Subscribe
Share
Share
Embed
De leiderschaps-dialoog met diepgang en inhoud. Iedere week opnieuw een eerlijk gesprek over radicaal effectief leiderschap in turbulente tijden, en over winnen in het leven en ondernemerschap.
Eind oktober 2025 kwam ik ten val, met als
gevolg een flinke schedelbreuk, een hersenkneuzing, een
hersenbloeding, een ziekenhuisopname en maanden van
herstel. Maar ik ben weer terug. Vanaf
vandaag ben ik weer een vast onderdeel van de Straight
Line-podcast en ik kijk ernaar uit om in deze eerste
aflevering samen met Johan de diepte weer in te gaan.
Lieve schat, daar zitten we dan.
Dit is wel wennen, want je begint met lieve schat, terwijl ik kom af van Christoph,
al die maanden die tegenover me zit.
Zei die nooit lieve schat?
Nee, die had ik helemaal niet. Die was ook nooit zo vriendelijk als dat jij bent.
Ik ben heel vriendelijk, althans nu nog. Laten we zien hoe de podcast verloopt.
Ik heb een vraag aan jou.
Iedereen stelt aan mij de vraag: hoe was het en hoe waren de afgelopen
maanden en hoe was je herstel?
Laten we in deze aflevering eens kijken naar jou.
Mijn eerste vraag aan jou is: kun je nog terug naar het moment waarop ik
viel? Want ik ben gevallen in onze schuur op een
betonnen vloer, wat resulteerde in al die gevolgen.
Jij was ook in die schuur. Je stond met je rug naar me toe, maar je was er wel.
Kun je iets vertellen over dat moment?
Jij vraagt: kun je je nog iets herinneren?
Dat staat me bij als de dag van gisteren.
Wat me bijstaat, is het geluid van de
val. Dit is typisch zo'n event
wat
tot op de dag van vandaag regelmatig terugkomt.
Ik kan ergens zitten en in één keer komt het beeld voorbij en het geluid
van jouw val.
Ik krijg nog steeds tot op de dag van vandaag licht buikpijn en zo'n
ongemakkelijk gevoel. Er waren meer mensen bij.
Pieter was erbij en die omschreef het als: het was een
doodsklap en het kwam totaal uit het niks.
Het korte antwoord is ja, het staat me bij en het komt nog steeds terug.
Nog steeds als er iets in huis valt, word ik
herinnerd aan die avond. Het eerste wat ik doe, is
kijken: is alles en iedereen oké?
Wat is er precies gebeurd? Jij weet het beter dan ik.
Het is één groot mysterie voor de meesten van ons.
Wat er gebeurd is, is jij bent gevallen. Vanuit daar was je out.
Je komt na een minuut bij. Je valt weer weg en het herhaalt zich een aantal keren.
Toen was het moment om de ambulance in te schakelen.
We moeten nu handelen. Ambulance komt, we gaan naar het ziekenhuis.
Ik zal het delen zoals ik het ervaren heb. We gaan naar het ziekenhuis.
Wij komen daar aan. Dan moet je wachten.
Je was
bij bewustzijn, maar zeer traag.
Alle antwoorden duren zeer lang. Je kon amper rechtop zitten in een
rolstoel, dus je moest steeds ergens met je hoofd tegenaan
liggen. Ik weet ook nog: wij komen daar die
eerste hulp binnen en er staat daar een bebloede
UFC-vechter in dezelfde ruimte.
Dat is ook zo'n apart iets wat je je meteen herinnert.
Je komt daar binnen met je vrouw. Je bent bezorgd.
Je hebt geen idee wat er exact aan de hand is en vervolgens zie je daar zo'n
vechter lopen. Vervolgens gaan we de molen in en
wij liggen op een kamer. Je wordt daar neergelegd.
Ze willen een scan maken en vervolgens word jij
weggereden. Ik zit daar en je leeft.
Je bent enigszins bij bewustzijn.
Vervolgens kom jij terug. Ze koppelen jou onmiddellijk aan een
monitor en ik zie, ik heb nog de afbeelding, zag ik laatst terug op mijn
telefoon, een hartslag van 165 terwijl je daar ligt op bed.
Ik een afbeelding maken. Ik ondertussen met AI in gesprek wat het kan
betekenen. Maar ik denk nog geen twee minuten later kwamen de artsen en die zeiden:
we willen toch nog verder onderzoeken doen.
Er is een schedelbreuk geconstateerd, er is een hersenbloeding en
het is de informatie die je krijgt.
Aangezien ze je hoofd niet open kunnen maken, hebben ze ook geen idee.
Is de bloeding nog gaande of is de bloeding gestopt?
Vervolgens hebben we nog één scan die gemaakt wordt.
Daar komt niks nieuws uit, los van wat ik net opsomde.
Toen was het 2:30 's nachts inmiddels, want dit gebeurde om 23:00, 11:30, iets
in die richting.
Om 3:00 uur worden wij verzocht het ziekenhuis te verlaten.
Of om 2:30
uur. Dan kom je thuis
en Lotus lag bij ons op bed.
Verder kom je alleen thuis aan en
de realiteit was: 6:30 morgenvroeg kan ik bellen, dat
is over een paar uur.
Eigenlijk konden ze me niks delen.
Ze konden me in ieder geval niet geruststellen in de zin van: meneer, dit komt
allemaal goed en geen probleem, maar we willen er wel op nemen.
Nee, het was toch anders. Het is een schedelbreuk, een serieuze schedelbreuk,
een hersenbloeding, een hersentrauma.
We kunnen eigenlijk niks verder zeggen dan die feiten.
Dan heb je zo'n hele rare nacht, want je valt wel af en toe in slaap, maar je
schrikt iedere keer wakker. Toen belde ik naar het ziekenhuis om
6:30 uur en daar was
nog nauwelijks nieuws. Los van: het ziet ernaar uit dat het
bloeden gestopt is.
Dat was het eerste nieuws en vervolgens kom ik in
contact met,
noem het de realiteit, dat ik denk: wacht even, Mandy ligt in het ziekenhuis.
Ik heb niet het idee dat ik vanmiddag naar het ziekenhuis ga en je op kan halen.
Toen was het ook wel duidelijk. Ik denk ook niet dat ze voorlopig terug gaat zijn.
Dit is geen hersenschudding of zo.
Iets waarbij het is: neem even twee weken rust en dan zijn we weer vertrokken.
Toen dacht ik: wacht even. Het eerste wat ik te doen heb, is dadelijk als onze
dochter wakker is.
Die moet ik inlichten van wat er is gebeurd.
Dan heb je familie in te lichten, want is ook wel aardig om te doen.Vervolgens
moest ik meteen kijken:
morgen is het maandag, het bedrijf loopt door en ik heb een
aantal mensen in te lichten.
Toen dacht ik: ik heb een dochter waar ik voor zorg moeten ragen.
In één keer begon het snel op te stapelen dat ik dacht:
ik had al zo'n idee. Ik kan me beter voorbereiden op de nabije toekomst.
Dat is eentje waarbij ik aan moet staan en een hoop
verantwoordelijkheid tot mijn nek moet halen, wil ik zorgen dat alles doorloopt.
Eén ding is simpel: alles moet doorlopen.
Ik heb nooit getwijfeld: gaan we dit allemaal gemanaged krijgen of hoe ga ik dat
doen? Dat was geen vraag. De vraag was
hoe ik het ging doen.
Dat was mijn eerste realisatie toen ik
zondagochtend het ziekenhuis had gebeld en ik had het nieuws dat je in ieder geval
stabiel was.
Verder hadden we nog geen nieuws. Ga je helemaal herstellen?
Ga je klachten overhouden? Nog niks.
Dat was de
eerste
spreekwoordelijke klap die ik moest verwerken.
Los van dat jij in het ziekenhuis lag.
Ik kan mij
van die avond zelf weinig herinneren. De val kan ik me niet herinneren.
Ik kan me niet herinneren dat er van tevoren een moment was dat ik denk: ik voel me
niet goed. Het kwam letterlijk uit het niks.
Ze noemen het een blackout. Wat ik me kan herinneren, is dat ik
na blijkbaar, als ik het van Pieter goed heb begrepen, na een minuut of
12 bijkwam en dat er ambulancepersoneel stond.
Dat kan ik me herinneren. Wat ik me kan herinneren, is dat het
ambulancepersoneel, jullie hadden mij ondertussen op een stoel gezet, ik zat
rechtop.
Wat ik nog weet: ik zag een man en een vrouw en ik hoorde wat stemmen.
Het enige wat ik wilde: ik wilde naar bed.
Ik wilde slapen. Ik dacht: laat me alsjeblieft met rust. Laat me slapen.
Volgens mij zei ik dat ook: ik wil slapen.
Het ambulancepersoneel heeft in de basis gezegd dat je mij op bed moest leggen.
Wat heeft ervoor gezorgd dat jullie, als we eerlijk zijn, niks
ten nadele van het ambulancepersoneel.
Misschien is het slim als we het terugkoppelen naar ze, zodat ze er iets van kunnen
leren. De dokter heeft naderhand gezegd: als we geluisterd hadden naar
hun,
was er grote kans geweest dat ik er niet meer was geweest.
Of in ieder geval een stuk meer schade was geweest.
Ze doen een aantal testen. Ze kijken in je pupillen, ze kijken hoe
die reageren.
Ze testen je bloed en in de kern kwam daar niks
vreemds uit op dat moment. Daar hebben ze op gezegd:
ze hoeft niet naar het ziekenhuis, ze kan in principe
naar bed.
Want alle reflexen werkten.
Exact. Wat duidt op dat je
hersenstam en de basisfuncties werken.
Het was je vader in dit geval die zei:
het klopt niet. Ze gaat naar het ziekenhuis en dat gaat of met de ambulance of
wij brengen haar, maar ze gaat niet naar bed.
Ik moet zeggen, daar ben ik tot op de dag van vandaag heel blij mee.
Waarom? Jij wilde naar bed.
Je hebt twee experts staan die zeggen: in principe
kan ze naar bed. Dan dacht ik: willen we het onszelf moeilijker
maken dan dat? Dat was de gedachte waarmee ik speelde.
Ik was allesbehalve gerust. Je vader, die daar kalm, maar
beslissend was en zei:
we gaan naar het ziekenhuis, dat is wat we gaan doen.
Heeft ervoor gezorgd dat we vervolgens vertrokken zijn en
die hele mallemolen ingegaan zijn.
De reden waarom ik dat benoem, is omdat mijn vader en mijn moeder
me naderhand hebben verteld: dat al je reflexen werkten
en dat volgens het ambulancepersoneel er niks traumatisch aan de hand was,
was voor ons niet kloppend, want het was niet onze dochter die daar zat.
Zoals jij zegt: je hebt specialisten
en normaal gesproken luisteren we naar specialisten in ons leven.
Ik denk zeker onze generaties en de generaties die ouder zijn dan wij,
zijn gewend om te luisteren naar de specialisten
en dat op te volgen. Ik denk dat in dit geval de les die
ik daar voor zelf uithaal: het is altijd belangrijk, het maakt niet
uit hoe goed de specialisten zijn, als intern iets zegt: dit klopt niet
of dit is niet mijn dochter die hier zit, om een standpunt in te nemen.
Wat mijn vader heeft gedaan. Ik kan me die stem van mijn vader namelijk herinneren.
Die kwam van rechts achter. Die was heel duidelijk.
Die was kalm.
Maar niet kalm van binnen, kan ik me herinneren.
Dat was een duidelijke: maakt mij niet uit wat jullie mij hier
vertellen, maar mijn dochter gaat naar het ziekenhuis en wel nu.
Alleen het ambulancepersoneel mocht niet, kon niet, was niet bereid
om mij te brengen. Dus heeft Pieter, onze vriend,
mij die kant op gereden. Uiteindelijk heb ik vijf dagen in het
ziekenhuis gelegen. Klopt dat? Vijf?
Zo goed kan gaan.
Vijf of zes, één van de twee. Op dag zes mocht ik naar huis, denk ik.
Mocht je naar huis, heb je besloten: ik ga naar huis.
Dat viel me op. Je ligt op de hersenafdeling.
Je gaat ervan uit een hersenafdeling, daar liggen mensen met
hersentrauma's, hersenaandoeningen.
Daar is het sereen en kalm. Eén
grote bende is overdreven, maar er was veel lawaai.
Het was een ziekenhuis. Het was een
normale afdeling in het ziekenhuis waar 's ochtends alle lampen aan gaan, de deuren
open gaan, de karretjes de hele dag door
over de gangen rijden, collega's met elkaar kletsen, lachen.
Wat logisch is.
Dat weet ik nog.
De eerste twee dagen lag ik bij een dame op de kamer die
volgens mij epilepsie had. Als daar 's nachts
iets mee aan de hand was, had ze geen idee wat ze moest doen.
Die begon te schreeuwen. Niemand kwam.
Ik met mijn half werkende hersenen drukte op het knopje en dan kwam er
iemand binnen die zei: je moet niet mijn vrouw zijn . Laat me met rust.
Twee dagen later mocht ik naar een andere kamer.
Super lieve dame waar ik bij kwam te liggen.
Ik wilde niks liever dan naar huis, omdat ik weet hoe wij wonen
en ik weet hoeveel rust, kalmte en sereniteit daar was.
Dat was wat ik nodig had.Dat heb ik
met handen en voetenwerk in die tijd zelf een aantal keer
gevraagd. Als ik het goed begrepen heb, hebben jij en mijn moeder
met de neuroloog een gesprek gehad, een lezing afgestoken waarom ik
mee naar huis zou mogen.
Is daar iets interessants wat je daarover moet vertellen? Nee.
Nee, de
kern daar is: je wil je eigen gezonde verstand blijven gebruiken.
Te vroeg het ziekenhuis uit gaan is geen goed idee.
Luisteren naar het ambulancepersoneel was ook geen goed idee.
We hebben gezond verstand gebruikt en gedacht: we kunnen er thuis
beter voor zorgen dan dat hier in het ziekenhuis nu nog gedaan kan worden.
Precies. De cruciale fase was voorbij, dus dat kon.
Ik weet dat de neuroloog aan mijn bed stond en tegen me vertelde
dat ik naar huis mocht. Hij zei: ik wil dat je dit weet.
Ik keek hem half aan, want ik zat ondertussen platgespoten door de morfine.
heel scherp was ik niet. Ik weet nog wat hij zei:
met een hersentrauma als dat van jou zijn er twee typen mensen.
Type één zijn de mensen die ik na een jaar vooruit moet
schoppen, omdat ze eindelijk hun leven op moeten pakken.
Type twee zijn de mensen die denken dat ze na een maand weer aan het werk kunnen,
waarvoor het niet snel genoeg kan gaan, die maar voorwaarts willen.
Toen keek hij mij aan en zei hij: ik heb het vermoeden dat jij type twee bent.
Ik weet nog dat ik op dat moment dacht:
hoe dan?
Je hebt alleen maar op bed gelegen.
Ik heb hier alleen maar op bed gelegen, niks gedaan. Ik was alleen heel duidelijk.
Ik wilde geen eten. Ik wilde niet dit, ik wilde niet dat.
Ik was heel duidelijk in dat waar ik wel of niet toe bereid was.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik mocht naar huis.
Na een laatste scan geloof ik. Voor mij
kwam de enigszins shock of de realitycheck
toen ik thuis was.
Ik lag op bed.
Dat kan ik me niet meer helemaal herinneren, de terugrit naar huis en op bed gelegd
worden. Ik weet wel dat ik op bed lag en voor de eerste keer naar het toilet moest.
Ik
kon niet eens uit bed komen. Ik kon niet eens zelf mijn
voeten op de grond zetten. Ik kon niet eens mijn benen van het bed afgooien, laat
staan dat ik naar het toilet kon.
Dat was mijn eerste realitycheck-moment dat ik dacht:
ik
heb geen controle over mijn lichaam.
Dat was mijn realitycheck.
Zowel Dushan, de
coach waar we mee werken, als de neuroloog en alles en iedereen
zegt: luister,
secondary trauma, oftewel jij die je hoofd opnieuw stoot, is
fataal. Dat is hetgeen wat je nooit kunt laten gebeuren.
In de kern wil je haar continu monitoren, want ze kan niks op zichzelf doen.
Ik weet nog: jij bent boven, ik ga ervan uit dat je slaapt.
Je bent net thuis.
Ik kom naar boven en ik denk:
dit klopt niet. Daar stond in één keer de deur van de badkamer
open. Bleek dat je op handen en voeten naar het
toilet gekropen was en dat ik dacht: oké.
Dat was pas een paar dagen later.
Weet ik niet. Nee, dat is meteen op dag één geweest dat ik dacht:
hier moeten we serieus op letten.
We hebben een aantal keer gedeeld: niks zelf doen.
Je had een babyfoon, zorg dat je ons inschakelt en vervolgens ga je
op eigen houtje kruipend naar het toilet toe dat ik dacht:
we moeten haar in de gaten houden. Achteraf bleek ook,
ik snap niet waarom het ziekenhuis dat niet deelt.
Ze geven aan: ze heeft een pijnstiller gehad of zoiets noemden ze het, met een
bepaalde naam. Nooit van gehoord, maar uiteindelijk bleek
dat morfine te zijn dat je denkt: als ik dat
eerder had geweten, had ik ook meegekregen wat jouw toestand is,
los van je hersentrauma, wat er allemaal in je lichaam zit.
Dat was in ieder geval de eerste fase: ze kan
niks zelf. Je kon niet lopen, je kon niet op eigen benen staan.
Daarnaast schutselig roekeloos te werk, kan geen risico's inschatten.
Toen was de morfine nog uit haar werk en ik dacht: deze dame moeten we in de gaten
houden.
Misschien had de neuroloog gelijk dan inderdaad.
Ik weet wel, in de eerste drie dagen heb ik alle medicatie afgebouwd.
Mensen die mij kennen weten: als er iets is wat Mandy niet wil, is troep in haar
lijf. Ik dacht: ik deal liever met de hoofdpijn dan dat ik dat
constant aan het wegduwen ben.
Ik kon in een rolstoel naar buiten.
Het was niet zo mooi weer, we zaten in de winterperiode.
Het was koud, maar wat ik wilde was naar buiten toe.
Wij hebben achter in onze tuin een kudde paarden wonen, dat was fantastisch.
Dan kon ik eventjes in mijn rolstoel een paardje borstelen.
Had ik het idee dat ik
iets aan het doen was.
Ik denk dat dat een week of twee, drie heeft geduurd
voordat ik, correct me if I'm wrong, want jij hebt de tijdlijn beter dan ik.
Voordat ik
voor het eerst ging lopen achter de rolstoel.
Dat vond ik fantastisch. Overigens heeft mijn moeder echt goed gedaan.
Jij was duidelijk mijn steun en toeverlaat. Alles.
Jij had een call in de ochtend. Je
kwam tussendoor naar boven omdat je wist: rond die tijd wordt ze wakker, dan wil ze
waarschijnlijk naar het toilet. Je was er non-stop.
Toen was er een weekend dat jij weg was met een paar mannen.
Na een maand was dat. Na vier weken.
Dat was langer dan.
Ik weet nog dat ik toen alleen thuis was met mijn moeder.
Lotus was, denk ik, verslapen bij een vriendinnetje.
Moeder zei: "Wil je eventjes naar achter?" Ik zeg: "Ja, heel graag." Toen zei
ik: "Mam, jij kunt mij nooit in de rolstoel naar achter duwen, want wij hebben een
kiezelpad." Dat duwde best zwaar.Toen zei
mijn moeder:
pak de rolstoel, ga er zelf achter staan en loop met de rolstoel naar achter.
Dat
vond ik heel tof. Dat is typerend voor mijn moeder.
Het andere was dat ik die avond in bad ging en dat er niet
een havik in de badkamer of rond de badkamer liep om te zorgen dat ik niet alleen
in bad stapte. Maar dat mijn moeder mij vertrouwen gaf van: je kunt best
dingen zelf gaan proberen.
Dat was de tijdlijn.
Laten we zeggen eind november kan ik weer lopen, kan ik mezelf
verplaatsen.
Ik wandelde rondes door de tuin.
We hebben een stuk in de tuin waar een
berg is en als ik daar achter loop kan niemand me zien.
De dame die voor de paarden zorgt niet, mijn ouders niet.
Iedere keer als ik daar liep, had ik een klein ongemakkelijk gevoel van: als er nu
iets gebeurt, ziet niemand het.
Dat is interessant. Ik moest weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam.
Uiteindelijk ging dat best goed. Zo goed zelfs dat ik met
Kerstmis meekon naar familiefeestjes.
Dan deed je mee naar familiefeestjes.
Dat was daar naartoe. We blijven daar een uurtje en we zijn weer weg.
was het ook.
Dat is waar. Absoluut. Zeker.
Daar hoeven we niet in detail te gaan, dan hebben
mensen een beeld. Ik kom uit het ziekenhuis, ik kan niet lopen en ik begin mezelf
weer op te bouwen naar een punt waarop ik iedere ochtend weer op
mijn yogamat zit. In het begin was het letterlijk zitten.
Ik kon zijwaarts buigen, vooroverbuigen en dat was het.
Nu ben ik nog steeds niet zo flexibel als ik van tevoren was, maar
we gaan de goede kant op.
Dat werkte allemaal. Dat ging goed. We hebben de feestdagen gehad.
Ik weet nog rondom de feestdagen dat ik
stress ervaarde, omdat onze kudde paarden allemaal buiten loopt.
Die sluiten we niet op in stallen.
Oud en nieuw en vuurwerk kwam eraan.
Op televisie kreeg je constant berichten over: dit jaar
hebben mensen groots ingeslagen, want het is het laatste vuurwerkjaar.
Et cetera. Ik was supergestrest. Ik dacht dat de paarden daar niet tegen zouden
kunnen. Maar zelfs dat, samen met mijn vader en met
Lotus heb ik midden in de nacht bij de paddock kunnen staan en we hebben ze
erdoorheen kunnen helpen. Je zou kunnen zeggen: we zijn twee maanden verder en het
gaat heel goed. Ik ga bergopwaarts.
De neuroloog had gezegd: tot aan april kan ze niks
en het hele herstelproces zal 6 tot 12 maanden duren.
We zijn nu een goede zes maanden verder en ik zit hier voor een podcast, dat gaat
de goede kant op.
Na twee maanden, ik denk een klein beetje de stress van oud
en nieuw, de feestdagen en proberen veel in de wereld te zijn.
Daarnaast een andere factor, kreeg ik in januari een
flinke terugval.
In januari voelde ik me slecht. Ik had erge hoofdpijnen.
Ik was enorm emotioneel. Ik kreeg niks meer verwerkt.
Ik had een grote wond.
Waar ik niks van mee heb gekregen.
Ook interessant.
Ik weet dat Manon en Pieter, die vrienden van ons die erbij waren die avond,
die waren begin januari bij ons. Iets in die richting, dat Manon
zei, ik was even alleen met Manon, dat ze zei: ik heb gehoord dat Mandy een
stukje emotioneler is geworden. Ik kijk haar aan en ik zeg:
emotioneler? Dat bleek zo te zijn, maar dat heb je op een of andere manier
verborgen gehouden voor mij.
Ik weet niet of ik het bewust verborgen heb gehouden.
Het is meer de momenten dat ik alleen was
overviel het me. Het was apart.
Dat heeft blijkbaar te maken met je zenuwstelsel, die moet resetten
en bepaalde emoties die gedurende je leven
opgeslagen worden in je lichaam. Dat is een moment waarop dat eruit
komt. Hartstikke prima.
Dat gebeurde in januari. Ik had wonden op mijn been die waren in één keer
weer heel groot aan het worden en die waren helemaal open aan het gaan.
Ik weet wat één van de bepalende factors is van iemand die van buitenaf
meekijkt en alles observeert.
Al vrij snel had jij het idee:
ik ga toch weer een aantal gesprekken oppakken met de directie.
Vanaf dat had je een bepaalde planning in je agenda en dat was een
beperkte planning. Ik zag meteen: dit is veel te vroeg, dat moet ze niet
willen. In één keer moet je je dag gaan organiseren rondom die
planning.
Mijn hele idee was: ik hou alles bij je weg. Je hoeft niks te doen.
Dat moet ik eerlijk zeggen: Vera is een fantastische hulp
geweest. Je moeder is een fantastische hulp geweest.
De hele familie participeert mee. Dat hebben we goed kunnen doen.
Jij begint afspraken te plannen. Je moet een aantal dingen gaan organiseren
en dat pakte slecht uit. Toen zag ik: dat is veel te vroeg,
dat moet je niet willen doen.
Was ik alweer vergeten. Met twee van onze directeuren had ik een afspraak
gehad.
Dat was te vroeg.
Toen ging het mis. Toen kreeg ik een flinke terugval.
Dat was te vroeg.
Dat resulteerde in wat ik hier op heb geschreven: het
telefoontje.
Het telefoontje van jou naar mij. Er is één telefoongesprek geweest
in januari waarin jij hebt besloten de telefoon te pakken en mij te
bellen vanuit het kantoor waar ik daarvoor iedere dag
altijd werkzaam was.
Kun je daar iets over vertellen? Waarschijnlijk weet je welk telefoontje ik bedoel.
Absoluut.
Ik ben net één iemand vergeten te vertellen die enorm veel bijgedragen heeft.
Dat is Christophe. Die heeft de bal mee opgepakt, dag en nacht
gewerkt. Ik had geen betere omgeving kunnen hebben dan ik heb.
Tegelijkertijd,
jij bent gevallen. Ik pak jouw telefoon.
Ik zorg dat ik kijk van: wat staat erin?
Wat moet er opgepakt worden? Ik open jouw laptop en
ik kijk naar een to-do-list. Ik denk: daar kan ik
uithalen waar Mandy op gefocust is en wat ik op moet pakken.
Ik begin te scrollen en te scrollen.
Ik zie zakelijke dingen. Ik zie zaken over de tuin, over de paarden,
over de bouw van de gym.Zo'n divers
takenpakket dat ik na een paar pagina's scrollen dacht:
nope, hier ga ik niks van oppakken.
Ik ga dit op mijn manier doen.
Dit ga ik nooit trekken, dit ga ik niet willen doen.
Ik bestuur het bedrijf twee maanden.
Christoph en ik hebben daar gesprekken over gehad.
In eerste instantie pakken we dingen samen op. Dan duurt het toch wat langer.
Dan is het makkelijker als één iemand in de lead is.
Verder waren er een hoop gaten die ingevuld moesten worden.
Dat pakt Christoph bij alle planning die hij al heeft.
Ik zie jou achteruitgaan. Ik zit op kantoor.
Er zijn beslissingen die genomen moeten worden, die ik heb proberen
uit te stellen zodat jij ze kon nemen.
Er liepen een aantal mensen rond waarvan ik dacht: die horen niet thuis in dit
bedrijf. Ik wil niet met ze werken, maar misschien Mandy wel, dus ook daar
wil ik geen beslissingen nemen. Toen zag ik jou achteruitgaan.
Toen dacht ik aan de woorden van
de neuroloog: zes tot twaalf maanden duurt het herstel.
Daarnaast begon ik me af te vragen:
moet Mandy überhaupt het bedrijf blijven besturen?
Is dat waar we straks op uit gaan komen?
Of komt er straks een punt waarbij het is:
ik heb het bedrijf gebracht tot hier en niet verder.
En wat nu? Dan denk ik: laten we dat allemaal voorkomen.
Ik wil doorpakken met dit bedrijf.
Want ik zag dat alles doorging, maar we kwamen op het punt in het bedrijf dat
dingen begonnen te stagneren, omdat er beslissingen genomen moesten worden en
knopen doorgehakt. Toen dacht ik: ik ben er klaar mee. Ik bel je op.
Voor jou is het beter om
al die verantwoordelijkheid die je zult ervaren en waarvan je denkt dat je
ergens een bepaalde hete adem zult voelen van: ik moet een
keer teruggaan. Toen dacht ik: dat is het laatste wat je moet gaan
doen. Ik zag die eerste periode waarin je helemaal besloot dat.
Ik vond dat waanzinnig om te zien. Ik dacht: ik ben blij dat jij gevallen bent en
niet ik. Hoe jij ermee omging, was
superrelaxed. Jij zit daar beneden en je bent een
boek aan het lezen. Je kon nog niet eens op een scherm kijken.
Je kon het werk heel goed loslaten.
Ik dacht:
los van het feit dat je niet kunt werken.
Ik denk dat ik nog steeds de hete adem zou voelen van al die cliënten
die op hold staan.
Dat had jij helemaal niet, dat ik dacht: dit is waanzinnig.
Dit is een straight line herstelproces.
Dat vond ik ook. Ik dacht: dit is waanzinnig.
Vooral dat het kon. Dat we een leven hebben, dat het zo
georganiseerd kon worden.
Dat wat je daar zegt, heb ik toevallig laatst tegen Dushan gezegd.
Mensen zeggen vaak: geld is niet belangrijk en dit en dat en succes
en blabla. Dan zeg ik tegen Dushan: ik snap dat allemaal.
Ik snap ook dat niet iedereen dikke auto's wil rijden of mooie horloges om zijn
pols wil hebben. Niet iedereen zal er iets om geven.
Maar ik moet zeggen:
als zoiets je overkomt en je zit in een positie waarin
dat iets is waar je je helemaal niet druk over hoeft te maken,
dat geeft veel ademruimte. Kan ik je verzekeren.
Dat is enerzijds het financiële aspect, anderzijds
jij die naast de
meer-dan-fulltime job die je hebt aan al jouw coaching
cliënten, want dat is jouw job, of was jouw job,
opstond en zei: ik ga het bedrijf runnen.
Vanaf dag één.
Ik kon dat loslaten omdat ik wist dat het in goede handen was, omdat
ik wist dat jij en Christoph alles onder controle zouden hebben, of
dat wat nodig was. Omdat ik wist dat we een fantastisch directieteam hadden
gebouwd in de maanden daarvoor.
Als het gepland was, de val, had je het niet beter kunnen plannen, want
zonder het directieteam was het één grote chaos geworden.
Het directieteam van ons is volwassen, is voorwaarts,
zijn absoluut professionals, pakken dingen op.
Daar moet ik een hoop credits aan geven, want anders was het
een puinhoop geworden.
Dat is leuk, want in zo'n fase kom je er pas achter wat je
gebouwd hebt.
Dat was gaaf om te zien. Ook voor mij van een afstandje.
Ondanks dat ik niks meekreeg. Ik wist:
alles loopt door, alles gaat goed, ze hebben alles onder controle. Dit is top.
Ergens
was ik de verantwoordelijkheid van het bedrijf blijkbaar nog steeds aan het dragen.
Gek genoeg, want ik kon niet eens mezelf dragen , laat staan
iets anders.
Totdat jij me belde. Weet je nog de woorden die je hebt gebruikt in die
call?
Geen idee. Maar ik wist: luister, ik heb dit.
Je hoeft je nergens zorgen over te maken.
Ben gefocust op je herstel. Dat was hetgene wat ik wilde als man van jou
en als businesspartner. Luister, focus op je herstel,
maak je nergens geen zorgen om. We zijn in de situatie waarin je
weg kunt blijven. Doe dat.
We ontheffen je van alle verantwoordelijkheden. Wij hebben het.
We waren aan het beeldbellen. Ik zag aan jouw gezicht
de spanning weglopen. Iemand
die een
slaak van verluchting geeft. In één keer:
ik wist, dit is de juiste beslissing.
Ik wist, we zitten op het juiste spoor en Mandy kan weer herstellen.
Grappig, ik weet nog de exacte woorden die je hebt gezegd in dat gesprek.
Ja?
Ja,
de exacte woorden. Jij belde me op en het was een
FaceTime-gesprek, dus ik wou zeggen: je keek me recht aan.
Dat was weliswaar via de camera, maar je keek me recht aan en je zei:
schatje, ik heb een boodschap voor je.
Er is namelijk maar één ding wat ik wil en dat is dat het goed gaat met jou en dat
je volledig herstelt. Dit is mijn boodschap.
Jij gaat nooit meer terugkomen als de leider van deze
organisatie.
Dat heb ik gezegd?
Dat is letterlijk wat je hebt gezegd.
Jij gaat nooit meer terugkomen als de leider van deze organisatie, dus je
kunt het voor eeuwig en altijd loslaten.
Of je nog terug gaat komen in een andere rol, zien we wel.Wil je nooit meer
terugkomen of kun je nooit meer terugkomen? Fine, dan dealen we daarmee.
Heb je straks een positie waarin je wel terug wil komen, bepaalde zaken op kan
pakken.
Ik wilde dat zo delen van: je gaat nooit meer terugkomen als leider.
Stel,
nu is een ander verhaal,
al zou je tot een periode geleden gezegd hebben: ik kom terug als leider.
Hadden we gezegd: hier, daar is je stoel, daar zijn de mensen, veel
plezier.
Omdat ik dacht: als we dit niet nu definitief afronden,
blijf je toch ergens spelen met: dan kom ik in april terug of
dan kom ik dan terug. Dat wilde ik ook weghalen, dat je niks had van
een toekomstig moment van nu waarop je in actie moest komen.
Dat klopt. Daar was ik benieuwd naar of dat de
achterliggende gedachte was.
Niet omdat ik dacht: laat mij het bedrijf besturen, ik
ben degene die het hier gaat doen. Dat had ik helemaal niet.
Maar hier zit je dan.
Voorheen, voor mijn val, voor afgelopen oktober, als wij een podcast
opnamen, was ik zogezegd de representatie van
de leden van Straight Line Leadership.
De mensen die in leiderschapspositie in een bedrijf zitten en die de
eindverantwoordelijkheid dragen.
Jij was de ultieme coach die die mensen helpt, al meer
dan 15 jaar.
Ik zou willen zeggen zijn die rollen omgedraaid, maar dat is niet het geval, want
ik ben niet de ultieme coach. Jij bent nu de
leider van de organisatie en vanaf nu de podcast die wij samen gaan
doen,
is jouw rol niet meer alleen jij die het vanuit coachingsperspectief heel
goed kan benoemen. Het is ook jij die uit directe ervaring in
die positie
jouw verhalen en ervaringen kan delen.
Ik denk dat dat alleen maar meer waarde toevoegt aan deze podcast.
Mooi. Ik ben blij dat jij dat zo ziet.
We gaan vanzelf horen wat de luisteraar daar van denkt.
Dat is waar.
Hetgeen wat ik
interessant vind om te benoemen,
en dat vind ik interessant om jouw visie daarop te horen, is:
ik was flabbergasted van
de impact
van het hedendaagse dagelijks leven op je
brein. Daar kom je pas achter op het moment dat je brein niet functioneert.
Daar kwam ik achter doordat ik
niet op een telefoonschermpje kon kijken.
Ik kreeg het letterlijk niet verwerkt.
Ik kon niet autorijden. Logisch, want ik kon in eerste instantie niet eens lopen.
Toen ik mijn lichaam weer kon gebruiken, kon ik niet autorijden.
Toen ik eenmaal kleine stukjes naar de supermarkt kon rijden, hartstikke
leuk, maar het heeft maanden geduurd voordat ik voor de eerste keer de snelweg op
kon. Ik kan me herinneren dat ik na een paar maanden bij jou in de
auto zat en dat we op de snelweg reden en dat het een klein beetje aan het regenen
was. De koplampen van de auto's,
dat kwam allemaal enorm op me af. Maar er was niks zo
vreselijk, grappig genoeg,
als schermpjes. Niks zo vreselijk als televisie,
laptop, telefoon, al die dingen.
Terwijl ik in die eerste twee maanden dat ik thuis was,
23 boeken heb gelezen. Het is niet zo dat mijn brein geen
stimulans of prikkels kon hebben.
Ik heb een nieuwe distinctie bedacht.
Wil je hem horen?
Ja.
Zie je, misschien is het toch een beetje rollen omgedraaid.
Ik zat vandaag ter voorbereiding en toen dacht ik: eigenlijk is er
een onderscheid tussen
stimulation en nourishment. Dat is hoe ik het heb ervaren als
ik ernaar kijk. Wij als mensen zijn non-stop, de hele dag
door op zoek naar stimulaties, prikkels.
Constant van het ene naar het andere.
Dopamineshots.
Dopamineshots inderdaad. Ik heb nu op een diep level
ervaren hoezeer dat iets compleet anders is dan nourishment
en hoeveel nourishment er zit in een boek lezen
versus een video kijken. Omdat een heel ander deel van je brein
engaged is en meedoet en je meer in die verhalen zit.
In plaats van dat je domweg uitgecheckt naar een schermpje kijkt.
Maar ook momenten van stilte.
Ik zit dan graag op de grond tegen de bank aan met onze hond
naast me. Gewoon zitten. Ondanks dat ik al
jarenlang theoretisch weet en vertel:
je moet in staat zijn om jezelf te vervelen.
Mensen kunnen zich tegenwoordig niet meer vervelen.
Er zijn van die momenten dat wij in een restaurant zitten en dat jij wegloopt en
dat ik bewust zeg: ik pak niet mijn telefoon. Want dat doet iedereen automatisch.
Het is constant die stimulans.
Dat is iets wat ik meegenomen heb en ook
makkelijk vind om constant naar terug te
grijpen.
Wij hebben het geluk een grote tuin te hebben
en
paarden, noem maar op. Ik
kijk hier naar die verlichting in de studio en ongetwijfeld zal dat
allemaal led zijn. Als jij led filmt met je telefoon, dan knippert het.
Terwijl de oude gloeilamp geeft gewoon licht.
Het verschil tussen een dag binnen zitten op schermpjes onder
led-licht, noem maar op. Ik denk dat je
bewust amper opmerkt wat voor effect het heeft dat je jezelf uit die
omgeving plaatst en in dit geval buiten plaatst.
Maar een boek lezen is ook anders. Een pagina papier met
inkt erop is anders dan een scherm waar je naar kijkt met licht.
De impact daarvan is heel groot. Voor ieder mens en zeker voor leiders.
Wat een leider moet kunnen doen, is kunnen observeren wat er gaande is,
feitelijk moeten kunnen zien wat er gaande is, anticiperen op de toekomst
en correcties kunnen maken nog voordat bepaalde problemen ontstaan.
Een leider moet in staat zijn te kunnen zien wat anderen niet zien.
Daarvoor zul je moeten vertragen.
Dat is misschien wel de basis van ons werk.
Dat je in contact staat met de realiteit en
die ruis die zich afspeelt in je hoofd en die chaos
achter kunt laten en de rust hebt om werkelijk te
observeren.Het helpt enorm als je je wat meer
terugtrekt uit die wereld van schermpjes, binnen ledlicht
en meer tijd buiten spendeert. Zou niet slecht zijn voor mensen.
Dat denk ik ook. Voor veel leiders zou dat helpen.
Het is vertragen en jezelf er even buiten plaatsen.
Als leiders zijnde zitten we er altijd middenin.
Of überhaupt als mens zijnde. We zitten altijd midden in de content
van ons leven. In plaats van dat we onszelf met enige regelmaat eruit
trekken, de rust en de kalmte opzoeken en van buitenaf
observeren: wat ben ik aan het doen? Wat is er gaande?
Als ik fit ben en ik kijk naar mijn werkschema van 's morgens vroeg tot 's nachts,
geen probleem. Ik ben wel ooit vermoeid, maar dat is prima.
Totdat je niet fit bent en denkt: hoe doe ik dit normaal?
Als jij een hersenaandoening hebt of je hersenen
zijn getraumatiseerd,
kom je in contact met de hoeveelheid prikkels die je op een dag op je
afgevuurd krijgt.
Absoluut.
Deze
podcast is een soort
overgangspodcast.
Hoe kunnen we het zeggen?
Een introductie in de nieuwe podcast die we gaan voeren.
Exact, dat is in de basis wat het is.
Voordat we die introductie gaan doen,
vind ik dat deze podcast de juiste plek is om
jou
te bedanken, misschien te erkennen.
Ik had niet gepland om emotioneel te worden, maar tegenwoordig heb ik dat niet meer
onder controle .
Ik kan niet anders zeggen dan: er is niemand in de wereld waar ik dit
liever mee had willen doormaken dan jou.
Je hebt alles
zo goed opgevangen. Je hebt zo goed gezien
wat ik nodig had.
Je bent kalm gebleven, gefocust gebleven.
Je hebt alles gedaan wat gedaan moest worden.
Belangrijker nog voor mij, het is fijn als iemand alles opvangt.
Het is fijn als iemand doet wat gedaan moet worden en dat je weet: dat
is solid, good. Wat jij hebt gedaan terwijl je
al die dingen aan het doen was,
voor de luisteraar, dat is twee keer een meer-dan-fulltime
job. Mijn job was duidelijk meer dan fulltime.
Jouw job was al duidelijk meer dan fulltime.
Los van het feit dat je mijn job op hebt gevangen, stond je iedere ochtend op, was
je er voor Lotus, heb je gezorgd dat zij naar school ging, heb je gezorgd dat zij
niks tekortkwam, heb je gezorgd dat zij zich geen zorgen maakte, dat
zij lekker als kind door de wereld kon blijven lopen.
Al die dingen
heb jij gedaan terwijl je iedere keer als je er voor mij was,
lol maakte. Je was licht, je was opgewekt.
Het was niet zwaar. Je was geen slachtoffer van de situatie.
Ik kan me nog goed herinneren de eerste keer dat ik
uit bed naar beneden ging. Eén: ik
zag er niet uit en ik had een zonnebril op, want ik kon absoluut het daglicht niet
verdragen. Ik kon absoluut niet zelf van de trap af.
Dat we gezamenlijk naast elkaar zittend van de trap af gaan.
Zoals kinderen.
En helemaal in een deuk hebben gelegen.
Er zijn weken geweest dat jij met je handen onder mijn oksels
achter me aan het schuifelen was. Laatst
probeerde je dat een keer en zei je: we kunnen niet eens meer zo schuifelen omdat
je je lichaam niet kan gebruiken.
Waar ik me heel bewust van ben, misschien is het goed voor de luisteraar, niet
specifiek richting jou, maar om zich daar bewust van te worden, is: als
zoiets gebeurt, denken we vaak aan degene die in het bed ligt en de
schedelbreuk heeft. Terwijl als ik eerlijk ben,
voor mij was het niet zo zwaar. Klinkt misschien gek, maar ik heb niks van
deze fase als zwaar ervaren. Het fysieke component was
oncomfortabel. Kan ik niet anders zeggen.
De hele periode is niet zwaar geweest,
maar het is niet zwaar geweest dankzij jou.
Heel graag gedaan.
Ja.
Nou zou ik hier kunnen zitten en kunnen zeggen: het was voor mij wel
een hel. Maar het was makkelijk om te doen.
Het was niet eens een keus.
Het moet gebeuren. Als ik het toch doe voor iemand,
dan doe ik dat graag voor jou. Ik doe alles voor de familie.
Er
is een uitspraak van Bob Marley: je weet
nooit hoe sterk je bent totdat sterk zijn je enige optie is.
Ik moet eerlijk zeggen,
ik denk dat een hoop op adrenaline is gegaan.
Ik heb nachten gehad van twee, drie uur en je wordt wakker.
Als ik de podcast terugkijk die ik met Christoph heb opgenomen in die tijd, denk
ik: ik heb altijd wallen, maar daar was het extra
aanwezig. Ik was behoorlijk vermoeid.
De lachende belichter .
Ik zou hier kunnen zitten en een verhaal kunnen houden met:
het was zwaar, maar ik heb me er doorheen gesleept.
Ik heb dat geen moment zo ervaren. Ik heb het met veel liefde en plezier gedaan.
Ik denk niet dat ik dat 10 jaar aan een stuk had kunnen doen op deze manier.
Het is makkelijk, zeker als je er moet zijn voor
jou, voor Lotus, voor het bedrijf, voor de mensen in het bedrijf.
Nogmaals, het was geen keus. Je staat op en je doet het.
Je staat op en je doet het.
Ik durf te stellen dat er meerdere mensen zijn die daartoe in staat zijn.
Wat je zegt: als je niet anders kan, dan doe je.
Ik durf te stellen dat er veel meer mensen zijn die al die dingen
gedaan hadden. Wat het voor mij bijzonder heeft gemaakt, is
dat jij al die dingen gedaan hebt
en nooit zwaar bent geweest. Richting mij niet, maar volgens mij ook richting mijn
ouders niet. Richting Lotus niet.
Zulks zul je momenten hebben gehad dat je een keer geïrriteerd was, net als ik.
Ik denk dat ik dat het meest bijzondere vind aan het hele verhaal:
hoe je in staat bent geweest omTe blijven lachen,
de lichtheid te houden en de lol te houden in ons huis, terwijl er
zoveel op je afkwam en je stap voor stap dealde
met het eerstvolgende wat voor mijn neus ligt.
Ik vind dat deze podcast de plek is om je daar
nog eenmalig
voor te bedanken
en
te laten weten dat
ik nu op een nog dieper level dan ooit tevoren
weet:
als er iemand een vertegenwoordiging is van Straight Line Leadership, dan ben jij
het. Als er iemand kan doen wat gedaan moet worden, terwijl
de rest van de wereld daar geen last van hoeft te hebben en daar niet over geklaagd
wordt en licht en opgewekt rond kan blijven lopen, dan ben jij het.
Ik denk dat zeer weinig van jouw cliënten iets gemerkt hebben van de hele
situatie.
Zeer weinig van onze teamleden last hebben gehad van alles waar jij mee aan
het dealen was achter de schermen.
Heel eerlijk, misschien is dit de meest
logische vraag vanuit hier:
voor een hoe groot deel heb je dat te danken aan de tools van Straight Line
Leadership?
Moeilijk
te zeggen als ik daar een percentage op moet plakken, maar dat is de absolute
verschillenmaker.
Ik weet nog:
we waren een paar weken onderweg. Jeremy liep rond bij ons en die zei:
'Ik wou jou vragen hoe het met jou gaat, maar
ik weet, jij hebt het.' Toen dacht ik:
dat is waar. Het is fijn om die persoon te zijn waar mensen op kunnen bouwen
en op kunnen rekenen. Ik heb een paar momenten gehad
dat ik 's avonds klaar was met mijn laatste telefoontje, het was midden in de
nacht, en dat ik zo'n kort moment had dat ik dacht: iedereen
gaat ervan uit dat ik dit allemaal doe. Er is niemand die incheckt bij mij.
Hoe gaat het met jou? Dat was precies zo'n moment waarop ik mezelf
betrapte en dacht: laat ik vooral geen slachtofferverhalen creëren,
doen alsof het zwaar is of verhalen gaan plakken over hoe pittig het is.
Voor mij was het supersimpel: jij leeft nog.
De uitgangspositie is: het kost tijd om te herstellen, maar je gaat volledig
hersteld terugkomen. Dat was alles wat nodig was.
Daarbij is ook:
ik heb krachtige, fijne mensen om me heen die
veel uit handen hebben genomen. Ook het bedrijf runnen.
Die mensen hadden dat. Ik hoefde niet 50 uur in het bedrijf rond te lopen,
zorgen dat alles voorwaarts gaat. Iedereen deed de stap naar boven.
Sommige mensen drie of vier stappen.
Het was een tijd, hetzelfde als: je hebt van die bepalende
momenten in je leven, noem het crisismomenten.
Ik weet nog dat mijn zus stierf. Het zijn van die momenten waarop je in
de kern twee dingen kunt doen.
Dušan zei het heel goed. Dušan Dukić, onze coach,
die zei: 'Toen ik het bericht kreeg
dat Mandy gevallen was'—ik zal het doen op zijn Engels—:'I
felt like I just got punched in the mouth
and I feel the blood running in my mouth and I have two
things I can do.
Het ene is verzwakken
en weg willen van de situatie,
of terug gaan vechten. Dat is het enige echte
antwoord. Dat heb ik ook zo ervaren.
Alleen dan denk ik: is het een optie om te verzwakken?
Dat is een hel. Dus nee.
De uitspraak waar ik mezelf regelmatig aan herinnerd heb, is: real
leaders don't go weak. Ik kan niet verzwakken.
Ik heb een bedrijf wat leunt op me, een familie die leunt op me.
Ik blijf er staan. Het enige wat ik heb gehad:
ik zit met je vader in de schuur. We zijn een aantal weken verder
en dat we kort stilstaan bij dat moment dat jij viel, wat er allemaal op ons
af is gekomen. We kijken elkaar aan.
We worden bijna emotioneel, maar toch besluiten we: nee, we gaan het niet
toestaan. We pakken door.
Ik heb het ervaren als een krachtige tijd.
Door het gebruik van alle tools en
vooral het scheiden van de feiten en de verhalen die
je makkelijk op die feiten plakt.
Dat geeft de mogelijkheid om: nu heb ik dit te doen.
Als ik dit afgerond heb, ga ik Mandy ondersteunen, ga ik kijken of ze naar het
toilet moet.
Ik denk dat het een tijd is waarop we dicht bij elkaar stonden,
veel lol hebben gehad. Ik heb veel bewondering voor hoe
relaxed je om bent gegaan met
je herstel en niks kunnen doen.
Die rollen hadden niet omgedraaid moeten zijn, want dan had ik daar gezeten en
gezegd: het was pittig, het was een grote worsteling.
Ik kon er moeilijk mee omgaan, maar ik ben weer terug.
Ze hebben de juiste personen gekozen om de juiste dingen te doen.
Dat is fijn.
Verder moet ik zeggen: daar wil ik jou voor bedanken.
Je hebt het bedrijf overgenomen. Ik denk vorig jaar februari
2025. Ik moet het bedrijf overnemen en ik heb me
afzijdig kunnen houden al die jaren.
Ik kom erachter: ik weet niks van het bedrijf, ik ken geen details, ik heb amper
een idee wat er gaande is.
In één keer moet ik me erin gaan verdiepen.
Je hebt een waanzinnig team gebouwd.
Er stond een stabiele basis, waardoor we dit jaar
maal vier kunnen gaan. Maal vier en ik de mogelijkheid zie om in
de komende 24 of 18 maanden,
als ik zeg maal acht te gaan,
behoorlijk dicht in de buurt kom. Wat alleen kan omdat er een
stabiele basis stond. Wat dat betreft, als ik ergens
toch in ondergedompeld moest worden en in één keer aan het roer stond, is
het fijn als je kijkt naar het schip en ziet: iedereen weet wat hij moet
doen. We hebben misschien niet op exact iedere functie de
juiste persoon.
Dat ga je nooit hebben, denk ik. 95% was perfect op
orde. Ik wil jou bedanken voor
éénHoe makkelijk het was om er te zijn voor je en hoe relaxed je ter stelt
hebt staan. Voor hoe je het bedrijf gebouwd hebt waarbij ik binnenkwam
en kon kijken en dacht:
dit wordt een hele toffe tijd. Ik heb naar Christoph gekeken en gezegd: 'Luister,
Mandy is er niet. Dit wordt onze tijd.
We nemen de wereld over en we tillen alles naar een volgende level.'
Dat zijn we aan het doen.
Ik heb nooit de wens gehad om dit bedrijf te besturen.
Sterker nog, ik wilde er niks mee te maken hebben.
Ik ben op een missie binnen onze messie
en nu zou ik niks anders meer willen dan het bedrijf besturen.
Mocht je bewust gevallen zijn, wil ik je daar voor bedanken, want het heeft heel
goed uitgepakt.
Ik heb het allemaal in scène gezet, want ik wist: jij gaat nooit mijn positie
overnemen vrijwillig. Dus moet je dwingen.
Dat is één ding wat zeker is. Dat had ik nooit gedaan.
Er is één ding wat ik al
14, 15 jaar zeg. Op het moment dat mensen zeggen:
ik heb geen coaching nodig en dat Straight Line Leadership.
Niet om mensen over te halen, want het laatste wat wij doen is mensen overhalen om
met ons te werken.
Wat ik altijd zeg is:
als je nu in een goede fase van je bedrijf zit, of je zit in een goede fase van je
leven en je zit in een goede fase van je carrière en alles loopt lekker,
dan is dat juist het moment om te zorgen dat je toegang krijgt tot
deze tools om jezelf te kunnen bekrachtigen op de momenten dat het
turbulent wordt. Iedereen, iedere luisteraar, iedere
kijker van deze podcast en iedereen daarbuiten gaat in zijn
leven tegen hele turbulente fases aanlopen. Ik ben niet uniek.
Er zijn een hoop dingen die gebeuren in iedereens leven.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het zo ongelooflijk eens ben met mijn
eigen uitspraak van de afgelopen 15 jaar.
Als je Straight Line Leadership en de tools toe gaat voegen in je leven op het
moment dat alles loopt en alles werkt, ben je ready als het erop
aankomt.
Dat is wat ik ervaren heb in de afgelopen half jaar dat ik denk: dit hadden we
nooit kunnen doen wat wij hebben gedaan met zijn tweeën, inclusief
onze omgeving. Christoph, mijn ouders, mijn broer, alle
directeuren, iedereen van ons team.
In de kern kwam het aan op jou en mij als wij aan het einde van de
dag met z'n tweeën waren.
Ik ben ervan overtuigd dat we dat niet voor elkaar hadden gekregen als we niet al
15 jaar lang met deze tools aan het werk waren.
Dat sowieso. De reden om in te stappen als het goed gaat is,
dit is ook een klassieke uitspraak: je grootste kostenpost is het geld wat je kunt
verdienen en tot op de dag van vandaag niet doet.
Dat is een fantastisch spel. Ik moet eerlijk zeggen: wanneer komt Straight Line
Leadership het meest van pas?
Ik heb Dusan een paar keer bedankt voor al het werk van de afgelopen jaren,
omdat als ik terugkijkt op deze fase, dat is geen hel
geweest. Het is niet vervelend geweest. Ik vond het vervelend voor jou.
Ik vond het vervelend om sommige mensen
momenten gebukt te zien gaan
onder
de situatie wat er gebeurd was met jou.
Ik kijk terug op een krachtige fase en ik kom daar krachtiger
uit. Ik kom daar niet beschadigd uit.
Ik kom daar niet uit met een rugzak of meer van dat soort ellende.
Minder, ik kom er lichter uit.
Exact. Het stond op het oude boek totdat jij dat boek onder handen hebt
genomen. Maar het was being ready for the rest of your life.
Exact.
Ik hoop voor iedereen dat ze een makkelijk leven hebben en
tegelijkertijd ben voorbereid op wat er op je afkomt.
Misschien hoop ik helemaal niet meer voor iedereen dat ze een makkelijk leven
hebben. Als ik zie wat dit mij gebracht heeft, dan zijn het soms de niet
makkelijke dingen in het leven die heel veel brengen. Ik ben het met je eens.
Als er iemand is die zegt: dit heb ik niet nodig.
Top. Het hele idee is dat je ons niet nodig hebt
en dat je alle tools zowel bij Straight Line Leadership als bij Inner Stance kunt
gebruiken om jezelf zo krachtig te bouwen dat je één: niks
meer mist van wat je anders zou missen. Simpelweg omdat je het niet ziet.
Jij zegt: het geld wat je kunt verdienen, maar niet doet.
Dat geld kun je vervangen voor 1.001 andere dingen in het leven.
Zeker. Rust, peace of mind.
Allerlei kansen, mogelijkheden.
People are creators. We zijn nou eenmaal creators.
Hoe meer tools we tot onze beschikking hebben, hoe krachtiger we door de wereld
kunnen lopen en kunnen creëren. Dat is onze
belofte. Je hoeft niet in de put te zitten
leuk, Van der Put. Je hoeft niet in de put te zitten om aan de
slag te gaan met Inner Stance of Straight Line Leadership.
Wij zijn er juist om je te bouwen als superkrachtig voor de
momenten dat het pittig is. In de momenten dat het niet pittig is, gaan we meer uit
het leven halen dan we tot nu toe doen.
Tot slot. Straight Line Leadership specifiek is ontwikkeld
voor de mensen die het al goed doen.
Die vervolgens, je moet het zo zien, van een drie
een zes maken. Dat is mooi, dan functioneert iemand.
Maar van een acht een negen maken is de grootste gamechanger.
Dat doen wij. Dan is mijn laatste vraag aan jou,
meneer Van der Put, in plaats van lieve schat.
Vanaf nu
is de podcast terug in dit format. Het is weer Johan en Mandy en
we blijven bij de kern van het werk van onze
mentor Dusan Djukic.
Zijn source material is wat we gaan doorlopen. Wat gaan we doen in de podcast?
Waar kunnen mensen op rekenen? Wat is een reden om te luisteren naar onze
podcast?
Allereerst, ik vind dat Christoph af en toe een gastoptreden moet maken.
Dat vind ik ook. Ben ik met je eens.
Aangezien die een fantastische partner was voor mij.
Mooie stoel naast jou.
Exact. In de podcast.
Mijn belofte is in ieder
geval: ik zal er staan en doen wat nodig is, zolang het nodig
is om mensen vooruit te helpen in de podcast.
Mijn verzoek voor de luisteraar is: ik zou hier mezelf
58 weken kunnen opsluiten in de studio en mezelf niet hoeven
te herhalen en alleen maar nieuwe dingen op mensen kunnen afvuren.Als dat
waardevol is, doen we dat. Als er specifiek zaken zijn vanuit de
luisteraar die zeggen: ik loop tegen X, Y of Z aan, help me,
stuur het door, want dan pakken we dat op.
Mogen ze dat vanaf nu doorsturen naar jouw LinkedIn?
Absoluut niet. Ik heb geen LinkedIn. Er komt geen LinkedIn.
Ik reageer niet op mijn e-mails. Sommige dingen veranderen
nooit.
Het moet nog steeds naar mijn LinkedIn.
Naar jouw LinkedIn of naar jouw e-mailadres:
mandy@straightlineleadership.com.
Mijn adres is niet te raden.
Ze mogen hun vragen en uitdagingen insturen en wij gaan erop in.
Zeker. Omdat ik de afgelopen jaren niks anders doe dan van 's
morgens vroeg tot 's avonds laat werken met ondernemers.
Ik weet grotendeels hoe de wereld van ondernemers
eruitziet, waar ze tegenaan lopen en wat waardevol is.
Ik zal überhaupt blijven delen waarvan ik weet: dit maakt een impact.
Mits mensen niet alleen maar luisteren naar de podcast, maar dingen actief gaan
gebruiken.
Exact.
Mijn belofte,
die jouw belofte aanvult, is wat ik zo
tof vond toen wij de podcast startten.
Volgens mij is dat in 2021 of 2022 geweest.
Toen wij een jaar op weg waren,
waren onder de 10.000 luisteraars die we hadden, volgens mij nog geen
100.000, de
big hotshot CEO's, de grote ondernemers
met de serieuze bedrijven, de managers op goede posities en de
kapper en de vrachtwagenchauffeur. Dat vond ik zo tof.
Dat is mijn ervaring van het werk wat we doen.
Het is een levenswerk. Het is niet puur en alleen maar voor
iemand die in een leiderschapspositie zit.
Jij zei net, de meeste mensen zullen dit misschien niet eens pakken, maar dat
is oké. Je zei: de meeste mensen zijn opgeslokt door de
content van hun leven, wat er gaande is.
Transformatie betekent de shift van de content van je leven naar de
context van je leven.
Wil je exact weten wat het is, zul je moeten blijven luisteren naar de podcast.
Maar Duschan is in staat geweest om een methodologie
uiteen te zetten die de pizzakoerier
tot de huisvrouw die fantastisch is met haar kinderen, tot
en met de CEO of ondernemende vrouw en alles wat daartussenin
zit, te helpen diezelfde shift door te maken.
Waardoor je met een stuk meer kracht, rust en helderheid
door de wereld heen beweegt. Dat transformeert je complete ervaring van
jezelf, je omgeving en de wereld om je heen.
Ik denk dat dat een goede belofte is om mee af te ronden.
Dat
vind ik een fantastische belofte. Ik sluit me daar 100% bij aan.
Dank je wel. De omstandigheden in je leven bepalen niet hoe
zwaar of hoe licht je het leven ervaart.
Dat hebben wij in de afgelopen periode op een heel nieuw level
mogen ervaren en doormaken.
Onze belofte is bij dezen gemaakt.
Wij kijken er enorm naar uit om wekelijks de Straight Line Podcast weer op te
nemen.
Mij rest nu niks anders dan: dank je wel voor het kijken of
luisteren en tot volgende week.