Het tegenovergestelde van een gedreven leven is een redelijk leven | Straight-Line Podcast 174

Redelijkheid klinkt als wijsheid. Als balans.
Maar Dusan Djukich noemt het het laagste niveau van leven: niets meer dan verhalen die je jezelf vertelt om de terughoudendheid die je laat zien te rechtvaardigen.
En de redelijke persoon is de moeilijkste om te bereiken. Zeker voor zichzelf.

In deze aflevering delen Mandy van der Put en Johan van der Put openhartig wat er werkelijk gebeurt wanneer redelijkheid je leven binnensluipt: hoe het zich vermomt als gezond verstand, wanneer het gevaarlijk wordt, en waarom het voor leiders een andere dimensie heeft dan voor jezelf alleen.

• Waarom je de prijs van redelijkheid nooit op het moment zelf voelt, maar altijd op een later moment betaalt
• Wanneer "de balans bewaken" geen wijsheid is, maar het begin van het einde van je edge
• Hoe Mandy's herstel na een zware schedelbreuk haar aan den lijve liet ervaren hoe de "escape card" van redelijkheid werkt, en waarom ze die weigerde te spelen
• Wat Dusan bedoelt met "at the heart of every reasonable act is a lack of integrity"
• Waarom een leider die de redenen en excuses van zijn team accepteert, de kleinheid van dat team voedt
• De vraag die alles scherp stelt: je redenen sterven, of jij sterft. Dat is de keuze.

What is Straight-Line Podcast?

De leiderschaps-dialoog met diepgang en inhoud. Iedere week opnieuw een eerlijk gesprek over radicaal effectief leiderschap in turbulente tijden, en over winnen in het leven en ondernemerschap.

De meeste mensen zouden zichzelf nooit omschrijven als iemand die terughoudend is.
Ze werken namelijk heel hard en ze bedoelen het goed en ze hebben echt wel de goede intenties.
En toch is er een patroon, subtiel, maatschappelijk geaccepteerd, bijna onzichtbaar.
Dat patroon weer houdt ze ervan om te doen waarvan ze diep van binnen weten dat het belangrijk is en gedaan moet worden.
Dušan Djokić heeft daar een naam voor, voor dat patroon.
Redelijkheid.
Redelijkheid klinkt misschien als wijsheid, het klinkt als balans en volwassenheid,
maar Dušan noemt het het laagste niveau van leven.
Omdat het in de kern niets meer is dan een verzameling verhalen die mensen zichzelf vertellen
om de terughoudendheid die ze laten zien terechtvaardigen.
En de redelijke persoon, let op he, de redelijke persoon is vaak de moeilijkstom te bereiken.
Vooral voor zichzelf.
We gaan vandaag, ik zou wel zeggen, de distinctie, het onderscheid is uitzoeken tussen een redelijk leven,
een redelijk bestaan en een uitzonderlijk leven. Wat vind je daarvan?
Een heel goed plan, Wendy.
Wat voor leven leid jij?
Een zeer onredelijk leven.
En heb je ooit een redelijk leven geleefd?
Ook.
Vertel.
Dan moet je me echt vragen om te vertellen, want dat is niet...
Ik heb het in de gaten, ik heb het in de gaten.
Nee, zeker heb ik een heel redelijk leven geleverd, dus dan kan ik meteen vertellen wat het verschil is.
Een redelijk leven is een leven waarin veel keuzes en acties gebaseerd zijn op redenen en excuses.
Ik zeg acties, maar er waren ook heel veel nietacties, dingen waar ik geen actie op ondernam.
Een heel onredelijk leven is een leven wat zich afspeelt buiten je redenen en buiten je excuses om.
Dus de dingen die je doet, je hebt allerlei reden om ze niet te doen en je hebt allerlei excuses om ze niet te doen en toch doe je ze.
Dat is even het fundamentele verschil.
Voor straight line leadership had ik een veel redelijke leven.
Ik had een hele hoop excuses, denk aan iets heel simpels.
Betekenisloos en simpel, maar het brengt al één ding in kaart.
Dat was een belangrijk telefoongesprek wat ik moest doen, kijk ik op mijn loge, ja het is nu 10 over 10 avonds.
Je kunt niemand meer bellen om 10 over 10 avonds.
Heel redelijk.
Nu zou het me nooit weer houden om de telefoon te pakken en niemand te bellen als het belangrijk is.
Als een heel simpel voorbeeld.
En zo zit redelijkheid, soort van verscholen in de levens van de meeste mensen.
Ja, dus je moet je dit voorstellen.
Je hebt de kicker metafor.
Wij pakken een kicker en die stoppen we in warm water of die stoppen we in kogend water, die springt er onmiddellijk uit.
Maar stel, je pakt een pan en je hebt koud water, je stopt die kicker erin, je begint dat water te verwarmen.
Dan kom je op het punt dat je die kicker doodkoekt omdat hij niet in de gaten heeft dat die temperatuur zo stijgt.
Dus eigenlijk die kickerbilletjes die in die schieke restaurants geserveerd worden, dat zijn gewoon levend gekookte beestjes.
Ik heb geen flauw idee wat die Chinese restaurants doen en hoe ze die klaar maken.
Maar het komt neer op, het is niet dat je in één keer besluit heel redelijk te zijn in het leven.
Maar als jij al 20, 30, 40, 50 jaar hier op aarde bent, dan krijg je gewoon steeds meer regels, steeds meer redenen, steeds meer excuses.
Dat eigenlijk verschuilen we ons erachter vanuit.
Noem het soms normen en waarde. Noem het, ik ben gewoon een gesiveliseerd mens, ik ben gewoon netjes of wat dan ook.
Maar nogmaals, je hebt allerlei redenen waarom je zo redelijk bent.
Sterker nog, als jij deze podcast luistert en je begint te merken dat je op een aantal zaken veel weerstand hebt,
of misschien zelfs wel een lichte woede of frustratie hebt, richting mij of richting jouw man die nou is die kans kleiner.
Ik stel wel eens, mensen zijn zeer onredelijk in het instanthouden van een kleine redelijke leven.
En ik denk dat wij in een maatschappij leven met een overheid die daar ook nog is,
alles aan doet om te zorgen dat mensen dat instanthouden, dat lekker redelijke leven.
Wij zijn een tegenbeweging. Nou, dat is niet per se het idee, maar...
Ik moet één ding zijn, want ik zal een simpel voorbeeld geven hoe we onszelf aan het verzwakken zijn.
Maar wat we nu doornemen, zijn geen regels tot een succes voor leven.
Het is geen dit is de manier waarop je moet leven, want ik wil dat iedereen die luistert naar de podcast zijn leven in deelt,
zoals hij of zij wil leven. Dus straight line leadership geeft geen strategie om te leven, geeft geen bandbreedte, dit is goed, dit is niet goed.
Het geeft vrijheid terug, simpel voorbeeld. Wij hebben een client, Michel Den Engelsen.
Schitterende gast, zeer onredelijk, voorwaard, leeft, zoals maar weinigen, bereid zijn om te leven, net zoals veel van onze andere clienten.
Die heeft de allereerste online meeting, toen hij inschreef voor het lidmaatschappenaar een aantal jaar geleden,
dat was hij niet bij, want hij was op vakantie in het buitenland en omgerekend was het daar drie uur's nachts.
Ja, hij komt de tweede meeting, komt hij online. En één van de eerste dingen die ik zei, ik zeg, Michel, luister,
één ding is belangrijk voor jezelf om te weten. Nou, het is prima als jij in het buitenland bent,
en het is drie uur's nachts die je zegt, ik sla de meeting een keer over, weet één ding, de groep waar je in terecht komt,
is vaak net iets anders gebouwd dan de meeste mensen, want ik heb vaak mensen die in het buitenland zitten en dan is het één uur's nachts daar
en die volgen de meeting of vier uur's zachters, dus weet één ding, prima om de meeting te schippen, maar je mag hem ook altijd meedoen.
En hij stil, je ziet hem zo'n glimlaag krijgen en later tijdens de eerste livedag zei hij, dat is echt waanzinnig.
Want eigenlijk is dat hoe ik altijd ben geweest, gewoon als ik iets belangrijk vind,
dan doe ik het ook al kostend met slaap of wat dan ook, en ik heb dat eigenlijk afgeleerd.
Dan was het eerste wat hij eruit haalde, maar niet betekent dat de beste man nooit slaapt, of wat dan ook helemaal niet,
maar het is wel iemand die volledig gaat voor wat er echt doet, en als het hem slaap kost of het kost hem discomfort, is het oké.
Dat wordt dan ook.
Juist.
Het kost hem comfort en het geeft hem discomfort.
Oké, nou ja, ik denk dat de eerste zin die ik ge-selecteerd heb uit één van Dushan zijn briljante bulletins,
staat hier eigenlijk compleet mee in verbinding, naadloos in verbinding.
A balanced life is overrated.
En Michel was dus langzaam richting een balanced life aan het leven, want je moet wel slapen als je vakantie bent en zo.
A balanced life is overrated.
It sounds nice and it's quite popular to say, but it's overrated.
And it's certainly not high status.
A balanced life is, denk ik, grote vijand van een uitzonderlijk leven.
Ja, en misschien moet ik wel zeggen een krachtig leven.
Wat een gebalanceerd leven is.
Oké, geen alcohol.
Ik actuurslaap nodig.
Ik moet, het zit vol met spelregels.
En hoe meer spelregels je hebt, hoe minder vrijheid je hebt.
Dus er is een uitspraak.
Dit is een ascent proverb.
Eat when hungry, sleep when tired.
En andere woorden, oké, als je moe bent, ga slapen.
En als je honger hebt, eet.
Maar al die spelregels nogmaals creëren tussen het mentale gevangenis.
Nou komt het volgende.
Een van de dingen waar ik aan dacht is, ik heb vroeger ooit,
in de tijd dat ik tijd maakte om mijn eigen achtertuin te doen,
dacht ik, ik wil een terras.
Ik had ook een baan.
En ik weet nog, ik ben drie of vier dagen bezig geweest
met het aanleggen van het terras.
Ik was er ook niet bijzonder handig in.
Maar dan besluit je gewoon, oké, dit moet na werk tijd.
Maar ik wil er wel zo snel mogelijk in hebben leggen.
Dus start je om vijf uur zavonds, je werkt door tot 12 uur,
halveeens nachts met een bouwlamper op, volgende ochtend sta je op.
Of denk aan al die mensen die nu luisteren die zelf thuis
aan het verbouwen zijn naast een baan.
Ja, als jij een gebalanceerd leven wil, zou het zijn,
ja, dan krijg je nooit iets gedaan.
Want ik moet ook mijn rust hebben.
Ik wil ook een beetje televisie kijken.
Ik wil ook tijd met mijn gezin, langvrouw kort.
Dan vind je ergens een kwartiertje om even iets te doen.
En dan heb je alweer iets anders te doen.
Maar denk aan iets succesvols bouwen.
Iedereen die nu luistert, dan denkt ik wil een heel gebalanceerd leven
en ik wil een hele hoop vrijheid.
En ik wil een zeers succesvol bedrijf bouwen.
Ongetwijfeld is het mogelijk, maar ik zou zeggen,
ik zou liever willen werken met iemand die zegt,
ik ben bereid te doen waar nodig is, zolang het nodig is,
om te krijgen wat ik wil.
En tuurlijk gooien je gezond verstand nooit over boord.
Niemand kan zonder slaap.
Je kunt ook niet maandenlang op drie uur slaap leven.
Dus niet allerlei verhalen, creëren je hoofd of doen alsof ik hier dingen zeg,
die ik niet heb gezegd, dus gebruik gezond verstand.
Maar ieder ondernijm, want die bereid is om 70-80 uur per week
in die opstaart fase te werken en die dat productief doet.
En dat kan, want allerlei onderzoeken hebben tegenwoordig ook.
Je kunt eigenlijk al niet eens 40 uur productief werken,
dat is onmogelijk en bla bla bla.
We worden dus steeds redelijker.
Iemand die 80 uur bereid is om te werken of simpel weg,
het is noodzakelijk om iets van de grond te krijgen.
Tuurlijk heeft hij een voorsprong,
dan iemand die een gebalanceerd leven wil
en die kan niet meer werken dan 40 uur.
Een uitspraak van een redelijk leven is,
ja, ik werk om te kunnen leven, ik leef niet om te werken.
Dat klinkt in ieder geval niet als een leider,
dat klinkt ook niet als iemand die op een missie is.
Dus, in andere woorden, als jij op een missie bent in leven
en je hebt een aantal dingen die er echt te doen,
dan per definitie heb je niet een heel gebalanceerd leven.
Nee, precies.
En het hoeft niet het bouwen van een bedrijf te zijn,
je hoeft niet de leider van de organisatie te zijn.
Maar ik vind het wel een goeie wat jij net zei over die zen proverb.
Wat was het?
Eat when hungry, sleep when tired?
Uiteindelijk vraagt een uitzonderlijk leven dus ook
voor een leven waarin je je eigen spelregels gaat creëren.
Want als jij ergens een baan hebt en je mag om zo laat eten
en je moet dit en je moet dit,
dan hebben veel mensen ook het gevoel,
ja, maar ik moet toch mee met de maatschappij,
dus ik moet toch wel gewoon in dat red me leven.
Je moet helemaal niks.
Je kunt je leven helemaal zelf indelen,
zoals jij het wil.
En als jij een omgeving hebt,
zakelijk en persoonlijk die daar niet in mee is,
dan creëer je een omgeving die er wel in mee is.
Middelsgesprekken en de mensen in je omgeving aan boord te krijgen
of een andere omgeving te creëren,
maar gewoon we zitten een beetje vast in die,
in die, dat huisje, boompje, beestje,
als je van school afkomt is dit hoe je je leven eruit hoort te zien.
Dat zijn over het algemeen de mensen die een heel middelmatige redelijk leven leiden
en niet per se heel krachtig sterven.
En dat is toch het doel, of niet meneer van de put?
Juist, besterven krachtig en ik denk,
wat ik voor oog heb, is ik kom aan bij mijn,
hoe noem je dat?
Zoals ik niet, de port.
Bij de port, de hemelport, neem ik net daarvoor.
Ik lig op mijn sterfbed, dat is waar ik wou zeggen.
Ik lig op mijn sterfbed en dan ben ik opgebruikt.
Ik heb er alles uitgehaald waar erin zet.
Je hebt zeker te weinig slaap gehad dan.
Dat is het idee.
Met momenten wel, met momenten wel.
En als je dan denkt, ik wilde een keer wat meer slapen, doe het.
Precies, want dat is ook belangrijk, weet je.
We leven in zo'n tijd waarin je dan van die Android-tape-style people hebt.
Die zeggen zo weinig slapen nacht en je moet dat, dat, dat.
Dat is de volgende gevangenis als je het mij vraagt.
Inderdaad, deel je leven in zin zoals jij het graag in wilt delen.
Dus Jean zegt, die appesite of a driven life,
is de appesite of a driven life, is a reasonable life.
En a reasonable life, volgens meneer Djukic, is de lowest form of living.
A reasonable life is nothing more than a batch of stories
people tell themselves to justify holding back.
Ja, of het nou is, let ik beginnen met een makkelijk voorbeeld.
Sommige mensen zijn ineens op een missie.
Ik heb alles mensen gekend die zo'n beetje een hele leven lang overgewicht hebben.
En dan zie je ze twee jaar niet en dan zie je ze en in een keer zijn ze slang.
Niet door een maagband of een operatie, maar omdat ze besloten, genoeg is genoeg.
Ze zijn op een missie.
Die hebben zichzelf opnieuw uitgevonden van begondiger tot sportman.
Maar als je die jaren daarvoor met ze spraakt, ja, weet je,
dat hele dieten, dat gaat eigenlijk niet, want ik heb ook een gezin.
En ik ga niet twee pannen klaarmaken.
En ik kan het gezin niet vragen om hun pizza op te gaan.
Wat dan ook? Redene batch of reasons.
Als het gaat om ondernemen, we leven in een concurrerende markt.
Dus, dat ik zou zeggen, stel, wij besluiten een heel redelijk leven te leiden.
Daar ga ik er vanuit dat er ergens een jongen, hongerige gast is en niet denkt,
ik haat die gasten van straight line leadership, ik ga ze voorbij.
En die is bereid om te doen, waar wij niet meer bereid zijn om te doen,
want wij slapen inmiddels onderzijde, deken zijn ons leven is heel comfortabel
en we hebben al lang genoeg hard gewerkt.
Dan kijk je naar voorlopig tijd om je heen en dan denk je, wacht,
waar is onze winnende positie gebleven?
Zij zijn ons vooruit gegaan.
Dus je kunt, als je op een missie bent,
niet eens veroorloven om een redelijk leven te leiden.
En een redelijk leven betekent gewoon je staat toe.
Dat redenen. En excuses.
Cueses, de dienst uitmaken en niet jij, niet je missie.
Ja, en dat bedult je met a batch of stories.
Ja.
A batch of stories people sell themselves to justify holding back.
In de kern is dat natuurlijk nonstop wat er gebeurt.
Mensen vertellen zichzelf altijd een hele hoop verhalen om enige tergoudendheid te hebben leven.
Dus wie zijn onze cliënten?
Er zijn jongen, hongerige gasten die al op een missie zijn,
die aan een bepaald level van succes hebben niet zien.
Ik kan er meer uit halen of ik heb een aantal uitdagingen die ik veel sneller op moet lossen.
Maar dit is een interessante doelgroep die ik nu uiteenzet.
Gasten van mijn leeftijd, in jaren 45 tot zo'n beetje 55,
die hebben hun bedrijf verkocht, ze hadden eigenlijk met pensioen gegaan.
Of hebben hun CEO in hun positie gezet, zijn zelf een veel redelijker leven gaan leiden.
En is een leven met meer comfort, meer slaap, meer etentjes, meer golf,
meer vrije tijd.
En weet je wat er gebeurt?
Al die mensen komen vervolgens bij ons en dan is het...
Ik ben helemaal etch kwijt.
Ik ben eigenlijk mijn scherre perrant kwijt.
Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ik ben eigenlijk gegaan.
Noem het van een leeuw naar een gedomesticeerde huiskat.
En in het begin is dat best wel lekker.
In het versterdigoedomesticeerde huiskat.
Maar in het begin ben je aan het genieten van dat nieuwe leven.
Omdat we zo het zeggen, maar na verloop van tijd verzwak je eigenlijk als mens.
En ik denk dat het belangrijk is om met regelmaat te benadrukken
op het moment dat wij spreken over zwak en krachtig, zeggen we niet slecht en goed.
Nee.
Maar jij die verzwakt als mens, heeft enorme consequenties op je eigen leven
en op het leven van je gewonnen mens om je heen.
100 procent.
En dan één ding.
Deze podcast is er niet voor mensen die rondlopen zeggen,
nou ja, ik vind dat wel belangrijk.
Ik wil gewoon mijn slaap.
Ik wil ook niet te veel werken.
Ik heb een leuke vriendengroep.
En ik heb een leuke baan.
En ik wil helemaal niks anders.
Goed voor jou.
Daar heb je geen podcast van nodig, wat heb je al?
Exact.
Ja, nee, deze podcast is het voor de moevers, de shakers,
de mensen die op een missie zijn, mensen die het verschil maken.
En laten we die mensen pakken.
En die mensen, inclusief de supertop van jouw persoonlijke clientiel.
Iedereen heeft momenten waarop die redelijk is.
Iedereen heeft momenten waarop die daarin vervalt.
In die redenen en excuses en die verhalen in zijn eigen hoofd.
Nu mijn vraag aan jou, en ik wil hem graag in twee manieren uitgezet hebben.
Wanneer wordt het gevaarlijk, die redelijkheid?
Twee keer uit de eenzet.
Dus één als zij het voor leiders en anderzijds gewoon voor jezelf als mens zijn.
Iedereen is wel redelijk.
Iedereen trapt wel eens in die valkaal.
Sommige mensen van meer, sommige mensen van minder.
Maar wanneer wordt het gevaarlijk?
Op het moment dat je overwegend comfortkeuzes begint te maken
en redenen en excuses de dienst uit beginnen te maken,
want dat is waar je begint te sterven.
Waarop je ziel sterft, Mendy?
Dus ik zou zeggen, ieder mens maakt comfortkeuzes.
Er is niemand die alleen maar groeikeuzes maakt, altijd onredelijk is.
Maar zodra de balans begint uit te slaan naar meer redelijkheid dan onredelijkheid,
meer comfort dan groei, dat is het moment waarop je kleiner wordt als mens.
Weet je waarom?
Omdat je begint te luisteren naar die stem in je hoofd,
die niet wil veranderen, die comfort wil en die eigenlijk zo veilig mogelijk naar de grafkast wil.
En dus het vereist een bepaalde discipline om die stem tijden aan de kant te duwen
en te kiezen voor groei, expansie, een onredelijkere leven.
Waar we leven in een maatschappij die een nonstop uitnodigt tot redelijkheid.
Ik kan meteen nog iemand onder de bus gooien, een van jouw favorieten.
Oh, die jongen van Diary of a CEO.
Ben je nou mij onder de bus aan het gooien?
Nee, nee, die jongen.
Steven Bartlett.
Ja, ja, een fantastische podcast.
Weet je, heel succesvol.
Veel succesvolle dan mijn podcast, Mendy.
En hij zei laatst, ja, het ging over alcohol.
En toen was het ja, ik heb laatst nog een keer alcohol gedronken.
En ik ben er drie dagen heb ik er vanaf gelegen.
Ik merkte dat ik niet naar de gym ging en omdat ik niet naar de gym ging,
deed ik dat niet en dan had ik anders.
En toen dacht ik, man, shut the fuck up.
Waar is die uitspraak gebleven?
Dat was in ieder geval een brabant waar ik ben opgegroeid.
Hoe we is het ook weer?
Savonse man, sochtense man of hoe gaat die ook weer?
Savonse grote jongen, sochtense lekker uitslappen.
Dat is eigenlijk zijn nieuwe motto.
Maar dan dacht ik, oh my God, denk ik, nee, dat is niks aantrekkelijkzaan.
Nu is het, ik mag geen alcohol, ik mag niks meer dit, ik mag niks meer dat.
Dat is ook een vorm van redelijkheid.
En dan denk ik, kun je nou werkelijk niet, als je een lichte hoofdpijn hebt
en licht uitgedroogd bent, gewoon naar de gym gaan,
kun je niet gewoon je werk oppakken, kun je niet doen.
Wat al die bouwvakkers dagelijks doen.
Maar dat is wel, dat dacht ik, in veel respect voor die jongen gebouwd heeft.
Dus daar helemaal niks meer mee.
Maar het is wel zo'n uitspraak dat ik dacht, my God, dit klinkt er één keer heel zwak.
Ik snap wat je zegt, soms heeft hij en meerdere mensen,
wij waarschijnlijk ook, maar van die uitspraken waarvan je denkt,
oh nee, dat helpt mensen juist niet de goede kant op, niet doen, gewoon niet doen.
Nee, dit is totaal geen uitdaging om dagelijks alcohol te drinken
en te dieren mee in je kater.
Maar het is gewoon zo, je kunt met hetzelfde geld voor, ik heb een cameraat,
een vriend en die in het verleden, toen hij echt op een messie was,
had hij regelmatig, en dat bedoel ik, één, twee keer per maand de nacht in die overslug.
En als ik het hem toen vroeg van, gop je dat geen last van?
Ja, dan moet ik niet iedere dag doen, maar soms is het nodig.
En die was zijn bedrijf aan het bouwen.
Daar heeft zijn bedrijf inmiddels verkocht, heeft een heel ander leven.
En ik moet heel eerlijk zeggen, ik hield veel meer van
hoe die was toen hij zijn bedrijf aan het bouwen was op een missie.
We hadden het in de vorige podcast over Lifeforce.
En die levensenergie is een beetje uit hem aan het cypelen.
En ik denk dat dat is wat mensen gaan ervaren op moment dat er meer redelijkheid
hun leven in begint te sluipen.
Daar zit ook het gevaar.
Laten we dan eens kijken aan te zien wat we hebben over het gevaar van redelijkheid.
Wat is dan eigenlijk de prijs van redelijkheid?
Hey, dat vind ik een interessante.
En ik heb hier natuurlijk weer een mooie duchonzin.
At the heart of every reasonable act is a lack of integrity.
Hm.
Ja, leg zo zeggen.
Integriteit in onze context is jij die verklart wil je gaan doen en doorzetten.
Doorzetten kan alleen maar als je onredelijk bent.
Want als ik mijn woord geef, dan zijn er allerlei uitnodigingen
om van mijn woord af te wijken en te kiezen voor iets anders.
En het is nooit, ja man, verbreek je woord.
Dat hoort eigenlijk niet zo, maar kies voor comfort.
Dat is niet wat die stem in je hoofd zegt.
Maar die stem in je hoofd zegt, weet je?
Tuurlijk moet je altijd een je woord houden.
Maar nu in dit geval is het beter als je een keer kies voor jezelf.
Balans.
Kies een keer voor dat.
Kies een keer voor dat.
En dan morgen pakken we de bal weer op.
Je hoeft niet altijd aan te staan.
Ja, het is zo heel subtiel.
Ja, het begint heel subtiel.
Ja.
Zelfde als teams die bestoppen teams te zijn.
Dat is niet, Mandy is echt een bitch.
Ik wil niet meer werken met Mandy.
Dat is, ja, Mandy is fantastisch.
Maar weet je wat wel, ik vind er soms net iets net.
Ik vind er soms net wat meer dat.
En dat is langzaam.
En voordat je in het weet, groeien die conversaties uit tot iets veel groters.
Voordat je het weet, daar heb ik dus gezien bij die bekende van me.
Was ooit heel onredelijk, leefde heel krachtig.
Ik denk als die nu eerlijk zou zijn, zou die zeggen.
Goh, dat was wel de tijd waarop ik het meest heb gecreëerd in m'n leven.
En misschien wel het gelukkigs was.
Ja, ja.
En als ik nu kijk, denk ik, het is geen radicaal omslag geweest
van de een op de andere dag hebben een redelijk mens.
Maar dat gaat heel subtiel, zoals de kicker die je in het koude water zet
en dan begin je op te warmen, die kun je doodkoken.
Maar de kicker die je in koken water groeit, springt er meteen uit.
En dus het begint allemaal heel redelijk.
Het begint allemaal heel subtiel.
Maar voordat je het weet, leef je in een mentale gevangenis
opgebouwd uit redenen, excuses en bullshit.
Ja, dat willen we niet.
Dat willen we niet leven in die gevangenis.
Ik denk ook, omdat ik net zei, wat maakt het, wanneer wordt het gevaarlijk?
En vervolgens staat hier, at the heart of every reasonable act is a lack of integrity.
Je zegt dat heel mooi, integriteit in onze conversatie is.
In de basis je wordt eraan doen.
Ik zeg wat ik ga doen en ik doe het ook.
Ik kan rekenen op mezelf.
Ja. En ik denk iedere keer, als je inderdaad gaat voor reasonable
en er is dus een lack of integrity,
oftewel iedere keer dat je die kleine beslissing maakt,
dat kleine stukje redelijk, voor het beetje redelijkheid kiest,
gooi je je eigen woord uit het raam.
En als je je eigen woord uit het raam gooit,
dan betekent dus dat je steeds minder op jezelf kunt rekenen,
steeds meer op jezelf kan bouwen.
En dat, zoals je het mij vraagt, heel gevaarlijk.
Hoeveel mensen ken jij?
Die beginnen ambitieus met sporten,
vier keer in een week, dat is wat ik ga doen, drie keer, whatever.
En die zeggen dan, ik kappel mij.
Ik vind het gewoon niet uitkomen, ik vind het niet...
Ik kappel mij, van het een op het andere moment.
Ik en niet.
Nee, nee, nee.
De meeste mensen krijgen een blessuur of krijgen hier een beetje last van.
Maar het begint altijd subtiel.
Het is de training vorige week,
die komt met ik had nog een meeting die belangrijk was,
dat ik moest doen.
Of ik had te weinig geslapen, die ene training sloeg ik over,
want mijn lichaam had echt rust nodig.
Dat is zo het begint.
En vervolgens vier weken later zijn we gestopt met sporten.
En dezelfde geld met alles in je leven.
Dat waar je ooit onredelijk was in andere woorden,
gewoon al je reden over boord gooien en je besloten,
dingen te gaan doen.
Vanaf het moment dat je redelijkheid toestaat,
gaat integriteit over boord.
Dan heb ik echt de meest fantastische zin voor je,
alsof ik wist hoe deze podcast ging lopen.
Juist.
Dus, als jij een heel onredelijk leven leidt,
dan begin je zelf meer als mens krachtig te bouwen.
Hoe meer redelijkheid in je leven,
hoe meer je begint te sterven en hoe kleiner en beperkter je wordt.
Dus of je redene en excuses sterven in het leven,
of je kracht sterft.
Jij sterft.
Dat is de keuze.
Hoe zit dat dan? Want hij zegt hier,
Reasonableness is an attempt to feel better about letting something die.
Ja, nou, laat ik zo zeggen.
Dus je hebt een hekel aan het spreken in het openbaar.
En oké, Mandy, nog drie weken.
En dan kan je staan voor een groep van 600 mensen om te spreken.
Heb je nog iets nodig van me?
En jij zegt, nee, nee, nee, dat ga ik doen, dat ga ik doen.
Oké.
Nou, bell ik een avond van tevoren op.
En je hebt een hoop druk en je hebt een hoop spanning.
Zeg, Mandy, ik heb me vergest.
Ik heb je aan de verkeerde datum gegeven.
Het is dus niet morgen.
De lezing gaat niet door.
Dat geeft op dat moment zo'n...
Oh, weet je wel?
Mandy, de sprekers sterft daar als je niet oplet.
Maar je voelt je wel beter.
Maar dat is een andere beter dan dat.
Jij staat daar voor die groep van 600 mensen.
Je ervaat buikpijn, je ervaat discomfort,
maar je duwt jezelf er doorheen.
Je bent klaar met je lezing, je loopt het podium af,
je staat backstage en dan zeg je, oh.
Dat is een andere soort, oh.
Het ene is jij die verantwoordelijkheid kan ontlopen
en een klein beetje sterft.
Het ander is een, ah.
Je bent net iets groter geworden en je hebt iets gedaan,
maar je liever niet,
maar het heeft je wel geholpen te groeien als mens.
Goeie.
Heel goeie.
Heb jij een voorbeeld uit jouw leven?
Of misschien uit mijn leven iets wat je mij hebt zien doen.
Waarvan je zou zeggen, ja, daar heb ik gekozen voor redelijkheid.
En dit is wat het destijds heeft gekost.
Nou, weet je, toen ik ging werken met Dushan,
nu spreken mensen over high-end coaching, performance coaching.
Er was niks van dat.
En ik ging werken met Dushan.
Ik moest 175.000 dollar investeren.
Waarom mensen zeiden, oh my God, wie doet ze?
Iets was onverstelbaar, voor misschien heel deel, want nu luistert ook.
Achteraf keek ik terug en dan dacht ik,
de grootste prijs die ik betaald heb is daar niet eerder te doen,
want de grootste kostenpost was dat wat ik had kunnen creëren,
maar niet gedaan heb.
Nou, dat is een financiële prijs.
Veel belangrijker is,
in de vorige podcast had ik het over groeien-expansie
en de goodies die daarbij worden.
Als jij groeit met je onderneming,
weet je, dan koop je misschien een keer een groter huis of een leukere auto.
En als je dan kijkt naar Christof,
dan lijkt dat voor de buitenwereld misschien,
gewoon wat een hoop hebt ze, die wil alleen maar meer.
Deze missie wordt groter en het gevolg zijn de goodies.
Eén ding wat mensen zullen merken is,
als jij start met onderneming,
de meeste hebben een bepaalde ambitie en een missie waar ze op zijn,
maar ook levenskwaliteit, een groter huis, een andere auto,
een leukere vakantie, een vergrotere vakantie,
dan zul je merken als je die spullen hebt,
dat als je niet oplet je missie ook een beetje begint te sterven,
want je hebt goed voor jezelf gezorgd.
En ik begon daar ook op bepaald punt te merken,
dat er was een beetje edge af,
want we hadden financieel voldoende om van te kunnen leven.
Dus het hoeft niet meer zo nodig.
Waarop Duchamp tegen me zei,
well, you just sound different.
It seems like you lost a little bit of your edge and energy.
Ja, so if people,
als mensen zouden luisteren naar dit gesprek,
ze zouden denken,
jij bent degene die vermogend is,
en ik ben bluid.
Kijk de energie waar ik mee op kom dagen,
en jouw energie is veel gematigder en rile,
alsof je met passioen bent.
Het zei-ie, ik ga je één ding vertellen.
De honger en ambitie waarmee je door het leven gaat,
is de beloning.
De beloning is niet de auto,
de beloning is niet het huis,
de beloning is niet al de staf.
De beloning is de honger en de levensenergie
die je zelf opwerkt waarmee je door het leven gaat,
en die zit gekoppeld aan de messie.
En dan dacht ik, dat is het.
Want als ik zou moeten kiezen...
En waarde jij in die periode daarvoor ook meer gematigdheid
en wat minder levensenergie met een life force?
En niet bewust, maar toen je het uitwees dacht ik, ha!
Toen ik, en je hebt,
eigenlijk, ik had veel meer dan ik succes,
dan ik ooit überhaupt dat durven dromen.
Ik ben nooit gestart vanuit het idee dat we nu leven.
Dus ik had al veel meer dan ik ooit dat durven dromen.
Waardoor ik onbewust toch,
het is nooit een bewuste beslissing.
Zo, nou heb ik even een partijtje meer dan ik ooit dacht te hebben,
weet je wat ik ga doen? Ik ga iets rustiger aandeun.
Dat was een onbewuste beslissing.
En Dusjan zei,
sinds twee weken klink je anders.
En toen ik daar naar keek, dacht ik, ja, dat klopt.
Sinds twee weken ben ik onbewust net een beetje rustiger aandeun.
En ik merkte meteen, ik heb minder levensenergie.
Ik heb net van minder drive.
En dus ik creëer minder drive.
Ik creëer minder levensenergie.
Er is niks buiten mezelf.
Wat dat geeft, dat creëer je jezelf.
En maar je merkt meteen dat je je wereld wordt kleiner.
Maar uiteindelijk hoor ik je dus zeggen dat het voor veel mensen is het makkelijker
om die drive en die levensenergie te creëren
als er iets buiten jezelf is wat je wil hebben en waar je naartoe aan het werken bent.
De echte volwassen versie van drive, zou je zo kunnen stellen,
is op het moment dat je in staat bent om het te blijven brengen,
om het te blijven creëren als alles en meer in je leven op z'n pootjes terecht is gekomen.
Twee dingen, nummer één, voor iedere jonge gast die nu luistert van een jaar of twintig,
die denkt, ja mijn missie is ook wel belangrijk,
maar ik wil de auto's en het huis en dit en dat, gut, goed voor jou.
Ik ben absoluut niet één van die mensen die zegt, nou is dat even oppervlak ik.
En die dat fout maakt, helemaal niet.
Ik ga nog eerder zijn, er is niks zo makkelijker.
Makkelijk als werken met een groep gasten die jong is, ambitieus is
en eigenlijk gewoon gaat voor zichzelf wel een goed product heeft, weet je wel
en dan moet dat allemaal kloppen, want anders dan.
Maar daarom is interstens ook zo leuk.
Daar zit een hele grote groep van die gasten in.
Maar dat is heel makkelijk, want die hoef je niet aan te moedigen,
die hoef je niet vooruit te duwen, die gaan.
Nou komt het punt, als jij al die spullen hebt en al die goodies hebt,
dan komt er ook het punt en je denkt, is dit nou eigenlijk?
Want die Ferrari of whatever de mensen leuk vinden,
de magie daarvan is, die gaat weg.
En dan kom je er toch echt achter, ja oké als ik mag kiezen,
ik rijd toch liever in een Ferrari dan in mijn Suzuki Swift,
maar in de kern draagt het nul bij aan mijn levensgeluk.
Het enige wat fantastisch is en geld, is dat ik nooit hoef na te denken,
kan ik dit etentje betalen of kan ik mijn tank vullen.
Dus dat is uit de weg.
Maar al dat de glitter en de glammer,
dan kom je achter, oké, dat is leuk, maar in de kern doet het er niet toe.
En dan...
Dan begint het echt de spel eigenlijk pas.
Exact, maar dan kom je dus in een volwassen fase.
En dan is er nog maar één logisch ding en dat is namelijk,
ik heb een heel, ik heb een missie en een doel groter dan mezelf.
Want als je dingen doet voor jezelf, ben je veel makkelijker te stoppen.
Door je eigen emoties, je eigen stemmingen, je eigen redenen en je eigen excuses.
Maar denk eens als jij iets moet doen voor je kind,
dan zet je je redenen en excuses veel eerder aan de kant.
Laat staan als je een veel grotere missie hebt, groter dan jezelf.
Dus dat maakt het makkelijker is om een onredelijk leven te leiden.
En nogmaals, het is de drijf en de honger die de beloning is.
Niet het financiële deel.
Ik denk dat deze zin er mooi op aansluit en dan gaan we door naar het deel voor de leider.
Today you lived in a certain way.
Dus iedereen die nu luistert, luister gewoon mee.
Today you lived in a certain way.
It's a way you chose to live.
You either, one, held back and lived out of reasonableness.
Or two, you showed up and you played all out.
You lived from a unreasonable inerstands.
Het is één van de twee, right?
Ja, dan moet je wel eerlijk over zijn.
Vraag je.
Moet je ook eerlijk over zijn.
Dat zal je wel zijn.
Het is niet zo dat ik zochters opsta en een soort van oké, dit is.
I will show up and I play all out.
En de rest van de dag zijn allemaal reden en excuses.
Die komen gewoon niet meer op dagen.
Nee, want die komen toch duurende dag.
Dus wat doe jij?
Hoe deal je daarmee?
Wat ik weet, in de twee podcastgeleden hebben wij natuurlijk gesproken over ons afgelopen maandenavontuur.
Van ik die uitgeschakeld was en jij die het allemaal overnam.
En jij vertelde bijvoorbeeld dat er één moment was.
In al die maanden is er één moment geweest waarop een zo'n gedacht in jou opkwam die zei...
Boohoo, helemaal niemand vraagt hoe het met mij gaat.
Ja.
En dan?
En dan zet ik die gedacht aan de kant en dan focus ik op het volgende wat ik voor me heb.
Maar dat betekent dus dat het belangrijk is om je bewust te zijn van de verhalen die je tegen jezelf vertelt.
Ja, weet je wat het is?
Uiteindelijk je zou kunnen stellen je weigert om een slachtoffer te zijn van dingen.
Dat is een goed slachtend.
Dan, het is wat je zegt, je staat niet zocht eens op.
Ik ben degene die onredelijk leeft.
Ik ben degene die voluit leeft.
Daar zit er eigenlijk niet in één keus.
Die keus heb je 10, 20, 30, 40 keer te maken op een dag.
Ik heb nog steeds iedere dag dat ik een workout heb staan bewust te kiezen voor die workout.
Want de redenen en excuses om het niet te doen, die zijn er altijd.
Ja, ik kan je vertellen dat is echt een enorme mindfuckue.
Ik heb het bijna niet met jou overgesproken, maar een enorme mindfuckue is bij mij in de afgelopen weken.
Omdat ene zijds heeft de arts gezegd, het gaat een herstelproces van 6 tot 12 maanden zijn.
Nou, ik zit nu op 6,5 maanden na mijn ongeluk.
Dus de stem in mijn hoofd zeggen we, men, die kijk uit, het is een herstelproces van 6 tot 12 maanden.
Dus je kunt niet snel, je kunt niet dit, je kunt niet dat.
En in de afgelopen weken heb ik heel erg ervaren dat als er dan iets ingrijpend is gebeurd in je leven.
Voor iedereen die iets heeft meegemaakt, wat we allemaal hebben laten willen gewezen.
Iedereen heeft wel iets in zijn leven meegemaakt wat enigszins ingrijpend was.
Iedere keer zei die stem in mijn hoofd als ik een workout wilde doen of als ik wilde pushen of als ik wat later naar bed wilde gaan.
Of als ik niet op het tijdstip naar bed was gaan, want ik ben mezelf wat afgesproken.
En toen heb ik het heel strak bed item gehad om überhaupt mijn hersenen te laten herstellen.
En dan ging ik later naar bed en ik eigenlijk met mezelf wat afgesproken.
En dan zei die stem al, oh, morgen kan ik niet opstaan om 6 uur.
Nee, ik zat de wekker gewoon om 7 uur, kan prima, lotus is toch pas bla bla bla bla bla bla.
Al die verhaal in m'n hoofd en het is voor mij zelf bizar om te ervaren.
Hoe zeer dat in één keer overal aanwezig was.
Ik heb natuurlijk in de afgelopen jaren nooit last van gehad, niet op dit niveau.
Nee, nee, je hebt dan één keer een escape-card.
De ultieme escape-card.
Als je hebt op het kiezen van comfort, kun je dat altijd trekken, die card.
Ja, en in ieder geval zolang we nog niet bij twaalf maanden zijn.
Ja, en dan is het ook nog zo dat niemand zal zeggen,
kom op, push jezelf eens, waar meer men die bent.
Ja, hey, daar blijven we heel ver bij weg.
Maar iedereen zegt eindelijk tegenovergestelden.
Weet je, als ik drie dagen vol gas opgegeven en een heel lange dagen heb gedraaid,
dan zeggen sommige mensen in mijn omgeving die kijken me aan, die zeggen,
kijk je uit alsjeblieft.
En dan denk ik op, dat is weer voedingvolstef, die zeggen, dat is te gaan.
En dat is dus één, je wil nooit gezond verstand over boord gooien?
Nee, maar ik heb daar dus iets op verzonnen.
Oh.
Nou ja, ik heb er niet eens op verzonnen, maar ik realiseerde mij op een bepaald moment.
Oké, wacht even, Mendy.
Wat ik namelijk begon te voelen bij mezelf, is dat ik kleiner aan het leven was dan dat kon.
En dat heb ik natuurlijk al heel veel jaren niet gedaan, dus dat voelde heel onheimlig.
Dat voelde een beetje no-fans voor iedereen die het wel doet, helemaal prima high-five voor jou.
Maar voor mij vond ik het niet zo heel prettig.
Waardoor ik op een gegeven moment tegen mezelf zei, weet je wat, Mendy?
Je gaat gewoon je leven leven, gewoon zoals je het zou willen leven
en zoals je het geleef zou hebben als je in ieder geval er was.
En je gaat leren waar bepaalde grens zit,
maar je kunt pas leren waar grens zit als je er een beetje overeen bent gegaan.
Je kunt nooit weten waar die grens ligt tot waar toe je in staat bent.
Als je die grens niet opzoekt en je kent die grens pas als je er even overeen gaat.
Dus dat is eigenlijk mijn nieuwste tactiek, want ja, nog steeds heb ik wel momenten dat ik denk,
oké, het is nog steeds een beetje een herstelproces.
Maar ik heb gewoon met mezelf afgesproken, Mendy, je doet gewoon wat je wilt doen en wat gedaan moet worden.
Je zoekt die grens op, ga je er overheen?
Hé, doe je een stapje terug, want daar ligt momenteel de grens.
Beteek het ook niet dat dat de grens blijft, dat is de grens nu.
En die blijf ik opzoeken en die blijf ik duwen en die blijf ik verleggen.
En ik denk dat dat, voor mij was het gewoon fascinerend de afgelopen week om dat te ervaren,
dat ik dacht, oh wow, oké, wacht even.
Dus daarom snap ik ook dat als mensen heel lang, al heel lang in hun leven redelijk leven,
in gemiddeld leven en gewoon hun dingetje doen en er was het,
dat het best wel een uitdaging is om dat te doorbreken.
Ja, het is een keuze om dat te doorbreken, het is een heel andere manier van leven.
Ja, of het is inderdaad, ja, de uitdaging is niet goed geworden, het is inderdaad een keuze.
En ik heb inderdaad, oh, dat is dan ook wel een goeie,
ik heb aan een levende lijf ervaren dat op het moment dat je de keuze hebt gemaakt,
dan is er niks meer wat je hoeft te stoppen.
En als het bij mij niet zo is, met een halve schedel die gebroken was en een zwaar hersteltrammen,
dan is het bij ieder ander ook niet het geval.
Ja, ik dacht ik zo.
Oké, holding back kills everything.
It literally kills life.
Ik hoef niet persie iets op te zeggen, maar ik vond het gewoon een mooi zin.
We gaan naar leiders, want redelijkheid zit hem in twee dingen.
Eén, je kunt redelijk zijn richting jezelf.
Over het algemeen, als je iemand bent die redelijk is richting zichzelf,
is vaak ook redelijk richting anderen.
Zeker.
Maar dat is het tweede, je kunt ook heel redelijk zijn richting anderen.
En dat is niet heel gezond voor een leider.
De eerste zin van Dushan is bracket your reasonableness and take appropriate action.
Ja, er is een ander uitspraak van Dushan.
Die ik in het Nederlands zal doen.
Wat is, je kunt nooit zakken als leider naar de redelijke mindset van je team.
Anders ben je geen leider, dan ben je een volger.
En...
Goeie uitspraak.
Dank je, namens Dushan.
Uiteindelijk is het zo, let's zeggen, de redelijkheid is iemand's kleinheid.
De onredelijkheid is iemand die focusstops eigen grootzijd.
Een leider is iemand die gefocust is op mensen hun grootzijd.
Je moet mensen willen opbouwen en bekrachtigen.
Of beter nog, of accurate, want ik kan niemand krachtiger maken.
Dan kunnen mensen alleen zichzelf doen.
Mensen moeten ook eens stoppen met dat ik helpt mensen weer in hun kracht staan
of de beste versie van hunzelf worden.
Dat is ook zo'n redelijk uitspraak.
Ik heb nog nooit gehad dat ik iemand zou gedacht, wow.
Jij bent echt de beste versie voor jezelf.
Jij bent de beste versie voor jezelf. Stop met te doen wat je verder aan het doen bent.
Je bent perfect zo.
Gewoon zo blijven, het is de beste versie.
Ja, het is een berg zonder top.
Als leider, zul je moeten weten, oké, de persoon die ik hier voor me heb,
die heeft kleinheid in zich en grootzijd in zich.
En ik kan één van die twee gaan voeden.
Hoe redelijker ik ben naar iemand, hoe meer ik kleinheid voet,
hoe onredelijker ik ben.
Wat helemaal niet hoeft te zitten in je bent een onaangename leider.
Want je kunt hartstikke warm zijn, sterker nog.
Ik stel, als jij niet gefocust bent op mensen in grootzijd,
ben je überhaupt geen leider.
Een leider moet mensen kunnen bekrachtigen,
zodat zij zichzelf kunnen bekrachtigen.
Ja, en ik denk dat hier het woord onredelijk zo niet uitkijken dubbele betekenis krijg.
Want als er bij wijze van een zakelijk leider door het bedrijf is gelopen
en je had slechte dagen en je hebt zichzelf even helemaal losgelaten op z'n team,
dan is het heel onredelijk.
Ja, dat is het. Hij was heel onredelijk vandaag.
Ja, oké, maar dat is niet onredelijk waar wij over spreken.
De onredelijke leider is de leider die zich niet laat inpakken
door de redenen en excuses van z'n team, waardoor zij in hun kleinheid kunnen blijven zitten,
maar die ze uitnodigt en speekelt en duwt en...
Ik heb in de podgas wel eens het voorbeeld gegeven van vriendenonderling.
Laat zeggen, een vriendin van jou is gescheiden.
We zijn inmiddels acht maanden verder.
Je komt bij haar thuis om 11 uur zocht is en je merkt al, oeh,
die heeft al oude kogen dronken.
En jullie zouden eigenlijk iets gaan doen, maar ze kiest er toch voor om thuis te blijven
en te kniezen in een hoekje.
Dan op een gegeven moment komt het punt en je moet zeggen, luister maar, Ressa,
het is tijd om je leven weer aan te pakken.
Dit is geen leven zo.
En ik snap je pijn en ik snap je verdriet en ik weet dat je er nooit gewuld hebt.
En ja, in het leven zijn er dingen die je meemaakt,
maar in het Engels is het makkelijker te verwoorden.
Yeah, you will be victimised in life,
but that doesn't make you a victim.
En sommige mensen weigeren gewoon een slachtoffer te zijn in het leven
en daar zijn onredelijke mensen.
Nou, ik zou zeggen, je kunt geen betere leider hebben
als een onredelijk leider die wel gezond verstand heeft,
die niks gaat ijzen zoals, nee Mendy, je moet vanaf nu van vier uur jaren min houden.
Zijn maar, die ijs niks wat niet kan, maar die kan zien wie je bent,
die kan zien wat er mogelijk is voor je en die helpt je daar zelf in te stappen.
Maar dat is wel heel belangrijk wat je daar zegt, want ik heb wel vaak gezien
dat leiders die dan zelf in hun eigen grootsheid stappen,
of niet eens leiders, gewoon mensen die zelf in hun eigen grootsheid stappen,
of die gaan kiezen voor hun eigen grootsheid,
reden en excuses achterwegen laten, onredelijke worden,
dat ze in hun interacties met anderen eigenlijk hetzelfde verwachten van hun,
alsof, je moet zeker als je een leider bent, je team wel of iedere team speler
ansieg ontmoeten waar zij zich begrepen en daar vanaf dat punt een klein stukje
meenemen of uitnodigen naar het volgende level.
Anders is het echt de projectie, ik ben gestopt met roken,
nu heb ik een hek aan andere rokers, ik ben gezond geneten Mendy,
jij moet ook nu gezond gaan leven, ja, nee, alleen.
Dus je moet wel mensen zien voor wie ze zijn en dat betekent ook
dat je in de basis allereerst eens moet kijken en echt moet luisteren,
mensen in je op moet nemen, dat is wat een leider hoort te doen.
En ik denk dat daar, ik denk naar mijn mening,
zit daar het grootste gat voor heel veel leiders los van dat ze
persoonlijke effectiviteit op kunnen schalen en dat ze gewoon...
Totaal ongepas kunnen zijn na teamleden.
Ja, maar ook gewoon niet echt interest hebben en wie heb ik hier voor me zit
en gefascineerd zijn door de interacties met mensen en dat zul je moeten zijn
of moet worden en jezelf moet creëren als je in de leiderschaps positie staat.
Ja, als je die idee hebt van leiden.
Wij zijn onderling, jij, Christof, ik, veel onrederlijker naar elkaar.
Absoluut.
Dan gaan we natuurlijk zijn bij heel veel teamleden,
omdat die zijn simpelweg anders gebouwd.
En nogmaals jij zei het goed, je ontmoet mensen daar waar ze zijn
en daar waar ze zijn, hoeven ze niet te blijven.
En zeker niet als je ziet, er is meer mogelijk voor ze.
En dan is het nog steeds niet dwingen of whatever.
Nee, je kunt mensen uitnodigen om groeikuizen te maken.
Mensen laten weten dat ze grotere, krachtigere spellen kunnen spelen in het leven.
Ja, en dan kan je ze laten of laat ik zo zeggen,
laten weten is inderdaad, dat kan geïnteproteerd worden
alsof je het ze moet vertellen, maar dan moet je niet vertellen.
Je wilt het zelf gewoon voor oog houden en je wilt het ze kunnen
en ze daarin meenemen, daardoor uitnodigen.
Dat is wat een leider werkelijk doet.
Heb je nog iets toe te voegen voor de leiders als het gaat om redelijkheid en onredelijkheid?
Misschien wat het gevaar of het vergeef is in je organisatie
is jij als leider redelijk bent?
Dat is een mega vergef, sterke nog.
Je kunt jezelf geen leider noemen en redelijk door het leven gaan.
Want dan ga je namelijk nooit echt iets voor elkaar krijgen.
Het klinkt...
De beste voorbeelden die ik heb van onredelijke leiders zijn toevallig.
Allemaal mensen die ook regelmatig als een klootzak werden ervaren
omdat ze mensen echt tot het gaatje drijven.
Daar zou ik mensen zeker niet aanraden hier in de podcast.
Het zou zijn neem hieruit mee wat je eruit mee kunt nemen.
Maar tegelijkertijd transformeren van een redelijk bestaan naar een onredelijk bestaan
gaat ook niet hand in hand met comfort.
Gaat ook niet hand in hand met nooit hier en daar een keer een pot breken.
Eén ding is wel zeker.
Ik denk dat we dit al zei aan het begin.
Mensen kunnen zeer onredelijk zijn over een redelijkheid.
En dat echt met man en macht beschermen.
Want er komt namelijk met nieuwe verantwoordelijkheid.
En minder tolerant zijn naar jezelf.
En misschien minder tolerant zijn naar collega's.
Dus het is een proces om die shift te maken.
Van af het moment dat je die shift gemaakt hebt,
ga je nooit meer terug van het denk je echt.
Er is een uitspraak, het is niet mijn uitspraak.
Ik weet niet wie je hem wel deed.
Ik heb een comfortzone en overigens een comfortzone bestaat niet.
We spreken er altijd over als of het iets echt is.
Maar comfortzone wil niks anders zeggen als dit zijn alle dingen die ik doe
waar ik mijn comfortzone bij voel.
Iedereen weet, groeif in plaats, buiten je comfortzone.
En dat is wat oncomfortabel.
Maar kijk eens terug, als jij die stappen gemaakt hebt.
Was je comfortzone werkelijk zo comfortabel?
Dat is een goede.
Ik heb altijd ervaren als een kleine gevangenes.
Nou ja, dat heb ik de afgelopen weken.
Dat ik inderdaad al die redenelijke excuses had om rustig aan te doen.
Dat was inderdaad de gevangenis.
Ik denk dat we er zijn.
Ik denk dat we ons punt gemaakt hebben waarom redelijk zijn
een heel gevaarlijk iets is in je leven.
Zowel voor jezelf, als voor de mensen om je heen,
als voor je team en je organisatie.
Redelijkheid klinkt als wijsheid.
Maar zoals Duchand het zegt,
is redelijkheid het laagste niveau of de laagste vorm van leven.
Dat klinkt misschien hard, maar het is wel eerlijk.
Tot volgende week.