Subscribe
Share
Share
Embed
TieBreak is een Vlaamse podcast over wat zelden wordt verteld in de sportwereld:
wat er gebeurt nadat de carrière stopt.
Hosts Liesbet Van Breedam (beachvolley, olympiër) en Dominique Monami
(tennis, voormalig top 10 WTA, olympiër) hebben elk hun eigen overgang doorgemaakt na
jaren topsport. Zij weten dat de zwaarste maanden vaak niet die van de blessures
of het einde zijn, maar de jaren erna. De stilte na het applaus. De vraag "wie ben
ik nog zonder mijn sport?" De zoektocht naar een tweede leven dat klopt.
In TieBreak voeren ze het gesprek dat ze als sporters zelf graag hadden gehad.
Eén keer per maand een Belgische topsporter aan tafel die internationaal iets
neergezet heeft. Geen samenvatting van de carrière, maar één specifiek onderwerp
dat met de overgang te maken heeft: identiteit, mentaal welzijn, financiën,
ondernemen, ouderschap, anonimiteit, opnieuw beginnen.
De naam TieBreak komt uit beide sporten waaruit de hosts vertrekken. In tennis én
in beachvolley is een tie break het moment waarop alles kantelt: het punt waarop
de match een nieuwe richting kiest. Voor ons is dat ook de juiste metafoor voor wat
er met een sportcarrière gebeurt: een kantelpunt, en daarna een nieuw leven.
Voor wie? Sporters in activiteit die de overgang voelen aankomen. Ex-sporters die
er middenin zitten of er doorheen gegaan zijn. Coaches, agenten, federaties en
sportbestuurders die topsporters begeleiden. Familie en partners van sporters.
Werkgevers die ex-topsporters willen aanwerven. En iedereen die geboeid is door
identiteit, transitie en herontdekking.
Eén aflevering per maand. Diepgaande gesprekken. Eerlijke verhalen.
Nieuw vanaf 22 juni 2026.
TieBreak, de podcast over het leven na de sportcarrière. Ik ben Dominique Monami, voormalig wereldtop tennisspeelster en Olympiër.
Liesbet Van Breedam:En ik ben Liesbeth van Breedam, voormalig wereldtop beachvolleybalspeelster en olympiër. Zowel in het tennis als in beachvolleybal is de tieBreak dat beslissende moment waarop alles kantelt, waarop 1 hoofdstuk wordt afgesloten en opnieuw kan beginnen. En dat is wat atleet ervaart wanneer hij of zij die pagina van de carrière omslaat. Net daarover willen wij het hebben.
Dominique Monami:Een sportcarrière heeft altijd een einde, maar jouw toekomst begint vandaag.
Liesbet Van Breedam:Elke maand geven we het woord aan 1 topsporter, in volle transitie of reeds geheroriënteerd, die zijn of haar verhaal deelt: de voorbereiding, de keuzes, de overwinningen, maar ook de moeilijkheden en wat echt het verschil heeft gemaakt.
Dominique Monami:Onze missie: topsporters informeren, inspireren en begeleiden door sporters op weg naar een sterke toekomst na de sport.
Liesbet Van Breedam:Welkom bij de 2e aflevering van TieBreak. Onze gast van vandaag heeft meer gewonnen dan waarvan de meeste mensen ooit konden dromen. Ik ga het eventjes aflezen op mijn papier zodat ik zeker de juiste titels benoem. Ze is viervoudig EuroLiek winnaar, vijfvoudig Europees speelster van het jaar, de allereerste Belgische speelster die ooit een WNBE-kampioenstitel heeft gewonnen en ze is het boegbeeld van de Belgian Cats geweest, jarenlang. Dat leidde hen ook onder meer tot aan de Olympische Spelen in Tokio 2021.
Liesbet Van Breedam:Daarnaast heeft ze ook nog 3 kinderen om thuis groot te brengen. Maar wat doe je als het laatste fluitsignaal klinkt, als het gordijn valt? Anwouters besloot om niet achterover te leunen. Ze is in actie geschoten, zoals ze al jarenlang heeft gedaan, en ze staat vandaag nog vaak op podia voor bedrijven en organisaties, waar ze inspirerende keynotes geeft over teamdynamics, veerkracht, leiderschap. Allemaal thema's die ze niet uit een handboek heeft gehaald of heeft ingestudeerd, zijn thema's die ze echt in levende lijve heeft meegemaakt vanaf 20 jaar topsport op hoog niveau.
Dominique Monami:Ze werd voorzitster van de atletencommissie bij het BCO. Ze richtte assist op en ze schreef ook een boek over assists met Sabin Appelmans en Matthias Aspeslag. Want assist geven natuurlijk is een belangrijk aspect, maar anderen laten scoren, dat is wat ze zeer goed kan doen. Welkom, Ann.
Ann Wauters:Dank u wel voor de mooie introductie.
Dominique Monami:Wat dan ja? Wat een
Ann Wauters:fijne omgeving. Laat ons dat ook al eventjes zeggen. Heel tof.
Liesbet Van Breedam:Ja, we hebben ons best gedaan om mooie attributen mee te brengen.
Ann Wauters:Zeker, zeker.
Liesbet Van Breedam:Ja. Ik ga misschien het ijs breken en zal een 1e vraag stellen. Uw allerlaatste wedstrijd was in Tokio. Ja. Olympische Spelen 2021.
Liesbet Van Breedam:Maar wat was het 1e dat je gedaan hebt na de laatste wedstrijd? Weet je dat nog?
Ann Wauters:Als we teruggaan naar die wedstrijd, het is eigenlijk ook een heel pijnlijke wedstrijd. Ik denk dat we er straks nog wel wat dieper ingaan over de successen, maar even goed de tegenslagen, en die laatste wedstrijd was wel een hele pittige, want we spelen in die kwartfinale. We staan eigenlijk heel die wedstrijd voor en dan echt op het einde geven we die wedstrijd wel wat uit handen en verliezen we met ja, nog een laatste shot, nog een open shot en die bal die draait er gewoon uit. Dus dat laatste fluitsignaal dat ga ik nooit vergeten, dat is een feit. En ergens was er op dat moment een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel van nee, ik moet deze ploeg hier samenhouden, want iedereen was kapot.
Ann Wauters:Zij waren gewoon in zo'n grote ontgoocheling, je had naar naartoe geleefd en dan die ambities om op Olympische Spelen te staan en ergens hadden we ons doel wat bereikt. Die top 8 was een doel, maar dan ben je zo dicht om meer te doen. Dus dat was het allereerste van een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Van oké, ik moet mijn taak hier als kapitein toch wel nog goed tot de laatste seconde doen. Dan daarna is er wel een periode gegaan, denk ik van ook zelf ja, dat wat proberen te verwerken en ergens ook een opluchting voelen van oef, het is gedaan.
Ann Wauters:Er viel ook wel wat van mijn schouders, dat geef ik ook toe. Maar ik denk in die zomer dan heb ik zowat van alles heel veel dubbele gevoelens gevoeld van blij dat het gedaan is. Ja. De fysieke pijn ook niet meer moeten doen en daar niet meer door moeten gaan en tegelijkertijd wel weer op zoek gaan naar, ja, maar wie ben ik dan weer zonder waskenman.
Dominique Monami:Want alleen, Tokio was dat voor jou, heb je al lang op voorhand, want Tokio was een beetje je laatste grootste wedstrijd, Heb jij lang op voorhand beslist om te stoppen? Zeker. Een bewuste keus dat je hebt genomen om te wachten tot na de Spelen?
Ann Wauters:Ja, ja, ja, dat was heel duidelijk voor mij en dat was al heel langer dat dat heel duidelijk was. Dan was er nog iets naar waar ik naartoe aan het werken was, wat niet evident was. Ik was helemaal op het einde van mijn carrière. Fysieke pijnen, ongemakken, knieën die niet meer mee wouden, uw rol dat ook echt wel verandert binnen een team van kapitein. Ik had wel nog altijd de meeste ervaring en die proberen door te geven, maar uw rol op het veld wordt minder belangrijk.
Ann Wauters:Dus dat is ook zo echt wel wat iets wat dat verandert in die dynamieken nog binnen een team. Voor mezelf ook, om daaraan aan mij aan te passen. Maar dat was het grote doel, Olympische Spelen. En toen we ons plaatsten in 20 20 februari, ja, dan was dat voor mij: kom, na een paar maand, dan kan ik al in die lange carrière waar ik heel veel met dankbaarheid naar terugkijk, kan ik eindelijk op de mooiste manier misschien wel afscheid nemen op mijn manier. En dan komt die pandemie ertussen, wordt dat een jaar uitgesteld.
Ann Wauters:Al geluk dat uitgesteld was. In het begin was dat helemaal onzekerheid en dacht ik: wat? Dat kan nu niet, want... Allee, de 1e keer ooit dat wij ons geplaatst hebben om naar die Olympische spinnen te gaan, en dan was er die onzekerheid. Ik weet voor veel mensen nog veel grotere uitdagingen, maar toch was dat voor mij persoonlijk ook iets van en nu?
Ann Wauters:Maar toen er redelijk snel was er wel zoiets van jawel, we gaan het opnieuw organiseren, maar een jaar later. En dan was dat weer zoiets, een volgende doelstelling. Maar dat leek wel een hele hoge berg voor mij, dat geef ik wel toe. Van mij god, hoe moet ik dat gaan doen om dat hier nog zo nog wat te verlengen, zo nog wat verder uitknijpen, waarvan je weet dat er al niet veel niet meer inzit. Dus dat was wel moeilijk.
Liesbet Van Breedam:En heb je het dan vooral over op fysiek vlak of op mentaal vlak ook?
Ann Wauters:Eigenlijk vooral fysiek als ik... Maar het is altijd gekoppeld aan elkaar. Het fysieke gedeelte was wel het lastigste, omdat daar je lichaam niet meer doet wat je wilt dat het doet of wat je gewoon waard deed. Daar zo nieuwe dingen en tegelijkertijd ook weer schoonheid waarin je weer nieuwe dingen ontdekt, andere manieren om toch fit te blijven, je rol gaan herdefiniëren en zo verder. Dus het is beide gekoppeld, maar het was wel vooral het fysieke aspect dat wel heel zwaar werd.
Dominique Monami:Ja. Je hebt al superlang gebasket, dus je hebt je identiteit als basketster. Nu je stopt. Hoe beleef je wel einde van je topsportcarrière, de identiteit van de basketers? Hoe heb jij dat wel meegemaakt?
Ann Wauters:Ja, ik denk in 1e instantie kwam zo weer het ambitieuze kantje in mij naar boven van Ik ga tonen dat ik wel nog iets anders kan dan alleen maar te basket. Dus dat kwam zo wel heel snel van ja, oké, ik heb een heel lange, mooie carrière gehad als basketspeelster, maar nu ga ik wel lekker tonen dat ik ook nog iets anders kan. Dus dat was ook wel wat een drive, dat geef ik ook wel toe van: ja, er zijn ook andere manieren om je verder te ontwikkelen dan enkel die sportcarrière. Dus dat was zeker in het begin, voelde ik van allerlei weer die soort zijn misschien wel talenten of vaardigheden die je geleerd hebt, al doende gaan transformeren in iets anders? Dus dan komt het wel van puntje bij paaltje van oké, je moet wel dingen zelf gaan doen en zelf gaan uitzoeken.
Dominique Monami:Had zelf al nagedacht wat je ging doen na je topsportcarrière? Had je al een stuk voorbereid?
Ann Wauters:Toch wel. Ja, ik denk dat dat raden zijn die jullie ook waarschijnlijk geven aan iedereen. Ik heb voor mezelf, toen ik helemaal startte als basketbalspeelster, heb ik hier in de VUB nog eens ingeschreven, maar dat bleek op dat moment nog niet volledig haalbaar te zijn. We spreken echt nog van eind jaren 90. Er zijn wel veel dingen veranderd, waarin dan nu duale carrières wordt aangemoedigd voor verder te blijven studeren, in gelijk welke vormen, bij mij was dat nog moeilijker, dat geef ik toe.
Ann Wauters:Er was nog niet zoveel opties. Dus ik heb hier niet echt een ander diploma. Maar misschien wat meer 2e helft van mijn carrière ben ik wel gaan nadenken oké, ik kan misschien ga ik verder gaan in coaching. Oké, dan is het misschien wel al goed dat ik mijn trainersdiploma's doe. Dus dan heb ik daar ook mij voorin geschreven en die ondertussen gedaan.
Ann Wauters:Dan vanuit de federatie, de internationale Basketfederatie waren er meer wat managementopleidingen. Dan dacht ik oké, dat past ook in mijn schema. Die ga ik ook doen, die ga ik ook mee volgen om te zien of dat daar iets is. Dan begin je met heel veel mensen te praten, dingen te, oh ja, over na te denken, te onderzoeken, nieuwsgierig zijn, dingen proberen. Ik denk dat ik een hele lijst heb in mijn hoofd, tenminste dat ik heb geprobeerd en dat ik dat ook heb gekruist van nee, dat wordt het Dus dat denk ik ook zo niet.
Dominique Monami:En wat bijvoorbeeld?
Ann Wauters:Toen vooral bijvoorbeeld onze kinderen klein waren, dat is zo een franchise, de little gym. Vooral in het buitenland, wij woonden toen in het buitenland, waren we ook op zoek van uw peuters, kleuters om iets van beweging te doen en dat was een concept dat mij wel aansprak, omdat je ze dan al bewegingen leert van een beetje burn-oefeningen, hoe wij het noemen, maar nog wat meer didactisch erachter, nog wat andere dingen erbij. Ik dacht, dat bestaat niet echt in België, dat moeten we doen. Daar een franchise van openen, zodat je dan wat meer de businessmodellen begrijpt van ja, misschien gaan Belgen daar niet zo grote abonnementsformullen aan betalen enzovoort. Dus dan begin je de realiteit wel te zien, ja, en de kosten van, ja, van mensen in dienst nemen, gebouw onderhouden enzovoort.
Ann Wauters:Dus dan krijg je daar wat inzichten en dan klopt het toch niet meer volledig en dan denk je nee, dat gaat toch niet worden. Dus dat was een voorbeeld waar ik ook wel vergevormde stappen gesprekken in had gehad om zo'n franchise te openen, maar dat is er dan toch niet gebeurd.
Liesbet Van Breedam:In veel topsporters zit wel echt een ondernemer ook, dus het ondernemende zet ook wel.
Ann Wauters:Ja, ik denk het ook. Ik denk dat er wel mensen zijn als je kijkt naar uw eigen carrière, of je nu een teamsporter bent of een individuele sporter, je moet jezelf wel... Ja, je moet blijven ondernemen om op het hoogste niveau ten 1e mee te blijven draaien en ook verder te evolueren. Hoe je was als beginnende sporter, hoe je bent gestopt, ja, daar zit toch wel een grote evolutie in. Dus dat ondernemerschap, dat denk ik, is wel iets wat heel veel topsporters in zich hebben.
Liesbet Van Breedam:Nou ja, zeg en wat zijn zo nog talenten of competenties waarvan je zegt van die heb ik uit mijn topsportcarrière gehaald naar mijn nacarrière of die zet ik nu ook nog vaak in? Ik
Ann Wauters:denk leiderschap, dat is eentje. Ik was echt geen geboren leider. Ik was een meisje dat veel te groot was, dat beschaamd was, verlegen, schouders naar voren, ik wou een beetje gewoon doen zoals iedereen. Maar dan door basketbal ben ik letterlijk gaan openbloeien, mijn talenten kunnen gaan gebruiken en daar gaan zien van ja, soms moet je ook gewoon vocaler zijn, mensen meetrekken op sleeptouwen nemen enzoverder. Dus dat is zeker iets wat ik echt al doende geleerd heb.
Ann Wauters:Wat als nu voorbij in ieder geval niet zo'n geboren leider was. Dus dat is iets wat ik nu wel echt kan meenemen in mijn in ervaringen erbuiten, waar je ook heel veel leiderschap moet tonen, waar ik dat ook kan hopelijk mensen, andere mensen inspireren, want je kunt heel wat dingen bijleren als je ervoor openstaat. Dus dat is zeker eentje dat ik meeneem van iemand die best wel introvert was, groeien naar andere soorten rollen, waarvan ik dacht van mensen toespreken, wat dacht ik niet dat dat iets was waar... Dat was niet mijn droomscenario, dat dat misschien een toekomstige job ging zijn voor mij, terwijl ik dat nu eigenlijk wel met heel veel passie en ook weer met heel veel energie doe.
Dominique Monami:Nu, je zei in het buitenland, Xaviet Raven heeft ons de 1e aflevering, heeft ons geïnterviewd en hij had een vraag. Hij wist niet wie zou de volgende gast zijn over eenzaamheid en mentale gezondheid. En je sprak over in het buitenland, want je bent vanaf jonge leeftijd in het buitenland geweest. Eenzaam ook, eenzaam in een land dat je niet kent, maar eenzaam aan de top is ook natuurlijk iets dat je meemaakt als je bij de allerbeste bent. Hoe heb je dat ervaren en hoe heb je dat, ja
Ann Wauters:Dat is een mooie vraag van Ikzelf, want inderdaad, mensen zien 1 beeld. Ik denk dat voor jullie dat dat net hetzelfde is. Spreek dat de verbeelding tenniscarrière, overal rondreizen en zo verder. Maar mensen weten niet hoeveel uren en hoeveel avonden je alleen bent geweest in die hotelkamers en zo verder. Dus dat is voor ons als teamsporter nog een beetje anders, omdat je wel altijd je team hebt.
Ann Wauters:Daar geloof ik wel in, maar je kiest je team iets niet. Dus sommige seizoenen is dat fantastisch en is dat top. En andere seizoenen is dat een beetje zoeken. En daar voel je dan misschien niet ook altijd even thuis. En daar zie ik ook en heb ik heel veel teammakers daar echt gezien dat ze daar echt moeilijk mee hadden.
Ann Wauters:Heimweech, zich niet ergens bij horen. Ik had Amerikaanse teammetes die meer nog leefden in de tijdzone van hun thuisland dan in onze tijdzone. Dus dan weet je al van, hier klopt iets niet, ze missen thuis echt veel te hard. Voor mij, ik denk als jong meisje ben ik eerst naar Valoncien gegaan. Dus dat was nog een overgang die redelijk klein was.
Ann Wauters:Op dat moment voelde die groot uiteraard, maar mijn ouders, mijn zus, die kwamen nog met een auto, die kwamen in het weekend naar mijn wedstrijden kijken. Ik kon af en toe wel nog eens naar huis komen, dus er was zo toch nog die nabijheid. Maar daartegenover stond wel dat ze mij omarmd hebben. En ik ook als nog geen achttienjarige voelde mij daar eigenlijk echt wel thuis. Ik heb daar de Franse taal geleerd, ik leefde daar gewoon echt wel en dat is misschien ook wel het mooie geweest aan Valencien, dat is mijn universiteit geweest.
Ann Wauters:Dat is mijn leerschool geweest om zoveel dingen bij te leren, om hoe je kunt integreren, openstaan, nieuwe taal leren, maar ook ja, wat het is om te winnen samen, om te verliezen samen, om hard te werken, daar echt wel die werkkytiek meegekregen en het teamverband was daar ook zo belangrijk, dus wij deden nog heel veel dingen samen. Later in mijn carrière heb ik andere teams gehad waar er meer ruimte was voor het individuele en waar we niet meer altijd alles samen deden, waar ik dan ook misschien in andere fases van mijn leven wel. Ik had ondertussen mijn vrouw wat leren kennen en zo verder. Dus dat past niet overal en altijd, maar op dat moment heb ik me nooit heel eenzaam gevoeld. En misschien ook wel toeval of niet, maar ik heb mijn vrouw ook wel redelijk jong leren kennen.
Ann Wauters:Dus we hebben heel het traject een beetje samen gedaan en dat voelde altijd thuis voor een meisje. Waarin ik het verschil heel goed kon zien bij teammates die er wel alleen waren en waar dat wel soms veel zwaarder was. Ja.
Liesbet Van Breedam:Ja, ik wou eerst vragen aan u. Dat is een vraag die ik eigenlijk alleen wil stellen aan een aantal topsporters, maar aan u wil ik ze zeker ook stellen. Want Toen ik in mijn transitie zat naar de nacarrière, dacht ik: ik ben hier echt de enige die daarmee struggled, dat gedaan is met sporten, achter die bal duiken, allez, dat. En jij was ook een van de topsporters, we zijn ongeveer van dezelfde generatie, waarvan ik dacht: mijn ouders heeft het echt voor mekaar. Die is echt gewoon van basketbalveld en dat vloeit gewoon door.
Liesbet Van Breedam:En zie je, die heeft 2 jaar passie gevonden. Ja. Maar Was het echt zo of waren er toch ook ik heb het daarstraks al een beetje verteld maar wat waren de dingen waar je toch wel mee strugglede toen?
Ann Wauters:Ja. Ik moet wel zeggen, ik heb wel sterke roots ergens. Dus ik denk dat ik wel tegen een stootje kan. Dat heb ook wel wat geleerd. Een gezin, dat had ik al tijdens mijn carrière opgebouwd, gaf mij veel van mijn roots.
Ann Wauters:Dat evenwicht was er al wel. Toen mijn carrière stopte, dat was ook lang aangekondigd. Dus wat ik ook zei, er was ook een soort opluchting voor mij, maar de wereld, mijn eigen kleine wereldje, dat draaide gewoon verder. De kinderen moesten nog terug naar school. Dus die routine zat er wel alweer in.
Ann Wauters:Wat ik me soms wel kan inbeelden: als dat vlak er niet is, dat dan wel even een beetje zoeken is. En dus die stabiliteit was er al voor mij. En dan was het wat op zoek gaan van wat vind ik leuk om te doen. Ik denk dat ik voor mezelf ook wel wat vrijheid had gecreëerd dat ik ook niet om het even wat wou gaan doen. En daar zijn verschillende situaties uiteraard, maar voor mij was het ook echt al wel zoeken wat geeft mij weer energie.
Ann Wauters:En die bijvoorbeeld keynote geven had ik ook al wel gedaan tijdens mijn carrière, zo het einde. Dus het was niet allemaal abrupt bij mij. Dus ik denk dat daarom was dat een zachte landing is geweest. Een beetje een langere zachte landing, maar het heeft er wel voor gemaakt dat ik niet volledig van streek was. Dat gevoel heb ik nooit ervaren, omdat het misschien wat uitgerekt is geweest en dan heb ik ook wel de kans gekregen om te gaan coachen, dus dan bleef ik zo toch wel weer nog in die wereld.
Ann Wauters:En dan moest ik weer niet direct zo afscheid volledig nemen, want dan kon ik gaan coachen in Amerika, die WMBA. Op dat moment was het alweer een aantal jaren geleden dat ik daar had gespeeld, dus dat was plezant om iedereen terug te zien. Een aantal van mijn teammeets speelden nog, dus die kon ik dan coachen. Belgen, Julie, Emma, die zaten in de ploeg, dus er was dan weer nog altijd zo die hele nabijheid. Dus het is altijd zo, als ik er dan nu al op terugkijk op die 5 jaar, zachtjes gegaan.
Ann Wauters:Ik denk dat dat misschien mij geholpen heeft om niet in een schok te voelen. Wie weet moet ik die nog krijgen. Ik weet het
Liesbet Van Breedam:niet.
Ann Wauters:Maar weet het is er niet geweest. En dan als ik die 2 seizoenen gecoacht heb en daarna eigenlijk ook beseft van ja, het was goed, maar ja, ik kan eigenlijk ook wel gewoon thuis blijven. Daar ga ik ook wel gelukkig van zijn. Dus snap je? Ze zeggen dat
Liesbet Van Breedam:dat voor
Ann Wauters:mij niet zo heel...
Liesbet Van Breedam:Is dat dan misschien ook een van de adviezen die je zou meegeven aan de generatie topsporters van nu om toch al tijdens de carrière ook te zien dat je daarbuiten, dat niet alleen de focus is op de sport, ja?
Ann Wauters:Sowieso. Natuurlijk met een aantal atlete heb ik daar wel al over gesproken. Dat hangt ook wel wat van je karakter af. Er zijn er die echt eigenlijk maar op 1 ding kunnen focussen, en dat is een sportcarrière. Maar er zijn er ook heel veel anderen die het net nodig hebben om ook andere dingen te doen en uzelf te blijven ontwikkelen, ook op andere vlakken.
Ann Wauters:En ik behoor duidelijk tot die andere groep dat nodig had. Ook een... Ja, meer dan 20 jaar sportcarrière waar dan in basketbal. Er zit een zeker ritme in. Er zit een ritme in van in Europa 2 wedstrijden in de week, in Amerika zelfs meer.
Ann Wauters:Maar je moet ergens consistent presteren, dat ze niet meer pieken. En dus daartussen weten ook van oké, dag na de wedstrijd hebben we wat meer tijd, hebben we wat meer rustpauze, dus dan kan ik iets anders ook al doen of kan ik wel eens een meeting al eens inplannen, een ander inzicht te krijgen en zo verder. Dus daarin is dat misschien gemakkelijker, ik weet het niet, dan misschien atleten die echt naar een aantal piekmomenten toewerken. Maar ik denk dat dat misschien vooral karaktergebonden is.
Dominique Monami:Je hebt al een paar keer vermeld, quinootes. Je deed het al tijdens je carrière of aan het einde van je topsportcarrière en nog altijd en zeer succesvol. Als zoveel quinootes geeft, wat merk je of welke verhaal raken de mensen het meeste?
Ann Wauters:Dat is een goeie vraag. Ik denk dat dat de boodschap is. In het begin ben je nog altijd veel met jezelf bezig en denk ik, ik moet dat vertellen of dat vertellen, en dan begin je meer en meer te beseffen van ik moet connectie leggen met de mensen die voor mij zitten. Wat kunnen zij gebruiken? En herkenbare verhalen, ik denk die brengen die wel tot de verbeelding spreken, maar dat gaat dan over moeilijke momenten delen.
Ann Wauters:Wanneer was een nederlaag die u echt heeft geraakt? En hoe hebben we daarna dan weer recht gekrabbeld? De beetje de klassieke verhalen, maar denk dat dat de verhalen zijn die mensen raken en waar ze dan ook iets uit kunnen meenemen voor zichzelf. En dan uiteraard vertel ik ook heel graag over de verschillende teamdynamieken die er zijn, wat dat je op elke werkvloer voelt. En dat is net het fijne, want dan denk ik ja, wat eigenlijk is dat niet zoveel anders als in een basketbalteam.
Ann Wauters:Daar zijn ook veel stakeholders, daar zijn ook dynamieken die daar... De onderstroom vormen. Op een werkvloer is dat net hetzelfde en dat zijn wel leuke dingen die je dan zo wat herkenbaar kan maken voor hen en dan toch ergens het inspirerende luik daarbij blijven houden.
Dominique Monami:Ja, want als als je bijvoorbeeld hebt gedaan met met keynote, wat zeggen meestal mensen of wat komt regelmatig terug van dat heb ik wel gehoord, die kan me herkennen. Zijn er bepaalde situaties tips en tricks dat je zegt van: dat ga ik wel gebruiken?
Ann Wauters:Denk dat heel veel dat ik hoor van: ja, die energie, dat is belangrijk. Ja, natuurlijk is dat belangrijk. Ik denk dat we als sporters zoiets Hoe je je volgende wedstrijd ophebt van: ja, die energie moet daar omhoog om heel competitief te kunnen zijn, Hoe kunnen we ons dan ook weer laten zakken? Doet nu niet op het podium, maar ik kan... Omdat ik dat wel heel graag wil overbrengen hoe aanstekelijk dat kan zijn, energie en als ze daar dan denken, dat komt tijdens een dat dikwijls naar voren komt.
Ann Wauters:Of uiteraard bij de Belgian Cats, is het niet een verhaal van alleen maar lineaire successen? Ja, die golfbewegingjes daarin, ja, maar zo. Ik denk dat ze daar dan altijd wel over voor zichzelf ook kunnen bedenken van oké, ja, dit hoeft niet 1 succes na het andere succes, naar nog eens succes. Nee, zo bouwen we dat niet op. Er zitten echt wel...
Ann Wauters:Ook helaas, de de dalen zitten erin. Maar het is zo dat je er dan weer op reageert. Dus dat zijn vooral belangrijke dingen die naar boven komen.
Liesbet Van Breedam:Om uw 1e punt te bevestigen, dat is ook een van de redenen waarom we u vandaag gevraagd hebben voor de podcast. Oké. Maar dat
Ann Wauters:doe je heel veel en in een teamsport zeker is dat wel iets besmettelijk. Ik ben ook niet de persoon die altijd 100 procent energeert, maar ik ben er me wel bewust van, want als je naar een training gaat, dan moet ik mezelf ook soms oppeppen. Dan zit ik in mijn auto, dan zet ik de muziek wel uit, let's go. Omdat ik wel weet dat dat een heeft op iedereen daar en je wilt wel die 2, 3 uur dat je samen bent, het beste eruit halen. Dus moet je wel maken dat die energie goed zit.
Liesbet Van Breedam:Zeg, en naast of na uw actieve sportcarrière, buiten de keynotes, je zet je ook in voor goede doelen. Je zit ook verweven in de, allez, of je bent voorzitter van de atletencommissie van BCOC, maar je hebt ondertussen ook wel assists opgericht, samen met Sabine Appelmans en Matthias Haspelslags. Kun je daar eens iets meer over vertellen?
Ann Wauters:Zeker. Wel, door de Olympische Spelen heb ik ook wel heel veel mogen bijleren. En ik zat vooral in een basketbalmilieu en daardoor zijn zo precies andere deuren opengegaan. En dat is het supertoffe. Ik denk dat dat het klassiek is wat misschien wel iedereen vertelt als ze naar de Olympische Spelen zijn geweest, van: die energie weer.
Ann Wauters:Maar vooral die connectie tussen die andere sporters van: eindelijk. En we kunnen zoveel leren van elkaar. Daar kwam het eigenlijk gewoon bij. En dan, ik wist niet dat dat bestond, een atletecommissie, nooit van gehoord. Iemand vroeg mij altijd: zeg, wil je niet uw kandidaten stellen?
Ann Wauters:Ik dacht eigenlijk ja, want dikwijls stel ik mezelf ook een vraag van hoe kan ik verder evolueren en wat zijn de volgende stappen? We zien niet altijd evenveel vrouwen in andere rollen rond hun veld. Er is al veel meer visibiliteit naar natuurlijk de vrouwelijke topsporters, maar de rollen errond mogen ook nog wat meer representatiever worden. Dus ik dacht oké, misschien moet ik me daar ook een beetje mijn verantwoordelijkheid op nemen. Vanuit die gedachte dacht ik: zo kan ik eigenlijk ook veel bijleren van al de andere.
Ann Wauters:En die open mindset heeft dan weer geleid tot bedenken van eigenlijk een mentorprogramma, dat is iets wat we nog niet hebben in België. En daar dacht ik van er zit wel veel waarde in, omdat ik dat ook gezien had in het buitenland dat dat bestond. Dacht oké, we kunnen misschien wel sporten zelfs aan elkaar linken, verschillende generaties aan elkaar linken, en zo is de bal letterlijk aan het rollen gegaan.
Liesbet Van Breedam:Ja. Oké. Durven jonge sporters er openlijk over praten tegenover hun mentoren, over hun onzekerheden of over hun twijfels? Staan ze daarvoor open ook? Wisselend.
Liesbet Van Breedam:Ik denk dat
Ann Wauters:we weer niet alle jongeren over dezelfde kant mogen scheren, dat al zeker niet. Maar er zijn er wel die al heel natuur zijn. Dat zie je wel dikwijls bij topsporters die soms wel wat vroeger matuur zijn, die daar heel hard de waarde al van inzien van oké, maar die heeft het mij al voorgedaan. Dat kan een goeie leermeester zijn. Ik kan daarmee open, ik kan daarmee vertrouwen iets aan delen dat misschien met mijn dagelijkse staf wat moeilijker bespreekbaar is, want gelukkig zijn topsporters meer en meer echt wel professioneel al begeleid en met een mentorship willen we daar zeker niet in onze zin gaan moeig, dat zeker niet, maar willen we net een onafhankelijk klankbord, iemand die de weg al eens heeft afgelegd.
Ann Wauters:Daarom moet die niet volledig dezelfde weg afleggen, want het blijft jouw eigen weg, maar je kunt er wel toch iets van opsteken. Die mentor... Het is een wisselwerking. Die mentor kan ook gaan bijleren over zichzelf. Van ja, hoe heb ik dat eigenlijk toen gedaan?
Ann Wauters:Oké. Maar ja, het blijft wel jouw verhaal, maar die mag dat wel delen. Daar is, denk ik, het cruciale verschil tussen misschien wel een coach die in de sportwereld en nog een beetje anders, maar dan zeker op business vlak. Een businesscoach is meestal iemand die vragen stelt, die het er gaat uithalen bij jou. Sportcoach, niet altijd.
Ann Wauters:Die gaat ook veel opleggen. Dat is iets anders. Maar het idee en ik denk dat er heel wat mensen ook misschien niet de alleen topsporters zijn die al luisteren, laat ons hopen, die dan het verschil niet altijd weten tussen die coach en mentor. En een mentor is het belangrijkste verschil voor mij tussen mentor en coach is iemand die al iets gedaan heeft, die die ervaring wel heeft en dus die daar ook mag over delen, ja, het zou zot zijn. Als ze als jonge tennisspeler dan, dat men niet mag vertellen van: ja, maar ik heb dat zo of zo gedaan.
Ann Wauters:Tuurlijk, daar zit zoveel waarde in. Dat is toch wel het verschil met een coach, terwijl een mentor uiteraard verschillende petjes kan opzetten en soms ook niet. Een nu moet de mentor die uiteraard zijn eigen of haar eigen verhaal laten maken, maar er zit wel heel veel kracht in en die wisselwerking en daar is echt wel het concept assist uitgegroeid van door mentorship elkaar laten groeien. Ik geef een assist aan nu, maar eigenlijk word ik er zelf ook beter van, want ik ga ook meer over mezelf bijleren, over mijn eigen traject, over waar ik naartoe wil gaan. Die houden mij ook een spiegel voor, ik hou jou een spiegel voor, enzovoort.
Ann Wauters:Dus dat is zo een beetje de kracht daarachter.
Liesbet Van Breedam:Ja, maar los van spiegel, want ik vind het een fantastisch programma en initiatief, Is het ook wel echt een meerwaarde om die erkenning te geven aan de mentor, want hetgeen je vaak hoort van de ex-topsporter is: ik heb me jarenlang gegeven en nu betekent het precies niks niet meer. En eigenlijk... Daar moeten
Ann Wauters:we met zijn allen iets aan doen, vind ik.
Liesbet Van Breedam:Ja. Ik vind dat ook dat we het heel fout vinden.
Ann Wauters:Is fout, want geen enkele topsporter zal zich ooit voelen. Nee, nee. En ik weet dat er andere culturen zijn, bijvoorbeeld Amerika en dood, maar... Waar ze toch topsporters een platform blijven geven. En dat zou het gevoel dat zou eigenlijk nooit mogen leven van het is nu voorbij, ik heb niks meer te betekenen.
Ann Wauters:Dat zou echt wel, dat moeten we echt proberen met zijn allen om daar een einde aan te maken. Een deeltje kan uiteraard door mentorschap, maar door andere dingen, ook door onze cultuur, onze mindset daar ook over, over veel meer waardering te uiten. En dat is niet dat wij hier nu allemaal op zoek zijn om elke dag bloemetjes te krijgen, dat niet, maar die erkenning is wel belangrijk, omdat je daar weer de basis zit om een verdere generatie op te leiden en daar, is wat dat cultuur is. Waar dat is, in een sportschool hangen de banners, wat er vorige voor jou is gebeurd, waar ratten kampioenschappen zijn gewonnen, dat geeft een teken van erkenning, van appreciatie en dat is iets wat we toch nog in België echt wel met zijn allen iets aan kunnen doen om antogdi sporters in hun waarde te blijven zetten al ver na hun actieve dagen.
Dominique Monami:Want naast assist, je bent voorzitster, je 2e mandaat. Mijn 2e mandaat, ja. Als voorzitter van de atletencommissie. Waarom heb jij besloten om om... Eerst word je niet direct gekozen, het wordt gestemd, maar waarom heb jij besloten om toch bij het BCOVID te doen en zeker bij de atletencommissie?
Ann Wauters:Wel, het is inderdaad echt wel weer die brug tussen atlete en bestuur en dat vond ik gewoon heel boeiend, omdat ik zelf vond ik in die situatie zat. Ik zat net op het einde van mijn carrière en dan naar bestuur. Gaat dat er nu eigenlijk aan toe? Ik vond dat ook wel interessant om dat bij te leren, over bij te leren die dynamieken te kennen. Ook de moeilijke keuzes daar uiteraard, want als sporter zie je 1 verhaal en zie je ook niet het volledige verhaal dat ook weer niet.
Ann Wauters:En het is altijd boeiend en het blijft interessant om daar dan weer die linken te leggen en heel fijn, denk ik, het BUC of BUPC, moeten we nu al zeggen, team Belgium, is die verscheidenheid aan sporten. Dat trok mij het meeste aan om eerlijk te zijn. Basketbal, tuurlijk blijft mijn 1e sport, mijn grote liefde, maar ik denk dat dat sport zo mooi is, verbindend sowieso, maar over die andere sporten heen vond ik zo boeiend om daarover bij te leren.
Dominique Monami:Ja, en wat zou je graag zien willen veranderen? Wat mis jij momenteel? Inderdaad, je zit al een aantal jaren, je ziet de evolutie, maar wat missen wij nu momenteel in België om de sport of sportmentaliteit zien veranderen of verbeteren? Dat is een
Ann Wauters:goeie, die topsportklimaat echt nog wel wat meer in de verf te zetten, om daar misschien als we talenten hebben, gaan we ze heel snel op een plateau zetten om ze dan, als ze niet gaat, af te maken. En dat is zo'n dynamiek dat ik niet goed versta. Als we talenten hebben, laat ze ontwikkelen, maar op het gemak, zonder er al ik weet niet wat van te maken, op het gemak hoe omgevingen laten... Ja, ze kunnen echt wel doorbloeien, maar nog niet direct daaraan en nog niet direct die vergelijkende bril opzetten van wordt hij even goed als die of die en de dit en de dat. Dat is allemaal niet nodig.
Ann Wauters:Laat die ontwikkelen. Ieder heeft zijn eigen parcours wat en laat mensen ook eens vallen en zien wat ze dan doen. Ik denk dat dat altijd zo'n belangrijk moment is. We hebben heel veel sporters, ook recente sporters, weer dat we weer denken van ja, het mislukken is en het is voorbij. Terwijl dat dan net het moment is dat we er nog veel meer achter zouden moeten staan.
Ann Wauters:Daarin... We hebben al heel veel stappen gezet in onze talentdetectie, daar ontwikkeling en zo verder, maar dan zijn die laatste, misschien wel mentaliteitswijzigingen ook wel nodig van: allé kom. Toch meer in die high performance aan de ene kant, maar ook de aanmoedigen aan de andere kant en dat zijn geen contrasten. En heel dikwijls heb ik eens het gevoel dat we dat soms zien als dat 1 niet samen kan met anderen. Want als je te veel aanmoedigend bent, dan kan je niet resultaatgericht zijn.
Ann Wauters:Ik denk dat dat helemaal is fout.
Liesbet Van Breedam:Plus als je ontwikkelingsgericht werkt, volgt het resultaat ook.
Ann Wauters:Ja, en dan gaan die mislukkingen uiteraard ertussen zitten. Dat zijn net de grootste leerlessen. Ik denk dat jullie daar ook mee akkoord gaan dat je waarschijnlijk meer uit verloren finales hebt geleerd dan uit misschien gewonnen finales. Dus we moeten ze ook de tijd geven om eens te vallen, terug op te staan en zo verder. Dus daarin denk ik dat we misschien die mentaliteitswijziging nog wat kunnen veranderen.
Liesbet Van Breedam:Ja, dat is die ontwikkeling van die veerkracht ook. Margarine, ik u allemaal hoor vertellen. Een van uw sterke competenties ook dat u waarschijnlijk al heel uw leven meeneemt, is uw leergierigheid toch wel.
Ann Wauters:Ja? Dat weet ik, dat is waar. Ik vind het altijd leuk om bij te leren. Ik kan gepassioneerd luisteren naar iemand bijvoorbeeld die graag kookt. Ik ook totaal niet graag.
Ann Wauters:Ik heb daar geen geduld voor. Echt niet. Maar als iemand mij met passie over iets vertelt, dan denk ik: boeiend, interessant. Of ja, mensen die de kunst hebben om iets complex een manier uit te leggen waar ik het ook versta. Fantastisch, dat hangt ook aan hun lippen.
Ann Wauters:Want ja, dat vind ik altijd zo boeiend. Er is maar zo weinig dat ik weet eigenlijk, dus ik kan zoveel bijleren. Vind ik wel uiteraard. Ik weet niet wat mijn karaktertrek is. Had ik eens moeten onderzoeken dan ik dat van jongs af aan had?
Ann Wauters:Maar dat is iets wat ik echt wel heel fijn vind, nog altijd.
Liesbet Van Breedam:Ik denk als je de podcast zelf gaat nadien, dat je jezelf heel vaak gaat horen zeggen en ik wou dat gaan bijleren en dat je bijleren moet zijn.
Ann Wauters:Nu, als we de
Dominique Monami:brug maken met bijleren, ja, welke advies zou je graag willen delen op deze podcast met de jongere generatie? Niet alleen over het leven na topsport, maar gewoon een topsportcarrière, iets waarvan je zegt oké, dat geef ik als cadeau aan de aan de luisteraar.
Ann Wauters:Goh, ik denk het is speciaal, Ik denk dat je dat wel voelt dat wij op een andere manier kunnen connecteren. Iemand die echt wel doorgegaan is voor een topsportcarrière, dan weet je al dat daar heel veel hard werk, dat is evident, maar doorzettingsvermogen aan vast gekoppeld is om door te blijven gaan als het moeilijk wordt, opofferingen ook te doen, maar ergens de liefde hebben voor wat je aan het doen bent, want als je dat niet hebt, dan ga je afhaken. Dan lukt dat ook gewoon niet. Maar die liefde moet je blijven koesteren. Ik denk dat dat een raad is van blijf het koesteren, maar op een andere manier.
Ann Wauters:Want ja, er komt een einde aan die topsportcarrière en Dat is een proces waar je door moet, waar je eerst misschien wat gaat... Ja, dat we er heel moeilijk mee hebben, misschien zelfs wat in ontkenning gehad van nee, ik kan nog verder doen en ik ga dat nog doen om dan toch weer te aanvaarden van oké, er is toch wel een leven daarna ook en misschien is dat nog wel het mooiste leven dat gaat komen daarna. Ik heb nu heel wat team leads met wie ik gespeeld heb, die nu ook in die fase zitten en waar wij ook kunnen ongelofelijk genieten van het leven van na de topsportcarrière, want soms hangen we er een beeld aan van het mooiste is voorbij. En dan denk ik niet. Dat is ook hoe je erin staat.
Ann Wauters:Je hebt zoiets unieks wel meegemaakt. En dat blijft een ervaring die je kunt blijven delen, waar je echt wel het kunt blijven putten. In elke fase verder van uw carrière, maar ik zou graag naar de toekomst tegen je van wat moeite nog moet komen van oké, ik heb nu andere dingen in mijn leven die heel belangrijk zijn, waar ik mij ook weer verder in wil ontwikkelen, zeker weten. Maar daarin vind ik ja, basketbal heeft mij veel gegeven, maar er zijn nog veel andere dingen ook. En dat ook durven naar kijken van: ja, dat is 1 deel van mijn carrière, maar ik heb er nog 2, 3, 4 andere delen ook.
Ann Wauters:En als je dan die brug maakt, ik denk heel veel mensen zonder topsportcarrière hebben misschien wel hetzelfde gevoel. Dat is heel weinig dat we nu mensen zien die in 1 job blijven de rest van hun leven, die daaraan vasthangen, die ook wel gaan wisselen, ook gaan verder evolueren naar een andere job of iets totaal anders gaan doen en dat we dat nu wel meer durven. Omdat we misschien het vertrouwen hebben van als ik iets wil, als ik iets er echt met goesting voor wil werken, dan gaat dat ook wel lukken. En dan leer ik het wel. De boodschap.
Ann Wauters:Mijn kinderen gaan zeggen: mama, mij God, dat ze niets anders kunnen zeggen. Die
Liesbet Van Breedam:zijn volop aan het studeren.
Ann Wauters:Denken we.
Liesbet Van Breedam:Zeg, welke vraag, want we gaan hier 1 keer per maand een andere topsporter verwelkomen in de podcast, Welke vraag zou je graag willen stellen aan de volgende topsporter?
Ann Wauters:Wel, ik zou misschien graag een beetje de link willen maken met assist. Ik zou misschien al de vraag willen stellen: wie was er voor jou misschien achter de schermen een heel belangrijke persoon die jou assists heeft gegeven, misschien zonder dat de buitenwereld dat heeft gezien, maar waardoor jij weet: amai, daardoor ben ik echt wel kunnen verder groeien of mijn successen kunnen halen. Die assist wil ik wel graag doorgeven. Het zijn meerdere vragen. Die assist wil ik doorgeven aan iemand anders, de volgende generatie.
Ann Wauters:Wat zal dat dan zijn?
Liesbet Van Breedam:Ja. Goed. Super. Dank je wel, aan Wauters, om het in je eigen mooie woorden te zeggen zoals op je website staat. Je hebt vandaag weer heel veel waardevolle zaken teruggegeven aan de mooie topsportwereld waar we allemaal naartoe Ja, je Dank je wel.
Dominique Monami:Dank je wel. Bedankt om naar TieBreak te luisteren. Heeft deze aflevering jou geraakt, geïnspireerd of geholpen? Deel hem dan gerust verder. Een andere topsporters heeft het misschien vandaag nodig.
Dominique Monami:Deze podcast wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van
Liesbet Van Breedam:het Sociaalfonds voor de Sport en in samenwerking met de VEB. Een welgemeende dank je wel aan hen voor hun engagement aan de zijde van topsporters. Tot volgende maand voor een nieuwe tiebreak, een nieuw kantelpunt, een nieuw verhaal. Tot dan.