Subscribe
Share
Share
Embed
Welkom bij Rust in je Hoofd, de podcast van Meditation Moments. In deze podcast spreekt Michael Pilarczyk met bekende gasten en toonaangevende experts over mentale gezondheid, zingeving, meditatie, persoonlijke ontwikkeling en…. het leven zelf.
Jij voelde je nooit goed genoeg.
Nee.
Het is een belangrijke blokkade in heel jouw
leven geweest.
Wij waren zo populair in zo'n korte
tijd dat die agenda zat ramvol.
We speelden 380 shows in een jaar.
380 optredens?
Ja, ja, ja.
Je hebt alle awards en prijzen ontvangen.
Volle zalen gespeeld, onder hoge druk.
En dat gaf onrust in jouw hoofd.
Ik heb nog vaak dat ik een single
uitbreng en die niet per se veel wordt
gesteund op de radio.
En dan is daar dat stemmetje en die
zegt, zie je wel, het liedje is niet
goed genoeg.
Maar ik herken hem nu.
Ik herken nu dat stemmetje en dan lach
ik ernaar.
En dan denk ik, ja, zie je wel,
daar gaan we weer.
En het feit dat ik daar ben, dat
is pure winst.
En dat ik erachter ben gekomen waar het
zat.
Waar zat het dan?
Welkom bij een nieuwe Rust in Je Hoofd
podcast.
Met vandaag Simon Keijzer.
Jarenlang stond hij midden in de spotlights met
Nick & Simon.
Vele hits, volle stadions en tv-programma's.
Een leven met succes, verwachtingen en altijd maar
doorgaan.
Tot het moment dat hij merkte dat hij
even op de pauzeknop moest drukken.
En dat leidde tot een reis naar zelfinzicht.
We praten vandaag over mentale rust.
Over het loslaten van oude patronen.
En hoe je je leven opnieuw inricht met
meer ruimte voor jezelf.
Simon Keijzer is vandaag onze gast in de
podcast.
En hoe is het met de rust in
zijn hoofd?
Op dit moment gaat dat heel goed.
Ja, dit was een vraag die ik aan
had kunnen zien komen natuurlijk.
Nee, het gaat heel goed.
Als mensen vragen, ben je druk?
Dan is mijn antwoord de laatste tijd, ik
ben overzichtelijk druk.
Ja, maar je bent niet druk in je
hoofd?
Bij vlagen wel.
Maar ik weet goed de balans te vinden.
Er is veel gebeurd in jouw leven de
laatste jaar.
Ja.
Daar heb je zelfs een boek over geschreven.
Daar gaan we het over hebben.
Ja.
Dat boek gaat over meer dan de laatste
jaren.
Maar de aanleiding was omdat het eigenlijk niet
zo goed met je ging.
Er was een moment dat je dacht van,
er moet iets anders in mijn leven.
Ja.
Vertel ik dat goed?
Ja, maar dan moet ik er aan toevoegen.
Ik wist eigenlijk niet dat het niet zo
goed ging met me.
Het was een bepaalde modus geworden in mijn
leven.
En dan doe ik op wat afgevlakte leven,
wat gevoelloos door het leven lopen.
Dat wist ik niet, dat dat mijn maniertje
was geworden door de jaren heen.
Maar op het moment, er is een heel
duidelijk specifiek moment aan te wijzen waarop ik
een beetje wakker geschud werd.
Dat was toen mijn dochter werd geboren.
Toen had ik verwacht veel meer daarbij te
voelen.
Daar had ik al negen maanden lang heel
veel zin in.
Nu gaat het gebeuren.
En toen had ik het kleine meisje in
mijn armen.
En toen dacht ik, nou kom dan.
Want hoe komt dat dan?
En toen schrok ik wel.
Je wachtte op een reactie.
Op het euforische gevoel.
Op wat iedereen je de hele tijd vertelde.
Je weet niet wat je mee gaat maken.
Als je straks vader wordt, dan gaat je
hart open.
Dat was je eerste kind?
Ja, mijn dochter.
Ze is nu acht.
Bijna negen.
En op het moment dat dat dan niet
gebeurt, denk je, misschien morgen.
Misschien is dit gewoon heel heftig geweest.
Er is een nachtje erover slapen en dan
nog niet.
En dan word je zenuwachtig.
Dan word je gewoon verwacht.
En pas na een lange tijd, misschien wel
weken, maanden, heb ik het gedeeld met mijn
vrouw.
Ik weet het niet.
Word je blij?
Ik was blij, maar hier.
In je hoofd?
In mijn hoofd.
Dus op rationeel vlak snapte ik alles.
Ik vond het super indrukwekkend.
En kon ik ook wel echt oprecht in
een staat van wauw zijn.
Wow, leven, hoe werkt dit?
Zo bijzonder.
Ja, dus daar wel.
Maar als ik de vreugde bij mijn vrouw
zag, dan dacht ik, dat voel ik niet.
En dat was super confronterend.
Wat had je willen voelen dan?
Nou, inmiddels, en dan is het misschien een
spoiler.
Nu kan je dat natuurlijk vertellen.
Ja, want ik heb ook een zoontje en
ik ben hiermee aan de slag gegaan.
En ik weet door de geboorte van mijn
zoontje, wat ik eigenlijk zou hebben kunnen voelen.
Dat was wel die explosie.
Oké, hier gaan we het over hebben.
Ja, misschien lopen we wat uit van straat.
Het gaat goed met de rust in je
hoofd, dat was niet altijd zo.
Want je bent heel lang wereldberoemd geweest als
onderdeel van Nick en Simon.
Ja.
En jullie zijn zeventien jaar samen geweest, of
iets?
Zeventien jaar professioneel.
Maar echt, wat je zegt, op hoog niveau,
volle zalen.
Hoeveel platen hebben jullie verkocht?
Als je dat nog zo mag noemen.
Albums, singles.
Als je doelt op het fysieke product, dat
staartje hebben wij nog meegemaakt.
Ja, nummers die je verkocht hebt.
Plays, ik weet niet hoe dat tegenwoordig gemeten
wordt.
Ja, wij hebben net die overgang meegemaakt van
gewoon nog het fysieke product naar streamen.
Dus een duidelijk aantal is niet...
We hebben ooit een award gekregen, en dat
was al ruim tien jaar terug, voor één
miljoen geluidsdragers.
Hoe vaak hebben jullie op één gestaan?
Om en nabij.
Met het album, dat vind ik een grotere
prestatie dan een lied, eerlijk gezegd.
Elf, elf nummer één albums.
Elf keer met een album.
Je hebt Buma Awards, je hebt allerlei awards
en prijzen ontvangen.
Volle zalen gespeeld, onder hoge druk.
En dat gaf onrust in jouw hoofd.
Zeg ik dat goed?
Heeft dat er uiteindelijk toe geleid?
Dat je op dat punt kwam van, er
gebeurt iets in mijn leven, of word ik
geleefd?
Of de artiest Simon wordt geleefd?
Ja, ik denk dat dat wel aan de
hand was, maar dat staat los van hoe
ik dat beleefde.
Wij waren zo populair in zo'n korte
tijd, dat die agenda zat ramvol.
We speelden 380 shows in een jaar.
Dat was dan los van albumopnames, interviews.
380 optredens?
Ja, die jaren zaten erbij.
Dat is één per dag meer?
Ja, dat waren er dan in de weekenden
soms vier, vijf per dag.
Waardoor je wel nog ruimte had door de
weeks om je promo te doen of een
album op te nemen.
Je liedjes te schrijven.
Dan word je geleefd.
Maar dat wordt bij Grote Ster zijn?
Ja, en dan kan daar zo voorzichtig als
mogelijk mee om worden gesprongen.
Door management, door label, maar dit overkomt je.
Dan kun je niet op voorbereid zijn.
Dan wordt je gewoon geleefd.
Maar hoe ik het heb beleefd is dus
altijd heel erg vanuit het denken geweest.
Ik heb het niet...
Je kon het niet voelen?
Niet in de diepte.
Maar daardoor kon ik het allemaal aan.
Geef het maar aan mij.
Je was heel rationeel.
Je zei net onder druk geleefd.
Ik vond het zo...
Dat voelde je ook niet?
Nee, kom maar.
Ik kan dit allemaal aan.
Er kwam een moment dat je het hebt
opgeschreven in een boek.
Ja.
Ik weet niet meer precies hoe het is
gegaan, maar we zijn elkaar tegengekomen in dat
proces.
Jij belde mij.
Ja.
Het is een leuk traject geweest.
Hoe ging dat?
Want ik...
Wat is de volgorde?
Ik vind het sowieso fijn om dingen van
me af te schrijven.
Dus ik heb veel bulk materiaal.
Je bent ook schrijver.
Of het nou liedjes is of columns of
kleine verhalen.
Dus ik had een verzameling verhalen over mijn
leven.
Dat vond ik fijn om te hebben.
En toen ik...
Nadat Nick en Simon is gestopt, heb ik
een interessant traject doorlopen.
Er begonnen weer liedjes te komen.
En heb ik een theatershow gemaakt.
En in die theatershow, dat was een soort
uitlaatklep.
Een uitleg van waar sta ik nu.
En in die show deelde ik een anekdote
over de cafébrand in Volendam.
Waar ik onderdeel van was.
En daar heb ik heel veel reactie op
gekregen over hoe ik daarmee om ben gesprongen.
Nu, na al die jaren.
En toen dacht ik, hey wacht eens.
Op 1 januari 2026 is het 25 jaar
geleden.
En ik weet nog heel veel details.
Misschien is dit een mooi haakje om eens...
wat breder te gaan beschrijven.
En toen ik eenmaal begon met schrijven.
Dacht ik, als ik over die brand schrijf.
Moet ik ook qua context uitleggen dat dit
jaar ervoor mijn vader overleed?
Als ik dat beschrijf, moet ik eigenlijk ook
uitleggen dat ik dat pas vrij recent ben
gaan verwerken.
En voor ik het wist was ik bezig
met een allesomvattend boek.
En toen dacht ik, dit is gewoon een
boek met hoofdletters.
En omdat die datum eraan zat te komen.
1 januari 2026.
Zag ik als een soort deadline.
Dan wil ik het afhebben.
Dat was voor een fysiek boek onmogelijk.
Dus werd het een audiobook.
Heb ik samen gespart met Storytel.
Dus dat leeft.
Dat was er eerder.
Dus die versie van het boek heb je
ingesproken?
Ingesproken.
En heb je zelfs een Storytel Award meegebracht?
Ja, beste Storytel original.
Heel trots op.
Prachtig.
Maar we gaan naar het fysieke boek.
Die droom was er ook.
Toen dacht ik, waar moet ik beginnen?
Moet ik bij een uitgeverij aankloppen?
Of moet ik dit in eigen beheer doen?
Haal ik me dan niet te veel op
mijn nek?
En ik praatte hierover met Arie Boomsma.
Waar we allebei wel close mee zijn.
En hij zei, weet je met wie je
juist moet gaan bellen?
Met Michael Pilacic.
Dus dit is een hele lange omweg om
uit te leggen.
Dat ik op die manier...
En toen belde jij.
En toen belde ik je.
En je was heel behulpzaam.
En dat was fijn.
Dat had je niet verwacht.
Nou ja, ik ging er open in.
Maar je was dermate behulpzaam.
Dat je me meteen aan iemand anders koppelde.
En je moet eens daarmee gaan praten.
En denk hier aan.
Maar ik wakkerde denk ik bij jou ook
iets aan.
Dat is waar ja.
Ik heb jou en Elise gekoppeld.
Inderdaad.
Het was helemaal niet mijn intentie om jouw
boek uit te geven.
Nee.
Ik wilde je alleen een beetje helpen en
richting geven.
Sturen, ja.
Dat is waar ja.
Die was ik al vergeten.
Ja.
En Elise is jouw rechterhand.
Ja.
Zij leidt eigenlijk onze uitgeverij.
Daar is zij de baas.
En zij las het manuscript wat er tot
op dat moment lag.
En volgens mij zijn jullie samen toen gaan
pingpongen.
Heb jij het naar mij gestuurd?
Die route weet ik niet meer.
En ik ben het gaan lezen.
En volgens mij vertelde ik je dat ook.
Wij geven eigenlijk geen boeken van andere auteurs
uit.
We hebben de uitgeverij opgericht voor mijn boeken.
Want ja, of ik nou mijn boek uitgeef
of jouw boek.
Het kost net zoveel tijd.
Dus kan ik net zo goed mijn boek
uitgeven.
Dat snap ik.
Maar ik ging dat manuscript lezen.
En wat ik niet vaak heb, is dat
ik werd echt geraakt.
Er waren drie momenten dat ik, ik ga
niet vertellen wat.
Maar er waren drie momenten dat ik echt
zat te janken.
Toen ik die eerste versie las.
Toen dacht ik van wow.
Weet je, dat kwam echt zo wow binnen.
En toen heb ik met Elise gezeten.
Ik zeg, dit is wel echt goed.
Misschien moeten we toch overwegen om te kijken
als Simon dat wil.
Dat wij het gaan uitgeven.
Ik denk dat daar een verhaal uit is
gekomen.
Ja.
En dan geloof ik heel erg in meant
to be.
Ja.
Ja, dan moest ik dus via Arie bij
jou terechtkomen.
En dan moest dit gewoon zo zijn.
Maar geloof jij in een soort hoger iets
dat jou misschien leidt of stuurt?
Meer en meer.
Ja?
Ja.
Voor mij was de doorslaggevende reden, dat klinkt
misschien heel gek.
Je bent twee keer op Mallorca geweest afgelopen
jaar.
En ik weet nog heel goed.
Ik zit daar op die stoel en er
staat ineens een man heel vriendelijk naast mij.
Gaat een vrouw naast mij zitten.
En ik denk nou leuk.
Dat heb je wel vaker, dat mensen dan
heel vriendelijk zijn.
In het vliegtuig bedoel je?
In het vliegtuig, ja.
En dan roepen ze iets heel vriendelijks.
Of ik heb je boek gelezen of ik
gebruik je app en ik luister elke avond
naar je.
En jij blijft daar maar zo vriendelijk staan.
Ik denk, wie is die gast?
Weet je?
En dan ging je zitten.
Oh, dat is Simon.
Ja.
Toen herkende ik je pas.
En de tweede keer weet ik nog dat
ik met mijn vader was.
En dat je weer naast ons in het
vliegtuig zat.
Ongelooflijk.
Toen dacht ik, dit kan geen toeval zijn.
Hoeveel keer moet ik nou aan je gelinkt
worden?
Toen heb ik direct Elise gebeld.
Ik zei, volgens mij moeten we hier wat
mee doen.
Lang ver al kort.
Er komt een boek.
Ja.
Boek eens uit.
Zonder alles te vertellen, was de aanleiding wel
een retret of een retreat, hoe je het
ook wil noemen.
In Costa Rica.
Ja.
Daar ben jij naartoe gegaan.
En dat sluit ook heel erg mooi aan
bij wat we hier in deze podcast doen.
Rust in je hoofd.
Beetje zelfontwikkeling, jezelf vinden.
Wat was voor jou de reden om naar
Costa Rica te gaan in je eentje?
Twaalf dagen zonder telefoon.
Waar ging je nou op zoek?
Nou, in die fase wat ik net omschreef
over het feit dat ik niet veel voelde,
ben ik wel op onderzoek uitgegaan.
Ben ik bij een coach terecht gekomen.
En zij had een bepaalde methode die zij
in een sessie op mij los liet.
Die vrij snel tot een kern kwam.
Op gevoelsniveau.
Zij liet mij zien hoe ik over mezelf
dacht.
Hoe ik naar de wereld keek.
En dat ik dat zelf allemaal ooit had
bedacht.
En zij zag hoeveel baat ik daarbij had
binnen één uurtje.
Als ik dit zie, hoe opgelucht jij hieruit
vandaan gaat.
Dan raad ik jou met klem aan om
ooit eens naar dit en dit retreat te
gaan in Costa Rica.
Want daar zit de founder van deze methode.
En dan doe je twaalf dagen niets anders
dan dit.
Dus als je dit al voelt in een
uur.
Moet je nagaan wat je misschien meemaakt als
je daar gewoon al ingaat.
Dus op die manier, zo kwam ik daar
terecht.
Ik heb gewacht tot het hele Nick en
Simon avontuur afgesloten was.
Dat ik er echt alle tijd en ruimte
voor had.
En inderdaad, dit heet Rust in Je Hoofd.
Het programma wat ik daar volgde heet Heal
Your Mind.
Dus wat gebeurt er?
Wat doe jij eigenlijk?
Wat heb je jezelf wijsgemaakt al die jaren?
Wat voor ego denken?
Dus ik ben achter zoveel dingen gekomen over
mezelf.
Wat een openbaring was.
En een cadeau, een groot cadeau.
Waar ik bij terugkomst mee aan de slag
mocht.
De naïeveling in mij dacht eerst.
Weet je wat, ik ga twaalf dagen naar
Costa Rica.
En dan heb ik op reset gedrukt.
En daarna is het voorbij, is opgelost.
Dacht je dat?
Een deeltje, wat ik zeg, de naïeveling.
Maar ik kreeg er handvaten.
Dat is hoe ik de trip heb ervaren.
Oké, jij gaat straks weer terug je leven
in.
En nu ga je dingen herkennen van wacht,
daarom ben ik.
En alles wat je in die twaalf dagen
hebt meegemaakt.
Wat heel intens en intensief was.
Is de basis van het verhaal geworden eigenlijk.
Waar je je eigen autobiografische levensverhaal doorheen hebt
gevlochten.
Kan je ons meenemen naar hoe dat daar
ging?
Je kwam daar aan.
Je kwam daar aan en je levert je
telefoon in.
Dat is gewoon vandaag de dag gek.
Dat voelt naakt.
En vooral ook voor thuis.
Ik had thuis voor Annemarie en de oudsten.
Voor elke dag een kaartje achtergelaten, waarin ik
aftelde.
Zodat ze toch een soort gevoel nog met
mij hadden, een connectie.
Maar ik zat daar en ik had mijn
counselors en mijn meden.
Wie zijn counselors?
Wat is dat?
Ja, ze noemden zich coaches.
De begeleiders.
En ongeveer acht participanten.
Die daar ook vanuit heel de wereld waren.
Dus ik was daar in totale anonimiteit.
Wat heel fijn was.
En de dag was een soort dans van
activiteiten.
Het begon met een meditatie heel ochtendvroeg.
Dan een activiteit.
Dat kon een wandeling zijn.
Of een bezoek aan een paardencentrum.
Pas dan een ontbijt.
En de focus was elke dag één of
twee keer een kringgesprek.
Waarin echt de diepte werd opgezocht.
Bij iedereen afzonderlijk.
En binnen die momenten mocht je aandragen waar
je worstelingen voelde in je leven.
En dan werd er gezocht van waar is
dat ooit ontstaan?
Waarom ervaar ik die onrust?
Dus er werd door je leven gebladerd.
En vandaar dat dat ook de rode draad
in mijn boek is.
Elke keer kom ik terug in Costa Rica.
Want vanuit daar bladerde ik door momenten in
mijn leven.
Wat keerpunten waren.
Waar ik ben gevormd.
Waar ik mezelf vormde.
Kan je een paar van die momenten noemen?
In zo'n gesprek.
Wat vertelde jij dan?
Daar zat ik mee.
Een moment uit mijn leven wat ik wel
had voorzien wat aan bod zou komen.
Was het verlies van mijn vader op jonge
leeftijd.
Ik was vijftien toen mijn vader overleed.
En daar heb ik...
Natuurlijk, iedereen heeft moeite met het verlies van
een ouder.
Maar ik heb dat als zo...
Ik heb dat zo...
Het was zo'n verlies dat ik wist
niet hoe daarmee om te gaan.
Dus ik besloot er niet mee om te
gaan.
Ik heb dat verlies nooit een plek gegeven.
Ik heb daar wel allerlei overtuigingen laten ontstaan.
Een belangrijke overtuiging is, ik moet vanaf nu
alles zelf doen.
Ik ga mensen niet opzadelen met mijn verdriet.
Met mijn ballast.
Dus ik heb alles zelf altijd gedragen.
Maar ook met problemen kwam ik niet bij
anderen aankloppen.
Een jaar daarna was de cafébrand in Volendam.
Ik was toen dus zestien.
Die optelsom, dat heeft ervoor gezorgd...
Dat was gewoon te veel.
En nu snap ik het allemaal.
Nu is het allemaal heel logisch uit te
leggen.
Ik heb toen besloten, dit wil ik allemaal
niet voelen.
Dit parkeer ik.
Allemaal op onbewust niveau natuurlijk.
Maar het heeft ervoor gezorgd dat daar mijn
gevoel zat.
Ik heb dat nooit binnen laten komen.
Wat heel bijzonder is, want je wordt singer
-songwriter.
Je schrijft liedjes.
Liedjes gaan over gevoel, over emoties.
Hoe kon je zulke mooie liedjes schrijven...
die allemaal heel veel herkenning opriepen bij het
publiek.
Want daardoor wordt iets een hit.
Als je zegt, ik kon niet bij mijn
gevoel.
Ik denk dat ik het daar wel toe
liet.
In een schrijfproces kan ik met tranen over
mijn wangen zitten.
Ook al binnen Nick en Simon.
Ik heb één liedje.
Dat is het enige sololiedje binnen het Nick
en Simon tijdperk.
Dat heet Vaderdag.
En dat gaat over de pijn van vaderdag.
Als je geen vader meer hebt.
Elk jaar word je er volop mee geconfronteerd.
Je wordt ermee dood gegooid.
Qua commercie.
En ik voel dan de pijn.
Als het eerst maar voorbij is.
Want ik heb hem niet meer.
Dat zit in dat lied.
In het schrijfproces heb ik me kapot zitten
janken.
Was het eenmaal opgenomen.
Ik heb het talloze keren.
Vanachter een schild kunnen zingen.
En ik zag dat als professionaliteit.
Maar ik liet het gewoon niet toe.
Maar dat weet je niet op dat moment.
Nee.
En daar ben ik zo dankbaar voor.
Want dat wil ik wel aankaten.
Het boek is heel positief.
Ik ben heel blij met wat ik heb
mogen leren.
Want je kan ermee aan de slag.
Ik heb een zinnetje toegevoegd achterop het boek.
Dat ik dat heel belangrijk vond.
Dat mensen niet denken.
Dit is het verhaal van Simon.
Het is zijn verhaal.
Maar het is zo herkenbaar.
En als je het leest.
Kan je er zoveel uithalen voor jezelf.
Over al die dingen die je zegt.
Hoeveel mensen hebben niet allemaal muurtjes om zich
heen gebouwd.
Hebben hun gevoel niet door welke reden dan
ook weggestopt.
En door het te lezen.
Door dat proces van jou mee te maken.
Want je neemt mensen echt mee.
Denk ik dat heel veel mensen zich gaan
herkennen.
En denken van dit heb ik ook.
Dit kan ik doen om dat bij mij
op te lossen.
Dus het is ook een handboek voor heel
veel mensen.
Sorry dat ik je onderbreek.
Dit hebben wij daar ook ervaren in Costa
Rica.
Soms had je zo'n kringproces.
Een kringgesprek dat 2,5 à 3 uur
duurde.
En soms kwam je niet aan bod.
Maar er werd vooraf gezegd.
Het maakt niks uit.
Want we hebben een stelregel.
Your healing is my healing.
Dus soms zat ik als toeschouwer.
Bij het proces van die medeparticipant.
En ik had er zoveel aan.
Want alles herkende ik.
In de manier van in het leven staan.
De struggles.
En ook hoe het weer te corrigeren.
Dus inderdaad.
Ik denk dat dit.
En ik krijg al heel veel feedback.
Ook vanuit het Storytel Luisterboek.
En dat vind ik heel mooi.
Als mensen hier een handje mee geholpen worden.
Wat moeilijk voor te stellen is.
Denk ik voor veel mensen.
En jouw tientallen fans.
Honderdduizenden fans.
Ik weet niet hoeveel fans je hebt.
Tientallen.
Wat mij verbaasde.
En toch ook weer niet.
Toen ik het las.
Jij voelde je nooit goed genoeg.
Nee.
Maar echt nooit.
Er zijn zoveel kleine dingetjes.
Dat ik ineens dacht.
Wow, hier ook al niet.
Elke keer struggle je daarmee.
Dat jij het gevoel had.
Dat het nooit goed was.
Ja.
Het is een belangrijke blokkade.
In heel jouw leven geweest.
En ondanks dat je dat had.
Ben je heel succesvol geworden.
Heb je dat nu kunnen begrijpen.
En doorbreken of overwinnen.
Ik ga niet zeggen.
Wil ik heel duidelijk in zijn.
Dat ik nu een verlicht persoon ben.
Die het leven snapt.
En dat ik de wijsheid in pacht heb.
Ik val elke dag in mijn eigen valkuilen.
Alleen wat fijn is.
Is dat ik ze herken.
Dus ik heb nog vaak.
Dat ik een single uitbreng.
En die niet per se veel wordt gesteund.
Op de radio.
En dan is daar dat stemmetje in.
Die zegt zie je wel.
Het liedje is niet goed genoeg.
Maar ik herken hem nu.
Ik herken nu dat stemmetje.
En dan lach ik er naar.
En dan denk ik.
Zie je wel dan gaan we weer.
En het feit dat ik daar ben.
Dat is pure winst.
En dat ik erachter ben gekomen.
Waar het zat.
Waar zat het dan?
Daar kwam ik laat.
In die retraite achter.
Tijdens een ademhaling sessie.
Wat je op plekken kan brengen.
Voorbij het voorstellingsvermogen.
Door simpelweg.
Intens ademen.
Prachtig.
Als je dat nooit hebt gedaan.
Kun je dat niet voorstellen.
Dat was mijn debuut.
Fantastisch.
En het bracht mij opnieuw bij een ontmoeting.
Met mijn vader.
Mijn vader was een alleskunner.
Mijn vader had twee rechterhanden.
Was timmerman.
Tapijtlegger.
Behanger in een.
Alles kon die man.
Ook nog eens een genadigd.
Redelijk.
Gitarist.
Muzikaal.
En zoals ieders vader.
Ieders held is.
Was dat bij mij ook.
Mijn echter stond op het hoogst denkbare voetstuk.
En.
Hij was natuurlijk.
Aap trots op mij.
Hij had een zoon.
Hij was altijd een beetje.
Mij aan het jennen.
Later als je groot bent.
Ga je toch je pa achterna.
Je wordt toch net zo goed als je
pa.
Maar ik had hem zo hoog zitten.
Dat ik dacht.
Dat ga ik nooit kunnen.
Dus ja.
Ik moest.
Live up to his expectations.
Zijn niveau.
Voor jouw gevoel.
Voor mijn gevoel.
Heb ik bedacht.
Daar zit de crux.
Je bedenkt het allemaal zelf.
Het zit allemaal daar.
Dus ik heb daar besloten.
Ik ben nooit zo goed als jij.
Ik heb ook afgekeerd in die tijd.
Tegen hem.
Als hij dan begon over.
Als iemand vroeger wil laten worden.
Ja het spa opvolgen.
Dan werd ik boos.
Boos.
Net zolang tot hij daarmee stopte.
Maar daar is een zaadje geplant.
Ik ben niet goed genoeg.
En dat bedoelde hij helemaal niet.
Negatief of slecht.
Ik doe het zelf nu bij mijn eigen
kids.
En dan moet ik er ook om lachen.
Maar je hebt het gewoon niet in de
gaten.
Het leuke is.
Of het interessant is.
Ik heb een oudere zus.
Die heeft een kopie van mijn opvoeding gehad.
En zij heeft mijn boek gelezen.
En ze zei ik wil je af en
toe knuffelen.
Tijdens het lezen.
Wat heb jij jezelf nou moeilijk gemaakt.
Wat heb jij je aangedaan.
Wat heb jij jezelf aangedaan.
Want mijn zus had ook die opmerkingen.
En die staat kennelijk veel relaxter in het
leven.
Maar dat is dus de kernboodschap.
Je bedenkt het allemaal zelf.
Dus vandaar het traject.
Heal your mind.
Ga ermee aan de slag.
Is dat wat je hebt geleerd.
Daar in Costa Rica.
Wat zijn de belangrijkste praktische dingen.
Ik heb je ook vaak gehoord zeggen.
Het was niet zweverig.
Zo wil je het ook niet benaderen.
Wie of wat ook iets zweverig noemt.
Het boeit mij ook niet zoveel.
Het heeft jou heel erg geholpen.
Heeft het je een ander mens gemaakt.
Of heeft het je meer laten inzien.
Wie het mens is.
Buiten de artiest.
Die je was geworden.
Ik denk ja.
Het is moeilijk.
Het is lastig van jezelf te zeggen.
Maar ik weet dat mijn vrouw vindt dat
ik ben veranderd.
Dat is een goed referentiepunt.
Ja ten goede gelukkig.
Hoe vindt zij dat jij bent veranderd.
Ik ben rustiger.
Ik kon een heel kort lontje hebben.
Ik kon vrij snel.
Geïrriteerd raken.
En dat zit er nog steeds wel aan
hoor.
Alleen.
Ik herken het.
En ik stap er sneller uit.
Dus ik denk wel dat ik.
Een fijner mens ben geworden.
Maar ik merk het ook.
Wat het me heeft gebracht.
Is dat ik.
Door heb.
Je kan in elk moment van de dag.
Kiezen hoe je.
Omgaat met de situatie.
En ik had gister weer een momentje.
Ik benoemde het ook tegen mijn vrouw.
Gister vroeg.
Haalde we boodschappen in de supermarkt.
En we komen bij die zelfscan.
Aan het einde.
En er staat een mevrouw die dan.
De steekproeven wel eens eruit haalt.
Ken je dat principe?
Dan moet je wachten.
En die mevrouw.
Die kijkt me aan.
En ze zegt.
Mocht je ook mee vandaag?
En toen vroeg ik zo'n ingewikkelde opmerking.
Mocht je ook mee?
Nou mocht je ook mee?
Zei ze lachend.
En toen dacht ik.
Wat?
Ik had er ook niet echt een antwoord
op.
Ik lachte terug.
En ik nam die opmerking mee.
Naar buiten.
En ik merkte dat ik er geïrriteerd door
was.
Wat bedoel ik?
Ik haal wel vaker boodschappen hoor.
En toen dacht ik.
Daar ga ik.
Hoe ga ik nou met deze specifieke.
Ik mag zelf kiezen.
Blijf ik nu hangen in wat vervelend.
Dat zij mij zo benalert.
Of zie ik gewoon in dat zij.
Mij gewoon even wilde begroeten.
Dus je hebt in alles de keuze.
En we liepen met z'n tweeën die
supermarkt uit.
Ik zeg.
Nu heb ik een mooi puntje.
Dus ik bespreek dit met Annemarie.
En ze zegt.
Ik heb dit helemaal niet zo gevoeld.
Ze is gewoon heel hartelijk.
Toen dacht ik.
Hoe ga je.
Dit zijn stomme voorbeeldjes.
Maar de hele dag is een aaneenschakeling.
Van dit soort voorbeeldjes.
En dan kun je je dag veel prettiger
maken.
Dus ik zie het vooral echt als een
spel.
Het is een mooi voorbeeld wat je zegt.
Wayne Dyer zei ooit.
Je sterft niet aan de beet van de
slang.
Maar aan het gif.
Wat je met je meeneemt.
Die beet.
Dat momentje dat die vrouw dat tegen jou
zegt.
Dat is dat momentje.
Je had ook kunnen doorlopen.
Je had er niet eens over na over
denken.
Maar doordat je het meeneemt.
Laat je dat gif op je inwerken.
En hoelang je dat op je in laat
werken.
Op een gegeven moment sterf je af.
Dat is wel een mooie metafoor.
Sommige mensen.
Gaan achter de slang aan.
Zo van.
Hoezo zei jij dat?
Die willen de confrontatie aangaan.
En hij zei.
Je kan er veel beter voor zorgen dat
het gif uit je lichaam raakt.
Want dan hiel je jezelf.
Dat vond ik zo mooi.
Het is jouw interpretatie.
Ik interpreteerde het als vervelend.
Ja.
Het is de ideale metafoor inderdaad.
En hem onderscheppen.
Het herkennen.
En erover praten.
En een plekje geven.
Je bent je veel meer bewust van.
Hoe je reageert.
Hoe je denkt.
Van je eigen gedrag eigenlijk.
Wat zijn de drie belangrijkste dingen.
Die je hebt geleerd.
Tijdens die twaalf dagen.
Die je graag zou willen delen.
Waarvan je zegt.
Dit zijn dingen.
Daar heeft iedereen wat aan.
Dit zou je kunnen doen.
Het kan ook iets kleins zijn.
Iets praktisch.
Of echt een inzicht.
Wat ik echt mee heb genomen is.
De dag voor jezelf beginnen.
Het begin van de dag.
Is voor mij.
En dat heeft.
Ik merk het verschil.
Als ik voor de kinderen uit bed stap.
Een stukje mediteer.
Misschien een stukje schrijven.
Kopje thee.
In stilte zitten.
Dan worden de kinderen wakker.
En dan hebben ze die lieve papa.
He lieverd heb je lekker geslapen.
Of dat ik ervoor kies.
Nog een keer om te draaien.
Wat heerlijk is.
En dan komt Kiki.
Zat het als eerst.
Komt mij wakker maken.
En dan kan ik grumpy zijn.
Maar hoe bepaalt dat haar dag.
Hoe jij op haar reageert.
Hoe ik op haar reageer.
Zij heeft twee verschillende papa's.
Dus dat vind ik.
Een cadeautje.
En dat heb ik echt daar geleerd.
Pak een stukje me time.
Voor de dag begint.
En mijn grootste les.
Is dat ik ben gaan begrijpen.
Wat het ego is.
Ik had er vaak over gehoord.
Over gelezen.
En ik dacht dat het egoïstisch was.
Dat iets met egoïsme had te maken.
Maar het echte inzicht.
Dat het.
Dat het een verzameling van overtuigingen is.
Over jezelf.
Die jij zelf hebt bedacht.
Ik doe er niet toe.
Ik ben niet goed genoeg.
Het is mijn schuld.
Dat ik dat zelf heb bedacht.
Niemand anders.
Dat was een openbaring.
Ik moest er eerst 39 voor worden.
Om dat in te zien.
Dus de manier van.
Hoe je het leven ziet.
Het is aan jou.
Met ook het voorbeeld wat we net aankaarten.
Bij die supermarkt.
Ja.
Wel je inzicht.
Heerlijk.
Ontzettend rustgevend.
Want het houdt in dat je.
Dat je zelf het stuur in handen hebt.
Ja.
Is dat de grote verandering?
De periode voor dat je.
Die 12 dagen deed.
En naar die coach ging.
Je wist dat je ergens naartoe moest gaan.
Op zoek.
Maar je wist niet wat.
En dat je daarna heb ontdekt.
Ik ben weer in charge.
Ik ben weer degene die controle heeft over
mijn eigen leven.
Ja.
Ik sta eerder op.
Neem je meer tijd voor jezelf?
Zeker weten.
Niet alleen in de ochtend.
Maar door de week heen ook.
Ik ben heel duidelijk.
Ik had de luxe.
Absoluut.
Ik had de luxe dat ik met een
soort van blanco canvas.
Opnieuw mijn week mocht gaan indelen.
En daar hebben we heel veel prioriteiten.
Gesteld.
Gezin staat voor.
Voorheen stond mijn privé.
In het teken van Nick en Simon.
Van het werk.
En nu is het andersom.
Dat is een wezenlijk verschil.
Maar.
Het stuur in handen.
De wetenschap.
Dat niet de dag bepaalt.
Hoe ik me voel.
Maar ik bepaal.
Hoe mijn dag gaat zijn.
En dat is een keuze.
Jouw keuze.
Dat is echt een keuze.
Je noemde.
Je begint ook wel eens met meditatiesochtends.
Deed je dat daarvoor ook al?
Of is dit echt sinds dat je daar
bent geweest?
Deed ik daarvoor ook allemaal mondjesmaat.
Dan had ik fases.
En waarom ben je dat gaan doen?
Ik denk dat dat toch ook al een
kracht was.
Was het iets dat je aantrok?
Zo van die kant dat voelt goed.
Dat moet ik doen.
Of was het ook in de zoektocht?
Beiden.
Het begon bij mij ooit.
De persoon die mij echt over de streep
heeft getrokken.
Was Jodie Spencer.
Dat komt omdat.
Omdat ik altijd in mijn hoofd zat.
Was ik ook heel wetenschappelijk ingesteld.
En Jodie Spencer.
Haalt al het zweverige van mediteren weg.
Die maakt het heel wetenschappelijk.
Je bent bij zijn events geweest ook.
Uren lang mediteren.
Maar hij gaf ook de cijfers erbij.
En de onderzoeken.
Wat doet het?
Ik had dat in het begin nodig.
Om me overtuigd te raken van het feit.
Mediteren heeft niks met zweverig te maken.
Helemaal niks.
Dat had ik eerst nodig.
Toen is de wereld van mediteren open.
Ik vind het op zich bijzonder dat je
naar Jodie Spencer gaat.
Ook niet dat je denkt.
Wat zal ik vandaag eens gaan doen?
Dat moet een aanleiding voor zijn geweest.
Het begon eerst met het lezen van zijn
boeken.
Jij bent de placebo.
Dus je was wel geïnteresseerd?
Ik was al geïnteresseerd.
Je bent ook bij Eckhart Tolle geweest.
Waarom ging je naar hem toe?
Kracht van het nu voor de mensen die
het niet weten.
Nieuwe aarde.
Fantastisch.
Hij behoort tot het draaitje Wayne Dyer.
Helaas overleden.
Was hij nog onder de levenden, had hij
blind een ticket geboekt voor een van zijn
events.
Dat was een bucketlist verhaal.
Eckhart Tolle geeft over heel de wereld wel
eens een evening with.
Dan vertelt hij in twee uur heel veel.
Dan kom je met hoofdpijn en loop je
naar buiten.
Maar hij geeft ook wel eens zesdaagse events.
Dat doet hij weinig.
Daar ben ik twee keer naartoe geweest.
Doet het alleen dan?
Ja.
Dat is niet omdat Anne-Marie zich er
niet voor interesseert.
Dat is een stukje kiezen voor mezelf.
Ik deel alles thuis.
Dat mag dan echt mijn ding zijn.
Wat heb je van Eckhart Tolle geleerd?
De kracht van het nu.
Power of now is volgens mij zijn grootste
bestseller.
Daar legt hij heel hapklaar uit.
Het denken zit in morgen en gisteren.
Daar zit het denken.
Daar zit het ego ook.
Er is één plekje waar het ego geen
bestaansrecht heeft.
Dat is in het nu.
Daar bestaat het ego niet.
Maar je denkt toch nu ook?
In het nu denk je toch ook?
Ja, maar weg van de zorgen.
Je denkt in het nu over gisteren en
morgen.
Ik kan niet gisteren denken.
Dat moment van bijna in trance zijn.
Die flow.
In het moment zijn.
Wat ik ook kan hebben als ik een
liedje aan het schrijven ben.
Daar valt het denken weg.
En dan bedoel ik het ego valt er
weg.
Wat blijft er over als het ego wegvalt?
Dat is de ware ik.
Dan is er niemand anders.
Daarom voelt mediteren zo fijn.
Mensen kunnen het niet in woorden vatten.
Wat is dat dan?
Daar ben jij jezelf.
Daar ontmoet je jezelf.
En dat weet hij.
Eckhart Tolle weet dat heel rustgevend uit te
leggen.
Elke zin wat hij uitspreekt, zit verpakt in
wijsheid.
En dan zit hij daar zes dagen.
Dan geeft hij twee lezingen per dag.
Ik hang aan zijn lippen.
Ja heerlijk.
Mensen in jouw omgeving.
In Volendam.
Volgens mij mensen uit Volendam mogen daar nooit
weg.
Daar lijkt het een beetje op.
Hoe reageren die op jou?
Nu jij ineens.
Zo met dit alles bezig bent.
Ik kan me voorstellen dat mensen dat als
dit alles zien.
Spiritueel.
Meditatie.
Ik hoop dat ik een voorbeeld mag zijn.
Dat het allemaal niet zo heel zweverig is.
Laat ik het zo zeggen.
Als ik hier al heel erg enthousiast ben.
Ik die nuchter Volendammer.
Dan is dit voor heel veel mensen weggelegd.
Denk ik.
Zijn er inmiddels meer mensen in jouw omgeving.
Absoluut.
Die je hebt overtuigd.
Ik heb heel veel mensen niet overtuigd.
Maar die denken.
Dat zou mij ook wel eens kunnen helpen.
Dagelijks krijg ik dit soort opmerkingen.
Van de meest verrassende mensen.
Dat is voor mij alleen maar een bevestiging.
We zijn hier allemaal wel op een bepaalde
in ons leven aan toe.
Wat ik wel merk is.
Wat fijn dat je erover praat.
Volendam is wel nog altijd wat gesloten.
Praten over gevoel is lastig.
Ik weet dat heel veel mensen in Volendam
de app gebruiken.
Is dat zo?
Wat leuk.
Die DM'en mij dan.
Ik heb weer even naar je geluisterd.
Dat vind ik heel leuk.
We hebben zo'n leus.
Een Volendammer houdt van goed.
Als het eenmaal goed is.
Dan zijn we zo loyaal.
Het is dus goed.
En loyaal ook.
Waarom zijn zoveel mensen in Volendam succesvol in
de muziek?
Mijn verklaring is.
Als je opgroeit in Volendam.
En je hebt een interesse in liedjes maken.
Dan zie je.
Dat het niet zo ver van mijn bedshow
is.
Het is het omveld.
De omgeving die je inspireert.
Helpt misschien.
Het kan zomaar voorkomen.
Dat je letterlijk op een dag.
Jan Smit ziet.
Nick.
En verderop kom je Jan Dulles in de
supermarkt tegen.
Zo groot is Volendam niet.
Zo'n dag zou ertussen kunnen zitten.
En dat geldt ook met voetbal.
Joey Veerman.
Die dan tegen het Nederlands elftal aanschurkt.
Sean Steur.
Wat in Ajax 1 speelt.
Het zijn allemaal jongetjes.
Om de hoek van elkaar.
Het is niet zo'n verre droom.
Het is niet onbereikbaar.
Het is bereikbaar.
Het kan echt.
Je kan echt je droom verwezenlijken.
Ik vind het gewoon wel bijzonder.
Dat is niet van nu.
Maar dat is al heel lang.
Dat er heel veel succesvolle mensen zijn.
En heel veel hits uit Volendam komen.
Ja.
Natuurlijk kun je profiteren van.
Een netwerk wat dichterbij is.
Denk ik.
Maar het geloof.
Is er denk ik eerder.
Ja.
Jij noemt het woord geloof.
Als we even terug gaan naar.
Laten we zeggen.
Het proces wat je mee hebt gemaakt in
Costa Rica.
En ook daarvoor.
Want het zijn natuurlijk niet twaalf dagen die
jouw leven veranderd hebben.
Ben je anders in jezelf gaan geloven.
Of ben je anders.
Gaan kijken naar jezelf.
Dat laatste.
Wat gewoon heel veel rust heeft.
Terwijl ik het nu wil gaan zeggen.
Voel ik dat ik dit wil gaan doen.
Het moeten is weg.
Wat moet, dat moet.
Is de titel van het boek.
Heb je het gevoel gehad.
Dat er veel moest in je leven.
Ik moest me bewijzen.
Want ik was toch niet goed genoeg.
Ik zou toch nooit goed genoeg zijn.
Misschien heeft dat je ook wel gebracht waar
je bent.
Zeker.
Ik ben ook super dankbaar voor dat hele
pad.
Ik heb op geen enkel punt.
Medelijden met mezelf.
Of had ik maar wat anders.
Gekozen.
Zelfs niet.
Ik heb een kleine periode gehad.
Al was ik hier maar eerder achter gekomen.
Was dit maar tien jaar eerder gebeurd.
Dan was het niet zo gelopen.
Het hele leven.
Heeft zich zo op deze manier.
Voor mij uitgerold.
Zodat ik me nu zo mag voelen.
Voor elke stap ben ik dankbaar.
Maar een paar zinnetjes.
Het moeten is eraf.
Je bent genoeg.
Die is fijn.
Die geeft meteen rust.
Dat is wat ik nu voel.
Dat is de afgelopen paar jaar gebeurd.
Heeft het invloed op je muziek nu?
Hoe je schrijft?
Ja.
De eerste plaat die ik uitbracht.
Solo.
Na Nick en Simon.
Dat moest eruit.
Als ik er nu naar terug luister.
Moet ik glimlachen.
Ik moest heel veel kwijt.
Nu maak ik heel veel.
Vrolijke uptempo muziek.
Waarvan ik vroeger misschien.
Tien keer over had nagedacht.
Wat wordt ervan gevonden?
Is het wel.
Credible genoeg?
Wat gaat de radio vinden?
Ik hoop dat ik.
Playlists bij Spotify.
Daar zaten heel veel schijven nog tussen.
Voordat ik zelf durfde.
Te gaan voor een song.
Nu boeit het me niet meer.
Nu heb ik een leuk liedje gemaakt.
Ik heb er plezier aan beleefd.
Ik ben blij.
Mensen luisteren hier maar naar.
Dus daar is ook het moeite van.
Maar je hebt wel een boodschap.
Je bent artiest.
Dus je vindt het fijn als mensen.
Jouw boodschap ontvangen.
En luisteren.
En daar iets mee kunnen.
Het leuke is.
Ik heb het idee.
Het moeite is ervan af.
Dat ik nu in deze vorm.
Veel authentieker ben.
Als artiest.
Schrijf je dan nu meer vanuit dat gevoel.
Wat je eerder beschreef.
Dat er niet was.
Maar we hebben het ook kort aangestipt.
Ik kon wel.
In een schrijfproces.
Kon ik het.
Maar je ontwikkelt jezelf als mens.
Dat hebben we allemaal.
Dat zie je bij alle artiesten.
Dat op een gegeven moment zie je die
muziek mee ontwikkelen.
Met jouw liedjes van 10 jaar terug zijn
anders dan nu.
Wat vrij logisch is.
Schrijf je dan.
Over andere thema's.
Over andere emoties.
Heb je een andere boodschap.
Ik ben.
Relatief vind ik nog steeds kort vader.
Dus de liedjes.
Die de afgelopen jaren.
Die schuren daar wel veel tegen aan.
En ik heb Kiki ook.
Hierin meegenomen.
De oudste.
Die weet dat ik weinig voelde.
Bij haar.
Want ik weet heel goed.
Dit bestaat nu.
Dit staat te lezen.
Deze interviews blijven.
Gaat ze dit ooit zien.
Gaat ze daar wat van vinden.
Maar ik kan er emotioneel van worden.
Hoe dankbaar ik ben.
Als zij niet was geboren.
Was dit allemaal niet begonnen.
Snap ik.
En.
Die dankbaarheid leg ik haar uit.
Hoe belangrijk het is.
Dat zij in mijn leven.
Is gekomen.
Dat raakt je he.
Dat snap ik wel.
Helpt dat als je zo emotioneel bent.
Als je dan gaat schrijven.
Ja absoluut.
Ja.
Ja ik heb.
Er is een vaderacht deel 2.
Gekomen.
Wat grappig.
We maken wel het cirkeltje rond.
Die ontstond in Zweden.
Omdat ik met 2 Zweedse.
Songwriters aan het schrijven was.
De ene was net 2 weken vader.
En de andere werd over 2 weken vader.
En ik was net.
Voor de tweede keer vader geworden.
Een paar maanden ervoor.
Dus we hadden de hele tijd over vader
vader vader.
En ik voelde dat.
Er moest een vaderacht deel 2 komen.
Want vaderacht doet niet meer pijn.
Ik ben nu vader.
Het is elke dag vader dag.
Dus er moest een deel 2 komen.
Maar zij spraken natuurlijk Zweeds.
Dus zij spraken geen Nederlands.
Dus wat we deden.
We maakten de muziek overdag.
En ik ging in de namiddag naar mijn
hotelkamer.
Daar schaafde ik aan de tekst.
En dan de volgende ochtend zong ik hem
in.
En dat weet ik nog echt.
Bij het maken van de tekst van vader
dag.
Heb ik de hele avond gehuild.
Omdat ik voelde.
Het is een pareltje van een lied.
De woorden passen naadloos.
Op de muziek.
De eerste zin is.
Ik ben een zoon zonder een vader.
En inmiddels ook een vader van een zoon.
En ik wil zo graag met je praten.
Maar met je praten voelt nog altijd ongewoon.
Dus het is.
Ik praat naar mijn vader toe.
Hoe vader dag nu is.
En ik heb.
Als een kind liggen snikken.
Dus ja.
Het is heel handig.
Om emotioneel te zijn.
Want er komen er af en toe best
wel.
Ik ben echt trots op dat lied.
Dan komt het echt vanuit.
Heel diep.
Ben je een gelukkig mens?
Oprecht.
Intens.
Gelukkiger dan een aantal jaren terug?
Ik weet echt niet wanneer ik gelukkiger ben
geweest.
Nee?
Echt niet.
Ik ben in zo'n fijne fase in
mijn leven.
Maar je hebt een prachtig leven.
Prachtige carrière met Nick samen.
Hebben jullie samen neergezet.
Het lijkt me zo moeilijk.
Om die beslissing te nemen.
Om te stoppen.
Want het is een relatie die je hebt.
Het is niet anders dan dat je met
je vrouw.
Op een gegeven moment zou zeggen.
We stoppen ermee.
Dat is nogal wat.
Ja.
Dat is een moeilijk proces geweest.
Denk ik.
Voor jullie allebei.
Ontzettend.
Omdat het.
Het ongrijpbare is.
Het is niet zo dat ik.
Ik heb zo'n liefde.
Voor Nick en Simon.
Ik heb mijn leven te danken.
Aan Nick en Simon.
Ik zal het ook altijd blijven eren.
Het is helemaal niet zo dat ik er.
Klaar mee was.
Maar ik merkte.
Nu helemaal.
Toen eigenlijk nog niet echt zozeer.
Maar nu snap ik heel goed.
Ik was toe aan die nieuwe fase.
Maar ik had heel erg.
Wist ik ja.
Maar ik gooi bij hem ook alles overhoop.
Ook bij ons management.
En onze bandleaders.
En technici.
Dus dat was een zware last.
Wat ik voelde.
En daarom des te blijer dat hij.
Meteen zijn kant vond.
Maar.
Dat is.
Een beslissing van anderhalf jaar.
Geweest.
Echt durfde.
Het zijn moeilijke processen.
Ja.
Ik weet.
Ik weet het vanuit mijn eigen verleden.
Toen ik op een gegeven moment.
Min of meer wel ook gedwongen.
Een beslissing heb genomen.
Om bij 538 weg te gaan.
Wat een soort van.
Dat kon niet.
Dat is zelden dat je zegt.
Simon gaat niet meer in Volendam wonen.
Dat kan niet.
Ik was bij de oprichting.
Bij het bedenken van 538.
En ik zou weg gaan.
Het kon gewoon niet.
Maar ik kon ook niet blijven.
En dat.
Dat raakt mij ook nog steeds.
Dat is fucking moeilijk.
Ik denk dat dat de moeilijkste beslissing.
In mijn leven was.
Maar soms moet het.
Om door te kunnen met je leven.
En ik heb bij het.
Bij de eindshow heb ik een gedicht.
Voorgedragen.
Of het nou een gedicht was.
Waarin ik.
Probeerde uit te leggen.
Jongens het is een gevoel.
Maar een gevoel.
Is moeilijk in woorden te vangen.
Dus ik.
Het was ook een soort verontschuldiging.
Ook naar de fans toe.
Ik voel dat het klaar is.
Geloof me.
En ik ben niet boos.
Ik ben blij.
Iedereen interpreteert het natuurlijk op zijn eigen manier.
Zeker de media.
Ik heb dat allemaal niet gevolgd hoor.
Die zullen daar allemaal wel hun mening over
hebben gehad natuurlijk.
Dat moet je ook weer geraakt hebben toch.
Ja maar wat toen dus heel.
En daarom geloof ik ook.
In dat de timing.
Precies zo moet zijn.
Ik zat toen wel echt heel diep al.
In het proces van.
Ik heb geen controle.
Op andere.
Ik heb alleen invloed op.
Hoe.
Ik over dingen denk.
Hoe ik me uit.
Dus er is inderdaad wel toen een golf
geweest.
Die iets van die beslissing vond.
Maar ik.
Ben eigenlijk wel trots op.
Hoe ik dat van me af heb kunnen
laten glijden.
Nou en dan helpt het afschrijven.
Van je afschrijven.
In dat boek.
Zonder nou alles te vertellen.
Want we hebben er al best wel veel
over verteld.
Waarom zou iemand het.
Voor jou moeten lezen.
Want je hebt het geschreven met een reden.
En niet alleen voor jezelf.
Er zit wel een duidelijke boodschap in.
Ja.
En nou.
Eerlijk gezegd.
In eerste instantie schreef ik het voor mezelf.
Laat ik eerlijk zijn.
Maar wat de bijvangst is.
Is dat zoveel mensen.
Me dankbare.
DM'tjes sturen.
Nu omdat op story telt.
Het is echt heel veel geluisterd halen.
Schrikbarend veel.
Ik had geen verwachtingen.
Het zou sowieso alles overtreffen.
Is dit anders dan.
Dat mensen op muziek reageren.
Of had je dat vroeger ook altijd wel.
Dat mensen bij een liedje zeiden.
Dit heeft me geraakt.
Heel vaak.
En dat vond ik heel complimentueus.
Omdat ik heel veel.
Troost kan vinden in muziek.
In andere muziek.
Maar dit is nog zoveel.
Dit is heel kwetsbaar.
Dit is wel heel naakt.
Wat ik nu aan het schrift.
Vertrouw.
Maar wat gewoon.
Een.
Universeel iets is.
We komen allemaal.
Krijgen we ons portie ellende.
Dat is gewoon zo.
En het liefst.
Niet tegelijk.
Maar het gaat gebeuren.
In welke vorm dan ook.
En ik denk dat dit boek.
Een soort handvat kan zijn.
Let op.
Je kan er ook zo mee omgaan.
En iedereen gaat er op zijn eigen manier
mee om.
Maar als het een soort.
Zetje in de goede richting kan zijn.
Dan ben ik heel dankbaar.
Een positief verhaal.
Dit is de twee keer een mooi verhaal.
Het heeft ons allebei geraakt.
En het heet.
Wat moet dat moet.
Met heel veel dank.
Voor het vertrouwen.
En jij voor het schrijven.
Ik hoop dat veel mensen het gaan lezen.
Je gaat een toertje doen.
Een toertje of een tour.
Dat weten we nog niet.
Dat zijn we nog aan het bedenken.
Een boekhandeltour.
Dat wil je.
Dat lijkt me zo gaaf.
Ik vind het heel raar.
Je hebt natuurlijk voor zulke grote zalen gespeeld.
Volle Ahoy's.
Grote stadions vol.
En nu ga je dan.
Best wel klein.
Aanwezig zijn.
Met liedjes en verhalen.
Ja.
Ik weet niet of het klein wordt.
Het is leuk dat we dit bedenken.
Maar je moet natuurlijk niet 10.000 mensen
voor zo'n boekhandel hebben staan.
Mag hoor.
Dan word ik niet boos.
Elke grote.
Met dubbel t.
Elke grote heeft zijn charme.
En ik denk dat elke artiest.
Die een bepaald.
Groot aantal.
Heeft mogen bedienen.
Dus Ahoy of Ziggo Dome.
Die zal denk ik beamen.
Dat hoe kleiner hoe.
Spannender.
Zeker.
Voeliger.
Dus dat ga je doen.
Dus we gaan je zien.
We kunnen je van dichtbij bekijken.
Aanraken zelfs.
Ga je ook nog theater in?
Dat sluimert altijd.
Dat borrelt altijd op de achtergrond.
Maar dat is nog niet voor.
Naar buiten.
En heel veel nieuwe muziek maken.
Zeker.
Heel veel succes.
Dankjewel voor alles.
We spreken elkaar binnenkort.
Hartstikke bedankt.
Dit was voor nu.
Dat weet jij niet.
Maar dat bedenk ik mij nu.
Voor nu even de laatste Rust in je
hoofd podcast.
Hou ons in de gaten.
Blijf ons volgen.
Binnenkort gaan we door met een volgende serie.
Dank voor het kijken.
Simon Keizer.
Dankjewel.