Subscribe
Share
Share
Embed
🎧 Dutch Fluency Podcast: Real Dutch. Real Stories. No bullshit.
What started as a simple wish, to make Dutch learning more fun, real, and human, turned into this: a podcast built around recent Dutch news, told in stories you can actually feel something from.
Each episode is made for B2+ learners who are tired of textbook Dutch and want to:
🗞️ Hear real topics
🗣️ Understand real people
💬 Speak real Dutch
🔥 No grammar drills. Just language in motion.
🇳🇱 Slow, clear storytelling. Perfect for NT2, Inburgering, or just holding your own in a real convo.
Come for the vocab, stay for the vibe.
👉 dutchfluency.com/podcast
Learn it. Feel it. Speak it.
#DutchFluency #LearnDutch #DutchPodcast #Inburgering #NT2 #RealDutch #NoDryStuff #B2Dutch
Nou, Rick hier, heel fijn dat je luistert — jullie support maakt dit echte warmte 💛🚲. En bedankt aan iedereen die me helpt om dit cozy te houden, merci! 🌷
Nou, het was zo’n dag met vier seizoenen in één ochtend: zon op het Plein, een plotselinge bui bij het Binnenhof, en wind die je jas openrukte alsof ’ie ruzie met je had. Stijn stond met een kartonnen bakje koffie bij een kraam, nog half slaperig, en keek naar de fietsers die langs de Hofvijver schoten. Hij moest naar een overleg in het Zeeheldenkwartier, iets met regelgeving en vergunningen voor een buurtfeest, en hij had zichzelf plechtig beloofd níét te laat te komen. Toch bleef hij even hangen, omdat de geur van versgebakken kaneelbroodjes hem eerlijk gezegd omkocht.
“Je kijkt alsof je een belastingaangifte ruikt,” zei zijn collega Noor, die ineens naast hem stond. Stijn lachte schuin. “Ik ruik vooral stress,” mompelde hij, en samen liepen ze richting de tram, terwijl de wind hun woorden meenam richting Scheveningen.
Joh, en toen ging Noor’s telefoon. Ze hield ’m op speaker, want handsfree, “met het oog op veiligheid,” zei ze altijd net iets te serieus. Het was haar broer, die vrachtwagenchauffeur is en op een parkeerplaats stond te trillen van adrenaline.
“Luister,” zei hij, “er lagen stukken zeil op de snelweg. Op de A1. En iemand… iemand is gaan lopen. Gewoon, tussen de auto’s door, om het weg te trekken. Levensgevaarlijk, jongen!”
Stijn bleef bijna stilstaan op het trottoir. “Een zeil? Bedoel je zo’n afdekzeil van een aanhanger?” vroeg hij.
“Ja, van die grote lappen,” zei de broer. “Het wapperde als een boze vlag. Auto’s gingen op de rem, en je weet hoe dat gaat: iedereen denkt dat hij Max Verstappen is, tot er iets ligt.”
Noor sloeg een hand voor haar mond. “Heeft iemand ’m geraakt?”
“Nee,” zei hij, “maar het scheelde millimeters. Rijkswaterstaat was onderweg, maar die kerel wilde de held uithangen.”
Stijn voelde zijn maag even zakken, alsof hij zélf op dat asfalt stond. In tegenstelling tot wat je in films ziet, is een snelweg geen plek voor heroïek; het is een lopende band van staal en haast. “Misschien dacht hij dat hij moest ingrijpen,” zei Stijn, meer als verdediging van een onbekende dan uit overtuiging.
“Ja, maar,” snauwde Noor’s broer, “dat is precies het punt. Als iedereen zelf gaat improviseren, krijg je chaos. Er zijn protocollen, er is verkeersleiding. Die zijn er immers niet voor de sier.”
In de tram zat Stijn stilletjes naar buiten te kijken. De natte straat glansde, fietsbanden zongen over het asfalt, en ergens verderop rammelde een vuilniswagen alsof hij ook iets kwijt moest. Stijn hoorde zichzelf denken: als die man was uitgegleden… als een auto net had uitgeweken… dan was het nieuws niet “levensgevaarlijk”, maar “dodelijk”.
Bij het overleg in het Zeeheldenkwartier ging het ineens niet alleen over vergunningen. Stijn merkte dat hij, ondanks het feit dat hij anders altijd rationeel blijft, fel werd. “We kunnen wel roepen dat mensen hun gezonde verstand moeten gebruiken,” zei hij, “maar we maken het ook ingewikkeld. In noodsituaties moet het glashelder zijn: bel 112, blijf in je auto, waarschuw op afstand. Punt.”
De voorzitter knikte langzaam. “Dus je stelt voor dat we bij het buurtfeest ook iets doen met bewustwording? Veiligheidscampagne, simpele uitleg?”
“Precies,” zei Stijn. “Niet belerend, wel praktisch. Want held spelen op de A1… dat is geen held, dat is een loterij met je leven.”
Later, aan het einde van de dag, fietste Stijn langs de boulevard. De wind rook naar zout en nat hout, en bij de haringkraam zag hij een man een losgeraakte plastic zak van de stoep willen plukken—heel braaf, maar dan wel ver weg van verkeer. Stijn grijnsde. “Bijna!” mompelde hij, “maar dit is tenminste geen snelweg.” En hij dacht: regels zijn soms stroperig, ja, maar ze zijn er zodat jij morgen ook gewoon weer naar de zee kunt fietsen. Lekker bezig, als je dat onthoudt. 💪🚲
Het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com, en de Tulip Trainer staat klaar voor interactief oefenen als je wilt oefenen terwijl je luistert. Tot morgen! 🌷🚲