Subscribe
Share
Share
Embed
🎧 Dutch Fluency Podcast: Real Dutch. Real Stories. No bullshit.
What started as a simple wish, to make Dutch learning more fun, real, and human, turned into this: a podcast built around recent Dutch news, told in stories you can actually feel something from.
Each episode is made for B1+ learners who are tired of textbook Dutch and want to:
🗞️ Hear real topics
🗣️ Understand real people
💬 Speak real Dutch
🔥 No grammar drills. Just language in motion.
🇳🇱 Slow, clear storytelling. Perfect for NT2, Inburgering, or just holding your own in a real convo.
Come for the vocab, stay for the vibe.
👉 dutchfluency.com
Learn it. Feel it. Speak it.
#DutchFluency #LearnDutch #DutchPodcast #Inburgering #NT2 #RealDutch #NoDryStuff #dutch #dutchlearning #Dutchie #goingdutch #dutchcommunity
Nou… Rick hier. Bedankt voor het luisteren en alle steun van jullie, jullie maken dit echt speciaal 💛🚲.
Nou, Livia zat op zaterdagochtend in een kleine zeil- en doekwerkplaats aan de rand van het Zeeheldenkwartier, tussen rollen felblauw textiel en een tafel vol stevige naalden. Buiten tikten kastanjes tegen het raam, en ergens verderop klonk een vuilniswagen die z’n metalen bak liet kletteren. Het rook er naar lijm, touw en een beetje naar koffie die al te lang stond. Livia had haar mouwen opgestroopt, omdat ze een grote tas van bootdoek repareerde voor een klant die altijd haast had.
Ze wilde eigenlijk later op de dag naar Nina’s papierplek lopen om iets af te geven; die had vorige maand nog zo’n lange houten tafel vol inkt en rommel. Maar eerst moest dit ding af. “Als ik dit netjes dichtkrijg, ben ik tevreden,” mompelde Livia, terwijl ze de draad strak trok. Ze voelde zich best kalm, al dacht ze ook: hoe krijgt iemand het voor elkaar om zó veel kapot te maken met één scheur?
Joh, en toen ging de deurbel. Geen vrolijk ding-dong, nee—meer zo’n nerveus gerammel, alsof iemand met z’n elleboog drukte. Een man met een fluorescerend vest stapte binnen, helm onder zijn arm. Hij keek naar het doek in Livia’s handen en floot zacht.
“Jij werkt met zeilspul, hè?” zei hij.
“Bootdoek, ja. Waarom?” vroeg Livia.
Hij schudde zijn hoofd. “Ik kom net van een melding. Op de A1 lagen stukken zeil. Iemand had ze eraf gehaald, gewoon, midden op de weg. Rijkswaterstaat zei: levensgevaarlijk. En dat is nog zacht uitgedrukt.”
Livia legde haar naald neer. “Stukken zeil… op de A1? Kom op zeg. Dat is toch vragen om ellende?”
“Precies,” zei hij. “Het klapte tegen banden, het sloeg omhoog, mensen schrokken. En je weet hoe het gaat: één schrikreactie en het wordt een ketting van problemen.”
Op de radio achterin de werkplaats begon toevallig hetzelfde nieuws. Een stem zei dat een man stukken zeil had weggehaald en dat het verkeer in gevaar was geweest. Livia voelde haar maag even samenknijpen. Ze zag het bijna voor zich: zo’n lap die ineens over je zicht valt, als een gordijn dat niemand heeft besteld.
“Waarom zou iemand dat doen?” vroeg ze.
De man haalde zijn schouders op. “Sommigen denken: ik los het wel even op. Maar langs zo’n weg ben je klein. Net een stroopwafel in een broodrooster: voordat je het weet, ben je zwart.”
Livia moest ondanks zichzelf lachen. “Da’s ook wat, ja.”
Hij keek rond. “Heb jij toevallig reststukken? We zoeken een voorbeeld van het materiaal. Dat kwam goed uit, als jij iets kunt missen.”
Hoewel ze eigenlijk door wilde naaien, liep Livia naar een bak met snijresten. “Hier. Dit is ripstop, scheurt lastig door. Maar als het eenmaal los is, wappert het als een gek.”
“Perfect,” zei hij. “Dank je. Lekker bezig!”
Toen hij weg was, bleef Livia nog even staan, met haar handen vol draad. Achteraf gezien vond ze het vreemd hoe snel een gewone ochtend kon kantelen door één bericht op de radio. Ze pakte alsnog de krant om te lezen, maar haar ogen bleven hangen bij het woord “levensgevaarlijk”. Zoals zo vaak dacht ze: het gaat niet alleen om wat je doet, maar vooral om waar je het doet.
Later appte ze Nina: “Ik kom zo langs. En nee, we gaan vandaag géén terrasje pakken. Ik wil binnen blijven, met muren die niet ineens 100 kilometer per uur langs je heen razen.” En toen maakte ze die tas af, extra stevig, alsof ze daarmee de wereld een klein beetje veiliger kon vaststikken. DIT IS HET. 💪🌷
Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com, en de Tulip Trainer staat klaar voor interactief oefenen. Tot morgen. 🌷