Subscribe
Share
Share
Embed
Echte gesprekken over wat het betekent om mens te zijn, met alles wat daarbij komt.
In Coach on the Couch praat coach en gezondheidsprofessional Wouter de Meerleer met atleten, experten en mensen met een verhaal dat blijft hangen. Geen holle slogans of perfect afgeborstelde succesverhalen, maar rauwe ervaringen en eerlijke inzichten waaruit we kunnen leren als mens.
We duiken in thema’s zoals mentale gezondheid, fysieke veerkracht, persoonlijke groei en de soms harde lessen van het leven. Maar altijd met één doel: inspireren. Inzichten geven om gezonder te leven, dieper te voelen en sterker in het leven te staan – fysiek en mentaal.
Echte verhalen. Echte mensen. Ervaringen die ons Inspireren voor een zinvol, bewuster en gezonder leven.
Hallo, hallo. Welkom in de tweede aflevering van Coach on the Couch. Allereerst, dikke, dikke merci aan jullie allemaal om zo massaal te luisteren Ik had echt uit de grond van mijn hart nooit verwacht dat er zoveel luisteraars zouden zijn. Hoogstwaarschijnlijk heeft de gast er ook wel iets mee te maken, maar desalniettemin dikke merci.
Vandaag gaan we verder. Twee topsporters, elk met een uniek verhaal. Laurence Mans, zij vertelt openhartig over hoe de federatie letterlijk haar olympische droom heeft afgenomen. Daarnaast hebben we Mina Liber, zij deelt hoe blessures niet alleen haar lichaam, Maar ook haar mentale kracht op de proef hebben gesteld.
We praten over het leven als topsporter, over veerkracht, over passie, over groei en vooral wat die ervaringen ons leren over het leven buiten de sport. Welkom in de tweede aflevering van Coach on the Couch.
Coach on the Couch dropping wisdom no doubt Level up your life, that's what it's all about Specialists speak while the rhythm plays loud Podcasts
fire burning hotter than the crowd Dames, welkom samen.
Ik ga
beginnen met Nina. Jij bent judoka. Ik heb ook begrepen dat jij ergotherapeut bent.
Ja, ik ben voornamelijk judoka. Tijdens mijn judo-carrière heb ik wel altijd gekozen om verder te studeren. En zo heb ik mijn studies ergotherapie ook afgerond tijdens mijn studie Ik ben continu bezig geweest met het topsport.
Interessant, dan gaan we eens een beetje verder op. En dan, Loran, jij bent... Of was
snelwoordster? Ja, ik blijf nog altijd snelwoorder. Ik ga ook denk ik mijn hele leven blijven snelworden. Maar ik ben geen topsporter meer in het snelwoorden. Dus ik doe het niet meer op wedstrijd of op hoog niveau. We zijn nog recreatief.
Oké en
wat doe je dan?
Dus ik heb eigenlijk net zoals Mina, ik heb eigenlijk vanaf mijn dertien jaar naar de topsportschool gegaan. Heb ik dus sinds dan mijn studies ook altijd gecombineerd met snelwoorden. Ook direct toen ik ben afgestudeerd aan de topsportschool, ook hogere studies verder gezet, psychologie.
Ik heb ook altijd mijn jaar gespreid om dat te kunnen combineren met snelwoorden. Ik heb begin 2024 een punt achter mijn carrière gezet als wedstrijd snelwoorder. En eigenlijk daarna heb ik dan mijn studies afgerond. En ik ben dit jaar afgestudeerd als kinesisch psychologe. Ik ga nu ook gaan aanstarten.
Oh, interessant.
Zeg Emina, wie ben jij? Oké, we weten, je bent ergotherapeut, je bent judoka. Maar hoe zou jij jezelf beschrijven als persoon?
Oei, moeilijke vraag. Ik denk over het algemeen gewoon iemand die altijd klaar wil staan voor anderen.
Oké fijn.
Waar ik kan helpen, eigenlijk. Daar haal ik heel veel voldoening uit.
Dus schrijf ik meestal naar boven.
Zijn daar ook risico's aan verbonden? In de zin van dat je soms jezelf aan de kant schuift voor anderen? Dat kan wel
eens gebeuren, ja. Dat is inderdaad soms de moeilijke balans die je moet kunnen maken. Er zijn voor anderen, maar binnen topsport is het ook vaak dat je even opistisch een beetje moet zijn.
Je moet er van op je eigen strepen staan, omdat ja... Bijvoorbeeld je training in voorrang, maar dat wil ook zeggen dat je tussendoor soms moet rusten dat je op de juiste momenten bijvoorbeeld moet eten, dat je op de juiste momenten moet gaan slapen, al die zaken. En daar ben ik soms wel een beetje tegen de lamp zelfloop.
Oké inderdaad. Dat je soms eigenlijk je eigen prioriteiten soms wel in de weg staat voor anderen. Ja. Allright, Heldo Ran?
Ja, dat één woord, dat vind ik al moeilijk. Ik denk ook, want Mira heeft dat al gezegd, maar ik denk dat ik dat voor ons allebei wel kan zeggen. Ik denk, als topsporter ben je ook wel een doorzetter.
Toch denk ik niet makkelijk klein te krijgen. Ik ben ook een heel altijd, denk ik, heel bewust persoon geweest. Dus ik wist dat echt, als ik ergens voor ging, dat ik ook achteraf tegen mijn eigen kon zeggen, ik kan mijn eigen niks klaarlijk nemen, want ik heb alles wat dat binnen mij mag, om het zo te zeggen, binnen mijn controle.
Ik heb al alles gedaan om dat doel te bereiken. Ik denk dat ik ook wel een vlot persoon ben. Ik ben ook iemand, denk ik, dat Ik ben ook een heel slechte leugenaar, ik weet niet of ik dat moet zeggen, maar ik ben wel een heel eerlijke persoon. Ik ben ook wel voorstander van dat zaken eerlijk en correct verlopen.
Moeilijk. Hoe beschrijf ik mezelf? Ja, ik denk een doorzetter.
Zeg in dat eerlijkheid, stel dat je op straat hoort en je een oneerlijke situatie tegenkomt, ben je dan de persoon die de stap zou zetten om te zeggen wanneer dat even corrigeren of zou je toch soms Durven om echt te kijken.
Dat is heel situatiegebonden, en ik heb ook nog niet zo heel veel voorbeelden in het echte leven meegemaakt waarin ik dat kon testen, om het zo te zeggen, maar ik denk wel van mezelf, ik ben ook een heel, ik kan echt zo, hoe moet ik dat zeggen, zo een moraal persoon, ik kan zo echt wel mee inzitten met de mensen, of bijvoorbeeld als er iemand, bijvoorbeeld op de piste, als er een skier is gevallen, of iemand is gevallen of die in de skilicht wat hoger, ik heb zoiets van ik kan die mensen helpen, maar ik zeg maar, te gaan vragen of dat oké is, of die, of ik ben wel op dat vlak, denk ik wel, iemand dat probeert wel een steentje te kunnen bijdragen, of ergens wel, in een situatie, in de mate van het mogelijke, ja, ik denk, ik zeg het, heel situatiegebonden, maar ik probeer dat toch.
Oké. Ja. Dus eigenlijk alle twee wel een goeie hart hebben. Als ik het zo mag interpreteren dat
is
tof ik babbel graag met zo'n mensen ik vind dat we dat zonder te negatief te klinken dat we dat theorisch nog wel iets te weinig zien mensen die echt oprecht inzitten met andere mensen en ook zonder iets terug te doen gewoon zeg, jullie carrière ik begin bij jou wat is voor u dat je zegt, dit was voor mij het summum van mijn carrière ik
vind dat een hele moeilijke want uiteindelijk mijn topsportcarrière heeft al bij al 13 jaren geduurd, dus dat is ook wel wat ik vind het heel moeilijk om maar echt zo één gebeurtenis uit te brengen Te bakken, maar ik goh ik koester heel veel mooie momenten en ik denk ook gewoon ik doe mijn sport zo immens graag op rood van het topsport facet ervan, want nu ook, ik probeer zoveel mogelijk naar wat mij sneller te staan natuurlijk, het is wel leuk ook als je goede wedstrijdresultaten hebt gehad zoals een World Cup podium maar ook finale plaatsen op het WK of zelfs de finales op de World Cup of bijvoorbeeld de Citybegeers dus als ze eigenlijk zo grote stelling bouwen dat is vaak in een stad, en als dat dan tijdens de finale is, is dat helemaal verlicht, is dat s'avonds ik weet niet veel publiek, ik denk dat dat per se een reden is voor mij dat het leuk maakte, maar toch dat is wel eens een keer leuk om mee te maken als atleet en ik denk, als ik voldoening kon halen uit mijn wedstrijdresultaten of als ik zoiets had van oké nu werd ik echt beloond voor hetgeen waar ik hard voor heb gewerkt ik denk dat daar ik vind het moeilijk om echt zo één moment de raad te kiezen, ik heb ook een tijd gehad dat ik in het Belgisch team ook Samen zat, dat de andere atleten binnen het Belgisch team Ik vind het een van mijn beste maten waren.
En dan was het ook gewoon superplezant om samen de wereld rond te kunnen gaan. En voor je sport schema dat je het liefste doet, te kunnen en mogen doen.
Oké dus het is niet zozeer één hoogtepunt maar wel een verzameling van ervaringen. Ja
inderdaad.
Ja,
je denkt eigenlijk een beetje aan hetzelfde Ik zou niet op één moment gelukkig over, maar dat zijn zo de sleutelmomenten telkens, waardoor dan er weer een verandering of een vooruitgang komt. Dat is een moment als ik kind was, dan moet ik altijd aan terugdenken. Wij waren vanuit onze club een groepje van vijf zes atleetjes.
En we gingen samen in die competities en dat was gewoon, wij motiveren elkaar zodanig hard het kind zijn, het pure kind zijn, maar toch elkaar kunnen motiveren. Dan ja, het sleutelmoment bijvoorbeeld om richting tospoortschool te gaan. Ik had dan uiteindelijk een goede internationale en Belgische uitschrijding gedaan, waardoor ik geselecteerd was om een aantal internationale toernooien te doen.
Daar heb ik dan ook een eerste medaille gehaald op een Européen cup voor de kadetten. En op basis daarvan werd ik gevraagd om naar tospoortschool te komen. Daarbij dus had ik haar ook even leren kennen. Dan, ja, een beetje tegen het onverwachte en bij, als laatstejaarsjunior heb ik dan bronnen kunnen halen op het WK
waar
je dan in het rijden bij letterlijk naar de medailles heeft geschreeuwd dat is zo'n moment dat je ook nooit meer vergeet en dat zit dan ook in werking om echt volledig door te gaan Tof
dus bij jou merk ik ook eigenlijk geen serieus hoogtepunt, oké op dat moment is dat uiteraard een hoogtepunt maar ook weer als je achteraf terugkijkt zijn dat de momenten de belevingen hetgeen dat je zegt van je coach die schreeuwt die herinneringen die je je dag eraf ook wel speciaal maken en hoe ervaren jullie dat reizen, internationaal wedstrijden doen is eigenlijk gezegd van, oh dat is eigenlijk heel plezant, of zouden jouw opnieuw dezelfde resultaten hier bij de deur houden
Ja, de deurhalen op zich is leuk omdat je dan je eigen familie of publiek iets meer kunt gaan meepakken.
Mensen kunnen makkelijker komen kijken. Maar ik heb nu wel het voordeel mijn ouders gaan eigenlijk naar elke wedstrijd mee. Dus overal ter wereld waar ik kom, is het een beetje thuiskomen op die manier. Of het nu goed of slecht gaat. En dan het heizen, dat is voor ons gewoon iets van zelfsprekend denk ik.
Wij denken daar eigenlijk niet meer bij na. Ik wil voor sommige andere mensen eens een vlieger opstappen Dat komt heel wat stress bij kijken. Terwijl wij heel manchalant er soms een beetje zelfs mee worden. Maar soms bij walen denk ik juist 16 was dat niet? Dat wij samen voor de eerste keer op reis gingen.
Ja, en dat is ook onze ouders zeiden van, ja maar jullie zijn zo gewoon gaan reizen. Oké doe maar jullie, zet die trapjes samen. Dus dan zijn wij eigenlijk op 16-jarige leeftijd voor het eerst ook met de vlieger direct op vakantie gegaan. En ik denk dat dat bij andere jongeren niet zo vanzelfsprekend
zou zijn.
Is er iets dat je merkt Lauren, dat je... Smel je volwassen wordt, zo je zegt, door topsport of niet?
Ergens wel en ergens niet. Bijvoorbeeld ook na het reizen toe, ik was echt altijd aan het wenen als wij terug van trainingstagen of zelfs terug naar huis gingen, wat ik heb altijd zo graag gedaan.
Wenen?
Van blijd, maar eigenlijk eerder van het was echt ongezant.
Het is niet van oh nee, ik moet naar huis. Zo echt absoluut niet hoor. Maar eerder van, oh het mag echt wel nog twee weken langer duren dan heb ik het niet. Met dat volwassen worden, natuurlijk, je wordt wel, zeker op een topsportschool, je gaat op internaat. Want dat toch ineens voor mij toch, ineens in de week ben en in haar thuis.
Alhoewel dat dat al bij al, eigenlijk als ik daar nu op terugblik dat dat eigenlijk wel meeviel. Ook opnieuw omdat je weet waarom je het aan doet. Je zit daar voor een doel om zo goed mogelijk in die sport te worden. En ja, ik denk ergens wel, aan de andere kant... Dus je moet veel reizen, je moet ook zelf als atleet ook veel managen.
Als je het combineert met school, moet je natuurlijk die combinatie ook wel proberen in goede banen te leiden. Je krijgt daar ook wel hulp voor. Ook al is dat niet altijd... Ik voel wel dat ik daar veel aan mezelf te danken heb, die combinatie. Maar het is wel zo dat topsport ook wel een heel... Hoe moet ik dat zeggen?
Een vast kader heeft. En dat er ook wel heel veel dingen voor je worden geregeld. Of een planning wordt voor je gemaakt. En ik denk, in dat opzicht dat er ook wel veel atleten zijn dat dat zo gewoon zijn om binnen die werking te zitten.
Dat ze
op dat vlak, dat misschien iemand anders die het allemaal zelf heeft moeten regelen, misschien op dat vlak wel een stapje voor heeft.
Dus ik denk dat dat ook wel heel persoonsgebonden is. Maar ik zou niet zeggen dat, omdat ik op jonge leeftijd veel begin te reizen, dat dat dan betekent dat je sneller volwassen wordt. Want ik ken ook echt voorbeelden waar ik helemaal tegenovergestelde gevoel bij heb.
Inderdaad, blijft je ook altijd... Hoe verder je gaat en doorontwikkeld daarbinnen, word je of blijf je een beetje kind.
Omdat het zijn de ouderen die er altijd ter buit gaan uit de topsportwereld en het zijn de jongeren die bijkomen. Maar dat wil dus zeggen je connecteert je ook altijd met het jonger publiek. Dus op een bepaalde manier blijf je ook altijd een beetje jonger en ga je je wordt vroeger volwassen, maar op een bepaalde manier stot dat precies ook een beetje.
Dus als de verdere straffen in het leven, ja, die moeten een beetje op zich wachten, omdat je eenmaal bezig bent met je...
Het feit dat je gewend bent in een kader te leven, heb ik nogal gehoord, je wordt een beetje geleefd wel.
Ja, dat valt me in ieder geval.
En is dat iets dat je iedereen zou aanraden om een topsportcarrière aan te vinden?
Ik moet nu heel goed oppassen, maar ik denk dat daar ook een heel grote rol speelt in, bijvoorbeeld, ja, de steun dat je van je federatie krijgt, de werking waarin dat je terechtkomt, dat is natuurlijk niet eens Altijd hoe dat het zou moeten lopen naar mijn mening, en ik denk ook voor sommige sporten, in sommige landen bijvoorbeeld als ik kijk naar het snel worden, het is wel zo, als ik kijk hoe dat het niveau de laatste jaren zo hard is gestegen, wordt het wel steeds moeilijker om als Belg, uit een niet beter sportland, om daar eigenlijk mee te kunnen gaan met bijvoorbeeld landen als Amerika, Japan, Zwitserland diegenen die daar wel bergen hebben waar ze er wijze van spreken op wonen, en iedere dag kunnen trainen wordt het wel moeilijker steeds om dat niveau als Belg, als de omkadering niet optimaal is, is het heel moeilijk om dat niveau nog te behalen ik denk ook, dat er voor heel veel atleten hoe dat je draait of keert je offert er wel veel voor op, ook je studies enzovoort, er zijn wel bepaalde studies dat denk ik wegvallen, omdat je topsport doet
dus
dat zijn wel keuzes dat je wijge moet maken, ik heb topsport gedaan toen ik 26 jaar ben, toen ik nog mijn studie in de staf maakte, waar mijn leeftijdsgenoten Ik geloof niet hoe...
Zij hebben ook een heel ander site afgelegd maar ze hadden een huis en misschien al kinderen. Maar je hebt er dus... Dus,
ja... Maar anderzijds ik vind ook... Ik vind dat studies eigenlijk niet de reden mogen zijn dat je niet voor een topsoort zou kiezen. Ook ten eerste, het is persoonsgebonden of dat topsoort effectief is voor jou.
Het is echt wel niet voor iedereen weggelegd ten eerste. Maar ja, dat van vandaag moeten we langer werken waarom zouden we niet een beetje langer studeren en topsport is ook iets, je moet dat toen in je jonge jaren, om het zo te zeggen dus als je het op dat moment niet gewoon probeert dan ga je het ook nog niet weten, dat is iets niet dat je kunt zeggen op je 35ste, oh ik ga er niet beginnen dus je moet wel, als die mogelijkheid zich ertoe leent, vind ik wel dat je moet proberen pakken en proberen
ja, snap ik, maar je hebt ook je hebt de chance gehad misschien ook met jullie ouders die dat ook toelaten maar ik herinner mij ik heb ook nog jullie al gedaan, dat heb er juist even gezien en ik was ook geselecteerd voor de topsport school, maar mijn ouders zeiden van nee dat gaan we niet doen dus ze dachten dat ik daardoor mijn studies niet ging afmaken of ik geen goede student ging zijn oké achteraf is in, had ik misschien wat meer research moeten doen om me te overtuigen, maar ja ik had mij er ook gewoon bij neergelegd dus ik denk dat, ja, ouders sowieso, je achterban is, denk ik Binnen de topsport ook wel ja Als
je ouders er niet mee achterstaan, of als ik in Zaf, ik ben onszelf altijd door heel Vlaanderen niet wilde rondrijden om competities of trainingen te gaan doen, dan is dat gewoon niet mogelijk om tot een beter niveau te komen dan iemand anders.
Alleen al daarvoor is het superbelangrijk. En de issue van of het schoolonderwijs eigenlijk nog effectief goed genoeg gaat zijn, dat horen we eigenlijk wel vaak. Er zijn ook heel veel judoka's die op die manier niet instappen in een toetssportschool, dus ouders daar toch nog schrik voor hebben. Terwijl, ik vind, als mensen ook echt die mentaliteit hebben van topsporters zijn, ik zeg niet dat wij de beste studenten zijn, maar als Punch by Pals komt, gaan wij zeker diegenen die echt die mentaliteit hebben, wel de discipline hebben om op een deftige manier af te werken.
En ook eens dat je echt een verdere studie start, om met een bepaalde passie ook echt mee bezig te zijn. Dus dat komt uiteindelijk wel goed.
Is discipline, zeg je, van je sport echt extra heb meegekregen?
Ik
denk bij ons in de judo wel, zeker.
Ja, maar ik heb dat altijd wel gehad zoals ik zei, dat ik van naturenplees bewust ben ik denk dat ik dat ook al voor de topsportschool had dus ik denk dat dat wel ook heeft geholpen dat ik de dingen heb bereikt, dat ik heb bereikt omdat ik net ambitieus was, of ik wist wat ik moest doen of wat er van mij verwacht werd om te doen en ik merk daar ook, daar zit ook heel veel verschillen in vind ik, bij de topsporters, en zeker want ik weet dat er soms een debat is voor de benaming topsportschool omdat dat, het niet omdat je naar de topsportschool gaat dat je automatisch een topsporter bent want dat gedraaid verkeerd, je zit daar met 13-jarigen ja, dat is ook een beetje de leerschool, om te kijken van zit er iets tegen dat ze 18 zijn, zit daar iets in om daarmee verder te gaan en ik denk dat daar ook, er wordt natuurlijk wel al veel verwacht van je op 14 of 15-jarige leeftijd ja Ja als ik de treintjes heen was en zo, zeker ook, jullie kwamen vaak zo laatst terug pas op het internaat, ze gaan je huiswerk nog om tien uur s'avonds moeten maken, voor
ons,
wij waren heel veel in het buitenland, met de leren daar snel in de douche allemaal binnengegaan, ja, die discipline, ik denk, je leert dat ook, ik twijfel er ook niet aan, bijvoorbeeld door een topsportschool, dat je dat ook wel leert, en zeker dat je misschien op je achttien jaar van een stapje voor kunt hebben op degene dat je misschien niet hebt gehad of niet meer meegemaakt, ja door al die dierlijke kinderen te zitten, dat denk ik nu wel.
Er zijn eigenlijk, in mijn ogen, twee types topsporters, degene die daarna eigenlijk zeggen, oké ik heb genoeg, moet werken dingen opgeven, ik het even laten, zo'n type... Ik wil geen namen doen. Maar mensen die zich ook gewoon qua gezondheid laten gaan. En anderen die gewoon de koe bij de oren vatten. En een bepaalde levensstijl.
Oké, niet hetzelfde niveau, maar wel blijven houteren. Wat voor type zijn jullie? Denk je? Maar jij zegt eigenlijk, je topsportcarrière is eigenlijk aan voor mij.
Ja, dus ik doe wat ik doe. Geen metzijde meer, ik heb ook geen meer deel van het team.
Oké En nu post-topsportcarrière?
Ja, hoe ik nu ben als persoon?
Ja,
vooral levensstijl.
Want ik denk nu ook wel, het heeft mij ook wel geholpen. Tijdens de keuze van, ik wil ook nog verder studeren. Ook al doe ik nog altijd aan topsport, en ik ben afgestudeerd aan de topsportschool. Ook wel omdat ik denk, mijn papa raadde dat ook ten eerste aan, om dat te blijven doen. Ja Ik weet niet of dat zit in de judo, maar er zijn maar een handvol snelwoners die echt heel hun leven van hun snelwoner kunnen leven.
Als er al vijf zijn. En toen ik stortte met topsport, was ik ook des te blij dat ik nog mijn studies had. Omdat ik opnieuw daar... Ik heb daar ook ambitie zien, of ik ben daar ook heel ambitieus in. Dus ik denk dat ik mij toen direct op iets anders kon storten En dat het me wel echt enorm heeft geholpen om die overstap te maken van topsport naar sport Het is een heel goed moment om het zo te zeggen.
Dus hij heeft mij echt heel hard geholpen. Want ik weet dat ik op een sportpsychologie-congres was in Innsbruck. Dat was juli 2024. En ik was in januari had ik officieel laten weten, bijvoorbeeld aan Sport Vlaanderen, dat ik ermee ging stompen. Dus eigenlijk nog geen half jaar later. En als ik met mensen begon te praten.
En dan, ah, topatlet geweest. En wanneer ben je gestopt? Eerder dit jaar, een paar maanden geleden. En die waren ook allemaal zo van, ah, en hoe gaat het? En hoe voelt u? En ik heb er eigenlijk nooit, ik heb heel veel chance gehad dat ik daar eigenlijk nooit echt veel moeite mee heb gehad. Omdat ik eigenlijk met gerecht op iets anders kon storten.
Ja,
het is op zich ook een concept dat een van mijn vorige trainers mij om wat het meegaf. Het is belangrijk om topsport te doen. Maar om daarnaast ook altijd iets bij de hand te hebben. Want ja, of gedut een excellent topsport, maar je kunt ook gekwets geraken. Jammer genoeg topsport is iets dat je eigenlijk met je lichaam betaalt.
En als je lichaam op een bepaald moment niet meegaat, Dan kun je ook niet deelnemen aan je sport. En dus zeg je eigenlijk altijd, het is ernaast dat het om je, ja... Mentaal ook altijd een klein beetje te kunnen afleiden en altijd nog twee b-ronden te zien dat was een beetje eigenlijk zijn visie daarachter ja, dat is denk ik ook altijd heel hard omarmd en ook nog altijd een gebeur verder te zetten
oké dat vind ik een goede instelling eigenlijk het is top sport en dat moment is aan je leven, maar dat kan zomaar ook gedaan zijn of het resultaat doen is of gekwetst ja, dat is opofferingen als top sporter moeten opofferingen zijn uiteraard hebben jullie het gevoel dat jullie ten opzichte van jullie leeftijdsgemoten als je jonger was of misschien nu nog in ieder geval dat je dingen gemist hebt of ik ik
deed mijn sport altijd zo graag en ik denk de dingen die ik kon doen vanwege mijn sport daar woog zo hard op tegen de opofferingen Dat je misschien ook die leeftijd zou maken.
En ik moet wel zeggen dat dat op het einde, ook met de keuze om te stoppen met topsport, dat was ook niet... Allee, je hebt verschillende redenen gehad waarom je stopt met topsport, maar toen begon dat wel door te wegen, want een van de gevoelens bij mij was van, ik steek er hier nu nog veel meer... Ja, ik voel niet hetgeen wat ik er nog insteek, dat ik dat er effectief uithaal.
En dat heeft er wel die keuze wel vergemakkelijk bij mij om er definitief een punt achter te zetten. Dus, maar tijdens als ik nu terugblik op mijn carrière, ik zou dat echt direct niet meer als dezelfde kans te krijgen. Dat is cool.
Ja
Nou, ik denk daar eigenlijk heel gerekend over. En, ja, ook momenteel kan ik dat nog niet zeggen van het voelt voor mij niet als een opoffering.
Ik snap wel dat dat het woord is en je moet het daarmee vergelijken, maar als het puntje bij paaltje komt, is dat ook niet het gevoel die ik erbij heb. Soms heb je, een beetje zoals ze zeggen, fomo.
Je
moet iets missen maar voor de rest, ja, Uiteindelijk zijn we ook de zaken die wij hebben beleefd toen we meegemaakt hebben.
Ja dat
was mijn volgende vraag. Dan... Heb ik het gevoel dat bij jullie eerder een rijkdolm is dan een gemis
ja, eigenlijk wel
ik
moet wel zeggen, omdat je als topsporter of toch zeker ook binnen het snel worden ook omdat wij zoveel weg zijn, maar ik denk in die wereld is dat juist hetzelfde je bent zo lang in dat wereldje zowel binnen in België als naar het buitenland toe en blijft topsport dus het is niet de mensen waar ik op mijn 13 jaar mee ben begonnen, ook van andere landen dat die effectief ook, zoals mij tot aan nu 26 aan topsport doen, dus het gebeurt wel vaak dat je bijvoorbeeld goed overeenkomt met iemand of dan, allee, vrienden maar nu dat je maakt ook van andere teams maar als je op de dag stopt met topsport is dat wel heel moeilijk, zeker als je nog jonger bent om nog contact te houden als dat iemand is ik zeg maar van Canada, is het natuurlijk niet zo van zo spreken om in het weekend af te spreken om nog eens de keer bij te babbelen dus dat zijn, ik vond dat wel dat vond ik wel het jammere van uit het topsport gedeelde weg te stappen Ik ben het ook een beetje naar dat wereld oké dat is wel het mooie aan De sociale media of toch het feit dat je elkaar kunt bellen eender wanneer over het internet enzovoort.
Dus dat je wel op de hoogte kunt blijven wat er met de mensen in je leven aan het gebeuren is. Maar dat is wel iets. Dat dat echt een wereldje op zich is. En ja, ik zeg het, er komen mensen, er gaan mensen. Dus als ik dan bijvoorbeeld denk aan mensen zoals uw broer, die is nu nog altijd bevriend met de mensen waar hij in de kleuterkans zat.
En dat is zo wel... Misschien had dat nog gebeurd, maar ik bedoel, als topsporter is dat wel...
Moeiekeurs. Mensen komen en gaan regelmatiger Wij
zijn er eigenlijk ook mensen. Een unicum van bij ons op de topsportschool. Zeker, wij komen in twee verschillende sporttakken. En het feit dat wij nu nog altijd zo nauw contact hebben, we hebben ook wel soms sommige jaren, dus dat we elkaar misschien twee, drie keer max kunnen zien.
Maar ja, je begrijpt elkaar sporten dan moeten ze wel weg zijn, dan is het een rood geweldig contact. Maar iedere keer hebben we elkaar terugzien, zoals dat we elkaar gisteren
hadden gezien. En waarom denk je dat jullie vriendschap... Zo hecht maakt? Goh,
ja, we zeggen het eens. Ze zeggen het juist.
Ik
zou eigenlijk echt niet zo kunnen bedoelen.
Nee, maar ik denk dat Mina en ik op heel veel vlakken ook op de topsportschool, ik denk ook, ja, mijn werkethiek hoe moet ik het zeggen, dat we daar ook al heel gelijkend zijn of zo. Ik denk, Gina, ik zou binnen, of binnen je carrière, bijvoorbeeld, heb jij nog geen beslissingen gemaakt waarvan ik zou denken van, goh, Mina, wat doet ze nu?
En ik zeg ook niet dat dat per se betekent dat wij goed overeen komen of niet, maar ik denk vooral dat, zoals Mina ook net zei dat je elkaar begrijpt, je begrijpt elkaar situatie. Ik moet ook tegen Mina, als ik zeg tegen haar, dat is toch een voorbeeld, maar ik heb een hele week getraind en op een vrijdagavond is iets te doen, als ik tegen Mina zeg, nou, eigenlijk, ik ben kapot van een hele week te trainen ik ga niet afkomen, of zo,
Of
zou je
komen
halen?
Ja
ik weet het niet wat ik van mij aan het denken heb. Nee, begrippen ze ook gewoon altijd.
En op los
van het sportieve,
heb je
ook
gewoon toffe
dingen.
Ik ben
al rustig. Iedereen is zijn eigen persoon natuurlijk, maar dezelfde waarden en normen uiteindelijk gewoon denk ik wel echt. Dat
denk ik wel, dat is eigenlijk in elke relatie wel.
Dat de normen en waarden een beetje gelijk lopen. En dat je gewoon jezelf kunt zijn. Ja tof. De volgende, een zeer moeilijke vraag. Wat zijn de tegenslagen dat je tegen haar gelopen bent, binnen je carrière? Wat zijn dat voor dingen?
Oei. Ja, ik denk dat dat de grootste, nu op het einde is, tenminste heb je heel veel blessures, altijd.
Die blessures die wegen altijd wel door. Wat dat betekent omdat zeker als je jonger bent, je weet nog niet Wat dat juist is, hoe lang dat zaken gaan duren, hoe moet je echt je eigen lichaam leren kennen en aanvoelen wanneer het echt serieus is en niet. En dat nu, afgelopen anderhalf jaar geleden, het missen van de spelen heeft er heel zwaar in gehakt.
Onmiddellijk juist, juist.
Daar zat ook een blessure tussen, maar het zijn zoveel factoren die eigenlijk meespelen. Waarvan één blessure natuurlijk al de grootste boze in er was. Ik heb twee jaar voor de spelen mijn kruisband gescheurd. Ik ben er eigenlijk met een superintensieve supergoede revalidatie ook vrij snel van teruggekomen.
Ik ben uiteindelijk ook terug in vorm geraakt en ik heb mijn kruisband opnieuw gescheurd. Minder dan een jaar. Dezelfde? Ja dezelfde voor de spelen. Dus wij hebben toen ook beslist van, ja, die laatste zes maanden. Ik ga gewoon door om mijn selectie te proberen te behalen. Ik zou dat morgen direct opnieuw doen.
De beslissing die we toen hebben gemaakt, samen met mijn trainers toen en onze medische staf, hebben we ons echt superhard achtergezet. Superintensieve training gedaan om dat toch mogelijk te maken. Super zware tapings. Dus ja, en dan, ja. Dan gaat het over kleine fracties. Ja, ikzelf, judo, krijg ik eigenlijk altijd een loting voor geschoteld.
Je weet niet tegen wie je start. De eerste acht worden een beetje uit elkaar gekrokken. Maar ja, ik moest een start hebben voor het laatste toernooi op het WK tegen de regerende wereldkampioenen. Terwijl had ik mijn eerste ronde in Monmangels misschien getrokken, want ik had maar punten nodig van één ronde om mijn eigen extra te verzekeren op mijn spot.
En dus ja, ik start tegen de wereldkampioenen, ik verlies dan. Dan een paar dagen later gaat het over een mede-collega die één ronde gelijk moet vechten met iemand anders. En iemand anders wint die, hij verliest die. Waardoor hij eigenlijk in een systeem komt dat hij de continentale quota, dat hij daar binnenvalt.
Dus die spot verlies ik ook. En dan hebben we een fase later weer dat eigenlijk de internationale judofederatie heeft de rankings opgemaakt waarbij dat de Russische atleten nog altijd stonden. Daartussen, maar die mochten. Die het IOC helemaal niet meer deelnemen Dus die hadden er eigenlijk al uitgefilterd moeten geweest zijn.
En hadden ze alweer de juiste procedure gedaan, had mijn mede-collega eigenlijk rechtstreeks kwalificeerd gesteld en dan had ik de continentale spot sowieso. Maar omdat organisaties, federaties, die zijn gewoon niet bezig met de atleten de investment, dat die eigenlijk doen voor een sport. En die maar last minutes, dan ook allemaal, ah, maar doe maar via de gekwetste procedure, snelst en gemakkelijkst terecht.
Maar ja, dat is niet rechtvaardig eigenlijk. En zo ga je eigenlijk door superveel emoties. En dat zijn allemaal zaken die ik van spreek in twee, drie weken tijd. En de ene keer zijn er beide, de andere keer niet. Dan, ja, je valt in dat gat, want je bent daar vier jaar aan een stukje hard aan het leren. Je hebt dan twee van die superzware revalidaties doorstaan.
En dan moet je eigenlijk... Allee, één, de tweede moest eigenlijk al komen. En dan, ja, moet dat gewoon opnieuw beginnen ook nog eens ernaast. Ja, dat is... Met alles waar ik aan geweest. Ik denk wel dat ik er, ik heb er heel lang ook tussen gevochten, de liefde voor jullie ben ik nooit verloren, dat heb ik altijd wel gevoeld, maar was het het echt nog waard om topsport te gaan doen?
Die vraag heb ik me wel heel lang gesteld, en we kijken ook heel lang mee de struggles, en daar ben ik wel echt sterker uitgekomen door mijn juiste omkaling, mijn vrienden en familie, die er eigenlijk altijd voor mij zijn geweest, terwijl die eigenlijk ook heel lang op afgestoten. Maar die hebben mij wel mee terug op de rails gekregen, om echt ook beslissingen voor mezelf te maken, wat wil ik nu graag?
En ja, zo ben ik toch nog verder in de gyro geland, en ben ik eigenlijk herbevormd, maar ik denk wel dat ik nog altijd kan zeggen van, hoe dan ook, dat we dat nu hebben meegemaakt, daar is ben ik wel ook nog wat kwetsbaar.
Ja, dat snap ik. Ja, je moet eigenlijk, je wordt verplicht van mentaal toch wel weerbaar te zijn ook, binnen de topsport, en kun je zelf de vingers dopen liggen van dat is eigenlijk hetgeen Dat mij erdoor geholpen heeft?
Je vertelt je familie. Wat zijn voor jou de factoren die ervoor gezorgd hebben dat je er toch sterker uit gekomen?
Ik denk eigenlijk dat je die zelfs niet 100% kunt benoemen. Oftakelijk blijft dat de juiste omkadering vinden en vooral hulp door je vragen. Maar voor de rest bestaat geen handleiding
naar
mentaal weerbaarheid te hebben of sterk genoeg te zijn.
Dat is ook iets dat gaat over een bepaalde tijd en de ene persoon heeft daar een maand voor nodig, de andere persoon heeft daar vier maanden voor nodig, dat kan twee jaar zijn Je kunt dat echt niet inschatten.
En
hetzelfde dan op de ene moment, wil je spreken, moest Loran er nu een grapje over maken, kan ik dat helemaal nog niet vatten, maar ik kan perfect een dag nadien zijn dat dat wel kan, omdat mij dat wel kan helpen wat ik leer.
En dat is gewoon aanvoelen op de persoon Ik denk niet dat er eigenlijk één, ja, Gegevens of bepaalde factoren om zijn behalve van durven toegeven dat het niet goed gaat tevoren durven vragen en dan vooral om balmen met moedermoed te durven aanvaarden, want ik ben ook een heel koppige persoon hetzelfde van, als iemand zegt nee, dat koekje kun je beter niet eten dan ga je het koppige eten, dat koekje kun niet meer eten maar anderzijds op balmen dat is een niet goed voorbeeld je gaat het eigenlijk naar koekje gaan, de kreding je moet durven het terug toe te geven van, ja, kijk maar op het gaat dat is hetzelfde met gewoon iemand die die ja, hulp wil bidden moet je ook op een bepaald moment terug toe laten is
dat dan een tip dat je hebt aan de mensen kunt geven van als je mensen dat je vertrouwt je willen helpen laat ze je helpen of heb je ergens zoiets van doe dat op uw tijd
ik denk, je moet dat echt wel je weet dat ook niet het is iets dat je doorgaat, ook achteraf spreken is altijd wel iets gemakkelijker maar ik denk dat dat wel gewoon Je eigen tijd nemen is, en mensen willen je proberen helpen, en je hoeft daar niet altijd op dat moment op in te gaan, als dat niet gaat, gaat dat niet.
Maar op alle manieren moet wel een teken teruggeven. Zeg dat dan ook gewoon, van, het gaat niet. Op die manier weten ook de personen rondom je, dat ze eigenlijk gepaster kunnen terug gaan reageren. Geef iets van signaal want anders is het ook voor hun maar gissen. Dus probeer daar wel iets van duidelijkheid in te brengen, en als het gaat, gaat het ook gewoon effectief.
Dus wel communiceren. Ja communiceren. En dan meegeven het gaat niet, geef tijd, bijvoorbeeld. Interessant, ja. En ik merk dat je, of je geeft het zelf ook aan, dat dat toch nog gevoel is, niet? Is dat iets dat je zegt, van ja, soms belemmert het mij nog, of...
Oh... In een bepaalde vorm wel, maar eigenlijk ook niet.
Het is meer, je gaat nog heel de hele tijd... Die emoties komen nog over. En ik heb ook wel gemaakt soms ontwijk ik eigenlijk ook nog heel de proces een beetje.
Maar op zich ben ik er wel over en weet ik waar ik echt terug voor wil gaan. En dat is voor mij, denk ik, het belangrijkste. En ja, ligt dat gevoelig? 100%. Maar ik heb er ook heel veel uit geleerd. Ik zie het eigenlijk een beetje als een litteken. Een litteken, iedereen ook. Dus met een tijd geheeld sowieso.
Maar het is zo, je hebt een litteken, maar je hebt ook een littekenweefsel. En dat littekenweefsel heeft mij nu anders gemaakt dan dat ik ervoor was. Maar dat wil niet zeggen dat ik daardoor zwakker ben. Maar je wilt wel niet zeggen, als je over dat litteken wrijft, dat voelt anders, je hebt een ander... Ja, gegeven dat is eigenlijk de beste metafoor dat ik er nu mee kan maken.
Precies.
Maar, dat wil niet zeggen dat ik niet terug geheeld ben. Maar ook niet dat ik daar geen herinnering meer aan heb.
Oké. Zeg heb jij zo'n tegenslag? Binnen jouw carrière? Nu
beginnen we. Ik denk dat eerst de grote tegenslag zal ik weer beginnen. Als ik eigenlijk terugkijk op heel mijn carrière, blessures, dat is als topsporter, kun je niet omheen.
Ik heb toch maar heel weinig topsporters die daar nooit mee geconfronteerd zijn geweest. Bij mij, ik weet dat ik dat nooit op een moment doe maar toen bij mij, bij onze letterspelen in Zuid-Korea, bij Omscheng, die waren in 2018. En eind 2016 heb ik een heel zware blessure gehad. Dan ben ik op mijn hoofd gevallen.
Ik had al drie hersenbloedingen. Ik heb mijn schouders, ik weet niet hoe je dat noemt ze was niet helemaal uit de kom, maar dat is wel even later terug in. Ik had er ook een marsteen, dus ik heb daar wel even voor moeten revalideren. En het ding is, bij ons, seizoen 2016-2017, dat was het pre-Olympisch kwalificatie seizoen.
En ik heb daar dus eigenlijk al, begin van de wedstrijden heb ik toen gemist met die blessure. Ik heb toen drie dagen terug op de sneeuw gestaan in februari. Dat is allemaal terug in orde. Ik ben toen na drie dagen naar Skada vertrokken voor een wereldbeker. Ook een beetje met gedacht, ik had al denk ik, een viertal wedstrijden gemist.
En ook al was ik nog niet honderd procent op mijn niveau als voor mijn blessure. Een beetje met de insteek van een paar punten is beter dan geen punten. Toch naar Canada vertrokken Ik weet niet, omdat het iets met elkaar te maken heeft. Maar echt, het gebeurt altijd in het stonk. In de opwarming ook fout geland.
En dan heb ik toen mijn kraansland gescheurd. En dan is het eindelijk al, ook bij een dokter Ik weet nog dat we met een specialist binnenkwamen. En die zei direct, het is... Allee, toen ben ik echt wel, toen ik dat besefte ook, die Olympische speelpunten eigenlijk wel vergeten. En ik heb wel heel veel chance gehad aan mijn revalidatie Heel goed is verlopen toen.
Ik kan er echt niet op klagen. Ik weet dat de specialist zei, dat gaat zeker... Meestal is dat zes maanden. Voor meisjes is dat zelfs eerder na de negen maanden toe. Op binnen al zes maanden zat ik al op vliegtuig naar Australië om te gaan snowboarden Dus ik kan er echt niet op klagen over heel een revalidatie.
Natuurlijk je vergeet dat een beetje, je begint terug te snowboarden het seizoen begint. Maar natuurlijk, die spelen gebeuren wel in februari. En dat waren wel echt twee heel moeilijke weken. Maar aan de andere kant, dat is een blessure. Ik ken nog honderden atleten die bijvoorbeeld spelen op een belangrijke wedstrijd en die hebben kunnen deelnemen door een blessure.
Het is ook niet dat... Fout of schoon is het foute woord, maar dat kun je nog aan je eigen... Hoe moet ik het zeggen? Een blessure dat je durft maken je kunt dat aan niemand anders vermijden dan dat je gewoon pech brengt op je hand. Dan natuurlijk, vier jaar later, komen we bij de Olympische Spelen in 2022. Ik had mij heel vlot gekwalificeerd.
Dat was wel dan pre-covid jaar enzovoort. Maar eigenlijk binnen het snel worden, buiten de wedstrijden in China zelf, ook al waren de Spelen in China, dan eigenlijk al onze wereldbekers kunnen doorgaan. De kwalificatiewereldbekers, we hadden ook van de overheid, hadden wij een papier dat wij als topsporter in pre-Olympische seizoen mochten reizen.
Dus op covid kunnen we het niet steken. Binnen het snel worden is top 30 op de kwalificatieranking, op de internationale kwalificatieranking mag naar de Spelen gaan. En ik stond daar als enigste Belg, zowel mannen als vrouwen, stond ik op de dertiende plaats. En om je een idee te geven, BOIC had mijn koffers, dat stond al thuis klaar.
Iedereen ging er maar uit dat ik naar de Spelen ging gaan met Belgen, want dat was ook het meest loons Ik was als enigste Belg dat zich had kunnen kwalificeren. Ook nu dat het uitmaakt, ik weet dat is de krant, maar ieder Sporza-artikel, ieder nieuwsbladartikel, als er stond deze Belgen zijn al onzeker maar in het weekend naar Peking, stond ik dan al daartussen.
En na de laatste kwalificatiewetstrijd dus wat gaat dat zijn geweest, midden januari 2022, Ehm... Dus de laatste kwalificatiewedstrijd dus je kon niks meer aan je kwalificatie doen, kreeg ik van mijn, ik ging er al twee weken voor vertrek, kreeg ik van mijn technisch directeur te horen dat ze niet mij gaan sturen, maar dat ze iemand op basis van de interne selectiecriteria iemand gaan sturen dat bijna 25 plaatsen dus buiten de top 30, op de ranking staat.
En natuurlijk, ja, dat neemt dan echt alles van Tom in En ik, allee, dat was wel echt vooral in het begin denk ik heel veel ongrof en ik wist, hier zijn dingen gebeurd van gewoon niet kloppen. En daar komt dan nog eens bij, ik ga niet in de technische details van die criteria, want uiteindelijk daar gaan de mensen denk ik weinig aan hebben, of zeker de mensen dat ze noorden niet zo goed kennen, maar het komt er eigenlijk gewoon op neer dat de federatie op minder dan een half jaar voor de Spelen hebben die beslist om die nationale selectiecriteria te veranderen omdat ze merkten van, we gaan hier niet genoeg volk op de Spelen krijgen van onze mannen De selectiecriteria ik denk dat er in stond vijf wedstrijden Op basis van vijf wedstrijden werd beslist wie er van de Belgen mocht gaan.
En ze hebben dat dan verkort na drie wedstrijden, omdat de mannen nog niet genoeg wedstrijden hadden gedaan, voor weet ik veel welke reden. En ze hebben dat toen niet aan de vrouwen gecommuniceerd. Dus je moet je even voorstellen dat de belangrijkste criteria waarvoor een atleet zich kan kwalificeren of selecteren voor de Olympische Spelen, dat die worden gewijzigd op minder dan een half jaar genoeg spelen en dat dat niet wordt gecommuniceerd.
Ik bedoel ik denk dat je bij iedereen met een beetje verstand, dat dat al een red flag... Zeg ook dat het zwaairicht er al moet afgaan dan hier blokt iets niet. Is ook trouwens bevestigd zowel op papier als mondeling heeft een technisch directeur dat tegen mij toegegeven achteraf. Dus ik wist dat er fouten waren gebeurd, dan komt daar ook nog eens bij dat eigenlijk twee wedstrijden ik denk, wanneer was het?
Ik weet, ik denk in december gaat het zijn geweest dus nog twee wedstrijden voor... De Olympische Spelen, wist eigenlijk de federatie dat ik niet meer geselecteerd was voor België. Maar ze hebben toen het beslist, dus de technisch directeur, mijn coach, en mijn toenmalige sportpsycholoog, hebben samen beslist om dat niet tegen mij te zeggen.
Ze
wouden mij niet van de wijs brengen, of wat dan ook. Dus eigenlijk, los van het feit dat ze die criteria al niet hebben gecommuniceerd, wat natuurlijk al een immens grote fout is, hebben ze daarboven ook nog eens beslist om met helemaal de kans weg te nemen om er ook nog iets aan te proberen te veranderen.
En, ja, ik heb me er geen tekening bij maken dat dat natuurlijk, zelfs los van het feit van die Olympische Spelen dan heb ik het zelfs nog niet over de manier hoe ze dat achteraf mee zijn omgegaan, dat dat gewoon, ja, ik denk, een vertrouwensbreuk, ik vind dat zelfs nog licht uitgedrukt, dat heeft mij echt wel, dat heeft er ook voor gezorgd want dat heeft heel hard meegespeeld, bij mij ook, om terug na die Olympische Spelen nog te proberen mijn carrière terug op te plikken, nog mijn vooruitgang te boeken, en dat heeft ook echt wel Heel hard geholpen met de beslissing om ervoor te kiezen om te stoppen om samen te werken met de Sneeuwsportfederatie.
De Vlaamse Sneeuwsportfederatie. Dus ja, ik denk dat dat wel ja, dat was een een dieptepunt Ja, ik had wel het goede nieuws daaraan binnen de situatie. Dus dat was initieel ook niet de bedoeling. Want ik heb honderd keer gevraagd Ik wou toen niets liever dan gewoon heel het team rond de tafel te krijgen, want het is daar zo hard gelogen Ook binnen het team.
En niemand wou daar toegeven. Want eigenlijk het simpelste was, als de federatie toen gewoon had gezegd Sorry Laurent, er zijn fouten gebeurd. Maar we kunnen er ook al, kunnen ze er wel iets aan veranderen. Maar als ze daar toen gewoon hadden toegegeven dat er fouten waren gebeurd en dat mijn non-selectie niks met het sportieve te maken heeft.
Ik denk was het genoeg, want ik ben als enigste Belg. Dankzij mij zijn de Belgen dat een sfeerlijke degaan wordt genoemd. En ik vind daar ook bij toen heel hard, zowel ook naar BOIC en Sport Vlaanderen toe. Ik bedoel een atleet roept daar moord en brand. En daar is gewoon, iedereen heeft er gewoon Zijn kopjes aan gesloken.
En met vingerkeur gewezen oh ja, maar daar kunnen wij niks aan doen, je moet daar naar de die gaan, en ik bedoel, dat zijn sommige van die mensen ik ken die al van mijn 10, 11 jaar, dat zijn de mensen waarmee ik ook vertrouw dat ze hetzelfde doel hebben als u en dan nog eens achteraf, ik heb dan gevraagd of dat we niet rond de tafel konden zitten dingen zouden veranderen, want het kwam er altijd op neer dat er, er ging op een gegeven moment moeten toegeven worden dat er fouten gingen gebeuren, en dat werd maar uitgesteld omdat er werknemers niet mee op binnen wilden gaan of wat dan ook, en ja, op een gegeven moment dat was dus al in februari en het zijn januari februari we hebben dat toen wel voor de spelen in kort geding proberen ja, aan te spannen we hebben dat toen nog niet gewonnen ik denk ook, ja, dat begint eigenlijk onrechtstreeks ook tegen het BOEC, die rechter dat we dan al snel gebeuren, ik weet dat niet maar ik denk dat je er ook zoiets hebt van, als het BOEC zegt oké zou het wel goed zijn wij zijn uiteindelijk in Mei 2022 dus een paar maanden later zijn we wel die rechtszaak begonnen omdat dat voor ons ook, ik wist dat er mijn onrecht was aangedaan, ik had bewijs aan spreken, ik had het Het was mij gezegd geweest maar dat bewijs kon ik niet gebruiken in de legpang maar ik wist dat ik dus dat er mij omrecht was en ik denk dat het niet meer als normaal is dat je wilt dat dat naar buiten komt want dat was de enigste manier om het zo te doen want Arturijn ging het niet doen
maar als ik het goed begrijp was het door jou dat België
naar
de Spelen kwam
en
dan hebben ze toch beslissen om je niet mee te geven
maar
ik
weet toch ik weet nog toen ik heb ook in heel die periode iedereen, niemand kon dat geloven ook binnen de snelvaartwereld wat gebeurt er hier je kreeg dat niet
uitgelegd maar zelfs tot het afval van vandaag je kunt gewoon als je het verhaal brengt je kunt het gewoon niet begrijpen heb
je eigenlijk een idee want ja, het voelt als de vraag is ten eerste waarom vragen ze dat nog oké je geeft wel het argument om meer mensen te kunnen selecteren ja Maar dan ga je toch even nadenken van, oké onze beste atleten gaat dat niet mee kunnen gaan?
Ja, ik moet wel, ik wil ze absoluut niet verdedigen, maar ik geloof wel, of dat hoop ik toch, ze hebben niet die selectie veranderd, ze hebben die selectie veranderd om het te vergemakkelijken tussen aanhalingstekens voor de mannen. Zo interpreteer ik het. Maar eigenlijk om het effect dat dat zou kunnen hebben op de vrouwen, op de dames, hebben ze niet in rekening gehouden.
Want ik weet ook, de rechter, in beroep want we zijn ondertussen, we zijn heel draaiend geweest, ik weet dat zij ook letterlijk zei van, is dat niet, als je criteria verandert, houd je toch rekening mee, dan ga je er toch vanuit, je gaat toch alle scenario's af, zorgt er toch voor dat dat niet in het nadeel kan spelen inderdaad van je op die moment best geplaatste atleet.
Maar dat is dus effectief wat er is gebeurd, en eigenlijk het... Niet het ironische, maar ik bedoel, ze hebben geen enkele man kunnen sturen en ze hebben dan eigenlijk bij de vrouwen nog eens niet de juiste gestuurd, om het zo te zeggen. Dus eigenlijk is het gewoon onder 80 graden terug in je gezicht gekomen.
Ja, echt incompetentie Sorry dat ik dat woord zo gebruik maar allemaal meegeven. Ik vind het ook gewoon, ik zeg het, voor mij was dat ook gewoon, om dan achteraf nog, ook om een idee te geven, ik weet niet of dat ik heb dat pas achteraf gehoord, ik heb dat ook niet, of ik heb dat ook niet rechtzaam kunnen gebruiken, maar ik heb gehoord van atleten dat toen in het team zaten, dat iedereen een contract moest tekenen dat ze niks mochten zeggen over of op hun sociale media, niks mochten posten wat dat te maken had met mijn selectie, want anders ik weet niet wat er tegenover ging, maar dat ze of al geen geld kregen of uit het team lagen Wat ik wel 100% zeker weet, is de coaches dat toen zijn ontslagen Dat die wel een contract hebben om te tekenen dat die niks meer over hun carrière bij Sport Vlaanderen, dat die daar niks meer over over vrijgeven.
En dan denk ik, als je dat bij een sportfederatie doet, waar nou gaan mijn vijf handleden in zitten, dat betekent waarschijnlijk wel dat er iets misgelopen was. En ik weet al dat ik aan de headcoach de toenmalige headcoach dat ik daaraf heb gevraagd om iets op papier te zetten, die zei toen nog aan, ik zou dat heel graag doen, maar ik kan het niet, want ik heb een contract getekend.
En dat zijn zoal wel zaken ook in die rechtszaak, ze hadden geen poten op te staan. Dus zij vonden ook niets beter om te bewijzen dat ik niet aan de spelen moest gaan, die hebben mij zwart gemaakt, dat ik een slechte snowboarder was, wat dan ook, omdat ze hadden niks anders om te gebruiken. Want dan moet je je voorstellen als atleet gewoon, dan gaat het met je carrière verder.
Dan wordt er wel vermacht dat je met die sportfederatie dan gaat het wel verder gaat en doet op de berg al, zodat er niks aan de hand zit. Ik bedoel, ook al zijn dat andere mensen, dat gaat toch niet dat is toch niet menselijk. En... Ik, ja, maar oké al bij al, ja, binnen de situatie, en de goede albuurt om het zo te zeggen, ik heb uiteindelijk wel die rechtszaak volledig gewonnen.
Ik heb echt volledig over alle lijnen mij gelijk gekregen. Dat is dan toch om het in een iets wat positieve nood te kunnen achter mij laten. Allee, of mij heeft dat wel echt geholpen om het zo te kunnen afslaan. Maar
natuurlijk,
het heeft lang geduurd. Ik heb die aanspraak eens begin dit jaar vrijgekomen.
Dus eigenlijk drie jaar na datum. Dus dat is wel echt een heel proces geweest
En nooit geen sorry of een nee.
Tuurlijk als de rechter heeft gezegd. Zelfs dan nog, want ik weet het bij toen nog... Ik heb toen mijn Sporzaal-interview gedaan. Ik ben ook iemand... Allee dat was al drie jaar bezig Ik weet ook toen dat dat net gebeurde.
Ik heb ook geen goesting om daar vijftien interviews over te doen of wat dan ook. Dus voor mij was dat ook zo. Ik heb dat toen op de zevende dag, heb ik dat gebracht. Dat is om sportweekend gekomen en dan met Sporzaal heb ik een interview gedaan. Maar dat was het dan ook. En zelfs daar, waarschijnlijk omdat ze hun eigen hulp verplicht voelen, of ik vermoed dat de vraag wel is gekomen van waar is jullie reactie hierop.
Ik vond nog altijd in... Ik weet zelfs niet meer exact wat er stond maar ik vond nog altijd in hun bericht staan, geen sorry om een toegeving van hun fouten of wat dan ook. Maar natuurlijk, ze kunnen niet anders dan als rechter... Allee, de uitspraak dat was gebeurd. Maar ik vind het wel heel jammer dat het zo van is om te komen Dat gaat zo anders, dat vind ik ook het jammere, ik kijk ik blik zo ik word er soms al emotioneel van ik blik op mijn carrière heel positief terug, ik heb daar super mooie momenten mee gemaakt, maar ik vind het wel echt enorm jammer dat dat zo is met de enige en dat maakt het dan zo wel, zoals de vraag komt, ah een Olympische Spelen ik ben nu ook bezig, ik krijg dan geen twee minuten aan het gelegd ofzo dat is altijd, of ik heb dat nog altijd van een beetje, het gaat nu wel al beter maar zoals toen in Parijs de Olympische Spelen als ik die Olympische ringen zie, is echt ergens knaakt dat toch of ergens doet dat toch nog altijd wel pijn dat
is misschien ook inderdaad een beetje hetgeen dat jij er juist zegt dat is een serieuze wonde denk ik in je geval dat is echt je hoogtepunt van je carrière, denk ik dat
dat
ze gewoon afpakken en dat kun je niet meer je kunt dat niet meer al eeuwen doen dus En zeker in mijn emotionele toestand, wat je dan zei, het vertrouwen is weg in iedereen.
Een hele wat kaler dat snap ik. En hoe had jij dat kunnen verwerken? Of zijn er bij u bepaalde aspecten dat je zegt, dat heeft ermee wel doorgehouden?
Makkelijk was dat natuurlijk niet. Want ik zeg, dat heeft eigenlijk nog tot jaren daarna, ik heb daar zeker ook in het begin, ik weet niet waar het vanaf is gezien, maar ik ben toen uiteraard, ik heb direct ook contact met mijn sportspsycholoog toen.
Ik heb ook direct afgebroken. En ik ben toen eigenlijk voor het eerst want ik ga eerlijk zijn, ik studeer psychologie, of ik heb psychologie gedaan. Maar ik heb eigenlijk pas 2019, dat was de eerste keer, dat ik echt met een sportspsycholoog werkte. Maar dan nog altijd als sportspsycholoog. En ik merkte, toen was dat ook heel hard gericht op het sportieve, leuk en niet per se.
Of ja, het menselijke, maar dat is ook niet waar, want uiteindelijk is het altijd... Een menselijk aspect bij, maar ik ben toen, ben ik echt gestapt, in plaats van mijn andere sportpsycholoog te zoeken ik ben weg gewoon naar een traumapsycholoog gegaan, een klinisch psycholoog, waar ik ben net thuis, en dat heeft mij echt wel heel hard geholpen, en zoals Mina zei, echt, ja, je omringt niet met de mensen waarvan je wel weet dat ze het goed met je menen, maar ik moet wel zeggen, ik heb mij heel ondersteund gevoeld in die periode, zoals al was het via social media, en ik heb, ik zeg, ik heb daar eigenlijk geen enkel slecht bericht van ontvangen want heeft niemand tegen mij gezegd, ik denk, iedereen met een sportheid voelde al van hier klopt iets niet, en ook haar met dat meisje, en allee, maar ik, ik heb dan ook een beetje de chance, denk ik wat dat ook ergens wel jammer is, die Olympische Spelen, dat is, op het moment dat dat plaatvindt is dat heel groot, want het blijft België, het blijft huidersport, twee weken na de Olympische Spelen, de huiderspelen, en niemand praat daar nog over, dus, was natuurlijk wel, dan kon je dat al wat meer achter je laten, Het enigste is natuurlijk, als topsporter, Mina gaat er mee kunnen, en ja in kunnen meespreken, dus Als je niet vooruitgaat voel dat als te blij.
Dat voelt als, ja inderdaad je moet weegaan. En zeker de sport gaat bij ons binnen het zolder. Het is nog nooit zo rap vooruitgegaan als dat de voorbije jaren vooruitgaan. En ik vond dat wel heel moeilijk Om na heel dat gebeuren, je hebt ook altijd in die werking gezeten. En ineens was ik daar eigenlijk alleen aan toe.
Oké ik werd van Sport Vlaanderen financieel nog altijd wel ondersteund. Maar opnieuw alleen het geld maakt een topsporter niet. Want dat is zo simpel was. Dus, wat heeft mij daar... Ik denk ook vooral mijn eigen tijd geven. Ja, als ik zo wat uitwijken...
Ja, denk... En ook gewoon, ik wist in mijn geval... Ik kon mijn eigen ook niks verwijten of hoe moet ik het zeggen? Ik wist... En ik denk dat dat mij ook wel heeft geholpen. Want dat zou dan nog een ander verhaal zijn. Moest daar dan wel gecommuniceerd zijn geweest die wijziging. En moest ik dan niet zijn geselecteerd...
Nou dan... Dan zullen wij gewoon... Maar in dit geval gewoon de machteloosheid. Dan eigenlijk, ja, dat betrok. Of de leugen. Dus de... De onrechtvaardigheid ik denk dat al van samen. En ik ben ook echt sommige mensen waarvan ik dacht dat ze mij toch echt wel goed met mijn meendoms als nauw aan mijn hart lagen. En dan meer aan hun eigen denken.
Je leert
je vrienden wel kennen.
En
je leert ook degenen die altijd heel mooi alles kunnen vervaal uitdrukken. Maar die dan als puntje bij pauze komt gewoon hun kop uit het zand steken. En omdat zelfs de kouder... Ik heb even met mijn vriendinnen bijvoorbeeld, en dat is echt een moment die ik vaak aanhaal en nooit ga vergeten.
Die is gewoon naar mij toe gekomen. Die heeft drie uur naast mij gezeten. Die heeft geen woord daarover geraapt. Maar die was daar. Gewoon de mensen die we zijn gevoelens zo hadden.
Ja dat zeggen ze wel. Het is een cliché, maar het is zo dat je op je dieptepunt eigenlijk de mensen echt leeft kennen. Ja, dat zijn wel verhalen die binnenkomen.
En ik denk dat elke topsporter wel dieptepunten heeft. Maar dit is zeker uw verhaal is toch wel... Ja aan vijf punten vind ik dat.
Ja het jagerende is gewoon dat ik daar zelf, ik zeg het zo, de macht er ook, hoe zei het, dat gevoel dat maakt het gewoon heel jammer vind ik. Het is eigenlijk echt gewoon van mij afgepakt.
Ja.
Ja, en zeg het, het is ook niet als ik die mensen over de straat tegenkom, ik ga je niet actief leren generen, maar het is nu ook niet, ik vergeet dat niet. Of ik kan je ook niet doen alsof er niets is gebeurd, want ik vind dat er ook vanuit de mensen waar ik misschien had gehoord dat er iets meer steun was gekomen, vond ik dat het ook nog een heel, alleen de bare minimum, of hoe moet ik het zeggen.
Ja,
en iedereen maakt fouten maar je zou toch denken dat je een termijn als je tijd hebt om na te denken, wat heb ik gedaan, of wat heb ik die persoon aangedaan of afgenomen, dat je toch sorry, of een keer de kat schrijft om er eens even over te babbelen en je te excuseren of zo, dat je doet Dat heeft er ook niet in gezeten.
Want die zetten hun eigen altijd in de slachtoffersrol. Ah maar dat was ook mijn droom. Ah ik heb daar ook van gekregen. Sorry hoor, maar... Ja, het is dat. De cliché dat ze zeggen, actions speak louder than words, en dat is mij wel echt heel... Ik wil daar weghalen, ja.
Als we het nu hebben over prestaties ik wil zo'n beetje weten wat dat voor jullie eigenlijk belangrijk is.
Als ik jullie nu een dilemma zou voorleggen Een medaille op de wereldspeel bijvoorbeeld, ja, wereldkampioenschap, of niets... Wacht nee, een medaille op het wereldkampioenschap maar niet geselecteerd door de voordelimpische spelen, of je wordt geselecteerd voor de olympische spelen, maar je
In het tweede
geval had jij olivierse medaille. Was dat anders gezegd?
Nee, ik had het gesteld. Je wint het olivierse spelen, maar niemand roert daarom of ligt daar wakker van. Of je wordt niet geselecteerd, maar je hebt wel ergens internationaal faam en je wordt bekend als atleet. Wat zouden jullie kiezen?
De lijst antwoordt heel snel. Het gaat erover hoe goed je wordt in je sport. Die olivierse medaille boeit dan eigenlijk niet. Dat is hetzelfde als je kijkt naar Matthias Kasky Hij staat al. Ik denk acht jaar aan de wereldtop van het judo. Dat is gewoon een icoon Dat is een seminar die nog veel gekender is binnen ons in België.
Dat is subliem wat hij doet. Het is hem altijd 100% puur de eerste, misschien niet, maar om acht jaar aan de top te staan van de wereld, dat is puur gewaanzin. En daar gaat het over.
En heeft dat dan ook te maken met appreciatie voor het sport? Of de bijvoorbeeld judo en snowboarden zijn twee sporten die eigenlijk niet heel bekend zijn.
Zeker als je het vergelijkt met wielrennen en voetbal. Heeft dat dan daarmee te maken dat je zegt van Dat het plezant zou zijn moest dat meer bekend zijn en iets meer aandacht krijgen dat zou
daar zeker toe bijdragen denk ik wel, honderd procent het enige nadeel met ons uren, we hebben wel het is niet altijd de meest gemakkelijke sport om uit te leggen mijn ouders komen eigenlijk ook al jaar aan dag nu wel mee maar ook zelfs voor hun zijn nog veel situaties soms niet duidelijk ook omdat de regels soms een beetje aanpassen enzo, maar hoe dan ook, ja, zoals soms dan meer media aandacht krijgen dat zou wel een wereld van verschil maken want dat wil zeggen dat mensen het alles opgenomen hebben gekregen geen overnachting mee krijgen dus ja, dat zou wel iets bijdragen
en jij, zou jij liever hebben dat je wereldbekend bent als snowboarder of is die één haar medaille of de olympische selectie voor jou belangrijker?
de selectie niet ehm Als je een olympische medaille haalt en geen hand krijgt, dan is dat natuurlijk jammer. Alhoewel je doet dat voor jezelf, dat weet ik ook wel. Maar aan de andere kant van het dilemma, bedekent dat nog altijd wel dat je op andere wedstrijden resultaten behaalt? Ja. Dan zou ik sowieso die medaille halen Als ik op iedere WK ben geweest, dan haal medaille.
Of op X Games, of wat dan ook. En zou het dan ook voor de sport, zeker hier in België, zoals je zelf zegt, dan denk ik dat het veel meer waard is om het zowel wat meer op de kaart te kunnen zetten dan waar iemand een zowel en een bewust zowel medaille behaalt. En ik zeg het, niemand doet eigenlijk het veranderlijkste Dat zou eigenlijk jammer zijn.
Ja, want
in eerste instantie doe je dat voor jezelf. Maar aan de andere kant, je wilt er wel iets voor terugkrijgen. Een
bepaalde bevestiging. Ja, een
bevestiging. Want... Als je het moet ingaan hè.
Nee.
Ja, dat denk ik wel. Omdat voor veel sporters die herkenning wel belangrijk is. Want je offert er veel voor op.
En uiteindelijk zou ik dan persoonlijk denken, oké wat is die medaille als het niet
bestaat?
Wat maakt die Olympische medaille zo speciaal? Iedereen ter wereld kent Olympisch spelen. Dat is de moment dat de mensen dat anders nooit naar hun sport gaan kijken. Dat is... Het is jammer in Zandam, maar het is natuurlijk...
Maar dat
maakt
je zo. Ja dat maakt je zo. Dat is waar.
En wat zijn jullie verdere toekomstplannen? Voor u, ik zal eerst naar u kijken. Op het vlak van judo of daarbuiten?
Ik heb dus een afgelopen periode voor mijn eigen zus dat ik nog niet klaar ben met de topspot. Dus om daar eigenlijk nog altijd mijn full focus op te zetten...
Dus momenteel is dat niet zo veranderlijk en dan te zien als ik nu echt terug in relatie ga terug op het volledige niveau dat ik ervoor zat dan wil ik daar wel een volgende cyclus aan koppelen als alles goed gaat en de dag dat ik voor mezelf klaar ben met topsport droom ik er ergens een beetje van om in een soort zorgproject te kunnen stappen om mensen met zorggenoten extra te kunnen gaan worstelen ik
heb gezien ook dat je dat je kieft wel om te gaan presteren ik heb
terug een herstart gemaakt op een European Open niveau European Cup niveau heb ik nu terug mijn eerste medaille kunnen behalen maar ik zou graag terug doorstoten naar die Grand Prix Grand Slam dat is mijn EK-Bega selecties ja dat is het niveau waar ik terug
en waarom te geraken?
wat was je eerste gevoel die eerste medaille terug?
Ja, iedereen is blij, je zei het. Ik ben meer dan een jaar aan het revalideren geweest, dus dat was wel even een beetje een draw-sprint en een bevestiging van, je verleert het niet allemaal en ben je een reden om verder door te gaan. Zoals ik, de vooraanhouders zijn die mooie herinneringen, dat zijn zo die kleine mijlpaaltjes in je leven die je maakt en die je wel terug energie en motivatie geven om de rest verder te zetten.
Kleine bevestigingetjes tussen doorgaan.
Dus dat zijn die plannen dan. Dus
ik ga nu mijn doctoraat testen dus dat gaat de komende vier jaar al innemen. Ik heb daar heel veel zin in. Wat ik daarna ga doen, dat weet ik nog niet goed. Ik heb... Ik denk ook, ik weet ook niet waar ik per se in België ga blijven, bijvoorbeeld mijn vriend dat is een Australiër die werkt nu voor het Zwitsers snowboard team dus ik weet ook niet ik denk, ik ga misschien voorlopig naar Zwitserland, ga ik uiteindelijk in Australië belanden, ga ik toch nog even ik weet het nog niet goed, maar ik denk wel graag ik ga nu ook mijn doctoraat ga ik eerder het gaat de psychologie zijn maar ook wel eerder de sportpsychologie en ik zie mij wel nog binnen de sport ook actief zijn misschien op hetzelfde land sportpsychologen of als ik op een manier atleten of toekomstige atleten kan bieden, wat ik misschien zelf als atleet heb gemist, dan dan denk ik dat dat zou ik toch echt wel iets mee willen doen, denk ik, mijn ervaring zelf als atleet gaan in combinatie met mijn opleiding, dat ik wel iets mee wil doen.
Zijn er voor de luisteraars die misschien een topsportcarrière ambiëren bepaalde tips dat je kunt meegeven dat je zegt van Dat wil ik graag meegeven. Of dat kan u wel helpen?
Ik denk direct. We hebben dat er straks op. Ik denk dat ik dat er straks op heb gezegd. Zolang dat je het immens graag doet Ik heb zoveel passie voor het snowen. En ik doe dat ook nog altijd zo graag. Ik denk dat ik het zelfs... Met dat ik ben gestopt met het hele topsportgegeven Dat ik pas besefte hoe plezant ik het eigenlijk vond.
Om op mijn plank te kunnen staan. En ik denk dat dat altijd de bovenhand moet zijn. Oké het is een wat de topsport. Het gaat niet altijd plezant zijn. Maar op het einde van de dag moet het nog altijd wel de reden zijn waarom je dat niet doet. Omdat je het gewoon ook heel graag doet. Ik denk dat het daar ook wel van start.
Want als we het dan hebben over die opofferingen Sacrifices. Om het te laten opwegen tegen je topsport. Moet je het gewoon doodgraag doen, denk ik. En ik denk ook vooral in de mate van het mogelijke. Alleszins je echt omringen met de mensen. Waarvan je weet dat die het goed mee bedoelen. En dat die echt hetzelfde doel nastreven.
Ja. Ja, ik heb dat niet altijd zelf in de hand, maar ik denk dat dat nog niet heel belangrijk is.
Ik denk dat ik me daar wel bij kan aansluiten. En er is ook een tegenslag van de afgelopen periode. Ik heb me ook echt teruggevoeld. Ik ben ook terug naar mijn eigen club veel meer gegaan. Het is gewoon met echt een passie voor judo dat ik nog altijd dit wil blijven doen, naast alle andere factoren.
Dus ja, dat die in de lucht. Dat dat er echt moet zijn.
Als dat zo later doorheventjes brengt, is dat zeker aan bod gekomen. Maar wat heeft de topsport, jullie topsport, hoe heeft dat jullie beïnvloed? Zowel negatief als positief. Dat vind ik een interessante vraag.
Dat is een diep of aag Voor een diepste thema als mij al zo.
Dat is gewoon... Het feit dat we elkaar hebben, dat is waar Dat is echt een van de mooiste dingen die wij... Met een eigen slag. Dat is echt een van de...
Ja, maar ik merk wel dat dat echt een waardevolle vriendschap is in je leven. Je hebt daar een vraag gekregen.
Oh, dat vind ik wel echt een moeilijke vraag.
Want ik denk dat dat heel veel... Dat is van de als of van de... Wat voor persoon was ik geweest als ik geen topsport heb gedaan? Ik denk... Want uiteindelijk... Ik denk heel veel ook van je waarde en je normen. Want ik denk ook in mijn geval, je neemt dat ook wel van thuis. Allee, je leeft dat van thuis of je krijgt dat van thuis.
Oh, dat vind ik nu wel echt een moeilijke Misschien onbewust. Misschien sta ik... Ik weet het niet Sta ik sterker in mijn schoenen? Want ik moet je ook wel zeggen... Ik denk heel dat gebeuren met de Olympische Spelen gaat ook om... We moesten een impact hebben gehad op mij. Ik weet ook niet hoe dat er had uitgezien als ik wel naar de Spelen was geweest.
Sta ik nu sterker in mijn schoenen? Ik zou daar... Allee, ik denk het wel. Dat ik daar ben doorgeraakt enzovoort. Dat leert daaruit al. En ik denk dat ik soms misschien... Ja, zo tegen mijn eigen soms zo goed terugblikken en zo denken. Of niet... Dat ik zo eens een keer tegen mijn eigen kan zeggen van... Wacht, dan staan jullie stil.
En besef eens wat je eindigt Kijk... Alle bereikt wat je hebt een mooie carrière, trots dat je kan zijn op je eigen tijd of binnen, als je bezig bent met topsport want het is nooit goed genoeg als topsporter je wil altijd dat je wat meer credits moet geven meer dat ik ben gestopt in topsport dat ik dat wel meer doe goeie vraag dus
als topsporter kijk je altijd vooruit wat is het volgende, hoe kan ik beter maar nu sta je stil bij het honden dat je hebt en eh De waarbevolking is, hebben we misschien iets meer tijd?
Nou wat
mij ook echt heeft geholpen, ook bij dat hele Olympische spelenschandaal, is om het ook echt te relativeren Hoe je draait als topsporter in de Olympische Spelen, dat is weer helemaal de wereld. Maar op zich, en zo moet je niet altijd denken, maar er zijn veel ergere dingen. En als ik dan weet van, mijn familie is gezond, ik heb vrienden zoals Mina, ik ben op alle andere vlakken, zit het wel goed, ben ik echt wel moed omringd, en dat heeft mij er ook wel echt doorgeholpen, om zo hoe ja sorry voor mij, maar hoe kut dat dat ook is, dat dat is gebeurd, heeft dat wel echt ook u doen beseffen van, op het einde van de dag het is en blijft, maar snel wordt dat en hoe grond je al dat...
Allee er zijn ook nog heel veel andere dingen in uw leven dat nog zo belangrijk zijn, dus... Misschien denk ik dat beseft dat als atleet omdat je echt midden in dat wereldje zit dat dat soms moeilijker is, omdat ik weet niet of dat nu eigenlijk een antwoord is op je vraag het
is wel, want het is door dat je topsporter bent geweest en die focus hebt dat je ook de vergrijping kunt maken van oké als topsporter heb je eigenlijk maar één focuspunt en daarna beseft je eigenlijk en ga je misschien meer de waarde zien van al de restaurants van je leven, van je familie de momenten dat je misschien gemist hebt door dat je te veel die tunnelvisie hebt, dat je nu meer licht hebt op de rest ja,
dat denk is er,
had jij daar nog iets aan te doen?
nee, wel niet echt, misschien inderdaad soms wat ik me even denk is dat negatieve er eigenlijk aan soms dat we inderdaad zoals je zegt die tunnelvisie hebben en dat we soms te weinig combineren van Ja, zoals die sprinkling bijvoorbeeld van andere sporten of andere input, soms ook nog te benutten Soms denk je van, oké ik doe eens geen goed voorbeeld want wij moeten nog op zoveel andere vlakken ook trainen.
Maar bijvoorbeeld bij een zwemmer is dat, die legt eigenlijk altijd het bad. Maar soms kan het ook interessant zijn, bijvoorbeeld als ik altijd maar een keer een aantal kilometer ga kajakken, dat kan ook een andere sprinkling een andere ingeving zijn, dan enkel nog bezig zijn met dat exacte sport specifiek.
Dat mag je in ieder geval tussenvallen, maar af en toe kunnen we gewoon een beetje meer oud op de bocht gaan denken.
De judo ik heb er juist begrepen dat dat je als persoon sowieso wel invloedt. Is er iets positiefs dat je zegt van, als ik geen topsport judo had gedaan, had ik dit niet geweten, had ik mij zo niet gevoeld of was ik niet zo?
Oei, daar kunnen we eindig niet mee zijn. Je
kunt wel het gevoel hebben van het is wel door de judo dat ik nu deze waarheid heb ontwikkeld als persoon voor je we hebben sowieso al gezien dat discipline gegeven dat dat echt wel iets is dat je moet van je leeftijd al beheersen en dat kan zijn dat is iets waar heel veel mensen eigenlijk tekort komen ik ben zelf coach en dan zien we inderdaad, mensen starten heel graag met het gezond leven het werken aan hun eigen maar die discipline om eigenlijk dag na dag te doen wat je moet doen om je doel te bereiken, en dat is sowieso wat je moet doen, anders kom je er niet in
nee, dat is ongeveer zo het waar ik denk wel, ik weet het niet maar als topsporter, dat is eigenlijk gewoon het beste zijn en wat je doet, gewoon dat dat Wat dat goed is.
En ik denk wel dat je dat automatisch ook overneemt in de andere dingen wat je doet. Ik zeg niet dat ik, nee, ik moet niet, of alles wat je doet, je wilt dat wel het beste uithalen. Of ik had dat ook, meestal, als je iets anders doet, al is het maar van school, je wilt dat wel het beste uithalen. Ik wil dat wel, maar ik voel een potentieel ik weet het niet.
Als ik weet, dat kan hier, dan misschien dat dat er zo wel zo de overlap is, maar misschien had ik dat anders ook wel gehad. Als ik naar mijn ouders kijk, die hebben nooit stopsport gedaan, of toch niet op het niveau dat ik heb gedaan, dus dat zijn een paar van de harde werkers dat ik ken, dus dan denk ik, misschien is dat ook gewoon daar dat je dat mee krijgt van thuis maar
ja, ik weet het
niet.
Oké dan ga ik jullie vertellen het is heel vriendelijk geweest om langs komen zo'n tijd al naar Brussel vanuit Hulrijk dus ik ga plezieren het enorm, ik vond het een heel fijn gesprek Dank
je wel Wouter, ja bedankt om ons te nodigen, dat je hier ons verhaal mocht te komen
Hartelijk dank om te luisteren naar deze tweede aflevering van Coach on the Couch Mina en Loran, dikke merci om aan te schuiven in de couch van de coach Volgende aflevering dames en heren gaan we in gesprek met niemand minder dan Caroline de Kuiper Caroline is een creatieve, drukbezette onderneemster en met haar ga ik een openhartig gesprek aan waarin ze vertelt waarom ze ondanks alle drukte toch ervoor kiest om haar gezondheid te laten primeren.
We praten over balans, omgaan met persoonlijke uitdagingen en haar ervaring met een eetstoornis. En vooral hoe ze daar dan sterker is uitgekomen. Een eerlijk en inspirerend gesprek dat je zeker niet wilt missen Tot de volgende Coach on the Couch.