη μέχρι να πάει γυμνάσιο πέρασα δύσκολα. γιατί προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στον Ηλία και στην Ελένη και μου ήταν πολύ δύσκολο.
Γιατί είχαμε ρίξει όλο το βάρος μας στην Ελένη και είχαμε έναν Ηλία που έπρεπε και σε αυτόν να δείξουμε πράγματα, να κάνει, να μην του λείψει κάτι, και όχι υλικά. Συναισθηματικά μιλάω πάντα. Οπότε ήτανε δύσκολο. Εγώ χαίρομαι τώρα την Ελένη να σας πω την αλήθεια. Δηλαδή από το γυμνάσιο και μετά. Την χαίρομαι πάρα πολύ. Δηλαδή το ευχαριστιέμαι
Ξέρεις κάτι Κάποτε με έχει ρωτήσει μια φίλη. Η Νίκη κατάλαβε. Μαρία, θα άλλαζες κάτι και λέω να σας πω κάτι.
Μπορεί να φανεί λίγο αυτό ότι δεν θα άλλαζα την Ελένη μου. Έχω σκεφτεί πολλές φορές, όχι πολλές, ψέμα, έχω σκεφτεί μία-δύο φορές πως θα ήταν η Ελένη άμα ήταν έναν τυπικό παιδί. Δηλαδή πώς θα ήταν η ζωή μας. Πώς θα ήτανε. Και να σας πω και κάτι, δεν το έχω μετανοιώσει. Μ' αρέσει που ο Θεός μου έστειλε την Ελένη. Έχω μάθει μέσα από την Ελένη Μιλάω με πάσα ειλικρίνεια. Βέβαια η συγκεκριμένη κυρία ούρλιαξε αλλά δεν πειράζει. Εγώ δεν θα την άλλαζα την Ελένη.
Αλήθεια σου λέω, δεν θα την άλλαζα, ναι έχω σκεφτεί μια-δύο φορές και μιλάω ειλικρινά η Νίκη με ξέρει παραπάνω, το έχω σκεφτεί πως θα η Ελένη, άμα ήταν σαν τον Ηλία μου. Αλλά μέχρι εκεί, δεν θα την άλλαζα, όχι, με έχει μάθει τόσα πολλά πράγματα, μας έχει δέσει τόσο πολύ σαν οικογένεια και με έχει κάνει τόσο δυνατή, μα τόσο δυνατή, οπότε δεν θα την άλλαζα, όχι.
Νίκη Μπενετάτου (17:14)
Είναι πολύ συγκινητικό αυτό που είπες.
Maria Kutrubis (17:14)
Είναι η μεγαλύτεροι μας δάσκαλοι είναι τα παιδιά μας.
Μαρία (17:17)
Ναι, ναι αυτό.
Maria Kutrubis (17:20)
Όλα τα παιδιά βέβαια, όχι μόνο τα παιδιά με αναπηρία που έχουμε, όλα μας τα παιδιά είναι. Μαρία για πες μου κάτι, υπήρχε κάποιος που σας καθοδήγησε όταν είχατε δύσκολες στιγμές ή όταν νιώθατε μόνοι σαν ζευγάρι ή ατομικά εσένα;
Νίκη Μπενετάτου (17:20)
Έτσι είναι.
Μαρία (17:26)
Ναι αυτό.
Όχι, δεν έχω απευθυνθεί σε ψυχολόγο. δεν με βοήθησε κάποιος. Όχι. Και να σου πω κάτι...
Maria Kutrubis (17:44)
Άρα ο οικογενειακός πυρήνας
ήταν αρκετός για εσάς;
Μαρία (17:48)
Θεωρώ ότι με το μυαλό τώρα, θα έπρεπε να υπήρχε κάποια βοήθεια. Θα έπρεπε. Πιο πολύ σε μένα, στη ψυχολογία μου πιο πολύ. Γιατί είχα τα πάνω μου, είχα τα κάτω μου. Ήταν φορές που δεν ήξερα πώς να την αντιμετωπίσω την Ελένη. Οπότε ναι, νομίζω ότι είναι απαραίτητο. Απαραίτητο. Να έχουμε μια ψυχολογική βοήθεια. Έναν άνθρωπο που να μας καθοδηγεί. Ναι.
Εγώ δεν είχα.
Maria Kutrubis (18:17)
Μαρία για πες μας, τι επίδραση είχε η διάγνωση στη σχέση σας με τον Γιώργο και πώς μοιραστήκατε τις ευθύνες.
Μαρία (18:27)
Λοιπόν, ο Γιώργος ήταν, το είπα και πριν, πάντα δίπλα μου και είναι ακόμα και τώρα εννοείται και είναι αυτός που μου κράταγε το χέρι. Πρέπει να πω βέβαια όμως ότι λόγω της δουλειάς του σε όλες τις γνωματεύσεις πήγαινα εγώ. Οπότε εκεί το ήθελα το χέρι βέβαια, το είχα βέβαια όταν γύρναγα σπίτι.
Πέρασα και δύσκολα γιατί ο Γιώργος λόγω δουλειάς έπρεπε για 2-3 χρόνια να είναι εκτός Αθηνών. Ήταν στο Αίγιο Οπότε όλο το βάρος της Ελένης και του Ηλία έπεσε πάνω μου.
Οπότε, ναι, αυτά τα τρία χρόνια, ναι, πέρασα δύσκολα. Πέρασα δύσκολα, γιατί ήμουν μόνη μου. Έτρεχα μόνη μου σε κέντρα, σε δραστηριότητες του Ηλία.
Παρόλα αυτά όμως δεν ήταν κάτι που μας κλώνησε. Νομίζω ότι ήταν κάτι που μας έδεσε ακόμα περισσότερο. Μπορεί να έλειπε αλλά ήταν εκεί.
Και ακόμα και τώρα είναι εκεί, δηλαδή θα πάει να πάρει την Ελένη από τον Ιππόκαμπο Θα πάει να πάρει την Ελένη από τις λογοθεραπείες, θα την πάει. Θα βγουνε με την Ελένη μόνη τους, το έχουμε καθιερώσει αυτό ο μπαμπάς, με την Ελένη θα βγουνε μια φορά στο τόσο μόνοι τους, όπως εγώ με τον Ηλία. Είναι εκεί. Είναι εκεί. Δεν μας επηρέασε Νομίζω ότι μας ένωσε ακόμα περισσότερο.
Νίκη Μπενετάτου (19:47)
Μας έχεις αναφέρει και λίγο τη σχέση που είχε με τον αδελφό της η Ελένη. Θα μπορούσες να μας πεις λίγα περισσότερα πώς ήταν σαν μικρά, τι τους άρεσε, με τι ασχολιόντουσαν, πώς παίζανε;
Μαρία (19:54)
Ναι.
Είναι αγόρι κορίτσι, οπότε καταλαβαίνετε ότι αγόρι και κορίτσι δεν είναι πάντα οι αγαπημένες σχέσεις και τα αυτά τα ωραία, έλα να παίξουμε. Οπότε υπάρχουν ομηρικοί καβγάδες. Ο Ηλίας δεν έχει αντιμετωπίσει την Ελένη ποτέ σαν παιδί με αναπηρία. Ποτέ. Της μιλάει και της συμπεριφέρετε σαν να είναι ένα τυπικό παιδί.Πολλές φορές έχω τσακωθεί μαζί του και του λέω, 'Ρε, Ηλία, η Ελένη αυτο που της λές αυτή την στιγμή, δεν μπορει να το καταλάβει.' "Οχι, μαμα."
Στην αρχή, μη λέω ψέματα, στην αρχή ντράπηκε. δηλαδή, δεν έλεγε ποτέ ότι έχει μια αδερφή με αναπηρία, έλεγε από εδώ είναι η Ελένη. Μετά, όμως, το παραδέχτηκε, δηλαδή, το έλεγε ότι η αδερφή μου έχει αναπηρία. Δεν τον χάλασε όμως καθόλου αυτό, δηλαδή, θέλω να πω ότι οι φίλοι του Ηλία, γιατί ο Ηλίας έχει δύο-τρεις φίλους κολλητούς, είναι φίλοι και της Ελένης. Δηλαδή, αν πειράξει κάποιος την Ελένη
Δεν θα τρέξει μόνο ο Ηλίας θα τρέξουν κι άλλοι δύο-τρεις. Οπότε δεν είχε κάποιο πρόβλημα, αλλά σαν αδέρφια ήταν ο σκύλος με τη γάτα. Και συνεχίζουνε.
Maria Kutrubis (21:19)
Μαρία, ποια ήταν η μεγαλύτερη έλλειψη στήριξης που συναντήσατε στο σύστημα.
Νίκη Μπενετάτου (21:19)
Δε καφτάω!
Μαρία (21:25)
Πρώτων και κύριον δεν είχαν ανθρώπους δίπλα μου να με στηρίξουν, όταν έμαθα τη διάγνωση Δεν είχα ανθρώπους δίπλα μου Καμία Κανέναν. Τα έξοδα, πολλά. Πέρναμε κάποιο επίδομα, ναι, αλλά πολλά. Εγώ λόγω της Ελένης σταμάτησα, μάλλον από τον Ηλία και μετά και λόγω της Ελένης σταμάτησα να εργάζομαι.
Οπότε δουλεύει ακόμα και τώρα ένας άνθρωπος στο σπίτι. Οπότε όλα αυτά είναι δύσκολα. Νομίζω ότι δεν δεν υπάρχουν δομές. Εγώ έχω σκεφτεί πολλές φορές όταν η Ελένη μου μεγαλώσει. Και φύγω εγώ από αυτή τη ζωή και ο Γιώργος. Δεν μπορώ να την, μπορει να να μην ακουστεί ωραία η λέξη, να τη φορτώσω στον Ηλία. Δεν θα ήθελα κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρω βέβαια πόσο θα έχει εξελιχθεί και η Ελένη μέχρι τότε. Αλλά θα ήθελα να υπήρχαν δομές οι οποίες θα μπορούσαν να την καλύψουν. Κάτι που δεν υπάρχει τώρα.
Δεν υπάρχει.
Γενικά νομίζω ότι το κράτος λίγο μας έχει παραμελημένους. Κάνει κάποια πράγματα, ελάχιστα, για μένα προσωπικά, η απόψή μου, αλλά δεν είναι to the point. Δεν μπαίνει στην ουσία. Κάνει για να κάνει. Αυτό πιστεύω.
Νίκη Μπενετάτου (22:49)
Ωραία.
Λοιπόν, έχετε ζήσει στιγμές αμηχανίας, φόβου ή θυμού μέσα στην κοινωνία;
Μαρία (22:54)
Βέβαια. Στις κούνιες. Αυτό το βλέμμα. Ή πηγαίναμε κάπου και επειδή, η Ελένη, μπορεί εκείνη τη στιγμή να μην είχε όρεξη και να ήταν λίγο ανήσυχη Το βλέμμα. Το βλέμμα και αυτή η κουβέντα. Αχ, μωρέ, το παιδάκι σας. Όχι, δεν είναι αχ, μωρέ το παιδάκι μας.
δηλαδή πραγματικά είναι παιδί. Δηλαδή το δικό σου παιδί δεν έκλαψε ποτέ, δεν αντέδρασε ποτέ, δηλαδή μόνο το δικό μου παιδί αντιδρά και κλαίει, δεν είναι αχ μωρε το παιδάκι σας.
Καταλάβεις όλα αυτά, δηλαδή αυτή λύπηση, αυτά τα βλέμματα, αυτό το δημοτικό αυτές οι μαμάδες, αυτά τα βλέμματα που... Αχ Μαρία μου, το παιδάκι σου, τι καλό που είναι, μπράβο! Δεν προλάβαινα ρε παιδιά να γυρίσω την πλάτη μου. Και έβλεπα, αχ μωρέ, η κακομοίρα έχει παιδί. ναι. Και δεν έλεγαν αναπηρία. Ξέρεις. Ναι. Έχει το παιδί το καημένο, αυτό το καημένο. Αυτή η λέξη πόσο τι τι τι τι τι τι τι την απεχθάνομαι.
αυτές είναι οι στιγμές. Αυτές.
Νίκη Μπενετάτου (23:56)
Ναι.
Maria Kutrubis (23:58)
Τι σημαίνει, Μαρία μου, για σένα η λέξη συμπερίληψη και τι θα ήθελες να αλλάξεις στη κοινωνία ώστε να ανήκει; Η Ελένη σου;
Μαρία (24:09)
Θεωρείς ότι την έχουμε καταλάβει όλοι αυτή τη λέξη, τι σημαίνει. Εγώ νομίζω ότι δεν έχουμε καταλάβει και δυστυχώς ξέρεις ποιο είναι το πιο άσχημο ότι και γονείς που έχουν παιδιά με αναπηρία δεν την έχουν καταλάβει. Και εκεί με προβληματίζει περισσότερο ότι εμείς που έχουμε παιδιά με αναπηρία δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει. Οπότε πώς περιμένουμε να την καταλάβουν οι άνθρωποι που βρίσκονται έξω απ' αυτό.
Θα ήθελα να αλλάξουν πάρα πολλά, Μαρία, στη κοινωνία μας. Απ' τα βλέμματα, απ' τη βοήθεια που θα μπορέσει να δώσει το κράτος στους γονείς αυτούς, σε μας δηλαδή, την ψυχολογική βοήθεια που χρειάζεται ένας γονιός, που τη χρειάζεται συνέχεια.
Την οικονομική βοήθεια, τις δομές που δεν υπάρχουνε, τις δραστηριότητες που δεν υπάρχουνε, τις οποίες να μην πληρώνει ο γονιός ένα κάρο λεφτά από την τσέπη του για να πάρει το παιδί του να κάνει πέντε πράγματα. Όλα αυτά νομίζω.
Maria Kutrubis (25:12)
Εξήγησέ μου λίγο για να καταλάβω όταν λες ότι και εμείς οι γονείς που έχουμε παιδιά με αναπηρία δεν ξέρουμε τη συμπερίληψη;
Μαρία (25:22)
Εάν εμείς οι γονείς, δεν συνειδητοποιήσουμε ότι το παιδί μας έχει αναπηρία, δεν θα καταλάβουμε τίποτα μετά και δεν θα μπορέσουμε δυστυχώς, να τον βοηθήσουμε.
Νίκη Μπενετάτου (25:31)
Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πρέπει να αποδεχτούμε για να βοηθήσουμε.
Μαρία (25:37)
Αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (25:37)
Ας πάμε τώρα στην Ελενίτσα στο σήμερα.
Μαρία (25:41)
Λοιπόν, η Ελένη μου... Η Ελένη μου πάει τώρα δευτέρα Λυκείου στο ΕΝΕΕΓΥΛ Πηγαίνει χορό που το λατρεύει στον Ιππόκαμπο. Το λατρεύει το χορό. Το λατρεύει. Και έχουμε και ένα αγόρι. Έχει και μια σχέση. Ναι. Έχει φίλους που μιλάνε στο τηλέφωνο.
Έχει δίπλα της παιδιά που την αγαπάνε για αυτό που είναι.
που για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Maria Kutrubis (26:16)
Έχει μια ολοκληρωμενη ζωη Μαρια, όπως το εχει ο Ηλιας.
Μαρία (26:21)
Ναι, με περισσότερους φόβους βέβαια από τον Ηλία. Εγώ
Maria Kutrubis (26:27)
Η ίδια ή εσύ;
Μαρία (26:31)
Ανοίγουν τα φτερά τους και αυτό δεν θέλαμε να ανοίξουν τα φτερά τους να φύγουν από κοντά μας. Αλλά τελικά δεν ξέρω. Πρέπει να φύγουνε;
Μου πέφτει λίγο βαρύ αυτό με την Ελένη τώρα. Έχω τα άγχη με τη σχέση που έχει με το παιδί, που θέλει να ανεξαρτοποιηθεί, που θέλει να βγει μόνη, θέλει να βγει με τις φίλες της. Όλο αυτό, ξέρεις, είναι ένα κομμάτι που με φοβίζει. Το θέλω. Αλήθεια το θέλω. Αλλά με φοβίζει.
Maria Kutrubis (27:00)
Θέλεις να το κάνει με ασφάλεια, επειδή έχω περάσει από αυτό το στάδιο, είναι 25 στα 26 ο δικός μου. Θέλεις, αλλά φοβάσαι, γιατί θέλεις να το κάνει με ασφάλεια. Άρα τι επιλογή μένει να της διδάξεις τον τρόπο με ασφάλεια και να το κάνει και να την απελευθερώσεις. Γιατί η άλλη επιλογή είναι να κρατάμε εγκλωβισμένα λόγω των φόβων μας. Και αυτό είναι άδικο και για εκείνα και για μας να ζούμε έτσι.
Μαρία (27:15)
Ξέξερα κατά...
Όχι, δεν θέλω κάτι τέτοιο σε καμία περίπτωση. Ό,τι δεν θέλω.
Νίκη Μπενετάτου (27:25)
Είναι αυτό
που είπε η Μαρία και αξίζει να το επαναλάβουμε ότι στα παιδιά με νοητική υστέρηση ό,τι μάθουνε τους το διδάσκουμε, δηλαδή θέλει συχνή επανάληψη θέλει συνέχεια να το λέμε να το λέμε εκπαίδευση και κάποια στιγμή όμως το μαγικό είναι ότι το καταφέρνουνε
Μαρία (27:51)
και σε εκπλήσουνε.
Maria Kutrubis (27:53)
Και πες μας, Μαρία, πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε μέσα σας, τα κατάφερει, Ελένη.
Μαρία (27:59)
Μαρία , να σου πω κάτι, το λέω κάθε μέρα γιατι βλέπω ότι κάθε μέρα κατακτεί, δηλαδή,
Τσακώθηκε με μια φίλη της ας πούμε. Της λέμε για ποιον λόγο και τη βλέπω ότι μετά το καταλαβαίνει αυτό που λέω και πάει και ζητάει συγγνώμη. Η προσπαθεί να το βρει με τη φίλη της. Ή με εμένα που τσακώνεται. Ομηρικοί καυγάδες. Έρχεται και μου ζητάει συγγνώμη μετά. Οπότε νιώθω ότι καταλαβαίνει. Οπότε κάθε μέρα για μένα είναι μια μικρή νίκη για την Ελένη.
Maria Kutrubis (28:32)
Παιδιά, λέμε καταλαβαίνουν. Επειδή είναι πιο αργά ή επειδή μπορεί να έχουν νοητική υστέρηση δεν πάει να πει ότι δεν έχουν συνείδηση. Εννοείτε όλα τα καταλαβαίνουν και ειδικά το συναισθηματικό το καταλαβαίνουν πιο πολύ και από μας, να ξέρετε.
Μαρία (28:48)
Ναι βέβαια.
Νίκη Μπενετάτου (28:49)
Λοιπόν, πολλοί πιστεύουν ότι τα παιδιά με νοητική αναπηρία δεν μπορούν να έχουν σχέση, όπως όλα τα άλλα. Εσείς, πώς θα περιγράφετε όμως τη σχέση που έχει η κόρη σας με τον Ντίνο; Τι βλέπετε στην καθημερινότητά της, στην τρυφερότητα και στην αλληλοκατανόηση που έχουν μεταξύ τους.
Μαρία (29:06)
Λοιπόν, Ακούστε να δείτε λοιπόν, δεν έχει διαφορά η σχέση τους με μια σχέση τυπικών παιδιών. Ειλικρινά το λέω γιατί και μένα ο γιος μου αυτή στιγμή είναι σε μια σχέση όπως και η Ελένη μου. Δηλαδή τσακώνονται, ζηλεύουνε, αγαπιούνται πολύ.
Ειλικρινά το λέω δε βλέπω κάποια διαφορά ανάμεσα, δηλαδή σε ένα τυπικό ζευγάρι με την Ελένη και τον Ντίνο. Ελικρινά το λέω μπορεί να μην το πιστέψουν, αλλά δε βλέπω κάτι διαφορετικό από μια τυπική σχέση που μπορεί να έχει ένα αγόρι με μια κοπέλα.
Ίσως είναι η αντίληψή τους, δηλαδή όταν στεναχωριέται η Ελένη ή όταν θυμώνει για να το ξεπεράσει θέλει λίγο περισσότερο χρόνο ή πρέπει να της κάνεις λίγο μια συζήτηση περισσότερη από ότι θα έκανες σε ένα άλλο παιδί. Ναι, ok, αλλά... είναι ακριβώς το ίδιο. Και μόνο το χαμόγελό της που βλέπω όταν είναι με τον Ντίνο, χαμογελώ κι εγώ.
Maria Kutrubis (30:03)
Ωραία. Πόσο ανοιχτά μιλάτε με την Ελένη για θέματα σεξουαλικότητας. Συζητάς μαζί της εσύ μόνο ή εμπλέκονται και κάποιοι ειδικοί στις συζητήσεις ή συμβουλεύεσαι εσύ κάποιους ειδικούς για το πώς να προσεγγίσεις το θέμα σεξουαλικότητας;
Μαρία (30:18)
Όλα αυτά. Πριν γνωρίσουμε τον Ντίνο δεν είχα αγγίξει καν το κομμάτι αυτό. Μπορεί να μου έλεγε στο σχολείο ότι μ' αρέσει ο Δημήτρης ας πούμε, αλλά σχολείο λέω, περιορισμένος χώρος, δεν θα τον δει και ποτέ έξω, είμαστε ok, οπότε και εγώ δεν είχα μπει σε αυτή τη διαδικασία. Όταν λοιπόν γνώρισε τον Ντίνο, ο Ντίνος είναι ένα παιδί που το οποίο είναι... τέσσερα χρόνια, πέντε μεγαλύτερος απ' την Ελένη. Είναι στα 23, η Ελένη στα 18.
Οπότε ο Ντίνος είναι λίγο πιο προχωρημένος, θα το πω έτσι, από την Ελένη. Οπότε είναι κάτι που με προβλημάτησε πάρα πολύ. Μίλησα μαζί της, εγώ, και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση, όταν της είπα ότι θα γίνει μια πράξη και αυτό, γύρισε και μου είπε ότι μαμά, δεν θέλω ακόμα, γιατί αυτό πονάει. Και της λέω, εσύ που το ξέρεις ότι πονάει.
Το ξέρω μαμά μου λέει. Και επειδή είναι λίγο από τις φορές που με αφήνει η Ελένη λίγο άναυδη, δεν ήξερα τι να πω μετά και το άφησα. Μιλάει με την ψυχολόγο της, έχω απευθυθεί κι εγώ στην ψυχολόγο πως μπορούμε να το συζητήσουμε και να το φέρουμε εις πέραν. Είναι πάρα πολύ καλό ότι γνωρίζω τους γονείς του Ντίνου που έχουμε μια τέλεια συνεργασία γιατί πλέον είναι και οικογενειακοί φίλοι οπότε...
Υπάρχει μια συνενόηση και μια κοινή πορεία σε αυτό το κομμάτι. Παρόλα αυτά, κορίτσια, είναι κάτι που με φοβίζει πάρα πολύ. Δεν ξέρω πώς θα γίνει, δεν ξέρω πού θα γίνει, δεν ξέρω την αντίδραση της Ελένης.
Προσπαθώ όμως να το έχω στο μυαλό μου ότι από στιγμή που είμαι εγώ δίπλα της, είμαστε εμείς δίπλα της, αλλά εγώ σαν μαμά κυρίως και η ψυχολόγος και όλα αυτά, με κάποιο μαγικό τρόπο θα γίνουν όλα έτσι όπως πρέπει.
Η Ελένη ας πούμε λέει ότι στα 25 μου θα παντρευτώ τον Ντίνο. Ο Ντίνος λέει ότι έχω σπίτι για να μείνουμε. Και τα αφήνες να ζουν όλο αυτό. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι εφικτό όλο αυτό βέβαια.
Νίκη Μπενετάτου (32:22)
Ωραία, ναι. Λοιπόν, παρόλο όλους τους φόβους που μας είπες για τη σχέση που έχει με τον Ντίνο, τι συμβουλή θα δίνετε στους άλλους γονείς που σκέφτονται ή τρέμουνε την ιδέα να μπει το παιδί τους σε μια σχέση;
Μαρία (32:39)
Ωχ δεν είμαι ειδική στις σύμβουλές, το μόνο που θα έλεγα εγώ είναι ότι ας το κάνουνε αλλά να ξέρουνε με ποιον ή να ξέρουνε τους γονείς του παιδιού να έχουνε μια επικοινωνία με τους γονείς του παιδιού που είναι μαζί το παιδί τους. Εμένα αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ δηλαδή δεν ξέρω αν θα θα ενθάρυνα την Ελένη να συνεχίσει κάτι με ένα άλλο παιδί αν δεν ήξερα τους γονείς Οπότε για μένα
Maria Kutrubis (33:08)
Σου δίνει μια αίσθηση
ασφάλειας αυτό.
Μαρία (33:11)
Αυτό. Θα έλεγα ναι αφήστε τα παιδιά αλλά να ξέρετε με ποιον και τι υπάρχει πίσω.
Μα πρέπει να ζήσουν τα παιδιά αυτά, δεν πρέπει να στερηθούν πράγματα. Δηλαδή, μπρέπει να ζήσουν και τον έρωτα και την αγάπη.
Πολλές φορές εγώ βλέπω τον Ντίνο με την Έλένη να τσακώνονται, κυρίως η Έλενη μόνη της,ξέρει η Νίκη.Το έχω ξανα πει αυτό πολλές φορές, αλλά η Νίκη ξέρει πολλά. Να τσακώνεται με τον Ντίνο και το χαίρομαι. Εντάξει μπορεί να στεναχωριέμαι που την βλέπω να κλαίει και τέτοια, γιατι η δικιά μου είναι και Drama Queen, αλλά χαίρομαι γιατί ζεί πράγματα. Ζεί.Έτσι θα ζούσε αν ήταν ένα τυπικό παιδί. Ζει πράγματα
Οπότε ναι εγώ θα έλεγα ότι καλό είναι... διεκδικεί Βεβαίως. Βέβαια. Βέβαια. Οπότε θα έλεγα ναι αλλά να υπάρχουνε τα σωστά δεδομένα από πίσω. Δηλαδή να ξέρεις τους γονείς, να ξέρεις το παιδί και να υπάρχει μια συνεννόηση με τους άλλους γονείς. Τουλάχιστον σε μένα στην Ελένη που έχει νοητική.
Maria Kutrubis (33:57)
Ζει, διεκδικεί, νιώθει.
Νίκη Μπενετάτου (34:17)
Ασφαλής πλαίσιο.
Maria Kutrubis (34:19)
Μαρία, ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σου έχει δώσει η Ελένη.
Μαρία (34:22)
Το πείσμα της. Ξέρεις τι πεισματάρα είναι, Πολύ. Αν θέλει να καταφέρει κάτι, θα το καταφέρει. Θα προσπαθήσει, θα βάλει τα πόδια κάτω και θα το καταφέρει. Το πείσμα της λοιπόν. Το πείσμα της.
Maria Kutrubis (34:40)
Κοίτα τι
ωραία, όμως εσύ συστήθηκες σαν επίμονη, άρα εσύ της το δίδαξες αυτό.
Μαρία (34:45)
Ναι δεν ξέρω νομίζω ότι έχει πάρει λίγο και το στενοκέφαλο του πατέρα της αλλά τέλος πάντων δεν θα το συζητήσω τώρα, αλλά νομίζω ότι ναι ναι ναι ναι νομίζω ότι το πείσμα της και ότι ξέρεις κάτι δεν τα παράτησε ποτέ δηλαδή η Ελένη ακόμα και όταν, θυμάμαι στο δημοτικό τη διώχναν τα παιδιά από την παρέα η Ελένη πήγαινε και επέμενε εκεί όχι εγώ θα εδώ θα είμαι εδώ.
Νίκη Μπενετάτου (34:52)
Ένα συνδυασμός!
Μαρία (35:13)
Και αυτό νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό. Αυτό μου έχει διδάξει το πείσμα της.
Νίκη Μπενετάτου (35:20)
Διεκδικεί τα δικαιώματα της. Πολύ σημαντικό.
Μαρία (35:23)
Ναι
Νίκη Μπενετάτου (35:24)
Και ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή που έχεις ζήσει με την Ελένη, θα ήθελες να την περιγράψεις.
Μαρία (35:32)
Ξέρεις κάτι, η Ελένη είναι ένα παιδί το οποίο δεν έπερνα αγκαλιές. Δηλαδή ακόμα και εμένα και τον Γιώργο δεν μας έπερνε αγκαλιές. Γενικώς αυτό το συναίσθημα της δεν το έχει τόσο αναπτυγμένο, να με πάρει αγκαλιά, να με φιλήσει, να με... αυτό το πράγμα. Όταν λοιπόν ήρθε στον Ιππόκαμπο
και γνώρισε κάποια παιδιά και από το σχολείο που γνώρισε την Ανθούλα μας, της Τζένης, έμαθε την αγκαλιά. Και η αγκαλιά της, δηλαδή το λέω και συγκινούμε, έμαθε την αγκαλιά. Τώρα δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπει μέσα στον Ιππόκαμπο και να μην τον πάρει μια αγκαλιά, που τον γουστάει τώρα αυτόν που θέλει, συγγνώμη για τη λέξη, αυτόν που θέλει.
Τα παιδιά που αγαπάει και τα θέλει θα τα πάρει αγκαλιά. Η Ελένη δεν έπαιρνε αγκαλιές.
Σου έδιχνε με τον τρόπο σ' αγαπάει και σε θέλει με άλλους τρόπους. Αλλά αγκαλιές ποτέ. Οπότε όταν με πήρε η Ελένη λοιπόν αγκαλιά, γιατί με πήρε σε μεγάλη ηλικία λοιπόν η Ελένη αγκαλιά. Τα τελευταία δύο χρόνια μιλάμε τώρα, αγκαλιά σφιχτή αυτό εννοώ. Και να μου πει μαμα σε αγαπάω που δεν το λέει. Για μένα αυτό. Είναι το πιο δυνατό μου συναίσθημα από την Ελένη.
Νίκη Μπενετάτου (36:46)
Μου ήρθε και ένα άλλο χαρακτηριστικό της Ελένης που είναι πολύ ωραίο να ακουστεί ότι προστατεύει και όλα τα παιδιά. Δηλαδή παίρνει το ρόλο λίγο της μαμάς. Δηλαδή το Πάρη, θα τον πάρει από το χέρι να περάσουνε τον δρόμο. Όντως τον αγκαλιάζει, όντως τον φροντίζει, του μιλάει γλυκά. Είναι πολύ ωραίο χαρακτηριστικό αυτό που έχει η Ελένη με τους φίλους της, τους φροντίζει.
Μαρία (36:46)
Άρα, λεω.
Ναι, νομίζω ότι... της βγαίνει αυτό, Είναι καλό παιδί, η Ελένη. Είναι καλό παιδί.
Maria Kutrubis (37:18)
Μαρία πες μας για σένα τώρα, ποια αλλαγή βλέπεις σήμερα στον εαυτό σου και αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω το χρόνο τι θα έλεγες στη Μαρία που μόλις πήρε τη διάγνωση;
Μαρία (37:29)
Όταν παίρνουμε μια διάγνωση καλό είναι να μην χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Να τη βλέπουμε, να τη μελετάμε και να προσπαθήσουμε να την εξελίξουμε. Και να εξελίξουμε και τον εαυτό μας μέσα από αυτό. Εγώ αυτό θα έλεγα στη Μαρία τότε ότι... Οκ, πήρες μια διάγνωση, το παιδί έχει αυτό, προχώρα. Δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι.
Νίκη Μπενετάτου (37:53)
Νομίζω μας δίνεις και ωραία πάσα για το κλείσιμο πλέον Θα Θέλαμε τώρα να μας πεις τι συμβουλή θα έδινε στους γονείς που μόλις ξεκινάει το δικό τους ταξίδι.
Μαρία (38:05)
Να Θωρακιστούν με πίστη, με πείσμα και ότι μια διάγνωση δεν είναι τίποτα. Πραγματικά δεν είναι τίποτα. Δηλαδή αν το σκεφτείς σε μάκρος χρόνο τώρα που έχουνε περάσει, δεν είναι τίποτα μια διάγνωση. Τη διάγνωση εμείς την φτιάχνουμε μετά και την εξελίσουμε. Μια νοητική στέρηση εμένα δεν μου λέει πλέον τίποτα. Γιατί νομίζω ότι το παιδί μου έχει εξελίθει τόσο πολύ.
που δεν μου λέει κάτι. Πίστη στον εαυτό τους και κυρίως στο παιδί τους. Για την νοητική μιλάω πάντα. Πίστη στον εαυτό τους και κυρίως στο παιδί τους. Θα τους εκπλήξει τόσο πολύ όμορφα στην πορεία της ζωής τους. Τόσο πολύ όμορφα. Θα τους μάθει τόσα πράγματα που δεν ξέραμε, που εγώ δεν ήξερα ότι μπορώ. Δεν ήξερα ότι μπορώ να καταφέρω τόσα πολλά. Και εμένα προσωπικά μας ένωσε ακόμα περισσότερο αυτό.
Maria Kutrubis (38:59)
Μαρία μου, ποιες κινήσεις θα ήθελες εσύ προσωπικά να κάνεις, ώστε να βάλεις το δικο σου λιθαρακι για μια κοινωνία πιο συμπεριληπτική και πιο δίκαιη για όλα τα παιδιά.
Μαρία (39:10)
Μαρία, δεν ξέρω τι λιθαράκι θα ήθελα να βάλω. Αλήθεια σου λέω. Να είμαστε λίγο πιο ανοιχτοί άνθρωποι. Να αγαπήσουμε αυτά τα παιδιά. Να μην τα απομονώνουμε.
Δεν ξέρω αν αυτή η απάντηση σας καλύπτει αλλά αυτό... Ναι...
Maria Kutrubis (39:30)
Είναι τέλεια
απάντηση γιατί λες να είσαι ανοιχτόκαρδη και με το παράδειγμα σου είσαι. Άρα αυτό διδάσκες και στους άλλους. Τι πιο ωραίο!
Μαρία (39:36)
Αυτό. Αυτό.
Για μένα δεν υπάρχουν παιδιά με αναπηρία, υπάρχουν παιδιά με ειδικά χαρίσματα και έτσι βλέπω την Ελένη μου ότι Ελένη μου έχει ένα χάρισμα και αυτό προσπαθώ να της το εξελίξω. Αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (39:49)
Είναι πολύ όμορφο και νομίζω ότι εδώ πρέπει να κλείσουμε γιατί έδωσε και τη φράση το μήνυμα που θέλουμε στο τέλος. Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί σε ακόμα ένα επεισόδιο του Perfectly Unboxed και ευχαριστούμε Μαρία που άνοιξες το δικό σου κουτί.
Maria Kutrubis (40:05)
Ευχαριστούμε.
Μαρία (40:05)
Εγώ σας ευχαριστώ πολύ.
Maria Kutrubis (40:08)
και ελπίζουμε οι εμπειρίες και τα μαθήματα που μοιραστήκαμε να δώσουν δύναμη και έμπνευση σε κάθε γονιό και σε κάθε οικογένεια.
Νίκη Μπενετάτου (40:14)
Να θυμάστε ότι κάθε παιδί έχει μοναδικές δυνατότητες και με αγάπη και στήριξη μπορεί να ζήσει πλήρως και να αγαπήσει.
Maria Kutrubis (40:21)
Μέχρι το επόμενο επεισόδιο κρατήστε την πίστη σας, δείξτε κατανόηση και ακούστε με καρδιά ανοιχτή. Μέχρι τότε ακολουθήστε μας.