Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νίκη Μπενετάτου (00:05)
Καλώς ήρθατε σε ακόμα ένα επεισόδιο του Perfectly Unboxed, είμαι η Νίκη Μπενετάτου.
Maria Kutrubis (00:10)
Και εγώ είμαι η Μαρία Κουτρουμπή και σήμερα θα μιλήσουμε για τις στιγμές που δεν έρχονται απλά να σ' αλλάξουνε, έρχονται για να χωρίσουν τη ζωή σου στα δύο. Στο πριν και στο μετά.
Νίκη Μπενετάτου (00:19)
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα όνειρα που είχες κάνει για το παιδί σου και σε αυτά που τελικά φέρνει η ζωή γεννιέται μια άλλη πραγματικότητα. Όχι αυτή που φαντάστηκες, αλλά αυτή που καλήσε να αγαπήσεις.
Maria Kutrubis (00:30)
Σήμερα έχουμε μαζί μας τη Βίκυ Ρουφαγάλη. Μια μαμά που δεν θα μας πει μια ιστορία δύναμης. Θα μας πει μια ιστορία αλήθειας.
Νίκη Μπενετάτου (00:37)
Με φοβο, με αν, με νύχτες που δεν τελειώνουν, αλλά με μια αγάπη που δεν κάνει πίσω. Βίκυ, καλώς ήρθες.
Maria Kutrubis (00:44)
Καλώς ήρθες, Βίκυ.
Νίκη Μπενετάτου (00:47)
Τέλεια! Λοιπόν, για να σε γνωρίσουν οι ακροατές μας, ποια είναι η Βίκυ σήμερα μέσα σε όλους σου αυτούς τους ρόλους που έχεις.
Maria Kutrubis (00:48)
Ξεκινάμε.
Bίκυ (00:57)
Λοιπόν, είμαι μία μαμά, πρώτα από όλα, τρία παιδιών, του Βασίλη, της Παναγιώτας και της Ελισάβετ. Είμαι νηπιαγωγός στο επάγγελμα, σύζυγος και προσπαθώ να ανταποκριθώ, όπως όλες οι μανούλες, σ'αυτούς τους πολλαπλούς ρόλους που
Maria Kutrubis (01:21)
Ωραία. Βίκυ αν σκεφτείς τον εαυτό σου πριν γίνεις μαμά, τι άνθρωπος ήσουν και τι ονειρευόσουν για τη ζωή σου;
Bίκυ (01:30)
Δεν απέχει πολύ από αυτό που έχει προκύψει. Μου άρεσε πάντα να κάνω οικογένεια, μου άρεσαν πάντα τα παιδιά. Γι' αυτό το γεγονός ότι πέρασα στη σχολή των νηπιαγωγών ήταν για μένα...
το καλύτερο που θα μπορούσε να μου τύχει. Πέρασα σε μια πόλη, εκτός Αθηνών, σπουδάσα στην Πάτρα οπότε άρχισα εκεί πέρα να αντιλαμβάνομαι καλύτερα τον εαυτό μου, τα όρια μου, έγινα πιο υπεύθυνη. Δηλαδή, προετοιμάστηκα αρκετά για τη ζωή γενικότερα. Έχοντας βέβαια πάντα την οικογένειά μου, έτσι σαν στήριγμα, αλλά...
όταν είσαι μόνος σε μία πόλη, αναλαμβάνεις περισσότερες ευθύνες. Δεν μπορώ να πω ότι απέχει πολύ από αυτό που είχα ονειρευτεί. Να έχω τη δουλειά μου, την οικογένειά μου. Ωραία. Απλά εκεί πέρα υπάρχουν κάποιες ανατροπές. Και ήρθανε.
Νίκη Μπενετάτου (02:31)
Τώρα θα
μας πεις. Ποια ήταν η πρώτη στιγμή που ένιωσες ότι η πραγματικότητα αρχίζει να διαφέρει από αυτή που περίμενες;
Bίκυ (02:41)
Ξεκινώντας... όχι αμέσως μόλις μάθαμε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά με το Βασίλη, στην πορεία. Σιγά σιγά μπαίνοντας και γνωρίζοντας όλα αυτά που χρειάζεται το παιδί, τις δυσκολίες που υπάρχουν, που μπορεί να υπάρξουν...
Εκεί πέρα καταλαβαίνεις ότι αρχίζεις πια και βαδίζεις σε ένα άλλο μονοπάτι το οποίο ήξερες ότι υπάρχει απλά δεν ήξερες ότι μπορεί να το περπατήσεις και εσύ.
Maria Kutrubis (03:22)
Πολύ ωραία το είπες αυτό, Βίκυ. Πολύ ωραία. Θέλεις να μας πάς πίσω στη μέρα της διάγνωσης. Τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνη τη στιγμή;
Νίκη Μπενετάτου (03:22)
Έτσι
Bίκυ (03:33)
Λοιπόν, ο Βασίλης γεννήθηκε 39 εβδομάδων, αλλά μικρούλης, 2.600. Ήταν αρκετά μελανό το προσωπάκι του και τα ματάκια του είχαν κάποια αγγειώματα, αλλά μας είπαν ότι όλα καλά. Γέννησα και φυσιολογικά.
Όλα καλά, μην ανησυχείτε και πραγματικά υποχώρησαν αυτά. Το παιδάκι ανταποκρινότανε, όλα καλά. Κάποια στιγμή άρχισαν να στραβίζουν τα μάτάκια του αρκετά και γύρω στο 5ο μήνα, η παιδίατρος που είχαμε τότε παρατήρησε ότι δεν αναπτυσσόταν το κεφαλάκι του με το ρυθμό που θέλαμε.
Παρόλα αυτά βάζοντας κάτω κάποιες κλίμακες της Ευρώπης και της Αμερικής είδε ότι μπορεί να ήμασταν εκτός ευρωπαϊκής κλίμακας αλλά ήμασταν εντός αμερικάνικης κλίμακας. Παρόλα αυτά κάναμε και κάποιες εξετάσεις να δούμε για θυροειδή ήταν όλα καλά. Μας λέει η γυναίκα δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα, συνεχίζουμε. Περνώντας τον 6ο μήνα αφού δεν είχαν ισιώσει τα ματάκια μας λέει πρέπει να πάμε στο...
παίδο οφθαλμίατρο Πραγματικά ήρθαμε στην Αθήνα γιατί τότε μέναμε στην Πάτρα. Και όταν πήγαμε στην οφθαλμίατρο, ο Βασίλης χαρούμενος έκανε τα γελάκια, ανταποκρινότανε πάρα πολύ καλά. του βάζει η γυναίκα, τις σταγόνες, του κάνει τη βυθοσκόπηση και μας λέει έχουμε θέμα.
Εκεί πέρα ήταν το πρώτο σοκ, που αυτό που θυμάμαι είναι ότι σαν να είχα τάπες στα πόδια μου και ένιωσα να αδειάζει όλο το αίμα από τις φτέρνες. Ένιωσα ένα άδειασμα, σαν να στράγγιζε. Παρόλα αυτά, της είπαμε με τον άντρα μου, τι εννοείται. Κοιτάξτε, μας λέει το παιδί έχει 9,5 βαθμούς υπερμετρωπία και στα δύο μάτια.
δεν είχε δει καθόλου καθαρά, και
κάτι κάτι δεν μου αρέσει λέει στο οπτικό του νεύρο. Θα ήθελα να κάνετε μία μαγνητική και οπωσδήποτε να φορέσει γυαλιά. Εν το μεταξύ, αφού περάσανε 6 μήνες, είχε πάει 7 μήνες, 7.5 μηνών φτάσαμε να βρούμε ραντεβού, να πάμε στην οφθαλμίατρο. Πραγματικά, κινήσαμε αμέσως τις διαδικασίες, κάναμε τη μαγνητική εγκεφάλου, υπήρξανε ευρήματα στην μαγνητική εγκεφάλου.
κάποιες φυλικές αλλιώσεις και κάποια άλλα έτσι ιατρικά ευρήματα. Πήγαμε στον παιδόνευρολόγο που βρήκαμε το πρώτο ραντεβού, που μπορέσαμε να βρούμε, ο οποίος μας είπε, κοιτάξτε, βλέπω μια καλή κλινική εικόνα παιδιού, παρόλα αυτά υπάρχουν αυτά τα ευρήματα.
Αυτό το παιδί δεν θα έχει την ίδια πορεία που έχει ένα τυπικό παιδί. Δεν μπορεί να φωτιστεί εύκολα μόνο του, αλλά θα το βοηθήσουμε εμείς να φωτιστεί. Και ξεκινάμε φυσιοθεραπείες και εργοθεραπείες για αρχή. Και από εκεί και πέρα βλέποντας και κάνοντας. Να κάνω μια παρένθεση ότι όταν είναι το πρώτο σου παιδί δεν έχεις και εικόνα να συγκρίνεις.
Όταν λοιπόν εγώ έντυνα τον Βασίλη, έβαζα το δεξί χεράκι κανονικά, το αριστερό του χέρι έμπαινε με περισσότερη δυσκολία, αλλά με το δικό μου το μυαλό, τότε, έλεγα επειδή είναι το δεύτερο χέρι που έμπαινε. Είχαμε επίσης ένα παιχνιδάκι από αυτά που χτυπάνε τα ποδαράκια τους. Χτύπαγε το το δεξί πόδι. Το αριστερό το κούναγε μεν, αλλά δεν μπορούσε να φτάσει. Αλλά πάλι δεν σου...
περνάει τόσο έντονα. Και όταν άρχισε και η γιατρός να σου λέει για το κεφαλάκι του ότι είναι πιο μικρό, κάτι αρχίζει και σε τρώει, το οποίο όμως δεν μπορείς ακόμα να εξηγήσεις. Μπαίνοντας μετά με την οφθαλμίατρο σε αυτή την διαδικασία με την μαγνητική, άρχισαν να κουμπώνουν ένα ένα. Πας στον νευρολόγο, σου λέει παρατήρησα αυτό, παρατήρησα εκείνο. Μου λέει ξεκινάς.
Οπότε ξεκινήσαμε τρεις φορές την εβδομάδα φυσιοθεραπεία, δύο φορές την εβδομάδα εργοθεραπεία και στην πορεία, όταν πήγε δύο χρονών, ξεκινήσαμε και λογοθεραπεία. Έτσι ήταν η πρώτη επαφή.
Νίκη Μπενετάτου (08:13)
Το πρώτο σοκ.
Σας δώσανε ονομασία στη διάγνωση;
Bίκυ (08:16)
Ναι,
Maria Kutrubis (08:16)
στη διάγνωση.
Bίκυ (08:18)
Έχει εγκεφαλική παράλυση, αριστερή ημιπληγία. Και φτάσαμε δέκα μηνών που έκανε και τις πρώτες επιληπτικές κρίσεις. Εκεί πέρα ήταν το δεύτερο μεγάλο για μένα σοκ. Γιατί αφού ξεκινήσαμε τη διαδικασία μπήκαμε... Σε αυτό το ταξίδι, ας το πούμε. Σε αυτό το μονοπάτι που είπαμε και πριν.
Καταλάβαινα ότι κάτι δεν έχει τελειώσει. Δηλαδή το ένστικτο αν κάποιος μου πει ότι δεν υπάρχει, υπάρχει για μένα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να ησυχάσω. Δηλαδή περίμενα ότι και κάτι άλλο θα βγει αλλά δεν ήξερα να εξηγήσω τι είναι αυτό το πράγμα. Μέχρι ένα πρωινό που ήμουν στο σπίτι και έκανα δουλειές, ο άντρας μου ήταν στη δουλειά και ο Βασίλης έπαιζε στο πάρκο του με τα παιχνιδάκια του.
Περνώντας συνειδητοποιώ ότι το παιδί δεν κουνιέται.
Του φωνάζω, μπέμπη, καμία αντίδραση, έτσι, πώς γύρναγε άλλες φορές το κεφαλάκι. Πάω κοντά και τον βλέπω καθιστό, το βλέμμα προσηλωμένο τα μάτια μελάνα, το στόμα μελανό, ο ίδιος χλωμός και ακούνητος, τον πιάνω. Έλα,τα έκανα όλα λάθος, εν το μεταξύ, έτσι. Ό,τι δεν έπρεπε να κάνω, πήγα και έκανα. Δεν ήξερα. Να τον σηκώνω.
Καμία αντίδραση το παιδί, να τον κουνάω, να τον γυρίζω ανάποδα. Νόμιζα ότι το παιδί εκεί πέρα είχε φύγει, δηλαδή είχα πάθει το σοκ το μεγάλο, το δεύτερο μεγάλο σοκ. Χτυπάω στην γειτόνισσα μου δίπλα, της λέω τρέξε το παιδί δεν είναι καλά. Το μόνο που μου έκοψε εκείνη την ώρα είναι να βάλω το αφτί μου στο στήθος του και να ακούσω την καρδιά του και να καταλάβω ότι είναι ζωντανό.
Εκεί πέρα όπως και ο Βασίλης άρχισε ένα συνέρχεται. Μέχρι να βγει λοιπόν η γειτόνισσα μου και να έρθει, ο Βασίλης ήταν σε μια φάση που κοίταζε και χαμογέλαγε. Και μου λέει τι έχει το παιδί, εγώ μια χαρά το βλέπω. Μια χαρά το βλέπεις, που δεν είναι.
Δεν μπορούσα να βρω την γιατρό στο τηλέφωνο, παίρνω τον θείο μου που είναι και εκείνος γιατρός, μου λέει πάρε το παιδί και φύγε τώρα για τον νοσοκομείο. Οπότε όταν πήγαμε, κάναμε το εγκεφαλογράφημα, είδαμε ότι πραγματικά είχε κάνει εστιακές επιληπτικές κρίσεις. Επιληπτική κρίση μάλλον. Ε, και εκεί πέρα ήτανε που... Εκεί πέρα νομίζω ότι έκλαψα περισσότερα από κάθε άλλη φορά,
όταν ήμασταν στο θάλαμο αλλά ήταν ένα κλάμα ανακούφισης ότι δεν έχω κάτι άλλο τώρα να περιμένω απλά τώρα από εδώ και πέρα ήρθε η ώρα να ξεκινήσω με όλα τα δεδομένα που υπάρχουνε.
Maria Kutrubis (11:17)
Είδατε, λέω κορίτσια κάποιες φορές που μπορεί μια διάγνωση όταν μας την ανακοινώσουν να είναι και επώδυνη και λυτρωτική Βίκυ. Είναι πολύ συγκλονιστικό αυτό. Γιατί ξέρεις τουλάχιστον τι έχεις να αντιμετωπίσεις αυτό που είπες.
Bίκυ (11:33)
Πολύ βασικό.
Νίκη Μπενετάτου (11:38)
Πάμε στην επόμενη. Υπήρχαν νύχτες που έμενες ξύπνια και σκεφτόσουν όλα τα αν της ζωής.
Bίκυ (11:45)
Ωφ! Αρκετές! Ναι, ναι, ναι. Ειδικά στην αρχή σκέφτεσαι περισσότερο το
τι θα γίνει τώρα αυτό το παιδί; Θα είμαι καλά; Θα μπορέσω να του δώσω αυτό που χρειάζεται. Κι αν κάτι δεν πάει καλά, με τον εαυτό σου εννοώντας. Ναι, υπάρχουν πέντε άνθρωποι γύρω που νοιάζονται, πολύ, δεν μπορώ να πω, αλλά...
Είναι αυτή η ανασφάλεια που έχεις σαν γονιός. Ήδη δηλαδή και το παιδί σου να είναι μια χαρά, να μην έχει κάτι, έχεις αυτό το άγχος. Πόσο μάλλον ένα παιδί που ξέρεις ότι σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό εξαρτάται από κάποιον άλλο. Ναι, αρκετές, αρκετές, κυρίως στην αρχή. Μετά σιγά σιγά αρχίζεις και το δουλεύεις λιγάκι, το κατευνάζεις όλο αυτό το πράγμα. Κάποιες άλλες φορές μπορεί να σου ξανά έρθει την επιφάνεια,
αλλά πια είναι και είναι και 20 χρονών ο Βασίλης, πλέον έχεις περάσει σε άλλο κομμάτι.
Maria Kutrubis (12:55)
Βίκυ, πώς κύλησαν οι επόμενες μέρες, τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε περισσότερο να διαχειριστείς;
Bίκυ (13:03)
Λοιπόν, τι με δυσκόλεψε περισσότερο η αγωνία του...πως θα είναι, τι είναι;
Και το γεγονός ότι έπρεπε να το πούμε και στους άλλους, στους γονείς μας κυρίως και στο περιβάλλον μας το οικείο και όχι μόνο δηλαδή στους φίλους μας, τους στενούς, και αυτά και εκεί πέρα είναι η στιγμή που σε ρωτάνε και τώρα τι έγινε, γιατί έγινε αυτό, πώς έγινε αυτό και δεν έχεις να δώσεις απάντηση και προσπαθείς να βρεις τρόπο
εντός εισαγωγικών, να παρηγορήσεις και τους άλλους να εξηγήσεις κάτι το οποίο και ίδιος δεν γνωρίζεις και εκεί πέρα έρχεσαι κάποια στιγμή και μπλοκάρεις, αρκετά. Δηλαδή, νομίζω ότι είναι ένα επιπλέον ψυχικό φορτίο στο να δώσεις με εξήγηση την οποία δεν μπορείς να δώσεις, δεν την ξέρεις ακόμα τουλάχιστον
Νίκη Μπενετάτου (14:13)
Έτσι ακριβώς. Λοιπόν, θες να μας πεις λίγο και για τους ακροατές,, κυρίως, για να καταλάβουνε, ποιες ήταν οι καθημερινές του ανάγκες, όμως, δηλαδή τι παραπάνω χρειαζόταν ο Βασίλης;
Bίκυ (14:25)
Ο Βασίλης χρειαζόταν στην αρχή υποστήριξη και στη βάδιση γιατί άργησε να περπατήσει. Όχι όμως πάρα πολύ. Αυτό ήταν το καλό κομμάτι. Δηλαδή κάποια στιγμή και η γιατρός που τον ανέλαβε μετά μου είπε ότι περίμενα μετά τα δύο να περπατήσει αλλά επειδή περπάτησε πριν ήταν έναν καλό σενάριο. Δηλαδή με διέψευσε ευχάριστα.
Στο κομμάτι αυτό. Ήθελε βοήθεια στο ντύσιμο και στο φαγητό. Δεν είχαμε κάποια δυσκολία στην κατάποση. Το παιδί έτρωγε κανονικά. Απλά δεν μπορούσε εύκολα να φάει μόνος, παρόλο που τα δουλεύαμε αυτά στην εργοθεραπεία. Σας λέω από 8 μηνών ξεκινήσαμε και την εργοθεραπεία. Επειδή ο Βασίλης είχε κυρίως στην αρχή πάρα
πολύ σιελόρροια, ήταν και αυτό ένα πολύ δύσκολο κομμάτι, τα σαλάκια. Δεν ήταν κάτι που έχει να κάνει με τη δική του θέληση. Είναι μια λειτουργία η οποία ήθελε τη δουλειά της μέσα από τη λογοθεραπεία
και πραγματικά έχουμε φτάσει τώρα σε ένα πολύ καλό επίπεδο πια αλλά περάσαμε πολλά χρόνια αυτής της πίεσης. Οπότε έπρεπε να έχεις συνέχεια το νου σου, μην έχει την μπλούζα του βρεγμένη, να του αλλάζεις τη ποδίτσα του. Μεγαλώνοντας που βγάλαμε τις ποδιές, σαλιάρες. Έπρεπε να έχω συνέχεια το νου μου με χαρτομάντηλα να τον σκουπίζω γιατί ήταν και ο περίγυρος.
Ναι, μπορώ να σας πω ότι το κομμάτι αυτό εμένα με δυσκόλεψε πολύ περισσότερο από το γεγονός ότι το παιδί μου μπορεί να έχει ημηπληγία, να μην μπορούσε να περπατήσει καλά ή να έχει κάτι άλλο. Αυτό μπορώ να πω ότι το αποδέχτηκα πιο καλά. Το άλλο το κομμάτι με πίεσε, γιατί ήταν ένα κομμάτι στο οποίο ο άλλος
δεν μπορεί εύκολα να πλησιάσει. Όπως και εσύ ο ίδιος δηλαδή όταν θα έρθει το παιδί και θα σε φιλήσει και θα είναι βρεγμένο θέλοντας και μη είναι η πρώτη αντίδραση, ανακλαστική. Οπότε ήταν αρκετά δύσκολο, συν ότι είχα πότε θα σταματήσουν τα σαλάκια και αυτό και μάζεψε τα και πότε θα τελειώσει αυτή ιστορία, όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο.
Νίκη Μπενετάτου (16:55)
Ξανά πες την ερωτηση.
Maria Kutrubis (16:56)
να κάνει
με την κατάποση;
Bίκυ (16:58)
Και με την κατάποση αλλά
και
αισθητηριακά. Μπορούσε να καταπιεί, αλλά κυρίως να αντιληφθεί ότι έχουν μαζευτεί πολλά σαλάκια, εδώ, αισθητηριακά, για να κάνει την κίνηση, να το αυτοματοποιήσει, να τα καταπιεί.
Maria Kutrubis (17:14)
Βίκυ υπήρξε μια στιγμή που έκλαψες πολύ, που ένιωσες να καταρέεις; Και αν ναι, τι την προκάλεσε;
Bίκυ (17:23)
Αυτή τη στιγμή που θυμάμαι να κλαίω πάρα πολύ ήταν εκείνη τη στιγμή στο νοσοκομείο. Τώρα το να καταρρέω αρκετές φορές, μπορώ να πω.
Ξέρετε τι κάνω πια... Δεν μιλάω. Κάθομαι δηλαδή και θέλω το χρόνο μου να καθίσω, να ηρεμήσω. Μπορεί να με δεις στο δρόμο και να νιώθεις ότι έχω 3 μέρες άυπνη. Αλλά να μην είμαι 3 μέρες άυπνη, να είναι ένα μισάωρο που μπορεί να με έχει εκείνη τη στιγμή... εξαντλήσει.
Νίκη Μπενετάτου (17:59)
Έτσι νομίζω όλοι μας πλέον και εγώ αυτό έχω. Θέλω την σιωπή, μετά. Την σιώπη, να βάλεις λίγο τις σκέψεις σου σε τάξη. Εγώ
Bίκυ (18:04)
Αυτό την ησυχία.
Maria Kutrubis (18:11)
και το κλάμα
κορίτσια, μπορεί να είναι πράγματα συσσωρευμένα τριών μηνών. Αλλά εκείνη τη στιγμή απλώς τρέχαν, τρέχαν, τρέχαν τα μάτια, σαν να ξεσπάει ο οργανισμός, αλλά... Αυτό, ένα reset.
Bίκυ (18:16)
Ναι, ναι, ναι.
Νίκη Μπενετάτου (18:19)
Ναι, και ξανά. Και ξανά μπαίνουμε.
Bίκυ (18:23)
Ναι, εγώ πολλές φορές σκεφτόμουν,
γιατί δεν κλαίω, γιατί δηλαδή, αλλά καταλάβα ότι ξέρεις ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αντίδραση. Εγώ ήθελα απλά να καθίσω και να μην μου μιλάει κανείς εκείνη την ώρα, απλά να αδειάσω λιγάκι όλη αυτή την ένταση.
Νίκη Μπενετάτου (18:40)
Μέσα σε όλο αυτό, Βίκυ, υπήρξαν σκέψεις, ενοχής ή θυμού και πώς το διαχειρίστηκες;
Bίκυ (18:45)
Πάντα έχεις ενοχές νομίζω μήπως κάτι δεν έκανα εγώ καλά μήπως κάτι δεν πρόσεξα, κυρίως στην αρχή. Θυμό μήπως κάτι δεν έγινε από κάποιον άλλο καλά. Και αυτό όμως το ξεπερνάς. Δηλαδή είναι τα πρώτα στάδια που ψάχνεις να δεις τι έχει φταίξει τι έχει γίνει αλλά δεν μπορώ να πω ότι διήρκησαν πάρα πολύ όχι δηλαδή
η αλήθεια είναι ότι το αποδέχτηκα αρκετά σύντομα. Αλλά ενόχες υπάρχουν, κάποιες στιγμές που είσαι και εσύ πάρα πολύ κουρασμένος, είναι και το παιδί σε ένταση και υπάρχει μια σύγκρουση και εκεί πέρα, μετά, λες έχει και εκείνος την δυσκολία του.
Έχω και εγώ τα δικά μου τις δικές μου δυσκολίες. Αχ, γιατί να μην είχα λίγο υπομονή παραπάνω. Ναι. Εκεί πέρα είναι οι πραγματικές ενοχές.
Maria Kutrubis (19:43)
Ναι, ναι. Όλες μας.
Νίκη Μπενετάτου (19:46)
Το νιώθουμε και με όλα τα παιδιά μας, για να
Maria Kutrubis (19:49)
Βίκυ μου πως αντέτρασαν οι άνθρωποι γύρω σου; Υπήρξε κάτι που σε πλήγωσε;
Bίκυ (19:56)
Κοιτάξτε, ήταν υποστηρικτικοί, δεν μπορώ να πω καθ'όλη τη διάρκεια και είναι ακόμα... απλά μπορώ να καταλάβω ότι είχαν και εκείνοι την αγωνία τους. Παρόλο που εγώ στην οικογένεια μου είχα τον θείο μου ο οποίος ήταν και εκείνος ένας άνθρωπος με ειδικές ανάγκες τον οποίο υπέρ αγαπούσα. Δυστηχώς, τον χάσαμε πριν δύο χρόνια.
Παρόλα αυτά, και επειδή είχαν γίνει όλες οι εξετάσεις και ήταν όλα τέλεια, δεν μπορούσαν να καταλάβουν όπως και εμείς δηλαδή στην αρχή τι πήγε στο τέλος στραβά.
Maria Kutrubis (20:40)
Αιφνοιδιαστήκατε.
Bίκυ (20:40)
Και
οι μετέπειτα εξετάσεις έτσι, γιατί αφού έγινε η διάγνωση μετά κάναμε ένα σωρό εξετάσεις πάλι να δούμε τι μπορεί να έχει φτέξει. Σαφή απάντηση, εντελώς ξεκάθαρη, δεν έχουμε πάρει. Η αλήθεια είναι. Είναι κάτι που έγινε στο τελείωμα.
Τώρα δεν ξέρω να σας το πω με τους ιατρικούς όρους αλλά κάτι σαν... στο τελείωμα σαν εγκεφαλικό. Ίσως θα είναι κάτι άλλο. Δηλαδή είναι λιγάκι ότι κάποιες στιγμές. είναι κάτι να συμβεί και συμβαίνει.
Νίκη Μπενετάτου (21:14)
Ούτε οι ίδιοι, δεν ξέρουνε, η αλήθεια είναι. Δεν μπορεί να ξέρουνε και με απόλυτη ακρίβεια. Ναι. Ε, στην αρχή όμως θέλουμε απαντήσεις, αυτό.
Bίκυ (21:17)
Ναι, εντάξει. Πια το καταλαβαίνω αυτό.
Ναι, στην αρχή ψάχνεσαι Και όχι μόνο αυτό, επειδή εγώ μετά από 9-9,5 χρόνια που γέννησα το Βασίλη, έμεινα έγκυος, στο δεύτερο μου παιδί, την κόρη μου, μπήκαμε πάλι στη διαδικασία να ψάξουμε. Γιατί λέμε έχουνε περάσει τα χρόνια, έχουνε βγει και καινούργιες εξετάσεις.
Και πάλι και εκεί πέρα που κάναμε και μία αξονική τότε, βρέθηκαν κάτι αποτιτανώσεις. Μας είπαν ότι δεν έχει να κάνει κάτι το οποίο να φοβάστε και για το επόμενο παιδί. Είναι κάτι το οποίο συνέβη.
Νίκη Μπενετάτου (22:02)
Λοιπόν, πάμε τώρα λίγο στις οικογενειακές σχέσεις. Πώς επηρέασε όλο αυτό τη σχέση με το σύζυγο; Αν την επηρέασε, στην πράξη, στην καθημερινότητα.
Bίκυ (22:12)
Δόξα το θεό, δεν μας επηρέασε αρνητικά. Δηλαδή, όταν ξεκινήσαμε με τον Βασίλη, την περιπέτεια αυτή, αυτό το είχε πει και, νομίζω η μαμά του Λάμπρου ότι όταν έπεφτε ο ένας, σηκωνόταν ο άλλος. Όταν σηκωνόταν ο ένας, έπεφτε ο άλλος. Δηλαδή, ήμασταν κάπως έτσι. Οπότε, υπήρχε ισορροπία.
Επίσης, μας βοήθησε το γεγονός ότι ότι έγινε, έγινε. Δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, αυτό είπαμε τον άντρα μου, είναι να ψάξουμε, να δούμε τι μπορεί να έχει συμβεί για να γνωρίζουμε και από εκεί και πέρα, να δούμε πώς θα βοηθήσουμε το παιδί. Και θυμάμαι είχαμε πάει, γιατί κάναμε και καρδιολογικές εξετάσεις τότε και διάφορα, είχαμε πάει σε έναν καρδιολόγο στη Θεσσαλονίκη τότε και μας λέει, παιδιά, αυτό ή θα σας δέσει,
ή θα σας διαλύσει. Επιλέξτε, τι από τα δύο θα θέλατε να κάνετε. Δόξα το θεό, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, είμαστε καλά..
Συνεννοούμαστε.
Maria Kutrubis (23:16)
Βίκυ, πώς είναι να μεγαλώνεις τρία παιδιά με τόσο διαφορετικές ανάγκες; Πού βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση;
Bίκυ (23:23)
Δεν είναι εύκολο ο χρόνος, δηλαδή πώς να μοιράσεις το χρόνο και λόγω του ότι είναι διαφορετικές οι ανάγκες. Δηλαδή, εγώ έχω τώρα τα κορίτσια, η οποία είναι δέκα η μία σχεδόν και ην άλλη, σχεδόν οχτώ. Θέλουν να βγουνε, να πάνε στην παιδική χάρη, να πάνε να παίξουνε με τους φίλους τους. Έχω και τον Βασίλη, όμως που δεν μπορώ να το αφήσω μόνο του στο σπίτι.
Αλλά ούτε μπορώ να τραβήξω το παιδί τώρα και στη παιδική χαρά. Αυτή είναι μια δυσκολία του πώς μπορείς να τα συντονίσεις όλα αυτά. Βέβαια, έχω βοήθεια. Οπότε κάποιες φορές δηλαδή, θα πω στον μαμά μου, θα σου φέρω, τον Βασίλη, για να μπορέσω να πάω, όταν δουλεύει ο άντρας μου, γιατί δεν έχει και σταθερό ωράριο με τη δουλειά του.
Οπότε, όταν δεν είναι εκείνος εδώ, να κρατήσει τον ένα ή να πάει τους άλλους Είναι η μαμά μου. Αν δεν μπορεί και εκείνη, ή δεν θέλω, γιατί την έχουμε τη γυναίκα συνέχεια, πέρα δόθε, να την φορτώσω άλλο προσπαθώ να βρω άλλο τρόπο, δηλαδή είτε να έρθει κάποιο παιδάκι στο σπίτι, είτε να κοιτάξουμε να πάμε κάπου που θα είμαστε όλοι μαζί.
Το καλό είναι ότι μέχρι στιγμής τα κορίτσια το καταλαβαίνουν αυτό. Δηλαδή όταν τους λέω ότι δεν μπορούμε να πάμε εκεί γιατί δεν μπορώ να αφήσω τον Βασίλη, μόνο του. Δεν θα μου φέρουν αντίρρηση. Δηλαδή τους έχω εξηγήσει ότι αυτή είναι δική μας συνθήκη. Με αυτή πορευόμαστε. Προσπαθώ όσο μπορώ και εγώ και ο μπαμπάς σας να ανταποκριθούμε σε αυτά που σας κάνουν να νιώθετε ευχάριστα. Αλλά δεν μπορεί να συμβαίνει πάντα.
Αυτή είναι η δυσκολία κυρίως. Ακόμα.
Νίκη Μπενετάτου (25:14)
Πάντως να πω πάντως τα κορίτσια
σου έχουν τρομερή ενσυναίσθηση και τα δύο. Ειδικά ξέρεις και την Παναγιώτα, που ζω λίγο περισσότερο είναι τρομερό. Έχει αποδεχτεί πλήρως την αναπηρία σχεδόν σαν να μην τη βλέπει.
Bίκυ (25:29)
Και της αρέσει πάρα πολύ. Δηλαδή και είναι πολύ υποστηρικτική στο να βοηθήσει. Γι' αυτό ακολουθεί τον Βασίλη σε δράσεις. Και η μικρή. Απλά η μικρή, είναι πιο μικρή, πιο χαϊδευμένη. Η Παναγιώτα όμως, επειδή είναι και το μεσαίο παιδί, αφενώς ότι προσπαθεί να κρατήσει ανάμεσα στους δύο τις ισορροπίες.
Νίκη Μπενετάτου (25:41)
Αλλά είναι τρομερό, είναι πολύ ωραίο.
Bίκυ (25:48)
Ναι, είναι και ένα παιδί που της αρέσει να σχολείται και να βοηθάει και αυτό το είχε από τον νηπιαγωγείο δηλαδή που το είχε πει η νηπιαγωγός της από όταν ήταν μικρή ότι υποστήριζε τα παιδιά που έβλεπε κάτι ας πούμε.
Νίκη Μπενετάτου (26:04)
Ως νηπιαγωγός, άλλαξε ο τρόπος που βλέπεις τα παιδιά και την εξέλιξή τους μέσα από την προσωπική σου εμπειρία;
Bίκυ (26:10)
Ναι, πολύ. Νομίζω δηλαδή, μου λένε, σε βοηθάει το γεγονός με το παιδί ότι είσαι εκπαιδευτικός. Και λέω, παιδιά, βοηθάει το ότι είμαι εκπαιδευτικός και το παιδί. Δηλαδή, ανοίξανε τα μάτια μου σε πάρα πολλά πράγματα.
Καταρχήν, μπαίνεις, στη θέση του γονιού. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί είσαι και εσύ γονιός. Μπορείς να καταλάβεις
την ψυχολογία του, σε μεγάλο βαθμό.
Καταλαβαίνεις ότι δεν κάνει κάτι λάθος ο άνθρωπος. Όχι. Αλλά ούτε είναι και ρομπότ να μπορεί να τα κάνει όλα όπως πρέπει. Γιατί υπάρχει μια συναισθηματική πίεση την οποία εσύ μπορεί να τη ζεις λίγες ώρες στο σχολείο εκείνος τη ζει καθημερινά.
Και πρέπει να διαχειρίζεται όχι μόνο το παιδί και ένα σωρό άλλα, πράγματα τα οποία έχει στην πλάτη.
Το βλέπω όμως και από την πλευρά του εκπαιδευτικού, γιατί υπάρχουν και αρκετές δυσκολίες τις οποίες πρέπει να ανταπεξέλθεις, δηλαδή πια ο ρόλος είναι πολλαπλός. Δηλαδή, να στηρίξεις και το παιδί, να στηρίξεις και την οικογένεια, να στηρίξεις και την υπόλοιπη τάξη. Και αυτό δεν είναι επίσης εύκολο. Γιατί δεν υπάρχουν πάντα και οι ανάλογες, η ανάλογη υποστήριξη. Και εκεί πέρα έρχεσαι και ματαιώνεσαι. Αλλά μετά λες πάλι θα το παλέψω.
Να πω κάτι που επίσης είχα ακούσει, που είχε πει η μαμά του Λαμπρού και είχε απόλυτο δίκιο. Η πρώτη οδηγία που καλό είναι να δίνουν οι γιατροί όταν γίνεται η διάγνωση είναι ξεκινήστε εσείς με τη δική σας συναισθηματική υποστήριξη.
Εγώ δηλαδή ένα πράγμα ακόμα στο οποίο νιώθω ενοχές είναι ότι πιέζα πάρα πολύ τον Βασίλη, λόγω του ότι πιεζόμουν κι εγώ που τους θεραπευτές. Δηλαδή, το παιδί πρέπει τώρα να κόψει το μπιπερό και να πιάνει με τα δυο του χέρια το ποτηράκι. Το παιδί πρέπει τώρα να κάνει αυτό. Το παιδί πρέπει τώρα να κάνει εκείνο. Και επειδή σαν γονιός θέλεις να βοηθήσεις το παιδί σου και λίγο παραπάνω να το παίρνεις τοις μετρητοίς, όπως εμείς, τον πιέζαμε αρκετά.
Όχι τώρα θα το πιάσεις, όχι τώρα θα το πάρεις, όχι θα το κάνεις έτσι, όχι θα το κάνεις αλλιώς, όχι δεν πρέπει το ένα, όχι πρέπει το άλλο. Αυτό δηλαδή ήτανε... τώρα που κάθομαι και το σκέφτομαι και λέω τι ανόητη που ήμουν, που τα έπαιρνα τόσο τοις μετρητοίς. Σου λένε πέντε, δεν μπορούν να βγουνε και τα πέντε, δεν γίνεται να βγουνε και τα πέντε. Ξεκίνα να βγουνε τα δύο και σιγά σιγά θα βγει και το τρίτο και το τέταρτο και το πέμπτο. Δηλαδή κάπου και...
Νίκη Μπενετάτου (29:00)
Σε ευχαριστώ.
Maria Kutrubis (29:02)
Έτσι Βίκυ, ακριβώς.
Bίκυ (29:04)
κάποιοι θεραπευτές καλό είναι να έχουν στο νου τους τον τρόπο στον οποίο τον μεταφέρουν στο γονέα, γιατί όταν του βάζεις πολλά μαζί, μπλοκάρει.
Νίκη Μπενετάτου (29:16)
Και εμείς...
είμαστε μαμάδες. Είναι άλλος ο ρόλος μας πολλές φορές. Εγώ δεν μπορούσα με τα παιδιά μου να είμαι και δασκάλα τους και θεραπεύτρια τους. Δυσκολευόμουν. Θα μαθαίνανε μέσα από την καθημερινότητα Πήγαινε, πάρε το ποτήρι σου, βάλε το στο νεροχύτη, το πιάτο σου, πώς θα το κρατήσεις. Διάφορα τώρα που σκέφτομαι. Να στρώσεις, να ντυθείς. Αλλά
παρόλο αυτά είμαστε μαμάδες, δεν είμαστε θεραπευτές, εγώ δεν ήξερα τον τρόπο να το κάνω.
ήθελα κιόλας. Ήθελα να είμαστε... με αγκαλιές, με φιλιά, άλλα πράγματα, να κάτσω να δούμε ταινία.
Maria Kutrubis (29:51)
Είναι στην ιδιοσυγκρασία νομίζω του κάθε ανθρώπου. Εμένα όταν μου λέγανε ότι χρειάζεται να γίνουν αυτά, θα έκανα εκπαιδεύσεις, κορίτσια, για να μάθω το τρόπο. Ήμουν 24 όμως, 25. Άρα για μένα ήταν ένας καινούργιος κόσμος. Ήδη είχα όλη την ανασφάλεια ότι τι κάνω τώρα τόσο μικρή με παιδιά. Δηλαδή έπρεπε να το μάθω από την αρχή. Πράγμα που τώρα που το σκέφτομαι, λέω θα έπρεπε να κάνω πιο πολύ ζουζούνιασμα, πιο πολύ ανέμελα πράγματα.
Νίκη Μπενετάτου (29:54)
Ναι.
Maria Kutrubis (30:19)
Αλλά θυμάμαι, όλα ήταν με πρόγραμμα, τα έγραφα όλα. Ήταν checklists για μένα Eιδικά στα πρώτα δύο, έχασα έχασα πολύ γιατί το μυαλό μου ήταν στο πρόγραμμα μόνο. Στα δεύτερα δύο, μετά χαλάρωσα λίγο, όχι πολύ.
Bίκυ (30:32)
Αυτό είναι. Το γεγονός ότι όλη σου ζωή μετά είναι ένα μάθημα. Κυρίως στις αρχές. Μετά εντάξει, μπαίνεις σε μια άλλη διαδικασία. Αλλά στην αρχή η καθημερινότητά σου είναι ένα μάθημα και δεν πρέπει να είναι όμως. Δεν πρέπει.
Maria Kutrubis (30:45)
χάνουμε, χάνουμε
στιγμές και εγώ συμφωνώ σε αυτό.
Bίκυ (30:47)
Για αυτό πολλές φορές που έχει τύχει να πω σε γονείς, που έχουνε κάποια δυσκολία, τώρα, καλός, κακός, αλλά λέω, χαλαρώστε, πάρτε ανάσα. Δεν μπορούν να γίνουν όλα. Το πρέπει καλό, αλλά δεν βγαίνει πάντα. Τι μπορώ αυτή τη στιγμή και πάρτε χρόνο λίγο για εσάς.
Maria Kutrubis (31:10)
αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (31:13)
Αυτό που λέμε να γεμίσουν οι μπαταρίες.
Maria Kutrubis (31:17)
Βίκυ, ποτέ άρχισες να νιώθεις ότι δεν κυνηγάς μόνο δυσκολίες αλλά ζεις και στιγμές χαράς;
Bίκυ (31:23)
Νομίζω τα πρώτα 2-3 χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα από αυτή την άποψη. Πρέπει να προλάβω, πρέπει. Μπορεί και λίγο παραπάνω τώρα που το σκέφτομαι. Μετά άρχισα λιγάκι να...
Ναι, να το βλέπω λιγάκι πιο... συναισθηματικά. Όχι τόσο... πρέπει να κάνω αυτό, πρέπει να κάνω εκείνο, πρέπει να κάνω άλλο. Και ξέρετε ποιο ήταν το δύσκολο κομμάτι. Όταν έκανες όλα αυτά που σου λέγανε. Και επειδή το παιδί ακριβώς έχει τους ρυθμούς του... Εμμ... Υπήρχε ότι... Το κάνετε; Ναι, το κάνω. Δεν φαίνεται. Μα τι να κάνω. Τι να κάνω. Πόσο δηλαδή να το κάνω αυτό το πράγμα.
Νίκη Μπενετάτου (32:12)
Ποια είναι μια καθημερινή στιγμή με το γιο σου που για σένα έχει τεράστια αξία;
Bίκυ (32:17)
Ο Βασίλης είναι ένα παιδί που του αρέσει πάρα πολύ να βλέπουμε φωτογραφίες. Μία ωραία στιγμή λοιπόν είναι η στιγμή που φέρνει το άλμπουμ καθόμαστε, βλέπουμε φωτογραφίες, αγκαλιά, θυμόμαστε τα παλιά. Και πρόσφατα απλά μέσω από τις εικόνες θυμόμαστε κάποιες ιστορίες, κάποια πράγματα. Ναι, αυτό είναι μια ωραία στιγμή που την οποία μπορούμε να την περάσουμε στον κανάπε. Δεν συμβαίνει καθημερινά.
αλλά είναι μια στιγμή που του αρέσει και μου αρέσει και μένα πολύ έτσι και το απολαμβάνουμε. Επίσης το πρωί που θα ξυπνήσει, θα έρθει για το φιλάκι του όταν δεν βιαζόμαστε πολύ για το σχολείο γιατί έχει αργήσει, να σηκωθεί όπως σήμερα καλή ώρα. Και το βράδυ, θέλει οπωσδήποτε εννοείται και τα τρία το φιλί τους και την αγκαλιά τους. Είναι μια
καθημερινότητα... απλά ο Βασίλης ναι μεν,είναι 20, δεν περιμένεις ότι ένα παιδί 20 χρόνια θα αρχίσει να σου κάνει γουτσουγουτσου, μανούλα μου, πόσο σου αγαπάω... Ναι, εντάξει. Αυτό, επίσης, είναι ένα κομμάτι το οποίο το έχει συνέχεια, συνέχεια αυτή την αγκαλιά. Την ξέρει, η Νίκη αυτή την αγκαλιά. Εμμμ... Εγώ κάποια στιγμή, λες, βρε παιδάκι μου, και νιώθεις πάλι και εκείνο και δεν είναι. Λίγο, λίγο, λίγο βρε καρδιά μου. Να πάρουμε μια ανάσα. Και εγώ σε αγαπάω, κάτσε λίγο να ...
Σου αρέσει, όμως, μπορεί να λες ουφ δεν μπορώ άλλο, εγώ εντός εισαγωγικών έχω τη σιγουριά ότι αυτή την αγκαλιά από τον Βασίλη, θα συνεχίσω να την έχω. Οι άλλες θα μεγαλώσουν και μετά θα μου λένε, έλα τώρα σταμάτα, άστα αυτά.
Νίκη Μπενετάτου (33:43)
Ναι εντάξει.
Maria Kutrubis (33:53)
Ελά τώρα πάλι
πάλι αγκαλιά.
Βίκυ, αν σε ρωτούσε κάποιος ποιος είναι ο Βασίλης, τι θα απαντούσες χωρίς να αναφέρεις καμία διάγνωση. Λοιπόν ο Βασίλης είναι ένα καλό, χαρούμενο παιδί. Αρκετά ευαίσθητο. Που αγαπάει πάρα πολύ την οικογένεια του.
Bίκυ (34:21)
Και τους φίλους του, όχι. Είναι ένα παιδί που γενικά μάλλον αγαπάει. Επειδή μας με στο εκφράζει συνέχεια, σας αγαπώ πολύ και ευχαριστώ που μου κάνατε, τα κορίτσια, ευχαριστώ που είστε οι γονείς μου, την αγαπάω την μικρή. Του αρέσει πάρα πολύ που είμαστε έτσι όλοι μαζί.
Maria Kutrubis (34:25)
Έλα.
Νίκη Μπενετάτου (34:39)
Υπάρχει κάτι που σου έμαθε εκείνος, χωρίς λόγια που να σε έμαθε, να σε δίδαξε;
Bίκυ (34:51)
Υπομονή. Εν συναίσθηση. Δηλαδή να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Πρέπει να μπω σε αυτό τον τρόπο σκέψης και να καθίσω και εγώ λιγάκι στην άκρη μου γιατί δεν το κάνει το παιδί επίτηδες.
Οπότε αυτό δεν αφορά μόνο το παιδί, αφορά και τον άλλο. Τον οποιοδήποτε άλλο. Ότι ωραία μπορεί να μου μιλήσει απότομα. Θα έχω κι εγώ τα δικά μου, αλλά κάτι μπορεί να έχει συμβεί το οποίο κι εγώ βιώνω και μπορεί και εκείνος και να είναι αυτή στιγμή του η δύσκολη.
Maria Kutrubis (35:23)
Βίκυ, είσαι καλό άτομο να ξέρεις. Δηλαδή είσαι καλοπροαίρετη. Όχι, είσαι θετική. Είσαι θετική πολύ.
πες μας ποια θεραπευτική προσέγγιση ένιωσες ότι του έδωσε ουσιαστική εξέλιξη του, Βασίλη;
Bίκυ (35:40)
Εντάξει του έκανε πολύ καλό η ψυχοθεραπεία.
Maria Kutrubis (35:43)
Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε;
Bίκυ (35:44)
Ξεκινήσαμε γύρω στα 8. Ναι, τον βοήθησε αρκετά. Κάποια στιγμή τον κούρασε όμως κιόλας. Δηλαδή, είχε κλείσει ο κύκλος. Σταματήσαμε γύρω στα 17. Έκανε και το παιδί και εμείς συμβουλευτική. Γιατί μέσα σε αυτή τη δεκαετία ήρθαν άλλα δύο παιδιά εν τω μεταξύ. Οπότε, ήμασταν...
Maria Kutrubis (35:54)
Σε ποια ηλικία σταματήσετε;
Bίκυ (36:08)
Σε αυτή τη φάση. Ναι νομίζω ότι τον βοήθησε και τον Βασίλη και εμάς. Απλά κάποια στιγμή έκλεισε ένας κύκλος. Οπότε τώρα θα ξεκινήσουμε πάλι αλλά σε ένα πλαίσιο πιο ενήλικα.
Maria Kutrubis (36:23)
Και ήταν καλό ίσως το εφηβικό του αυτό που έκανε γιατί τον βοήθησε και εκείνο να διαχειριστεί μια εφηβεία, μια αλλαγή στις ορμονές και σε εσάς και σε εκείνον να το κατανοήσει.
Bίκυ (36:32)
Ξέρετε τι γίνεται με το Βασίλη. Ο Βασίλης, τώρα περνάει την εφηβεία του. Ο Βασίλης τώρα άρχισε να... να έχει στο σώμα του αυτές τις αλλαγές που έχει ένας έφηβος γύρω στα 16. Τώρα έχει αυτές τις εντός εισαγωγικών, εξάρσεις που έχει ένας έφηβος. Τώρα, μάλλον, το προηγούμενο διάστημα την περάσαμε πιο έντονα. Τώρα αυτό δείχνει κάπως να αρχίζει να...
Maria Kutrubis (36:36)
Τώρα πιο μεγάλος. Ναι.
Bίκυ (37:01)
καταλαγιάζει. Δεν θέλω να λέω και μεγάλες κουβέντες βέβαια αλλά δείχνει ότι έχει πάρει μια άλλη τροπή.
Παρόλο αυτά η επικοινωνία δεν είναι πάντα εύκολη. Προσπαθεί να σου πει κάποια πράγματα, παίζει να τα λέει μπερδεμένα, δεν μπορείς να καταλάβεις, κάποια συμβάντα που μπορεί να έχουν γίνει, τι ακριβώς συμβαίνει, γιατί είχες αυτή τη συμπεριφορά, δεν ξέρει να σου πει, τη μία σου τα λέει έτσι, την άλλη σου τα λέει αλλιώς, προσπαθείς να βγαλεις άκρη, δηλαδή κάποια στιγμή γίνεται το κεφάλι σου καζάνι.
Νίκη Μπενετάτου (37:31)
Είναι μέσα στο μυαλό τους σε σύγχυση.
Bίκυ (37:34)
Αυτό που σας είπα με την ψυχοθεραπεία που κάναμε τότε με την κοπέλα είναι ότι πραγματικά εκείνη με έβαλε στη σκέψη ότι δεν μπορείς να τα κάνεις όλα όσα σου λένε. Δεν βγαίνει. Και πως δεν είχατε ξεκινήσει την συμβουλευτική. Δεν το σκεφτήκατε, δεν σας το είπε κάποιος. Να ξεκινήσουμε νωρίτερα τη συμβουλευτική.
Και εκεί πέρα, αρχίσαμε και εμείς λιγάκι να κατεβάζουμε.
Νίκη Μπενετάτου (38:02)
Υπήρξε κάτι στο οποίο επένδυσες ελπίδα αλλά τελικά δεν λειτούργησε όπως θα ήθελες;
Bίκυ (38:07)
Δεν ξέρω γιατί η αλήθεια είναι ότι είναι κάποια κομμάτια. Δηλαδή μας είχαν πει για το σχολείο ότι υπάρχουν βλάβες σε συγκεκριμένες περιοχές, επηρεάζουν τη μαθησιακή διαδικασία και θα υπάρχει δυσκολία. Οπότε ήμουν προετοιμασμένη. Μία μικρή ματαίωση είχε έρθει όταν μας είπε γιατρός ότι μέχρι τα 11 θα έχει σταματήσει η σιελόρροια θα μπορέσει να την ελέγξει. Δεν έγινε τότε. Έγινε αρκετά αργότερα.
Αλλά τότε, δηλαδή στα 13 που υπήρχε ακόμα, εκεί πέρα έλεγα, δεν τα καταφέραμε σε αυτό το κομμάτι αλλά δεν τα έχουμε καταφέρει ακόμη. Θα έχει και τώρα κάποιες στιγμές που μπορεί να είναι κουρασμένος ή αφηρημένος, αλλά όχι αυτό το οποίο υπήρχε παλιότερα.
Maria Kutrubis (38:55)
Βίκυ αν γύριζες τον χρόνο πίσω. Υπάρχει κάτι που θα έκανες διαφορετικά; Τα όνειρα που είχες τότε χάθηκαν ή μεταμορφώθηκαν και πώς είναι σήμερα;
Bίκυ (39:03)
Μεταμορφώθηκαν.
Ναι, όχι, δεν χάθηκαν. Δεν θα πω ότι χάθηκαν. Απλά αυτό που μας είχανε πει στην φυσιοθεραπεία που είχα πάει το Βασίλη, μωράκι, είχανε κάνει τότε ένα σεμινάριο οι κοπέλες εκεί. Είχε έρθει μια κυρία και μας είχε μιλήσει και μας είχε πει, ότι ξεκινάς για ένα ταξίδι, περιμένεις ότι θα πας στην Ιταλία, αλλά τελικά το εισιτήριο σε πάει κάπου αλλού. Ναι, είναι ένα άλλο ταξίδι που σε πάει κάπου αλλού.
Δόξα το Θεό είναι μια δύσκολη αλλά διαχειρήσιμη κατάσταση. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Οπότε και το να γκρινιάξω για μένα θα ήτανε... .αγνωμοσύνη. Αλλά όμως όχι ότι δεν υπάρχουν και οι δύσκολες στιγμές. Δεν θα σας πω ότι όλα είναι τέλεια και είμαστε μια χαρά. Όχι δεν είμαστε. Αλλά...
ξέρω ότι υπάρχουν πιο δύσκολες καταστάσεις, τις οποίες τις σέβομαι απόλυτα και γι' αυτό τον λόγο λέω μη μιλάς καν.
Νίκη Μπενετάτου (40:08)
Επέλεξες να δεις και την ωραία πλευρά, επέλεξες και εσύ να το δεις διαφορετικά. Γιατί παιδιά, πιστεύω ότι είναι επιλογή πως θα το δεις.
Maria Kutrubis (40:15)
Μα για αυτό λέω
είναι θετική γιατί εντάξει σου τυχαίνουν 10 τα 8 από τα 10 είναι στραβά και εσύ εστιάζεις στα 2 τα θετικά, κατάλαβες, αυτό είναι mindset
Bίκυ (40:26)
Νομίζω ότι δεν θα το άντεχα να το δω αλλιώς. ίσως. Εγώ η ίδια.
Νίκη Μπενετάτου (40:34)
Αν μπορούσες να κρατήσεις μόνο ένα συναίσθημα από όλη αυτή τη διαδρομή ποιο θα ήταν;
Bίκυ (40:39)
Έχω πολλές όμορφες στιγμές, δηλαδή έχω πολλά συναισθήματα χαράς. Ακόμα δηλαδή και κάτι το οποίο μπορεί κάποιος να... σιγά έκανε αυτό και τι έγινε για μένα ήταν μεγάλη χαρά όταν το κατάφερνε. Οπότε, ναι. Και επίσης το γεγονός ότι δεν ασχολιόμουν με...
δευτερεύοντα πράγματα. Ασχολούμαι με άλλα που με κάνουν πιο χαρούμενη.
Maria Kutrubis (41:06)
Άρα τελικά άλλαξε η ζωή σου ή άλλαξες εσύ τον τρόπο που τη βλέπεις;
Bίκυ (41:18)
Νομίζω και τα δύο το ένα συμπληρώνει το άλλο. Δεν μπορώ να πω το ένα ή το άλλο. Νομίζω ότι και τα δύο έχουν το δικό τους μερίδιο. Αλλάζει η ζωή σου, οπότε αλλάζεις κι εσύ. Είναι... Είναι μέσα στο πρόγραμμα Ναι.
Νίκη Μπενετάτου (41:32)
Και αν μια μαμά σε ακούει τώρα και βρίσκεται στην αρχή αυτού του μονοπατιού χωρίς να της δώσεις συμβουλή τι θα ήθελες να νιώσει ακούγοντας σε;
Bίκυ (41:44)
Κάθε αρχή και δύσκολη.
Δεν είναι απλά τα πράγματα αλλά στην πορεία βρίσκεις τα πατήματα σου βρίσκεις τους ρυθμούς και συνεχίζεις όπως θα έκανες γενικά νομίζω.
Maria Kutrubis (42:02)
Ωραία. Βίκυ, και τι πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει το Perfectly Unboxed στη κοινωνία;
Bίκυ (42:13)
Ενημέρωση. Γιατί πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουνε και ξέρετε τι, δεν είναι ότι στέκονται απέναντι επειδή δεν θέλουν, επειδή δεν ξέρουν και αυτό τους φέρνει αμηχανία.
Δηλαδή, εγώ πολλές φορές το βλέπω με τον Βασίλη ή με κάποιους φίλους τους, γι' αρχή, των κοριτσιών, που θα έρθουν στο σπίτι. Στην αρχή είναι λίγο μαγωμένοι και μετά βλέπεις μόλις αρχίσουνε και εξοικειώνονται καλύτερα, αλλάζει και η στάση τους και η προσέγγιση τους και αφήνονται πια και εκείνοι. Και να έχετε διάθεση και ο άλλος όμως, να γνωρίσει, είναι και αυτό ένα κομμάτι.
Νίκη Μπενετάτου (42:30)
Θα συμφωνήσω απόλυτα.
Bίκυ (42:54)
Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που για τους δικούς τους προσωπικούς επίσης λόγους, είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν, είτε δεν το αντέχουνε. Είναι και αυτό σεβαστό κομμάτι.
Νίκη Μπενετάτου (43:05)
Βίκυ, ήταν όλα πάρα πολύ ωραία.
Πάμε για το κλείσιμο;
Maria Kutrubis (43:08)
Πάμε
για κλείσιμο, κορίτσια.
Νίκη Μπενετάτου (43:09)
Τελικά η ζωή δεν γίνεται όπως την έχουμε σχεδιάσει και ίσως δεν γίνεται ποτέ.
Maria Kutrubis (43:15)
Αλλά κάπου στη πορεία μαθαίνουμε να αφήνουμε το αν και να κρατάμε το είμαστε εδώ.
Νίκη Μπενετάτου (43:20)
Γιατί δεν είναι όλα όπως τα θέλουμε αλλά είναι δικά μας.
Maria Kutrubis (43:23)
Και ίσως τελικά η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις, είναι να συνεχίζεις ακόμα και όταν έχεις λυγίσει.
Νίκη Μπενετάτου (43:29)
Αυτή ήταν μια ιστορία που δεν ζητάει λύπηση, ζητάει να την ακούσεις και αν κάτι κρατήσουμε είναι ότι τελικά δεν είμαστε μόνοι.
Maria Kutrubis (43:37)
Αν σας άγγιξε αυτή η ιστορία της Βίκης, ακολουθήστε μας το Perfectly Unboxed και στο Κόσμο του Πάρη, για και άλλες ιστορίες και ενημερώσεις και εκδηλώσεις ευχόμαστε. Βίκυ σε ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Bίκυ (43:49)
Εγώ