Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νίκη Μπενετάτου (00:05)
Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο του Perfectly Unboxed. Είμαι Νίκη Μπενετάτου.
Maria Kutrubis (00:09)
Εγώ είμαι η Μαρία Κουτρουμπή. Εδώ ανοίγουμε ιστορίες που συχνά μένουν αθέατες και τις φέρνουμε στο φως.
Σήμερα έχουμε μαζί μας τη Γεωργία Τσιασιώτη, εκπαιδευτικό μουσικό που εργάζεται σε Σχολή Ειδικής Αγωγής στην Επαρχία.
Νίκη Μπενετάτου (00:21)
Μια εκπαιδευτικό που ζει καθημερινά την πραγματικότητα της ειδικής αγωγής. Με ελείψεις, με δυσκολίες, αλλά και με στιγμές που αλλάζουν ζωές.
Maria Kutrubis (00:30)
Θα μιλήσουμε για τη μουσική μέσα στη τάξη, για τα παιδιά με αναπηρία, για την αποδοχή ή την έλλειψη της.
Νίκη Μπενετάτου (00:36)
Και για το αν η τέχνη είναι πολυτέλεια ή δικαίωμα.
Maria Kutrubis (00:38)
Γιωργία Τσιασιώτη, σε καλωσορίζουμε στο Perfectly Unboxed!
Tsiasioti Georgia (00:42)
Καλώς σας βρήκα. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την τιμή που μου κάνετε σήμερα να συμμετέχω σε αυτήν την υπέροχη προσπάθεια. Σας θαυμάζω πάρα πολύ. Σας παρακολουθώ από όταν αρχίσατε.
Νίκη Μπενετάτου (00:57)
Ευχαριστούμε πάρα πολύ που δέχτηκες να έρθεις. Λοιπόν, πριν ξεκινήσουμε θα θέλαμε να μας πεις ποια είσαι; πέρα από το τίτλο Εκπαιδευτικός Μουσικός.
Tsiasioti Georgia (01:06)
Κατάγομαι από το Μεγάλο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων Μ' αρέσουν πάρα πολύ οι τέχνες από μικρή ηλικία. Αυτό έχει καλλιεργηθεί κυρίως από τη μεριά της μαμάς μου, τους παππούδες μου δηλαδή.
Ασχολούμαι με τη δημιουργική γραφή και κυρίως την ποίηση. Μ'αρέσει πολύ ο εθελοντισμός Ασχολούμαι με τη οργάνωση εκδηλώσεων. Σπούδασα στο τμήμα Λαικής Παραδοσιακής Μουσικής της Άρτας. Έχω κάνει την πρακτική μου στο Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης.
όπου και εκεί έζησα 1,5 χρόνο και τώρα είμαι αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, μουσικής σε γενικά και σε ειδικά σχολεία,
στη Λαμία.
Maria Kutrubis (01:50)
Πολύ ωραία. Γιωργία μου, πώς βρέθηκες να δουλεύεις σε σχολεία ατόμων με αναπηρία. Ήταν επιλογή σου ή συγκυρία;
Tsiasioti Georgia (01:58)
Η αλήθεια είναι ότι όταν εγώ ακούγα ειδικό σχολείο τρόμαζα στην ιδέα αν είμαι κατάλληλη να διδάξω τα παιδιά και βασικά γενικότερα με την εκπαίδευση είχα αυτή την ανασφάλεια ,το αν είμαι...
άξια να διδάξω και να έχω τις προδιαγραφές.
Οπότε όταν κλήθηκα να μπω στην ειδική αγωγή ήταν κυρίως, θα έλεγα, από το Θεό. Δεν με είχαν πάρει σαν αναπληρώτρια. Οπότε έπρεπε να δω τι θα κάνω εγώ ως εργασία εδώ στα Τρίκαλα.
Αυτό έγινε το 22. Πιο πριν, το 21, είχα αρχίσει ένα σεμινάριο πάνω στην ειδική αγωγή, καθαρά για να μάθω κυρίως για τη ΔΕΠ-Υ και για τις μαθητικές δυσκολίες, τις οποίες τις συναντούσα...
στα γενικά σχολεία. Οπότε επειδή δεν είχα μεγάλη εμπειρία σε αυτό, ήθελα να μάθω πράγματα και πώς μπορώ εγώ να μεταλαμπαδεύσω την γνώση, αλλά πάνω στις ανάγκες των παιδιών. Αλλά όμως να κάνω το σεμινάριο για να μπω στο ειδικό σχολείο, το απέκλεια 100%.
Οπότε, έρχετε το 22 που μένω εκτός, έρχεται μια γνωστή μου και μου λέει ότι έχω το παιδάκι μου, χρειάζεται ιδιωτική παράλληλη.
Θέλεις να τον αναλάβεις; Εγώ ήμουν λίγο στην αρχή διστακτική Γνωρίζω το παιδάκι, το οποίο το αγάπησα κατευθείαν και λέω πάμε, το δοκιμάζουμε το πρώτο μήνα και βλέπουμε πώς πάει. Το είπα εξαρχής στη μαμά.
Οπότε κάπως έτσι άρχισα να ανακαλύπτω την ειδική αγωγή μέσα από αυτό το παιδί που μου δίδαξε θεωρώ πολλά πράγματα και θεωρώ περισσότερα πράγματα μου δίδαξε...
το παιδί από όσα εγώ. Μέσα από το παιδάκι αυτό είδα πόσα πράγματα μπορεί να στερούνται αυτά τα παιδιά, πόσα πράγματα μπορεί
οι γονείς να μην έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν. Αυτό το παιδάκι ήταν τυχερό και είχε δυναμικούς γονείς και... Το δούλεψαν βέβαια οι άνθρωποι όσο μπορούσανε να αποδεχτούνε το παιδί τους και την διάγνωση.
Ήταν παντού μέσα, αλλά υπήρχαν και άλλα παιδάκια που είχαν δυνατότητες. Δυστυχώς οι γονείς δεν μπορούν να διεκδικήσουνε κάποια πράγματα. Οπότε, μέσα από αυτό, θέλησα να γίνω η φωνή αυτών των παιδιών.
να γίνω το χέρι, δηλαδή να απλώνω το χέρι, να το πιάνω και να τα πάω εκεί που μπορώ και μου επιτρέπεται. Μετά την επόμενη χρονιά με πήραν ως αναπληρώτρια σε γενικά σχολεία. Αλλά με διεθετε η δευτεροβάθμια και στο
το μεγαλύτερο challenge για μένα.
Είναι πιο μεγάλα τα παιδάκια, οι απαιτήσεις είναι πιο πολλές. Και εκεί λάτρεψα την ειδική αγωγή
Νίκη Μπενετάτου (05:40)
Τέλειο. Θυμάσαι να μας περιγράψεις την πρώτη μέρα στο σχολείο ειδικής αγωγής και τι ένιωσες;
Tsiasioti Georgia (05:47)
Ναι, εννοείται. Δεν κοιμήθηκα το βράδυ. Όχι ότι με φόβιζε κάτι ή ότι δεν το ήθελα απλά, είχα υπερβολικό άγχος το αν εγώ είμαι αρκετή για τα παιδιά.
Ένιωθα αυτή την ανασφάλεια αν θα τους παρέχω αυτό που αξίζουν και αυτό που θα ήθελα να τους δώσω. Οπότε, να πω αρχικά ότι... στην αρχή ήμουν σε τέσσερα γενικά σχολεία στη Λευκάδα, αλλά ήμουν και στο μουσικό σχολείο.
που πάλι με διέθεταν για να καλύπτω το ωράριο. Κατάλαβαν ότι υπάρχει κάποια ανάγκη περισσότερο στο ειδικό και μου ανακοίνωσαν ότι θα πάω και στο ειδικό. Όταν έγινε αυτή η ανακοίνωση σε μένα, χτύπησαν πολλά καμπανάκια μέσα μου και με το που γυρνάω σπίτι αρχίζω. Μπαίνω στο ίντερνετ, ψάχνω πράγματα, ψάχνω υλικό, άρχισα να παραγγέλλω υλικό και αυτά.
Προσπαθούσα να οργανωθώ έτσι ώστε να θεωρώ τον εαυτό μου ότι είμαι αντάξια να πάω εκεί. Οπότε, τη μέρα που μπήκα μέσα και με το που είδα τα προσωπάκια των παιδιών και το καλωσόρισμα και όλο αυτό όλη η αγωνία, όλο το άγχος έφυγε.
Maria Kutrubis (07:13)
Τι ωραίο! Αν γύριζες τον χρόνο πίσω, θα το επέλεγες ξανά.
Tsiasioti Georgia (07:19)
Όπως είπα, με έπέλεξε νομίζω και όχι τόσο το έπέλεξα.
Θεωρώ ότι ήρθε την κατάλληλη στιγμή και ίσως την πιο ώριμη φάση.
Νίκη Μπενετάτου (07:29)
Σωστά. Έτσι είναι. Πώς είναι να δουλεύεις όμως σε σχολείο ειδικής αγωγής στην επαρχία;
Tsiasioti Georgia (07:36)
Εξαρτάται από την περιοχή που βρίσκεσαι κάθε φορά. Δηλαδή ήταν αλλιώς η Λευκάδα, αλλιώς το Κρανίδι, αλλιώς τώρα τώρα η Λαμία.
Maria Kutrubis (07:50)
Γεωργία, υπάρχουν οι κατάλληλες δομές ή λειτουργείται συχνά με ελλείψεις, π.χ. έχετε επαρκή μουσικά οργάνα, εξοπλισμό...;
Tsiasioti Georgia (07:58)
Πάλι θα πω ότι εξαρτάται από την κάθε περιοχή. Π.χ στο Κρανίδι που ήμουν για δύο χρόνια και ήταν φοβερό σχολείο για μένα. Φοβερό σχολείο εννοώντας ότι εγώ η ίδια μαθήτευσα πάνω στην ειδική αγωγή ότι μου έδωσε εφόδια.
Ήταν μια κωμόπολη που ήταν μακριά 1 ώρα και 1 τέταρτο από τον Ναύπλιο. Είχε κέντρα θεραπειών, αλλά π.χ δεν είχε κάποια άλλη απασχόληση για παιδιά με αναπηρία
Όσο αφορά το σχολείο τώρα, π.χ το συγκεκριμένο σχολείο, δεν είχε ξανά μουσικό. Οπότε ήμουν η πρώτη Μουσικός που πήγαινα εκεί και δεν υπήρχε καν μουσικός εξοπλισμός.
Αλλά... Αυτό είναι στη διάθεση του κάθε εκπαιδευτικού το πώς θα το κάνει, πώς θα... διεκδικήσει πράγματα,
και επειδή υπήρχαν διάφοροι επιχειρηματίες που έκαναν πολλές δωρεές, έκαναν χορηγία και πήραμε τον εξοπλισμό
και μπορούσα και εγώ να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου. όντως κάνουμε πολύ καλά πράγματα, έτσι, και για τα παιδιά και για τους γονείς. Και γενικά δώσαμε ένα στίγμα ότι υπάρχουνε στην κοινωνία.
Θεωρώ ότι είναι κυρίως στη διάθεση του εκπαιδευτικού και στη διάθεση της κεφαλής του σχολείου.
Νίκη Μπενετάτου (09:46)
Θα θέλα να σημειώσω εδώ γιατί είναι πολύ σημαντικό και οι γονείς στην επαρχία να ενώνονται και να προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο που μπορούν για τα παιδιά.
Tsiasioti Georgia (09:55)
Εννοείται,
εννοείται. Πραγματικά οι γονείς εκεί, θα μιλήσω για μένα προσωπικά, με αγκάλιασαν τόσο πολύ σαν εκπαιδευτικό. πήρα τέτοια εμπιστοσύνη
όπου δεν μπορούσα και εγώ να μην κάνω το καλύτερο που μπορούσα για τα παιδιά τους.
Νίκη Μπενετάτου (10:17)
Πόσο θεωρείς ότι επηρεάζει η έλλειψη χώρων και προσβασιμότητας την ποιότητα της εκπαίδευσης στην ευαρχία.
Tsiasioti Georgia (10:26)
Θεωρώ ότι τα περισσότερα σχολεία, από αυτά που ήμουν εγώ τουλάχιστον, συστεγάζονταν με γενικά σχολεία. Οπότε, η έλλειψη χώρου ήταν σημαντική.
οπότε εκεί πρέπει να υπάρχει καλή διάθεση των εκπαιδευτικών και να υπάρξει καλή συνεργασία.
Πάλι θα αναφέρω το Κρανίδι Αναφέρω περισσότερο και το Κρανίδι γιατί ήμουν δύο χρόνια εκεί. Οπότε η μεγαλύτερη εμπειρία ήταν εκεί. Είχαμε μία συγκεκριμένη μέρα την πρώτη χρονιά, έλλειψη χώρου στο σχολείο, γιατί υπήρχαν λίγες αίθουσες
στο σχολείο, οπότε γινόταν και πολλές συνδιδασκαλίες. Μπορεί εγώ, παράλληλα, να έκανα μάθημα με την ψυχολόγο ή με λογοθεραπεύτρια. Μία μέρα υπήρχε αυτή η έλλειψη, οπότε έπρεπε εγώ να συνεργαστώ με την ψυχολόγο, στον ίδιο χώρο.
Φτιάξαμε ένα πρόγραμμα. Είχαμε δύο παιδάκια, Βγήκε ένα πάρα πολύ ωραίο αποτέλεσμα. Και τα παιδιά πήραν πολύ ωραία πράγματα. Και πολύ σημαντικά. Που τους βοήθησε μετέπειτα. Γιατί...
η μουσική με την ψυχολογία μπορεί να συνδυαστεί και πολύ όμορφα. Και εκείνη έβγαλε τα δικά της συμπεράσματα, πάνω στο δικό της κομμάτι, αλλά και εγώ βοηθήθηκα. Οπότε, Η συνεργασία μεταξύ των εκπαιδευτικών είναι το Α και το Ω Και η συμβουλευτική. Δηλαδή, εγώ πάντα φροντίζω να συμβουλεύομαι τον εξειδικευμένο συνάδελφο.
Γιατί αν δεν το συμβουλευτώ, δεν θα μπορέσω να έχω το πιο άρτιο αποτέλεσμα που μπορώ.
Νίκη Μπενετάτου (12:25)
Τώρα γεννήθηκε άλλη μία ερώτηση, Γεωργία μου, οι εκπαιδευτικοί ήταν στις θέσεις τους από την αρχή της χρονιάς ή ύπήρχαν ελλείψεις;
Tsiasioti Georgia (12:31)
Όχι,
αυτό είναι το σημαντικό κομμάτι που πλήττει τα σχολεία. Υπάρχουν οι γνωστές φάσεις, α, β, γ, δ, ε, μέχρι το Πάσχα μπορεί να υπάρξουν φάσεις. Αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό ζήτημα
και σε εμάς τους εκπαιδευτικούς αλλά και στα παιδιά και στα σχολεία.
Το σημαντικό κομμάτι είναι ότι μας πάνε σε ένα σχολείο,
Αφού ξέρεις ότι και του χρόνου θα έχει έλλειψη από μουσικό. Γιατί δεν με αφήνεις δύο χρόνια να κάνω το έργο μου, τουλάχιστον δύο χρόνια, και αφού έχω δεθεί με τα παιδιά και έχουν δεθεί τα παιδιά με μένα. Και με παίρνεις από εκεί.
Maria Kutrubis (13:22)
Αυτό είναι δύσκολο
Γεωργία εκτός σχολείου υπήρχαν παράλληλες θεραπευτικές δομές ή οι οικογένειες αναγκαζόντουσαν να μετακινούνται ή να φεύγουν από την επαρχία για να μπαίνουν στην Αθήνα για κάποιες θεραπείες;
Tsiasioti Georgia (13:36)
Το Κρανίδι το έκαναν αυτό. Πολλοί γονείς έφευγαν, πηγαιναν και Αθήνα και Νάυπλιο και στις κοντινές πόλεις. Γιατί, ναι, μεν υπήρχαν θεραπευτικά κέντρα εκεί αλλά δεν υπήρχε κάτι παραπάνω από την λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, φυσικοθεραπεία.
Και υπήρχαν και λίγα, δηλαδή, δυο κέντρα, τρία.
αλλά και πάλι. Οι γονείς το έκαναν. Εδώ, στην Λαμία, είναι διαφορετικές οι δομές. Ακόμα και στην Αταλάντη, επειδή με διεθέτουν και στην Αταλάντη, υπάρχουν περισσότερα πράγματα. Και στη Λευκάδα, π.χ που ήμουνα,
ενώ στην πόλη, στην χώρα, υπήρχαν πράγματα... μέχρι η κατασκήνωση για άτομα με αναπηρία. Υπήρχαν όμως χωριά ή περιοχές που δεν είχαν πρόσβαση εύκολη στη χώρα, π.χ το Μεγανήσι. Μπορεί να υπήρχε κάποιο παιδί με αναπηρία στο Μεγανήσι και να μην μπορούσε καν να πάει στο ειδικό σχολείο.
Διότι έπρεπε να πάρει καράβι από τον Μεγανήσι να πάει Νυδρί από τον Νυδρί αν είχαν αμάξι στο σχολείο στη χώρα και ήταν δύσκολο. Δηλαδή τα παιδιά του Μεγανησίου πάνε κανονικά στο γενικό σχολείο με παράλληλη στήριξη.
και όταν υπάρχει παράλληλη στήριξη.
Maria Kutrubis (15:12)
Είδατε πράγματα που θεωρούμε δεδομένα εμείς στη πόλη, ότι πόσο δύσκολα μπορεί να είναι για οικογένειες που είναι πιο απομακρυσμένες
Γεωργία, πώς αντιμετωπίζει η τοπική κοινωνία τα παιδιά με αναπηρία.
Tsiasioti Georgia (15:27)
Ναι, η τοπική κοινωνία, από τη μικρή μου προσωπική εμπειρία δείχνει να έχει ενσυναίσθηση. Δηλαδή, δεν υπάρχει...
δράση που να απευθύνθηκα σε τοπικές επιχειρήσεις και ανθρώπους γενικά και να μην αντέδρασαν θετικά και με ενσυναίσθηση. Αυτό που θεωρώ ότι λείπει είναι η εκπαίδευση και η γνώση πάνω στα άτομα με αναπηρία.
Πολλές φορές βλέπουν ένα παιδί με αναπηρία και αυτό όταν το ακούω, χτυπάει καμπανάκι στο κεφάλι μου και δεν αντέχω να το ακούω. Βέβαια, προσπαθώ να το καθησυχάζω αλλά με ενοχλεί. Όταν ακούω λοιπόν, "Πω,Πω κρίμα το καημένο ή είναι άρρωστο το καημένο."
Με ενοχλεί, γιατί δεν είναι κρίμα το καημένο, ούτε είναι άρρωστο το καημένο. Έχει διαφορετικές ανάγκες όπως όλοι είμαστε διαφορετικοί.
και όλα τα παιδιά είναι παιδιά.
Maria Kutrubis (16:50)
Ναι, δεν γνωρίζουν. Δεν γνωρίζουν τι έχουν τα παιδιά. Δεν έχουν και τη τριβή που έχουμε εμείς στη πόλη με πιο πολλά παιδιά.
Tsiasioti Georgia (16:56)
Ναι. Και αυτό οφείλειται θεωρώ στο ότι δεν βγαίνουνε προς τα έξω τα παιδιά. Δηλαδή, αρκετοί οι γονείς, επιλέγουνε να μην το βγάλουνε προς τα έξω το παιδί. Και εμείς πολλές φορές
προσπαθούμε να τους παροτρύνουμε να βγάζουν έξω τα παιδιά. Δεν είναι μόνο τα ωφέλη που θα πάρει το παιδί από την κοινωνικοποίηση του. Είναι και αυτό που θα διδάξει όταν ένα παιδί είναι στην κοινωνία και όταν, για παράδειγμα, μια μαμά πάει για καφέ με το παιδί της στη καφετέρια.
Maria Kutrubis (17:39)
σε κοινωνία.
Tsiasioti Georgia (17:48)
Τους γύρω θα τους διδάξει
Maria Kutrubis (17:50)
Πολύ σωστό αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (17:52)
Γιωργία μου, υπάρχουν στιγμές που ένιωσες ότι τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως αόρατα; Το έχεις νιώσει αυτό στην επαρχία;
Tsiasioti Georgia (18:13)
Μπορεί να ζητηθεί από κάποιους αρμόδιους φορείς κάτι και να θεωρηθεί ως πολυτέλεια. Ότι Μπορεί να μην είναι αναγκαίο για αυτά τα παιδιά.
Εδώ στην πόλη μου έχω τα τελευταία τρία χρόνια που προσπαθώ να δημιουργήσω ένα παιδικό φεστιβάλ για παιδιά με αναπηρία.
Έχω τρέξει αρκετά, έχω χτυπήσει πόρτες σε φορείς. Το βρίσκουν, εξαιρετική ιδέα. Ναι, να το τρέξουμε, θα σε ενημερώσουμε, αλλά μένουν στην ενημέρωση.
Δεν έχει παρξει κάποιος φορέας που να πει ότι πάμε το ξεκινάμε τώρα.
Maria Kutrubis (19:13)
Σου ευχόμαστε κάποια στιγμή να γίνει. Να λάβεις ένα τηλέφωνο που να λέει πάμε.
Tsiasioti Georgia (19:17)
Μακάρι!
Maria Kutrubis (19:18)
Γεωργία πώς προσαρμόζεις το μάθημα όταν έχεις διαφορετικές μορφές αναπηρίας στην ίδια ομάδα;
Tsiasioti Georgia (19:27)
Λοιπόν, αρχικά, τον πρώτο μήνα που μπαίνω σε μία τάξη είναι ο μήνας της παρατήρησης για μένα. Δηλαδή, δίνω στα παιδιά...
όργανα για να πειραματιστούν, να νιώσουν την αίσθηση της αφής, της ακοής να παράγουν ήχο με το συναισθημά τους, να εκφραστούν, να εκτονώσουν βέβαια και την ένταση τους, οπότε μέσα από αυτά όλα εγώ τα παρατηρώ. Γιατί σ'ένα τμήμα μπορεί να έχω...
τέσσερα παιδιά ως το φάσμα του αυτισμού, ένα με κάποιο κινητικό πρόβλημα, ένα με σύνδρομο Down, ένα με σύνδρομο Williams και διάφορα άλλα Οπότε πάνω σε αυτό και όλο αυτό τα παρατηρώ. Κρατάω τις σημειώσεις μου και θέτω τους στόχους μου. Από εκεί και ύστερα ο κάθε στόχος προσαρμόζεται στο κάθε παιδί.
και στις ανάγκες του κάθε παιδιού. Οπότε, έτσι μαθαίνουμε και την ορειοθετήση. Ο κάθε ένας έχει τον ρόλο και μέσα στην τάξη, δηλαδή, οπότε νιώθει και υπεύθυνος ότι θα έχει τον ρόλο του να τραγουδάει, θα έχει τον ρόλο να παίζει μπροστά.
Ανάλογα και με τις προτιμήσεις τους.
Βασίζομαι στις πέντε φάσεις της Λευκοθέας Καρτασίδου.
στα συγγράμματα της για τη μουσικοθεραπεία και προτείνει αυτές τις πέντε φάσεις. Οπότε, που είναι η προετοιμασία, η επεξεργασία η κύρια δράση, η αποφόρτιση και η αξιολόγηση.
Νίκη Μπενετάτου (21:28)
Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον. Έχεις δει κάποιο παιδί στην τάξη σου που να εκφράζεται περισσότερο μουσικά αλλά να δυσκολεύεται λεκτικά;
Tsiasioti Georgia (21:42)
Πάρα πολλά παιδιά και είναι πάρα πολύ συγκινητικό αυτό. Διότι η μουσική είναι μία γλώσσα. Είναι μία μορφή επικοινωνίας. Οπότε το κάθε παιδί μπορεί να επικοινωνήσει μουσικά.
Έχω και μια άσκηση που τους κάνω, το Μουσικό Διάλογο, με διαφορετικά μουσικά όργανα. Βέβαια, κάνουμε πάρα πολύ φασαρία. Φέτος δόξα το θεό είμαι τυχερή που έχω το χώρο μου. Είναι η αίθουσα εκδηλώσεων, που έχουμε πολλά μουσικά όργανα. κάνουμε πάρα πολύ φασαρία.
Maria Kutrubis (22:28)
Γεωργία, πώς βιώνουν τα παιδιά τα ίδια τη χαρά της συμμετοχής.
Tsiasioti Georgia (22:34)
Η χαρά της συμμετοχής των παιδιών είναι η δική μου δύναμη να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για εκείνα. Όταν βλέπω εκείνη τη λάμψη στα ματάκια τους, όταν είναι να κάνουμε μια δράση.
ή μια παράσταση, ή όταν συμμετέχουμε σε κάποιο διαγωνισμό. Και άμα κερδίσουμε δε και τον διαγωνισμό, είναι φοβερό το συναίσθημα. Και εκεί βλέπω ότι δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω.
Η υπομονή και επιμονή που βλέπω στα παιδιά είναι κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω πώς με κάνω να νιώθω.
Νίκη Μπενετάτου (23:26)
Και πώς σου δείχνουν αυτή την αγάπη, πώς την εκδηλώνουνε;
Tsiasioti Georgia (23:30)
Μπορεί να είναι μια αγκαλιά, μπορεί να είναι ένα βλέμμα, μπορεί να είναι μια λέξη, μια κίνηση. Μπορεί να μην είναι και τίποτα από αυτά, απλά η στάση τους απέναντι μου. Δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαι τόσο τυχερή. Νιώθω τόσο τυχερή, γιατί παίρνω πάρα πολύ αγάπη από τα παιδιά μου.
Maria Kutrubis (23:52)
Είσαι όντως πολύ τυχερή. Υπήρξε στιγμή που ένιωσες ότι η μουσική ένωσε εσένα και τα παιδιά, πέρα από λέξεις;
Tsiasioti Georgia (24:00)
Πάρα πολλές φορές.
Αλλά πιο πολλές φορές έχω νιώσει ότι είναι η αγάπη για τη μουσική, το κοινό μας που μας ενώνει.
Νίκη Μπενετάτου (24:14)
Και έχει υπάρξει στιγμή που δεν ήσουν εσύ η δασκάλα αλλά ήταν εκείνοι οι δάσκαλοι για σένα;
Tsiasioti Georgia (24:20)
Άπειρες στιγμές. Άπειρες. Γενικά, όμως, το έχω νιώσει αυτό. Δηλαδή, όχι μόνο στα ειδικά σχολεία, αλλά και στα γενικά. Τα παιδιά μπορούν πολλές φορές να διδάξουν
γιατί βλέπουν τα πράγματα με μια διαφορετική καθαρότητα και με μια διαφορετική ματιά που εμείς οι μεγάλοι δεν μπορούμε να δουμε τα πράγματα ετσι.
Όταν ήμουν στην Λευκάδα υπήρχαν κάποια παιδιά στα γενικά μου σχολεία που χρησιμοποιούσαν τη λέξη αυτισμός με αρνητική σημασία.
Ή την λέξη ανάπηρος χωρίς να ξέρουν... χωρίς να μπορούν να νιώσουν ότι αυτό μπορεί να πληγώσει κάποιον που είναι στο φάσμα του αυτισμού ή που μπορεί να έχει κάποια αναπηρία.
Οπότε... Εγώ κάθε φορά που το άκουγα αυτό, φούντωνα.
Αλλά λέω τώρα να τα τιμωρήσω. Να τα στείλω στη διευθύντρια, στο διευθυντή. Να τα δώσω αποβολή, ωριαία, θα χάσω κάθε νόημα. Δηλαδή, αν υπήρχε μια ελπίδα να κερδίσω κάτι από αυτό...
Θα το χάσω τελείως. Οπότε και εγώ αρχικά τους έλεγα, ωραία, χρησιμοποιείται αυτή λέξη. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Είναι κάποια παιδιά που είναι αλλιώς από εμάς ξέρω εγώ ή έλεγαν και άλλα πράγματα. Τους έλεγα, ωραία λοιπόν,
εργασία για το επόμενο μάθημα που θα έχουμε. Θα μπείτε μέσα στο ίντερνετ, άλλωστε όλη τη μέρα εκεί είστε και θα μου βρείτε πληροφορίες για το τι είναι ο ουτισμός, τι είναι η αναπηρία, τι είναι το σύνδρομο down. Δηλαδή κάθε εβδομάδα
τους είχα και μια τέτοια εργασία. Πολλοί δεν το έκαναν, άλλοι το έκαναν, αλλά επειδή διάβαζαν αυτοί που το έκαναν δυνατά, θεωρώ ότι κάτι έπαιρναν και εκείνοι.
Και τους έλεγα ότι αυτή η εργασία θα έχει μεγαλύτερο βάρος στη βαθμολογία τους στο τέλος Γιατί εμείς δεν έχουμε εξετάσεις κι αυτά, οπότε τους έβαζα κάτι δημιουργικό να κάνουν. Αφού τέλειωνε αυτό το κομμάτι της έρευνας, έτσι το έλεγα εγώ,
Μετά έλεγα τώρα πρέπει να πάμε στην πράξη. Θα πάμε και θα κάνουμε μια δράση στο ειδικό.
Πηγαίναμε λοιπόν, στο Εεεκ της Λευκάδας, είχαμε κάνει κίολας δύο δράσεις με δύο σχολεία.
και όλες ήταν τόσο συγκινητικές και τόσο συγκινητικό το αποτέλεσμα. Που δημιουργήθηκαν φιλίες.
Τέλος κιο'ολας το ένα σχολείο μία συνάδελφος φιλόλογος που ήταν και υποδευθήντρια του σχολείου τους έβαλε να γράψουν τι ένιωσαν από αυτή τη δράση. Και άμα σας διαβάσω αυτά που έγραφαν τα παιδιά για καινούργιους τους φίλους πλέον ήταν τρομερά.
και όλα έκανα μετά έκανα και τον αγγελιοφόρο. Δηλαδή, μου έστελναν τα παιδιά από τα γενικά γυμνάσια ζωγραφιές για τα παιδιά στο ειδικό. Και το ειδικό... Ζωγραφιές για τα παιδιά... των γενικών σχολείων.
Και μετά, την ώρα της δράσης, έπαιρνα τα παιδιά που χρησιμοποιούσανε αυτή τη λέξη κυρίως χρησιμοποιούσαν τη λέξη αυτισμός. Οπότε ήθελα να δουν τι εστί αυτισμός. Τους πήγαιναν να συνεργαστούν.
με ένα κοριτσάκι που είχε αυτισμό ξέρω εγώ και ήταν ταλέντο στη ζωγραφική. Και έβλεπα την έκπληξη που έπαιρναν που αυτοί δεν μπορούσαν να κάνουν αυτό που μπορούσε να κάνει αυτό το κορίτσι. Ή τους πήγαινα σε ένα αγοράκι που είχε ταλέντο και τραγουδούσε απόλυτα τις νότες σωστές. Πάλι δεν μπορούσαν οι ίδιοι να το κάνουν αυτό το πράγμα.
Οπότε το αποτέλεσμα ήταν πλέον να μη χρησιμοποιούν τη λέξη αυτισμός αρνητικά. Ή τη λέξη αναπηρία αρνητικά.
Νίκη Μπενετάτου (29:30)
Θα ήθελες να μοιραστείς μια ιστορία κάποιου γονιού που σε συγκίνησε;
Tsiasioti Georgia (29:37)
Υπάρχουν πολλές ιστορίες. Αλλά θα πω, έτσι που με άγγιξε λίγο πιο πολύ. Σε μία παράσταση που είχαμε, ήταν οι γονείς από ένα παιδάκι από κάτω.
Την ώρα της παραστασης ενώ θα έβγαινε το παιδί τους στη σκηνή, έβλεπα, κοιτάζει ο ένας τον άλλον έτσι με μια τρυφερότητα και αυτά, πιάνονται χέρι- χέρι Αγκαλιάζονται και συνεχίζουν και παρακολουθούν το παιδί τους με υπερηφάνεια. Εγώ κι την ώρα ένιωσα ότι πήραν μια ελπίδα
για να συνεχίσουν τον δρόμο τους. Εκείνη την ώρα, το λέω τώρα και ανατριχιάζω, δεν μπορείτε να φανταστείται τη δύναμη που πήρα,
Maria Kutrubis (30:39)
Γεωργία, μπορεί να τους έδειξες κάτι που δεν το είχαν φανταστεί ποτέ ότι το παιδί τους θα μπορούσε να το κάνει αυτό.
Tsiasioti Georgia (30:47)
Μακάρι και το εύχομαι
Πιστεύω ότι τα παιδιά έχουν πολλές δυνατότητες. Αρκεί να υπάρχουν οι άνθρωποι που να τις ανακαλύψουν αυτές τις δυνατότητες
Νίκη Μπενετάτου (31:02)
Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένας εκπαιδευτικός σήμερα;
Maria Kutrubis (31:08)
Για να βγάλει όλο αυτό στους μαθητές του, που έλεγες, Γεωργία.
Tsiasioti Georgia (31:13)
Για μένα το Α και το Ω είναι η αγάπη για το επάγγελμα.
Από εκεί και ύστερα αν αγαπάς αυτό που κάνεις, θα το ψάξεις παραπάνω, θα φροντίσεις να πάρεις τα εφόδια για αυτό το πράγμα που έχεις επιλέξει.
Maria Kutrubis (31:35)
Και ο εκπαιδευτικός που διδάσκει παιδιά με αναπηρία τι παραπάνω χρειάζεται να έχει;
Tsiasioti Georgia (31:43)
Θεωρώ τίποτα παραπάνω. Όλα όπως είπαμε είναι παιδιά. Την ίδια ανάγκη για αγάπη, έχουν όλα τα παιδιά. Και για αποδοχή.
Νίκη Μπενετάτου (31:53)
Γιωργία, είπες και κάτι πριν για την ενσυναίσθηση Πόσο σημαντική είναι η ενσυναίσθηση χωρίς να γίνεται λύπηση;
Tsiasioti Georgia (32:01)
Θεωρώ ότι είναι πιο σημαντικό πράγμα, γιατί δεν υπάρχει λόγος να λυπάσε αυτά τα παιδιά. Γιατί έτσι θεωρώ ότι τους μειώνει Μειώνεις την προσωπικότητά τους.
Η ενσυναίσθηση είναι το πιο σημαντικό πράγμα δηλαδή...
Η λύπηση θεωρώ ότι δεν τους αξίζει. Δεν τους αξίζει.
Maria Kutrubis (32:43)
Τι σε άλλαξε Γεωργία περισσότερο κάνοντας μάθημα σε παιδιά με αναπηρία;
Tsiasioti Georgia (32:48)
Η ανεδιοτελής αγάπη που πήρα.
Νίκη Μπενετάτου (32:51)
Και τι σε πονά περισσότερο σε αυτή την δουλειά;
Tsiasioti Georgia (32:54)
Το ότι πολλά παιδιά μπορεί να μην έχουν τη στήριξη που μπορεί να τους πάει πολύ παραπάνω.
Maria Kutrubis (33:04)
Μιλάς τώρα για οικογενειακή στήριξη, το περιβάλλον, το εκπαιδευτικό περιβάλλον ή γενικά όλα μαζί;
Tsiasioti Georgia (33:13)
Γενικά όλα μαζί.
Maria Kutrubis (33:17)
Τι σε γεμίζει τόσο πολύ που λες ναι, γι' αυτό το κάνω.
Tsiasioti Georgia (33:21)
Όταν τα βλέπω να χαμογελούν και να είναι χαρούμενα, για μένα είναι το Α και το Ω Δηλαδή, π.χ σε μια εκδήλωση που θα οργανώσουμε ή σε μια δράση, σε έναν διαγωνισμό.
Δεν με νοιάζει το βραβείο ή το αποτέλεσμα, με νοιάζει το να τα δω χαρούμενα και να χαμογελούν.
Νίκη Μπενετάτου (33:46)
Τι θα έλεγες σε όσους πιστεύουν ότι αυτά τα παιδιά χρειάζονται μόνο φροντίδα και όχι τέχνη;
Tsiasioti Georgia (33:54)
Η τέχνη είναι δικαιώμα για όλους και η τέχνη είναι δάσκαλος.
Είναι εφόδιο
Maria Kutrubis (34:04)
Και τώρα στην αγαπημένη μας ερώτηση. Αν ένα παιδί σε ρωτούσε «Κυρία, θα έχω θέση στον κόσμο», τι θα του απαντούσες?
Tsiasioti Georgia (34:13)
Έχεις θέση
και αν κάποιος σε κάνει να το πιστέψεις αυτό ότι δεν έχεις θέση απόδειξε του το αντίθετο και αν δεν μπορείς μόνος σου είμαι εγώ εδώ να σου κρατώ το χέρι.
Maria Kutrubis (34:28)
Πολύ συγκηνητικό Πάρα πολύ όμορφο.
Μέσα από την εμπειρία σου στη αναπηρία τι θα ήθελες να καταλάβει η κοινωνία που δεν το έχει δει ακόμα στα παιδιά αυτά;
Tsiasioti Georgia (34:36)
Αυτά τα παιδιά, όπως έχω πει σε όλη μας τη συζήτηση, είναι όπως όλοι τα παιδιά. Όταν η κοινωνία, η ίδια η κοινωνία, τους δώσει τα εφόδια που θα έπρεπε να τους τα δίνει έτσι κι αλλιώς θα ανθίσουν. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανθίσουν.
Εμείς τα στερούμε από το να ανθίζουν.
Maria Kutrubis (35:05)
Γιωργία, τι πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει στη κοινωνία το Perfectly Unboxed;
Tsiasioti Georgia (35:10)
Όπως είπα και στην αρχή, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντική η πρωτοβουλία σας και θεωρώ ότι θα δώσει ένα βήμα τους γονείς για να βγουν μπροστά, για να μπορέσουν να διεκδικήσουν πράγματα για τα παιδιά τους και για τους ίδιους. Να βρουν το θάρρος, ίσως να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι τους.
ότι υπάρχουν και άλλοι γονείς εκεί έξω που προσπαθούν όμοια με εκείνους και σίγουρα θεωρώ ότι δίνει και στην κοινωνία αυτή την εκπαίδευση που είπα και πιο πριν, που λείπει από την κοινωνία αυτή.
Maria Kutrubis (35:58)
Το θέλουμε κι εμείς.
Tsiasioti Georgia (35:59)
Είναι σημαντικό να υπάρχει το όνομα της κάθε αναπηρίας, Όταν το συναντούν έξω, να μην υπάρχει αυτή η απορία, μπορώ να πω και η ασυνειδησία, που να φέρει τον γονιό σε δύσκολη θέση και το παιδί.
Νίκη Μπενετάτου (36:22)
να αναγνωρίσουν αυτό που πολλές φορές είπες ότι τα παιδιά όλα έχουν δυνατότητες.
Tsiasioti Georgia (36:28)
Ακριβώς
Νίκη Μπενετάτου (36:28)
Σήμερα μιλήσαμε για τη δύναμη της μουσικής και τη δύναμη κάθε παιδιού που εκφράζεται.
Maria Kutrubis (36:34)
μουσική δεν είναι απλώς μάθημα, είναι τρόπος να πεις υπάρχω.
Νίκη Μπενετάτου (36:38)
Ειδικά σε παιδί δεν είναι η διάγνωση του, είναι οι δυνατότητες του και έχει δικαίωμα να ακούγεται.
Maria Kutrubis (36:43)
Γεωργία σε ευχαριστούμε πολύ που ήσουν μαζί μας σήμερα.
Νίκη Μπενετάτου (36:47)
Ευχαριστούμε, Γεωργία, πάρα πολύ που ήσουν μαζί μας και μοιράστηκες την ιστορία σου.
Tsiasioti Georgia (36:51)
Εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Μέσα από την καρδιά μου.
Maria Kutrubis (36:56)
Και τώρα για το audience μας, αν αυτό το επεισόδιο σας άγγιξε, ακολουθήστε μας στα social media και μοιραστείτε το με κάποιον που χρειάζεται να το ακούσει.