Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νίκη Μπενετάτου (00:00)
Καλώς ήρθετε σε ακόμα ένα επεισόδιο του Perfectly Unboxed, η Νίκη Μπενετάτου.
Maria Kutrubis (00:04)
Κι εγώ είμαι η Μαρία Κουτρουμπή και σήμερα ανοίγουμε μια διαφορετική συζήτηση.
Νίκη Μπενετάτου (00:09)
Μιλάμε για τις αόρατες ασθένειες για όλα εκείνα που δεν φαίνονται αλλά επηρεάζουν την καθημερινότητα με τρόπους που δεν φανταζόμαστε.
Maria Kutrubis (00:16)
Μαζί μας, ο Γιάννης Βίδρας, μοιράζεται τη δικιά του εμπειρία, μετά τη διάγνωση της κόρης του με διαβήτη τύπου 1 μόλις 9 μηνών.
Νίκη Μπενετάτου (00:25)
Μια συζήτηση για την καθημερινότητα πίσω από αυτό που δεν φαίνεται και που μπορεί να βοηθήσει πολύ κόσμο που αντιμετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες. Γιάννη, καλώς ήρθες.
Maria Kutrubis (00:33)
Γιάννη καλώς ήρθες στο Perfectly Unboxed!
Yiannis Vidras (00:35)
Καλώς σας βρήκα, ευχαριστώ
πάρα πολύ για την πρόσκληση και την ευκαιρία να μοιραστώ την ιστορία μου και να πούμε μερικά πράγματα στον κόσμο που ίσως δεν είναι γνωστά και αυτό θα βοηθήσει πάρα πολύ όλους τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν σακχαρώδη διαβήτη και χρειάζεται να έχουμε σαν κοινωνία περισσότερη ενημέρωση πάνω στο θέμα.
Νίκη Μπενετάτου (00:56)
Γιάννη, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από εσένα. Ποιος είσαι σήμερα και τι είναι αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στη ζωή σου;
Yiannis Vidras (01:02)
Ωραία, είμαι ο Γιάννης Βίδρας, όπως είπατε είμαι 50 χρονών, έχω δύο υπέροχα παιδιά, τον Γιώργο και την Όλγα και είμαι παντρεμένος με την Μάρα. Νομίζω αν περιέγραφα τον εαυτό μου θα ήτανε τρία μεγάλα κομμάτια, που το ένα αλληλοσυμπληρώνει και δίνει ενέργεια στο άλλο.
Είμαι στέλεχος σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Εργάζομαι τα τελευταία 22 χρόνια. Είναι αυτό που με γεμίζει δημιουργικά, με έχει εξελίξει σαν άνθρωπο. Είμαι ερασιτέχνης αθλητής τριάθλου. Κάνω Ironman. Το Ironman είναι ένα τριάθλο που για να το τερματίσεις πρέπει να κολυμπήσεις να ποδηλατήσεις και στο τέλος να τρέξεις. Διάφορες αποστάσεις.
Η μεγαλύτερη που έχω κάνει είναι 3,8 χιλιόμετρα κολύμβηση, 180 χιλιόμετρα ποδήλατο και στο τέλος ένας μαραθώνιος και φυσικά περισσότερο από όλα είμαι σύζυγος της Μάρας και μπαμπάς όπως είπα του Γιώργου και της Όλγας. Νομίζω για μένα...
Μεγαλύτερη σημασία στη ζωή μου έχει πώς αυτά τα τρία χαρακτηριστικά, τα τρία πράγματα δένουν αρμονικά μεταξύ Το να δείχνω στα παιδιά μου στην πράξη ότι...
Δεν χρειάζεται να θυσιάσεις το ένα για το άλλο. Μπορούν και τα τρία, επαγγελματική ζωή, προσωπική ζωή, που για μένα είναι ο αθλητισμός και η οικογενειακή ζωή, να συνυπάρξουν αρμονικά, να είσαι αφοσιωμένος και δημιουργικός στη δουλειά σου, να κυνηγάς τα προσωπικά σου όρια στον αθλητισμό, αλλά ταυτόχρονα η οικογένειά σου να παραμένει, θα έλεγα, το απόλυτο κέντρο, το επίκεντρο όλων όσων κάνεις. Δεν προσπαθώ ούτε να...
τα διαχωρίσω ούτε να τα ενώσω με κάποιο μαγικό τρόπο, το κάθε ένα είναι ξεχωριστό, έχουν κοινά σημεία, προσπαθώ όμως να τα ζήσω όλα όσο μπορώ στο 100 % και όλα αυτά μαζί κάνουν αυτό που πραγματικά είμαι σήμερα.
Maria Kutrubis (03:17)
Και έχεις και τρία πράγματα που απαιτούν χρόνο, και τα τρία. Και η εργασία και η οικογένεια και το να συμμετέχεις σε Triathlons. Είναι time demanding, όλα. Αν σε ρωτούσε κάποιος, ποια είναι η ιστορία σου ως πατέρας, από πού θα ξεκινούσες.
Yiannis Vidras (03:33)
Εντάξει, προφανώς θα ξεκινούσα από εκείνη τη μαγική μέρα που για πρώτη φορά γίνεσαι μπαμπάς και πραγματικά η ζωή σου αλλάζει, δεν το έχεις φανταστεί. Νομίζω η ιστορία μου σε μία πρόταση θα έλεγα ότι είναι μία...
ιστορία που θα της έβαζα ένα τίτλο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να δείξει στα παιδιά του πώς να αγκαλιάζουν όλα τα πράγματα που έχουνε στη ζωή τους. Είτε αυτά είναι ευκολίες, είτε είναι δυσκολίες. Κανένας δεν μας έχει...
υποσχεθεί ότι η ζωή μας θα είναι, όπως λένε οι φίλοι μας οι Άγγλοι, walk in the park. Δυσκολίες θα υπάρχουν σε μας, προφανώς και υπήρχαν με τη διάγνωση της Όλγας. Το σπίτι μας ξαφνικά άλλαξε ρυθμούς, αλλά εκεί πραγματικά ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση και για μένα και για τη συζυγό μου να κρατήσουμε αυτή την ομάδα των τεσσάρων ανθρώπων που αποτελούν την οικογένειά μας ενωμένη και
να αποδείξω, ότι μια δυσκολία ή μια νέα συνθήκη δεν σε βάζει στην άκρη, αλλά συνεχίζεις να δουλεύεις, συνεχίζεις να αθλείσαι, συνεχίζεις να ζεις δυνατά και έτσι θέλω να με βλέπουν σαν ένα μπαμπά που...
έχει τις δυσκολίες και επαγγελματικές και προσωπικές και αθλητικές και όλα, πάντα βρίσκεται τον τρόπο και την δύναμη να τα συνδυάζει και να μην τις αφήνει να καθορίζουν εκείνες τη ζωή του, αλλά να τις ενσωματώνει και να τις κάνει μέρος της καθημερινότητάς του.
Νίκη Μπενετάτου (05:17)
Ποιο ήταν το σημείο που ένιωσες ότι πραγματικά αλλάζει και τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.
Yiannis Vidras (05:23)
Εντάξει, ξεκάθαρα ήταν η διάγνωση της Όλγας. Έγινε το καλοκαίρι του 2014. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσαμε, ξέρετε, με αυτήν την ωραία ας πούμε αίσθηση που έχεις σαν γονιός. Ο γιος μας, ο Γιώργος, ήταν...
περίπου 7 ετών, η Όλγα σχεδόν 9 μηνών, μέχρι εκεί πιστεύαμε ότι εντάξει εμείς σαν γονείς τα κάνουμε όλα σωστά, ελέγχουμε τη ζωή μας, μια χαρά, αλλά εκείνη την ημέρα που η Όλγα διαγνώστηκε με σακχαρώδη διαβήτη, νομίζω ότι ήταν η ημέρα που καταλαβαίνεις ότι ξαφνικά
αυτό που νομίζεις ότι έχεις σε έλεγχο, σταματάει να ισχύει. Και κατάλαβα ότι η ζωή δεν σε ρωτάει, ούτε θα διαπραγματευτεί μαζί σου, αν το θέλεις ή όχι. Απλά ένα ωραίο πρωί σου παραδίδει μια νέα πραγματικότητα και σου λέει, αυτό είναι, δείξε μου τώρα τι μπορείς να κάνεις.
Και από εκείνη την ημέρα τίποτα πραγματικά δεν ήταν το ίδιο, γιατί από εκείνη την ημέρα και μετά έπρεπε να γίνουμε πλέον γονείς που θα έπρεπε να στηρίξουν την Όλγα, γιατί γίναμε γιατροί, έπρεπε...
να κάνουμε ενέσεις ξαφνικά, έπρεπε να κάνουμε πράγματα για τα οποία δεν ήμασταν προετοιμάσμενοι και κανείς δεν μας έδωσε και ένα manual, έναν χάρτη να μας πει ότι έτσι πρέπει να το κάνετε. Δηλαδή, μια συσκευή καινούρια αγοράζεις και παίρνεις βήμα βήμα ή το κινητό σου ακριβώς βήμα βήμα πώς θα το λειτουργήσεις. Εδώ δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης.
Αποδέχεσαι τη νέα πραγματικότητα γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή και προχωράς μπροστά.
Maria Kutrubis (07:27)
Άρα, τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στον γιατρό για να πάρετε την τελική διαδικασία.
Yiannis Vidras (07:30)
Μας
οδήγησε, η Όλγα όπως είπε, πάρα πολύ μικρή. Αυτό που μας οδήγησε στον γιατρό ήταν η ξαφνική απώλεια βάρους που παρατηρήσαμε. Πριν από αυτό, βέβαια, Όλγα έπινε πάρα πολύ νερό τις τελευταίες μέρες και γέμιζε συνεχώς το πάμπερ της.
Όμως, επειδή ήταν Αυγούστος, δεν μας προβλημάτiσε. Είπαμε, οκ, είναι κάτι φυσιολογικό, το παιδί ζεσταίνεται, είναι καλοκαίρι...
Αυτό που μας οδήγησε στον γιατρό ήταν η απότομη απώλεια βάρους. Δηλαδή, μέσα σε τέσσερις μέρες, έμεινε ένα παιδί σχεδόν... όχι οστεωμένο, αλλά πάρα πολύ αδύνατο.
και αυτό προφανώς μας ανησύχησε πάρα πολύ. Ήταν πάρα πολύ νωθρό. Δηλαδή, ειδικά την ημέρα που ξύπνησε το πρωί και ξεκινήσαμε για να πάμε στο νοσοκομείο, ήταν αυτό που πραγματικά μας έστειλε στον γιατρό ότι βλέπαμε ένα οκνηρό παιδί, ένα νωθρό παιδί, ένα παιδί χωρίς όρεξη, μας ανησύχησε πάρα πολύ, και έτσι πήγαμε στο νοσοκομείο.
Maria Kutrubis (08:50)
Εννέα μηνών η Όλγα τότε, ε?
Yiannis Vidras (08:51)
Ήτανε
9 μηνων. Εντάξει, ήταν πάρα πολύ μικρή, δεν μπορούσε να μας πει πώς νιώθει, δεν μπορούσε να μιλήσει. Μέσα σε όλα αυτά ήτανε και περίοδος που άρχισε να βγάζει τα πρώτα της δόντια, οπότε...
Εμείς δεν είχαμε ιδέα ότι αυτά τα τρία, δηλαδή η πολυουρία, η πολυδηψία και η απώλεια βάρους είναι τα τρία βασικά συμπτώματα του σακχαρώδης διαβήτη. Δεν το ξέραμε. Οπότε προσπαθούσαμε να βρούμε, ξέρετε, αυτές τις δικαιολογίες που οι γονείς ψάχνουν για να μην πάνε στον γιατρό, οπότε τα ρίχναμε εκεί. Αλλά...
η απώλεια βάρους και η νωθρότητα πραγματικά μας ταρακούνησε και πήγαμε όχι νωρίς, αν γύρναγα το χρόνο πίσω θα ήθελα να πάω νωρίτερα, αλλά δεν ήξερα ότι αυτά τα συμπτώματα είναι του σακχαρώδης διαβήτη. Ευτυχώς όχι πάρα πολύ αργά.
Νίκη Μπενετάτου (09:50)
Γιάννη τι σημαίνει για ένα γονιό να ακούει διαβήτη τυπου 1 για το παιδί του; Για το μωρό του;
Yiannis Vidras (09:59)
Κοιτάξτε, εκείνη τη στιγμή που στο λένε δεν σήμαινε κάτι γιατί δεν ξέραμε. Και όταν κατάλαβα είναι αυτή στιγμή που ξαφνικά ο χρόνος παγώνει.
Βρισκόμασταν στο Παιδών, φανταστείτε τώρα πάρα πολύ κόσμο έξω από τα εξωτερικά ιατρεία, αλλά νιώθαμε ότι ήμασταν στο κενό, δηλαδή δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι δίπλα, είναι σαν να σε ρουφάνε, δηλαδή σαν να στεγνώνεις εκείνη την ώρα.
Και για ένα μωρό εννέα μηνών που ούτε καν περπατάει το μυαλό σου πηγαίνει πάντα σαν γονιός στο χειρότερο. Πολλοί λένε και μπορώ να το επιβεβαιώσω ότι έχει όλα τα στάδια του πένθους,
μια διάγνωση. Έχω παρακολουθήσει και άλλα επεισόδια που έχετε κάνει και είναι αυτό το κοινό που λένε όλοι οι γονείς ότι πέρασα αυτά τα στάδια. Δηλαδή, νόμιζα ότι έχασα κάτι και σιγά σιγά μου πήρε χρόνο να το ξαναβρώ. Αυτό ακριβώς νιώσαμε. Εκείνη τη στιγμή.
Κλαίς, νιώθεις ανήμπορος, έρχονται χιλιάδες ερωτήματα στο μυαλό σου, αλλά ο πρώτος καιρός είναι σοκαριστικός, είναι πάρα πολύ δύσκολος.
Maria Kutrubis (11:21)
Πώς άλλαξε από εκείνη τη στιγμή που φύγατε από το Παίδων ή όταν πήρατε τη διάγνωση. Πώς άλλαξε η καθημερινή φροντίδα της Όλγας;
Yiannis Vidras (11:30)
Κοιτάξτε, περνάς σε μία άλλη φάση. Δηλαδή, πλέον δεν είσαι μόνο γονιός. Γίνεσαι γιατρός γιατί χρειάζεται να κάνεις ενέσεις ινσουλίνης. Άρα, πρέπει να μάθεις να κάνεις ενέσεις. Γίνεσαι μαθηματικός γιατί...
ξεκινάς να υπολογίζεις υδατάνθρακες και τους υδατάνθρακες να τους μετατρέπεις σε μονάδες Ινσουλίνης και μετά να κάνεις την ένεση. Γίνεσαι διατροφολόγος, γιατί πρέπει να κάνεις σωστούς συνδυασμούς τροφών. Γίνεσαι, να μπορώ να πω, ψυχολόγος, γιατί πρώτα πρέπει να διαχειριστείς τα δικά σου συναισθήματα, όμως μέσα στην οικογένεια υπάρχει και ένα άλλο παιδί το οποίο...
Όσο μπορείς, που δεν μπορείς, δυστυχώς, τον πρώτο καιρό να διατηρήσεις τις ισορροπίες, άρα γίνεσαι κάτι για το οποίο κανείς δεν σε έχει προετοιμάσει, κανείς δεν σου έχει δείξει πως είναι, είναι ένα βάρος στην αρχή. Έχεις πάρα πολλά πράγματα που σου έρχονται μαζεμένα.
Δεν έχεις περιθώριο να τα αναβάλεις, δεν έχεις περιθώριο να τα μεταφέρεις. Δεν μπορώ τώρα. Δηλαδή, αν δεν κάνω ινσουλίνη τώρα, δεν μπορεί να έχει μια κανονική ημέρα η Όλγα. Από την άλλη όμως, κάνω ένα λάθος,
στην μετατροπή των υδατανθράκων στην Ινσουλήνη και ειδικά για ένα τόσο μικρό μωρό, αντί να δώσω 0,1 της μονάδας, δώσω μία μονάδα, ξέρω ότι την Όλγα την έχω αυτομάτως στείλει στην εντατική ενός νοσοκομείου με κώμα. Οπότε, αυτό που καλείσαι να διαχειριστείς είναι... είναι μια τεράστια ευθύνη. Και είσαι...
Μόνος σου. Όταν φεύγεις από το νοσοκομείο, δεν έρχονται γιατροί μαζί σου. Προφανώς και ο γιατρός σου είναι στο τηλέφωνο να σε υποστηρίξει. Και ευτυχώς για μας ήταν οποιαδήποτε στιγμή χρειαστήκαμε. Ακόμα και στις 3 και στις 4 η ώρα το βράδυ. Αλλά είσαι εσύ, η σύζυγός σου και ο διαβήτης κάτι άγνωστο το οποίο πρέπει να το διαχειριστείς.
Ουσιαστικά κρατάς τη ζωή του παιδιού σου στα χέρια σου. Δηλαδή αυτό που έχει αναλάβει η φύση κανονικά να κάνει μέσω του παγκρέατος και όλης της λειτουργίας του οργανισμού το παίρνεις εσύ και το κάνεις με έναν διαφορετικό τρόπο.
Maria Kutrubis (14:05)
Ευθύνη τεράστια και χωρίς εκπαίδευση;
Yiannis Vidras (14:07)
Είναι τεράστια
η ευθύνη γιατί ένα λάθος, μπορεί να είναι μοιραίο, ναι, για έναν γονιό και ειδικά με ένα τόσο μικρό παιδί είναι μεγάλη δυσκολία γιατί σε έναν ενήλικα που έχει ζαχαρώδη διαβήτη λίγη...
πάνω ή λίγο κάτω, δεν θα κάνει πολύ μεγάλη διαφορά. Όμως, σε ένα μωρό κάνει. Αυτό που σας λέω, το 0,1 που είναι μια υπομονάδα, μια μικροδόση ινσουλίνης είναι πολύ μικρότερη από το κεφαλάκι μιας καρφίτσας, τόσο, να φανταστείτε, είναι 0,1. Αν κάνεις το λάθος και αντί να πατήσεις 0,1, βάλεις 1, το παιδί θα πάει με υπογλυκαιμία στο νοσοκομείο.
Νίκη Μπενετάτου (14:51)
Θέλεις να μας περιγράψεις πιο συγκεκριμένα κάποια στιγμή που υπήρξε φόβο, άγνοια, πανικό, που να έγινε κάτι...
Yiannis Vidras (15:01)
Κοιτάξτε,
γενικότερα οι πιο δύσκολες στιγμές στη διαχείριση του διαβίτη είναι το βράδυ, η νύχτα. Και αυτό που σε φοβίζει περισσότερο είναι η υπογλυκαιμία, δηλαδή να πέσει το σάκχαρο πάρα πολύ χαμηλά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ότι, ειδικά, τον πρώτο καιρό δεν κοιμάσαι ηρεμα, ή δεν κοιμάσαι καθόλου, ή κοιμάσαι ξαπλωμένος, ή εσύ, ή η σύζυγος σου δίπλα στο κρεβάτι του παιδιού.
Ζείς ουσιαστικά και ειδικά το βράδυ με τη σκέψη κι αν κοιμηθώ βαριά και δεν την ακούσω, κι αν κάνει υπογλυκαιμία και δεν το καταλάβω. Οπότε είσαι συνεχώς σε μία εγρήγορση Δηλαδή το θέμα...
Βαθύς ύπνος το ξεχνάς, τελείως. Το θέμα ύπνος αρχίζεις και το διαπραγματεύεσαι με κάποιες στιγμές της ημέρας, ειδικά τον πρώτο καιρό. Εγώ έπιανα τον εαυτό μου να σηκώνομαι το βράδυ και να πηγαίνω από πάνω να δω αν κινείται το στήθος της και αναπνέει. Γιατί φοβάσαι. Έχεις φόβο πραγματικά. Ότι αν συμβεί κάτι και το παιδί κάνει μια υπογλυκαιμία και δεν το καταλάβω.
Αυτό ήταν η μεγάλη αλλαγή και μπορώ να πω ότι είναι από τις αλλαγές που οι γονείς παιδιών που αντιμετωπίζουν τη διάγνωση σακχαρώδη διαβήτη είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό ότι δεν κοιμάμαι και παίρνει πάρα πολύ καιρό για να κοιμηθείς. Δηλαδή, εμείς αρχίσαμε να κοιμόμαστε ήρεμα όταν η Όλγα άρχισε να μεγαλώνει και μπορούσε να αρχίσει να καταλαβαίνει τα συμπτώματα, να μας τα λέει.
Ήρθε και μετά και τεχνολογία με τους αισθητήρες και την αντλία και μας βοήθησε. Όχι ότι κοιμόμαστε ησυχοί, αλλά κοιμόμαστε πολύ καλύτερα από ό,τι ειδικά τον πρώτο καιρό.
Maria Kutrubis (16:50)
Πες μας λίγο για το σακχαρώδη διαβήτη γιατί εγώ δεν γνωρίζω. Πες μας τι δε κάνει οργανισμός της Όλγας και τι χρειάζεται εσείς να προσέχετε έτσι ώστε να μην φτάσουν στον χειρότερο σενάριο. Και πες μας και το καλό σενάριο για να καταλάβουμε,
Yiannis Vidras (16:59)
Πολύ ωραία!
Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 για τον οποίο συζητάμε είναι ένα αυτοάνωσο νόσημα και ουσιαστικά ο οργανισμός καταστρέφει τα κύτταρα του παγκρέατος που παράγουν μια ορμόνη που την χρειαζόμαστε όλοι μας την ίνσουλίνη. Η ίνσουλίνη έχει έναν ρόλο πάρα πολύ σημαντικό.
Η ινσουλίνη όταν την εκκρίνει το πάγκρεας πηγαίνει και διασπάει τα σάκχαρα από τις τροφές που τρώμε. Αφού τις διασπάσει μετατρέπονται σε μικρά μόρια γλυκόζης και αρχίζουν να κυκλοφορούν μέσα στα κύτταρα μας.
Το κύτταρο, η βασική του τροφή των κυττάρων είναι η γλυκόζη. Το γεγονός ότι εμείς σήμερα, αυτή τη στιγμή μπορούμε και κάνουμε αυτή τη συζήτηση και ο εγκέφαλός μας λειτουργεί είναι γιατί έχουμε φάει πρωινό, η ινσουλίνη έχει διασπάσει τους υδατάνθρακες και σε μόρια γλυκόζης, έχουν τροφοδοτηθεί τα κύτταρα του εγκεφάλου μας και κάνουμε τη συζήτηση. Όταν αυτό σταματήσει να λειτουργεί, οργανισμός δεν μπορεί πλέον να διασπάσει,
τους υδατάνθρακες σε γλυκόζη και να περάσει μέσα στα κύτταρα μας και αρχίζει η κυκλοφορεί η γλυκόζη μέσα στο αίμα και γι' αυτό ανιχνεύεται κιόλας από τους αισθητήρες.
Όταν λοιπόν δεν το κάνει αυτό, δηλαδή όταν το πάγκρεας δεν παράγει ινσουλίνη πρέπει να βρεθεί ένας άλλος τρόπος να χορηγηθεί η ινσουλίνη Και αυτό γίνεται είτε μέσω ενέσεων ινσουλίνης είτε πλέον μέσω αντλιών ινσουλίνης. Μιας πάρα πολύ μικρής συσκευής, είναι σχεδόν μισή σε μέγεθος από το κινητό μου, η οποία είναι συνδεδεμένη με το σώμα.
και μέσω της τεχνολογίας και των αλγορίθμων προβλέπει, μάλλον μετατρέπει το φαγητό που εσύ λες στην αντλία πόσο θα φάει το παιδί σε ινσουλίνη και την χορηγεί. Αυτό είναι επίσης συνδεδεμένο και με τους αισθητήρες που βλέπετε όλοι που έχουν οι άνθρωποι με διαβήτη φοράνε στο μπράτσο. Άρα η αντλία ξέρει αναπάσα στιγμή πόσο είναι το σάκχαρο στο σώμα μας,
και μπορεί κάνει τους υπολογισμούς και έτσι οι άνθρωποι με διαβήτη πλέον έχουν μια πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής σε σχέση με τους ανθρώπους με διαβήτη κάποιων ετών πριν οι οποίοι είχαν γυάλινες ενέσεις, έπρεπε να τις βράζουν, έπρεπε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις. Ευτυχώς, σε αυτό το κομμάτι η τεχνολογία έχει προχωρήσει πάρα πολύ.
Ο διαβήτης δεν είναι κάτι σπάνιο να πω. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα οι άνθρωποι που ζουν με σακχαρώδη διαβήτη είτε τύπου 1 είτε τύπου 2, είναι περίπου το 10%.
Ένα εκατομμύριο άνθρωποι ζουν με σακχαρώδη διαβήτη που σημαίνει ότι αν σκεφτείτε δέκα ανθρώπους του περιβάλλοντος σας, ένας από αυτούς έχει σακχαρώδη διαβήτη και είναι έναν νούμερο που συνεχώς αυξάνεται αυτό παρατηρείται και μειώνεται κιόλας σε η ηλικία πρώτης διάγνωσης δηλαδή όλο και νεότερα
παιδιά διαγιγνώσκονται πλέον με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Συνηθίζαμε να λέμε ότι ο διαβήτης κάποτε το λέγαμε παιδικό διαβήτη όμως να πούμε ότι δεν αφορά μόνο παιδιά, δηλαδή σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, αυτοάνοσο δηλαδή νόσημα, μπορεί να και έχουν εκδηλώσει άνθρωποι και στην ενήλικη τους ζωή.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι ότι μόνο τα παιδιά το κάνουν. Κάποτε ναι λέγαμε είναι νεανικός, είναι παιδικός, όμως και ενήλικες. Εγώ ξέρω ανθρώπους που η διάγνωση έγινε στα 21 τους και στα 22 τους και διαγνώστηκαν με αυτοάνοσο διαβήτη τύπου 1.
Maria Kutrubis (21:20)
Ευχαριστούμε που μας το διευκρίνισες αυτό. Άρα, όταν τα κύτταρά μας δεν παίρνουν τη γλυκόζη, τι γίνεται; Κάνει “crash” το σύστημά μας. Γι’ αυτό μπορεί να πέσει σε κώμα;
Yiannis Vidras (21:28)
Δεν κάνει crash
αμέσως γιατί ο οργανισμός μας είναι πάρα πολύ έξυπνος. Αρχίζει και ψάχνει να βρει εναλλακτικές μορφές. Δηλαδή, εμείς έχουμε, όλοι οι άνθρωποι έχουμε τρεις πηγές ενέργειας. Τους υδατάνθρακες τις πρωτεΐνες και τα λιπαρά. Το πιο εύκολο για τον οργανισμό μας είναι να πάει στους υδατάνθρακες. Γιατί είναι εύκολη πηγή. Και αυτό κάνει. Αν δεν έχει, πρέπει να βρει.
Που θα βρει; Θα πάει στα λιπαρά και στις πρωτεΐνες. Σε αυτό οφείλεται και η απώλεια βάρους στην αρχή της διάγνωσης, γιατί ο οργανισμός σταματάει να έχει υδατάνθρακες και αρχίζει να καταναλώνει, αν μπορώ να το πω έτσι, γιατί ούτε γιατρός είμαι, γονιός είμαι, την εμπειρία μου μοιράζομαι, καταναλώνει μυς ή λιπαρά. Το τρίτο στάδιο τα λιπαρά είναι και αυτό που...
οδήγησε την Όλγα και οδηγεί τους ανθρώπους και στο νοσοκομείο γιατί η καύση λιπών παράγει κετόνες και οι κετόνες κάνουν κετοξέωση. Δεν είναι φυσιολογικό να καταναλώνεις λίπη για μεγάλο χρονικό διάστημα γιατί αυτές οι κετόνες ουσιαστικά
σε πολλά πολλά εισαγωγικά, απλά το λέω για να το καταλάβει λίγο και ο κόσμος που δεν γνωρίζει δηλητριάζουν σιγά σιγά το οργανισμό, αρχίζουν να κυκλοφορούν στον εγκέφαλο, τα κύτταρα έχουν πλέον κετόνες δεν έχουν γλυκόζη και γι' αυτό αρχίζει η νωθρότητα, για αυτό αρχίζει η υποτονικότητα, γι' αυτό αρχίζουν όλα αυτά τα συμπτώματα που σε οδηγούν στην διαβητική κετοξέωση που είναι το πιο σοβαρό...
σύμπτωμα μη ελεγχόμενου σακχαρώδη διαβήτη. Το επόμενο στάδιο είναι το διαβητικό κώμα. Εμείς όταν πήγαμε την Όλγα στο νοσοκομείο ήταν με βαριά διαβητική κετοξέωση. Πήγε με σάκχαρο 600.
Όταν το φυσιολογικό σάκχαρο ενός ανθρώπου δεν πρέπει να ξεπερνάει το 100 ή το 120. Και αυτό ήταν για μέρες 600 και αυτό την οδήγησε στη διαβητική κετοξέωση. Ταχύπνοια, ήταν το χαρακτηριστικό που μας είπε ο γιατρός, αναπνέει σαν λαχανιασμένος σκύλος και πραγματικά έτσι ήτανε. Έβλεπες ένα παιδί το οποίο ήταν λαχανιασμένο χωρίς να κάνει τίποτα. Και αυτό ήταν σύμπτωμα της διαβητικής κετοξέωσης.
Maria Kutrubis (24:01)
Φαντάσου πόσα πράγματα δεν ξέρουμε.
Yiannis Vidras (24:04)
Κανείς δεν τα ξέρει και είναι πολύ φυσιολογικό να μην τα γνωρίζουμε. Ούτε εμείς τα ξέραμε. Αλλά τα μάθαμε με αυτόν τρόπο, με την εμπειρία, με το διάβασμα. Ξαναλέω ότι δεν προφανώς και αυτό που λέμε τώρα...
δεν ερχόμαστε να εξηγήσουμε ιατρικά ή να αντικαταστήσουμε κανέναν. Απλά δίνουμε κάποια, ας το πούμε, έτσι μηνύματα ότι αν δείτε κάποια πράγματα, δεν σημαίνει απαραίτητο ότι ένα παιδί το οποίο πηγαίνει συνέχεια τουαλέτα έχει, αλλά αν το δείτε, κάντε μια εξέταση ζαχάρου απλά να σιγουρευτείτε. Αυτό λέω μόνο και φυσικά...
Maria Kutrubis (24:33)
Ω, μωρά, αυτό,
Νίκη Μπενετάτου (24:46)
Αυτός είναι και ο στόχος,
Yiannis Vidras (24:48)
Αυτός είναι και ο στόχος και το λέω
Νίκη Μπενετάτου (24:48)
έτσι είναι. Αυτό κάνει.
Yiannis Vidras (24:49)
πάρα πολύ δυνατά γιατί είμαι μέλος των social media, έχω λογαριασμό στο facebook, βλέπω ανθρώπους που αντί να ρωτάνε τους γιατρούς τους, ρωτάνε τα groups στο facebook τι να κάνουν. Όχι, όχι, όχι. Η ιατρική είναι πολύ συγκεκριμένη, την χειρίζονται και την ασκούν πάρα πολύ συγκεκριμένοι άνθρωποι οι οποίοι λέγονται γιατροί και όχι αυτή όλοι εμείς που
Είμαστε στα group του facebook και στα διάφορα και μπορούμε να πούμε τι. Έχουμε άποψη για όλα. Όχι. Μακριά από αυτό. Είναι πολύ ωραίο για να κοινωνικοποιηθούμε, όχι για να παίρνουμε ιατρικές συμβουλές.
Maria Kutrubis (25:21)
έχουμε άποψη. Άποψη.
Νίκη Μπενετάτου (25:31)
Μα όλα αυτό γίνεται για να αναγνωρίσουν και δουν κάποιο σύμπτωμα στο παιδί τους, αυτό να οδηγηθούν στο γιατρό.
Yiannis Vidras (25:38)
Ναι, δηλαδή,
αν πάρω για παράδειγμα τον εμένα και την οικογένειά μου, αν είχα κάποιον να μου πει ότι αυτά είναι τα συμπτώματα θα είχαμε πάει νωρίτερα στο νοσοκομείο. Και αν εγώ μέσα από αυτή τη συζήτηση που κάνουμε καταφέρουμε μια οικογένεια να πάει για στο και μια μέρα νωρίτερα...
Έχουμε καταφέρει κάτι. Αυτό θέλω να κάνω και ούτε να πω ότι τόσο ινσουλίνη θα δώσετε ή τόσο ζάχαρο έχει το παιδί, άρα ναι ή όχι. Δεν είναι αυτός σκοπός. Ο σκοπός είναι να κάνουμε το λεγόμενο awareness, να μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει κάποια πρώιμα συμπτώματα και να μην φτάσει όπως φτάσαμε εμείς στο νοσοκομείο με διαβητική κετοξέωση που είναι πολύ βαρύ σύμπτωμα.
Έχουν χαθεί παιδιά από μη έγκυρη διάγνωση. Έχουν πέσει σε κώμα και έχουν χαθεί. Είναι ένα γεγονός. Λίγα, αλλά είναι μια πραγματικότητα.
Νίκη Μπενετάτου (26:37)
Και καθώς μεγάλωνε τώρα η Όλγα τώρα πλέον είναι 12. Πώς άρχισε να διαμορφώνετε η καθημερινότητα σας.
Yiannis Vidras (26:49)
Πλέον, η Όλγα στα δώδεκα... μπορώ να πω ότι δεν ξεχωρίζει. Δηλαδή, αν την Όλγα την παρατηρήσετε από μακριά στην καθημερινότητά της στο σχολείο, δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβετε ότι έχει σακχαρώδη διαβήτη. Ίσως δείτε την αντλία που φοράει στη ζώνη της ή κάποιες στιγμές που χρειάζεται να μετρήσει το δάχτυλό της.
αλλά δεν θα το καταλάβετε γιατί δεν τρώει κάτι. Δεν θα το καταλάβετε γιατί το καλοκαίρι ενώ όλα τα παιδιά τρώνε παγωτό ή Όλγα δεν τρώει. Δεν θα το καταλάβετε γιατί ενώ όλα τα παιδιά κάνουν αθλητισμό ή Όλγα δεν κάνει. Το ακριβώς αντίθετο, η Όλγα τρώει τα πάντα. Μπορώ να πω ότι τρώει περισσότερο και απο τον αδερφό της που είναι 20 ετών. Η Όλγα κάνει αθλητισμό από πάρα πολύ μικρή. Κάνει ενόργανη πλέον. Τρώει παγωτά. Τρώει γλυκά.
Δεν τρώει κάθε μέρα παγωτό, ούτε κάθε μέρα τρώει γλυκό, αλλά η γνώμη μου σαν Γιάννης και έχοντας περάσει και την εμπειρία ενός ανθρώπου, οποίος για πάρα πολλά χρόνια στη ζωή του ήταν υπέρβαρος και άλλαξα μετά τα 40 μου, έγινα αθλητής, μπορώ να σας πω ότι κανένα παιδί κάθε μέρα δεν πρέπει να τρώει παγωτό και κανένας ενήλικας δεν πρέπει να τρώει κάθε μέρα παγωτό. είμαι υπέρ του δέοντος υποστηριχτής
όχι της Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και στην οικογένειά μας. Με αφορμή του σακχαρώδη διαβήτη της Όλγας το κάναμε και λίγο πιο έτσι ολοκληρωμένα, γιατί μάθαμε να μετράμε περισσότερο τους υδατάνθρακες και πόσο πρωτεΐνες έχουν και πόσα λιπαρά.
Η Όλγα ζει μια φυσιολογική ζωή όπως όλα τα παιδιά. Με κάποια στοιχεία μέσα, ναι, τα οποία μπορεί να είναι διαφορετικά, που αν δεν είχε σακχαρώδη διαβήτη δεν θα τα έκανε, να μετριέται να υπολογίζει υδατάνθρακες αλλά δεν είναι αυτά τα οποία... Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι για το οποίο η Όλγα δεν το κάνει γιατί έχει σακχαρώδη διαβήτη. Υπάρχουν όλοι πράγματα που δεν κάνει.
επειδή έχει σακχαρώδη διαβήτη αλλά όχι επειδή οφείλονται στην Όλγα. Επειδή οφείλονται σε κάποιους άλλους ανθρώπους που δεν είναι προετοιμασμένοι και θα σας δώσω ένα παράδειγμα με αφορμή αυτό που κάνουμε. Η Όλγα όταν ήταν πρόσκοπος δεν πήγε εκδρομή με τους προσκόπους, όχι γιατί δεν μπορούσε, αρχικά γιατί ήταν μικρή και δεν μπορούσε να διαχειριστεί το διαβήτη αλλά γιατί κανένας δεν γνώριζε
Τι να κάνεις σε μια περίπτωση υπογλυκαιμίας. Αυτό δεν οφείλεται στην Όλγα. Και σε κανένα παιδί με σακχαρώδη διαβήτη. Είναι γιατί εμείς δεν είμαστε εκπαιδευμένοι και προετοιμασμένοι να διαχειριστούμε και να αντιμετωπίσουμε ένα παιδί με σακχαρώδη διαβήτη. Άρα το εμπόδιο δεν ήρθε από εκείνη. Εκείνη μια χαρά ήθελε να πάει. Δεν είπε ποτέ δεν θέλω να πάω.
Αλλά όταν είσαι μικρός, εντάξει, προφανώς και δεν έχει την εμπειρία, η Όλγα δεν μπορούσε να κάνει τη μετατροπή υδατανθράκων σε ινσουλίνη και εμείς να είμαστε σίγουροι ότι θα το έχει κάνει σωστά, υπήρχαν περιπτώσεις, που περιορίστηκε όχι από δική της θέληση, αλλά γιατί το εξωτερικό περιβάλλον δεν ήταν προτιμασμένο να υποδεχτεί ένα παιδί με σακχαρώδη διαβήτη.
Maria Kutrubis (30:26)
Εντάξει. Και λογικό θα έλεγα, γιατί και ο άλλος που θα πάρει το παιδί εκδρομή αναλαμβάνει μια τεράστια ευθύνη. Πέρα από το ότι πρέπει να εκπαιδευτεί σε τρία βασικά πράγματα, είναι και ευθύνη. Δηλαδή, όλο αυτό το άγχος που νιώθεις εσύ το βράδυ — αν κοιμάται, αν είναι καλά το παιδί — μεταφέρεται σε έναν τρίτο άνθρωπο, σε έναν ξένο, χωρίς τη γνώση που έχετε εσείς. Ναι.
Yiannis Vidras (30:29)
Ναι!
Έχετε δίκιο. Είναι πολύ σωστό.
Maria Kutrubis (30:47)
Εντάξει, το καταλαβαίνω όχι από άποψη exclusion, το να βγει η Όλγα απέξω από κάτι, αλλά αν δεν υπάρχει εκπαίδευση συγκεκριμένη γύρω από τη...
Νίκη Μπενετάτου (30:55)
Εδώ θα προσθέσω
είναι που θα πρέπει να υπάρχει νοσηλευτής ή κάποιος που να είναι ενημερωμένος, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν όλοι τα παιδιά.
Maria Kutrubis (31:02)
Εκεί είναι δρόμος
Yiannis Vidras (31:03)
Ναι, στο σχολείο ευτυχώς υπάρχει
νοσηλευτής. Είμαστε πάρα πολύ τυχεροί γιατί από την πρώτη δημοτικού η Όλγα είχε σχολική νοσηλεύτρια και τώρα στην πρώτη γυμνασίου συνεχίζει να έχει. Είναι ένας θεσμός που...
βοηθάει πάρα πολύ. Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι, γιατί δεν είναι όλα τα παιδιά. Ειδικά στην Επαρχία, καλυμμένα από σχολικό νοσηλευτή εμείς ανήκουμε, μπορώ να πω...
Στους τυχερούς και ειδικά και με τους σχολικούς νοσηλευτές οι οποίοι έχουμε συνεργαστεί, νομίζω είναι ότι πιο εξαιρετικοί, ας το πούμε, σχολικοί νοσηλευτές θα μπορούσαν να μας τύχουν. Οπότε, σε αυτό το κομμάτι, την έχουνε βοηθήσει πάρα πολύ την Όλγα.
Maria Kutrubis (31:55)
Γιάννη, ποιες ήταν οι αλλαγές που χρειάστηκαν να γίνουν όχι μόνο για την Όλγα αλλά για όλη την οικογένεια.
Yiannis Vidras (32:02)
Η μεγαλύτερη αλλαγή που ήρθε στην οικογένεια, πέρα από την άμεση διαχείριση του διαβήτη ήταν ότι αρχίσαμε πλέον να αντιμετωπίζουμε και να διαχειριζόμαστε διαφορετικά και τον αδελφό της, τον Γιώργο.
πράγματα για τα οποία εμείς τα είχαμε στην αρχή δεδομένα. Πλέον έπρεπε να είμαστε λίγο πιο... όχι προσεκτικοί. Αναγκαστικά ένας γονιός όταν το παιδί του έρχεται αντιμέτωπος με μία διάγνωση θα ρίξει το βάρος εκεί σε αυτό το παιδί που χρειάζεται την προσοχή. Η μεγάλη αλλαγή ήρθε όταν...
Έπρεπε κιόλας συγχρόνως μέσα σε αυτόν πανικό και τη νέα ζωή να προσπαθείς να κρατήσεις και τις ισορροπίες σε ένα παιδί που άρχισε να μπαίνει στην εφηβεία. Ο Γιώργος προφανώς και στην αρχή χωρίς να το θέλουμε ή το θέλαμε ή... Μπορεί...
να δώσαμε μεγαλύτερο βάρος και να ένιωσε ότι τον βάζουμε στην άκρη. Πιθανό να έγινε. Αλλά μια μεγάλη αλλαγή που έχουν οι γονείς είναι όλο το κομμάτι της διαχείρισης και της ισορροπίας. Χώρια από την καθημερινότητα, δηλαδή από αυτό που πραγματικά αλλάζεις καθημερινά με ενέσεις.
Νομίζω περάσαμε αυτές τις φάσεις, δηλαδή, πώς να κρατήσουμε την ισορροπία ανάμεσα στα παιδιά. Όχι εύκολα, όχι πετυχημένα, αλλά πλέον νομίζω ότι και ο Γιώργος από την πλευρά του, σαν μεγαλύτερο παιδί, καλέστηκε να κάνει πράγματα για τα οποία δεν ήταν προετοιμασμένος.
Maria Kutrubis (33:49)
και να κατανοήσει Γιάννη πράγματα, τα οποία του ήταν ξένα.
Yiannis Vidras (33:51)
και να καταλάβει.
Πολλές φορές σκέφτομαι πόσα πράγματα θα μπορούσε να σκέφτεται και δεν μας τα έχει πει. Το οποίο είναι σημαντικό. Δηλαδή δεν είναι ένα κομμάτι και δεν είναι κάτι το οποίο αναλογεί σε ένα παιδί μικρό να προσπαθεί να διεκδικήσει το χώρο του μέσα σε μία οικογένεια όταν υπάρχει μία διάγνωση. Οπότε...
Μια πολύ μεγάλη αλλαγή ήταν και αυτή στην καθημερινότητα, δηλαδή του δεύτερου παιδιού, να μην μείνει, οι δικές του αλλαγές, η δική του προσαρμοστικότητα, η δική του διάθεση και θέληση να μείνει πίσω όταν τον αφήσαμε πίσω και δώσαμε περισσότερο βάρος και εστίαση στην Όλγα, αλλά νομίζω ότι κι αυτό είναι ένα...
Είναι ένα κομμάτι της, ας το πούμε, δύσκολης καθημερινότητας που υπάρχει και αυτών των αλλαγών που πολλές φορές δεν τις βλέπεις και δεν τις καταλαβαίνεις μέσα στην ημέρα. Τις καταλαβαίνεις όταν μείνεις λίγο μόνος σου και ξέρεις, κάνεις λίγο πίσω και αυτά τα πέντε λεπτά που κάθεσαι να σκεφτείς λες, ναι, έχει γίνει κι αυτό.
Στον χρόνο που δεν σε παρασύρει αυτή η ροή της αλλαγής και μπορείς να σκεφτείς κάποια πράγματα λίγο πιο εσωτερικά, πιο φιλοσοφημένα και πιο ψύχραιμα και να συνειδητοποιήσεις ότι έχουν αλλάξει πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που νιώθεις και καταλαβαίνεις. Και είναι αυτά που σας περιγράφω, δηλαδή όλα τα υπόλοιπα κομμάτια του puzzle της οικογένειας που...
Όχι αλλάζουν, δεν γίνεται κάτι διαφορετικό. Απλά νομίζω ξαναβρίσκουν λίγο τη θέση τους μέσα στο ολοκληρωμένο σύνολο μιας οικογένειας. Κάθε κομμάτι μετατοπίζεται, αλλά πάλι ξαναβρίσκει με ένα διαφορετικό τρόπο τη σωστή του θέση.
Νίκη Μπενετάτου (36:01)
Υπάρχει κάτι που έγινε δεύτερη φύση για εσάς.
Yiannis Vidras (36:05)
Α ναι, φυσικά. Μπορώ να σας πω οποιεδήποτε τροφή μου πείτε πόσους οι υδατάνθρακες έχει πάρα πολύ εύκολα απ' έξω.
Maria Kutrubis (36:13)
η διατροφική
της αξία αναλυτικά.
Yiannis Vidras (36:15)
όλη τη διατροφική της αξία, πόσο είναι 100 γραμμάρια μακαρόνια, πόσο είναι μια πίτσα, πόσο είναι ένα σουβλάκι. Πλέον μπορώ να δω ένα πιάτο και να μετρήσω, αυτόματα, πόσους υδατάνθρακες έχει. Επίσης, έχουμε αναπτύξει αυτή την ικανότητα. Υπάρχουν application πλέον που το κάνουν. Δηλαδή, έχουν...
Maria Kutrubis (36:38)
Σκανάρεις το πιάτο σου και σου λέει...
Yiannis Vidras (36:40)
Ναι, το AI έχει βοηθήσει πάρα πολύ σε αυτό. Για να λέμε και τα καλά. Ότι μπορείς να βγάλεις φωτογραφία ένα φαγητό και αυτομάτως να πάρεις όλη την ετικέτα, να πας σε ένα εστιατόριο, να φωτογραφίσεις το φαγητό σου και αυτομάτα το AI να σου πει πόσους υδατάνθρακες έχει. Το οποίο είναι μια τεράστια βοήθεια για όλους τους ανθρώπους που διαχειρίζονται ινσουλίνη και πρέπει να κάνουν ενέσεις η να βάλουν στην αντλία
Maria Kutrubis (37:10)
Ποια στιγμή της ημέρας είναι συνήθως πιο απαιτητική.
Yiannis Vidras (37:13)
Η νύχτα, θα έλεγα. Ακόμα και τώρα. Ναι, ναι. Γιατί κοιτάξτε να δείτε, δυστυχώς με τον σακχαρώδη διαβήτη δεν σταματάς να είσαι σε εγρήγορση. Δηλαδή όσο...
Maria Kutrubis (37:15)
Και τώρα, Γιάννη, μετά από δώδεκα χρόνια.
Yiannis Vidras (37:29)
Σίγουρος και να είσαι ότι το παιδί μπορεί να το διαχειριστεί, δεν παύει να είσαι ένας γονιός που ανησυχεί. Είναι μέσα στη φύση μας, σαν γονείς να ανησυχούμε. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι μετά τη διάγνωση δεν έχω, ας το πούμε,
Κοιμηθεί. Δεν έχω κανέναν βαθύ ύπνο και να το ευχαριστηθώ γιατί ασυναίσθητα πάντα το μυαλό μου είναι μην ακούσω την αντιλία. Φανταστείτε ότι πολλές φορές νομίζω καμιά φορά ότι ακούω τον ήχο της αντιλίας που δεν τον ακούω. Αλλά νομίζω η πιο δύσκολη στιγμή είναι η νύχτα.
Maria Kutrubis (38:11)
που σημαίνει ότι η αντλία μες στη νύχτα τη ρυθμίζει αν ενεργοποιηθεί.
Yiannis Vidras (38:16)
τη ρυθμίζει,
ναι, αλλά μπορεί, που είναι μέσα στα καλά της αντιλίας, να χτυπήσει σύναγερμού ότι, παρόλο τη ρύθμιση που έχω κάνει, μπορεί να προβλέψει μια υπογλυκαιμία η αντιλία. Οπότε, αρχίζει και χτυπάει ένα σύναγερμός.
Η Όλγα δεν τον ακούει, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τον ακούσει. Η αντλία χτυπάει μέσα στο αυτί της, αλλά μπορεί να τον ακούσουμε εμείς που είμαστε δύο δωμάτια μακριά. Η Όλγα θα συνεχίσει να κοιμάται. Σε μας δεν μας βοηθάει σε αυτό. Γιατί το έχει συνηθίσει η ίδια. Και πλέον δεν την ακούει. Κοιμάται βαριά. Οπότε αναγκαστικά ένας από τους δύο γονείς θα σηκωθεί να πατήσει το κουμπί, να δει τι συμβαίνει. Άρα νομίζω η μεγάλη αλλαγή είναι ο διακοπτόμενος ύπνος.
να
μπορείς να πέσεις για ύπνο το βράδυ και να μη σηκωθείς έστω και μία φορά να δεις τι συμβαίνει.
Maria Kutrubis (39:10)
Δεν είναι λίγο, δεν είναι λίγο, δηλαδή το θεωρούμε δεδομένο αλλά δεν είναι.
Yiannis Vidras (39:12)
Όχι, δεν είναι. Είναι γιατί... Δεν
σε αφήνει να ξεκουραστείς. Να ηρεμίσεις.
Maria Kutrubis (39:17)
Ναι, να ηρεμήσει, να κάνει shutdown αυτό,
Νίκη Μπενετάτου (39:21)
Ναι, να κάνεις shut down.
Maria Kutrubis (39:21)
δεν.
Νίκη Μπενετάτου (39:22)
που λέμε αυτό. Υπήξε κάτι που έπρεπε να μάθετε από την αρχή.
Yiannis Vidras (39:27)
Τα πάντα νομίζω μάθαμε από την αρχή. Τα πάντα. Από ιατρική ορολογία μέχρι όλο αυτό που σας περιέγραψα πριν τη λειτουργία των υδατανθράκων προτεϊνών πώς αντιδρά η ινσουλίνη στην άσκηση, πώς λειτουργεί ινσουλίνη πριν την άσκηση. Όμως νομίζω ότι...
Αν μπορώ να πω κάτι πέρα από το καθημερινό και αυτό που αφορά άμεσα είναι αυτό που ξαναμάθαμε από την αρχή, να διεχειριζόμαστε τα δικά μας συναισθήματα, το πώς εμείς νιώθουμε, να κάνουμε μία επανατοποθέτηση του πού βρισκόμαστε, και σαν γονείς και σαν οικογένεια, πράγματα τα οποία ήτανε δεδομένα, πλέον σταμάτησαν να είναι. Και αν...
Πω ότι τι έμαθα και τι με βοήθησε να μάθω, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα τα πράγματα στη ζωή μας αλλάζουν και θα συνεχίσουν να αλλάζουν και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αλλάξει κάτι. Το πιο σημαντικό είναι το πώς θα διαχειριστεί ο κάθε ένας αυτή την αλλαγή.
Ήμασταν στο σπίτι πριν χρόνια, ήμασταν στις δουλειές μας, μετά σε μία μέρα ήρθε ο COVID και μείναμε για δύο χρόνια κλεισμένοι. Εντάξει, προσαρμόζεσαι. Νομίζω και αυτό είναι που μας έμαθε ο σακχαρώδης διαβήτης, είναι ότι πρέπει να προσαρμοστώ, γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. Και πρέπει να αλλάξω και εγώ μαζί με τη νέα καθημερινότητα, γιατί αν δεν το κάνω, το παιδί μου κινδυνεύει.
Εμείς εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή αναγκαστήκαμε γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή. Οπότε, κάναμε αυτό το unlearn το ότι είχαμε εκείνη την ημέρα σαν γονείς και ένα relearn τη νέα πραγματικότητα και...
Maria Kutrubis (41:21)
Θα πιστεύω!
Yiannis Vidras (41:24)
νομίζω αν μπορώ να πω κάτι σαν συμβουλή σε γονείς που τώρα περνάνε αυτό που εμείς περάσαμε πριν περίπου 12 χρόνια είναι ότι αυτό, ξεχάστε ότι ξέρετε μέχρι τώρα, χρησιμοποιήσετε το σα βάση αλλά μπείτε μέσα σε αυτήν νέα πραγματικότητα όχι για να σας τραβήξει και να σας παρασύρει αλλά
να προσαρμοστείτε και να την καθοδηγήσετε και να την ελέγξετε εσείς και να συνεχίσετε τη ζωή σας κάνοντας αυτή τη νέα πραγματικότητα κομμάτι της. Και όχι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με δύναμη βούτω και σε παρασύρει σαν ένα κορμό δέντρου. Όχι. Πρέπει να κάνεις ράφτιγκ. Δηλαδή, πρέπει να κάνεις κουπί και παρόλο που το ποτάμι σε πηγαίνει εκεί, εσύ να κρατήσεις μέσα σε αυτό το ποτάμι. Δεν μπορείς να πας κόντρα, ανάποδα, με τίποτα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει.
Maria Kutrubis (42:01)
Είναι πολύ σημαντικό.
Yiannis Vidras (42:20)
και να μέσα εκεί να μπορείς να διαχειριστείς την δική σου πορεία.
Maria Kutrubis (42:23)
Αυτή είναι η διαφορά στο ότι αντιμετωπίζω μία δυσκολία και απλώς επιβιώνω μέσα σε αυτή με το αντιμετωπίζω τη δυσκολία και την κάνω κάτι. Μου έδωσε σπάσα... Ε, βέβαια. Μου έδωσε σπάσα για την επόμενη ερώτηση που ήτανε πώς διαχειρίζεστε το να είστε καλά όλοι μέσα σε αυτό. Το είπες. Πες μου τα εργαλεία όμως. Δηλαδή πώς το καταφέρνετε. Ότι το καταφέρνετε, το κάνετε. Με ποιους τρόπους.
Yiannis Vidras (42:33)
Σωστά. Σωστά. Και μαθαίνω και από αυτήν. Μαθαίνω.
Maria Kutrubis (42:52)
Σαν οικογένεια ή τεσσερίς σας.
Yiannis Vidras (42:54)
Κοιτάξτε να δείτε, θα μιλήσω αρχικά για μένα προσωπικά. Εμένα με βοήθησε πάρα πολύ ο αθλητισμός.
Εγώ, να σας πω λίγο για να με γνωρίσετε και μένω έτσι λίγο περισσότερο πριν την ιστορία μου σαν γονιός, εγώ για πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν για όλη μου τη ζωή μέχρι και λίγο πριν τη διάγνωση της Όλγας ήμουν υπερβαρός. Δεν είχα καμία σχέση με τον αθλητισμό, δεν έκανα τίποτα. Ένας άνθρωπος που οποίος δεν μπορούσε να κάνω γιατί είχα παραπάνω κιλά. Όταν λοιπόν...
έγινε, ήρθε η διάγνωση της Όλγας ότι είχα ξεκινήσει λίγο να ασχολούμαι με το γυμναστήριο και βρήκα διέξοδο εκεί. Δηλαδή βρήκα στον αθλητισμό αυτή τη μία ώρα στην οποία ήμουν μόνος μου χωρίς να είμαι με το διαβήτη χωρίς ενέσεις, χωρίς...
Δεν θέλω να ακουστεί εγωίστικο, αλλά είναι αυτός η μία ώρα που ένας άνθρωπος ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει κάτι πολύ δύσκολο, θέλει να είναι μόνος του. Μόνος του. Άνθρωπος μπορεί να είναι μία βόλτα με ένα σκύλο, μπορεί να ένα περπάτημα στο βουνό. Εμένα ήταν το ποδήλατο. Δηλαδή, έπαιρνα το ποδήλατό μου και άρχισα να κάνω πορεία, χιλιόμετρα.
Maria Kutrubis (43:59)
Είναι πολύ αληθινό.
Yiannis Vidras (44:13)
Κάθε πρωί. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε όλο το κομμάτι του αθλητισμού προσωπικά και με βοήθησε πάρα πολύ. Και ίσως αυτό ήταν που με εξέλιξε κιόλας από έναν άνθρωπο που ήταν υπέρβερος και με χωρίς καμία σχέση με αθλητισμού, να τερματίζω αγώνες σε 11 και 12 ώρων Ironman. Τώρα στην ερώτηση την οικογενειακή νομίζω αυτό που μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ είναι να μην ωραιοποιούμε τις καταστάσεις.
Δηλαδή, δεν τα κρύβουμε όλα κατά από το χαλί ότι όλα είναι τέλεια. Αν είμαστε κουρασμένοι, είμαστε κουρασμένοι. Αν έχουμε νεύρα, έχουμε νεύρα. Αν σήμερα η μαμά έχει γυρίσει από τη δουλειά και είναι κουρασμένη, είναι κουρασμένη και αυτό είναι. Δηλαδή, δεν προσποιούμαστε ότι είμαστε κάτι άλλο. Δεν είμαστε... . ούτε υπερήρωες ούτε σούπερ γονείς.
Προφανώς και έχουμε δυσκολίες και είμαστε κουρασμένοι και από τη δουλειά μας είμαστε πιεσμένοι και νομίζω ότι αυτό που όλοι μας έχουμε...
συμφωνήσει να πω σε εισαγωγικά ή αποδεχτεί, είναι να σεβόμαστε ο ένας τα συναισθήματα και την κατάσταση του άλλου. Δεν προσποίουμε ότι όλα είναι τέλεια. Δεν προσποιούμαι ότι μπορεί να γυρίσει από μια δύσκολη μέρα στο γραφείο και εκείνη την ώρα να έρθει Όλγα να μου πει κάτι. Θα της πω, όμως, σε παρακαλώ, δώσ' μου μισή ώρα.
να βγω λίγο από αυτό που είμαι τώρα. Πολλές φορές αλλάζω δρόμο, αν έχω μια δύσκολη μέρα στο γραφείο, δεν πηγαίνω κατευθείαν σπίτι, μπορεί να πάω γυμναστήριο ή μπορεί να διαλέξω τη πιο μακρινή διαδρομή από το γραφείο στο σπίτι για να βρω αυτόν χρόνο, βρω τον εαυτό μου. Αλλά νομίζω, αν μπορώ να το πω όλος αυτό σε μία λέξη είναι ειλικρίνεια και το έχουμε κερδίσει και αυτός σαν γονείς.
Νίκη Μπενετάτου (45:56)
για να δείξουν
Yiannis Vidras (46:08)
Με εντυπωσιάζει ο γιος μου που είναι τόσο πολύ ανοιχτός με την... Μοιράζεται τόσο πολλά πράγματα μαζί μας που εγώ, ας πούμε, στην ηλικία του δεν τα έλεγα στους γονείς μου. Αυτό μ' αρέσει πάρα πολύ και νομίζω το έχουμε κερδίσει με τη συζυγό μου να έχουν τα παιδιά μας τόσο πολύ... να ανανοιχτά και να μας έχουν τόσο πολύ εμπιστοσύνη και να μοιράζονται πράγματα για τα οποία ένα παιδί στην εφηβία πιθανόν να το έκρυβε εντάξει μας το λέει.
οπότε νομίζω ότι αυτό είναι το βασικό κομμάτι του πώς διαχειριζόμαστε την καθημεριοτητά μας.
Νίκη Μπενετάτου (46:45)
Και είναι σημαντικό ένας, ένα παιδί να μπορεί να έχει στην οικογένεια να λέει τα πάντα. Το έχουμε συζητήσει και μαζί, Μαρία, αυτό. Είναι. Ναι.
Maria Kutrubis (46:53)
Ναι, αλλά το δίδαξαν γιατί και εκείνοι σα γονείς είχαν
το ελεύθερο να βάλουν όρια με ειλικρίνεια. Άρα αυτό δίδαξαν στα παιδιά, ότι η αλήθεια την εκτιμάμε.
Yiannis Vidras (47:01)
Μαρία, είπες μια πράγματα.
Νομίζω ότι το όριο είναι η πιο σημαντική λέξη. Δεν εννοώ το όριο. Τα παιδιά θέλουν όρια. Εγώ δεν είμαι ο γονιός που πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε φίλοι με τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι. Είμαι γονιός.
Maria Kutrubis (47:23)
Είναι ρόλος ακριβώς.
Yiannis Vidras (47:23)
Δεν
είμαι φίλος. Το παιδί μου έχει στο σχολείο και στην καθημεριντά του πάρα πολλούς φίλους και είναι εξαιρετική. Δεν χρειάζεται εμένα για φίλο. Εμένα με χρειάζεται ακριβώς να βάλω τα όρια. Γιατί αυτό περιμένει από μένα. Γιατί τα όρια μέσα στο σπίτι δημιουργούν ασφάλεια. Ξέρει το παιδί ότι εγώ, όταν έχω αυτό το όριο, νιώθω ασφαλής. Όταν δεν υπάρχει το όριο...
σταματάει πλέον να υπάρχει και ασφάλεια μέσα στο σπίτι. θεωρώ, εντάξει προφανώς και τα λογικά όρια, αλλά τα όρια είναι εκεί που πρέπει να τα βάζουμε για να δημιουργούμε αυτό το πλαίσιο της ασφάλειας των παιδιών, που τη ξέρουν ότι μέχρι εδώ, γιατί από εκεί και πέρα δεν μπορώ να το κάνω, δεν μου επιτρέπεται, δεν πρέπει πάρα πολλά πράγματα για τα οποία δεν μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν.
Maria Kutrubis (48:17)
Και οι ενήλικες που βάζουμε όρια πάλι για συναισθηματική μας ασφάλεια το κάνουμε. Προστασία του αυτού είναι. Το όριο είναι πάντα μία προστασία.
Yiannis Vidras (48:22)
Συμφωνώ απόλυτα. Συμφωνώ.
Έχεις απόλυτο δίκιο.
Νίκη Μπενετάτου (48:28)
Πολύ ωραία. Τώρα πες μας λίγο για την Όλγα. Πώς είναι σαν παιδί, τι της αρέσει, τι την κανει χαρούμενη.
Yiannis Vidras (48:34)
Κοιτάξτε,
η Όλγα είναι ένα παιδί σίφουνας. Πλέον είναι... εντάξει, είναι και... Δεν ξέρω τώρα, δεν θέλω να ακουστεί κάπως, αλλά τα κορίσια είναι ιδιαίτερα από τα αγόρια. Έχοντας μεγαλώσει ένα αγόρι, τα κορίτσια είναι άλλο. Είναι δυναμική, κάνει τα πάντα στο έπακρο. Τα πάντα. Από αυτό που θα ζωγραφίσει μέχρι τον αθλητισμό, τα κάνει στο όριό τους.
και αυτό που πραγματικά νομίζω ότι τη χαρακτηρίζει είναι ότι δεν συστήνεται σαν η Όλγα που έχω διαβήτη, συστήνεται σαν η Όλγα. Ο διαβήτης είναι ένα ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας της όπως...
Πρόσφατα έβαλε σιδεράκια και είναι πάρα πολύ χαρούμενη γιατί είναι μόβ τα σιδεράκια και πηγαίνει στο σχολείο. Έτσι ακριβώς πήγαινε και με την αντλία Ινσουλίνης. Κανένα θέμα. Οπότε τον βλέπε τον διαβήτη σαν ένα κομμάτι, πολλές φορές τον ξεχνάει και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί και οι άλλοι τη βλέπουν έτσι. Οι όλοι τα αυτήν είναι...
Maria Kutrubis (49:48)
Βέβαια, η εικόνα του αυτού της
είναι αυτό που μεταφέρει και άλλο.
Yiannis Vidras (49:51)
Ακριβώς, η όλγα
δεν είναι διαβητική. Δεν μου αρέσει αυτή λέξη. Όποτε βλέπω πόστ στο ίντερνετ για τους διαβητικούς, για τους αυτιστικούς, πηγαίνω, αυτός ο παράξενος που γράφω από κάτω ότι τα παιδιά δεν είναι διαβητικά, δεν είναι αυτιστικά. Έχουν διαβήτη, έχουν αυτισμό, έχουν κάτι άλλο. Γιατί αν τα χαρακτηρήσεις...
και τα πεις διαβητικά, τότε είναι αυτό που χαρακτηρίζει την προσωπικότητά τους. Όχι, δεν είναι έτσι. Οι λέξεις έχουν σημασία και το πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις είναι το πώς οι άλλοι μας αντιλαμβάνονται. Είναι διαφορετικό να πω είσαι διαβητικός με το να πω είσαι άνθρωπος ή άτομο με σακχαρώδη διαβήτη. Πολλοί μου λένε, άσε μας τώρα εσύ με τα politically correct και δεν είναι έτσι.
Maria Kutrubis (50:27)
και
Yiannis Vidras (50:49)
Δεν είναι έτσι. Όπως λέμε με ένας άνθρωπος που φοράει γυαλιά, δεν λέμε είσαι μύωπας. Δεν λέμε δηλαδή... γιατί διεφορετικά είσαι αυτό. Δεν είσαι τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Όχι. Είσαι ένας άνθρωπος που έχει και κάτι άλλο. Όπως εγώ φοράω γυαλιά, όπως κάποια φορά παιδιά φοράνε σιδεράκια...
Νίκη Μπενετάτου (50:50)
Είσαι έτσι, έτσι ακριβώς.
Φοράγε λε.
Yiannis Vidras (51:10)
Έτσι και η όλγα φοράει αντιλαία ενσουλήνης. Γιατί? Γιατί όπως εγώ, ας πούμε, δεν βλέπω αν βγάλω τα γυαλιά μου, δεν μπορώ να οδηγήσω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα αν βγάλω τα γυαλιά μου, με τον ίδιο τρόπο και η Όλγα αν βγάλει την αντλία ινσουλίνης δεν μπορεί να φάει. Αυτή είναι η διαφορά μας.
Maria Kutrubis (51:26)
Γιάννη, είσαι ενάντια στις ταμπέλες, γενικά στις κοινωνικές ταμπέλες;
Yiannis Vidras (51:29)
Ναι, εννοείται. Εννοείται. Είμαι ενάντια στις ταμπέλες. Δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία η οποία... Πώς να το πω... Έχει μεγαλώσει παραδοσιακά να βάζει ταμπέλες. Μην ξεχνάτε ότι πολλών ανθρώπων τα επίθετα είναι ταμπέλες. Γιατί στα χωριά παλιά τους χαρακτήριζαν.
και έγινε, φανταστείτε τώρα το χαρακτηριστικό τους, έγινε το επώνυμό τους ή ταυτότητά τους. Οπότε, πώς να είμαι υπέρ; Δηλαδή, δεν ξέρω.
Maria Kutrubis (52:09)
Είναι εύκολη η
ταμπέλα, παιδιά. Είναι η εύκολη λύση. Γιατί δεν αναγκάζεσαι να δεις το πόσο πολύπλευρος είναι εκείνος ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή. Είναι το εύκολο. Να είμαι μία λέξη για περιγραφή.
Yiannis Vidras (52:17)
Ναι, κάποια στιγμή,
συμφωνώ, καθόμουν και έτσι έψαχνα επίθετα. Ξέρετε πόσα πολλά επίθετα είναι λέξεις για τις οποίες έχουν χαρακτηριστεί από αναπηρίες ανθρώπων. Υπάρχει επίθετο κουτσός, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει γκαβός.
Νίκη Μπενετάτου (52:21)
αλλά αυτό προσπαθούμε να το αλλάξουμε.
Yiannis Vidras (52:41)
Δηλαδή, είναι λέξεις οι οποίες είναι άσχημες. Και όμως, επειδή τις χρησιμοποιούσαμε, έχουν γίνει ταυτότητα ανθρώπων και συνεχίστηκε και υπάρχει και μέχρι τώρα. Οπότε, δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες καθόλου γενικότερα. Οπότε, γιατί θεωρώ ότι οι άνθρωποι γενικότερα σαν προσωπικότητα δεν είναι μονοδιάστατοι. Μπορεί να ένας άνθρωπος που πάρα πολλά χαρακτηριστικά από τα οποία διαμορφώνεται η προσωπικότητα του.
Μπορείς να του βάλεις μια ταπέλα, τι να τον πεις. Οπότε όχι, δεν είμαι υπερ.
Νίκη Μπενετάτου (53:17)
και μπορεί και ταυτόχρονα να είναι και δύο πράγματα του ίδιου νομίσματος. Μπορεί να είσαι και δυνατός και αδύναμος. Μπορεί να είσαι και καλός και κάποιες φορές να χρειάζεται να μην είσαι και τόσο. Δηλαδή, είναι ανάλογα και ποιον έχεις απέναντί σου και σε τι κατάσταση βρίσκεσαι. Οπότε δεν μπορούμε να έχουμε ταμπέλες. Είμαστε πολλά πράγματα, όπως είπες.
Yiannis Vidras (53:32)
Νομίζω, Νίκη,
αυτό που ακριβώς περιγράφεις είναι και η μαγεία της προσαρμογής. Δηλαδή, ένας άνθρωπος, όταν πρέπει να είναι δυνατός και χρειάζεται, είναι δυνατός. Όταν μπορεί να κάτσει και λίγο πίσω και να χαλαρώσει και να είναι πιο αδύναμος, ναι, να είναι πιο αδύναμος. Είμαστε πολύδιάστατες προσωπικότητες και κάθε φορά πρέπει να βγάζουμε αυτό το χαρακτηριστικό που χρειαζόμαστε εκείνη τη στιγμή και ανταποκρίνεται στις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε.
Maria Kutrubis (53:58)
Πες μας για την Όλγα πώς πιστεύεις ότι αντιλαμβάνεται η ίδια το διαβήτη; και αν την επιρεάζει ψυχολογικά.
Yiannis Vidras (54:06)
Κοιτάξτε, όχι, τον αντιλαμβάνεται η Όλγα επειδή διαγνώστηκε και πάρα πολύ μικρή. Δεν ξέρει πώς είναι να ζεις χωρίς διαβήτη.
Αυτό μας έχει βοηθήσει από τη μία, γιατί έχει μεγαλώσει με αυτό. Δηλαδή δεν είναι ότι είχε μια ζωή συγκεκριμένη που ξαφνικά στα δεκαπέντε της συνέβη κάτι και έπρεπε να την αλλάξει. Αυτή είναι η ζωή της. Δηλαδή ξέρει ότι εγώ θα σηκωθώ το πρωί, θα φάω πρωινό και θα πω στην αντιλία μου ότι ήπια γάλα και έχει τόσους υδατάντρακες. Όπως είπα και πριν, δεν συστήνεται με τον διαβήτη της. Είναι κάτι το οποίο είναι...
ένα χαρατριστικό όπως είναι τα σγουρά μαλλιά. Νομίζω ότι όπως και όλη η οικογένεια, καμιά φορά λέω ότι ο διαβήτης είναι ένα μέλος της οικογένειας. Δηλαδή, είναι ένας συνοδηγός στο αυτοκίνητο που οδηγούμε όλοι μαζί στη ζωή σαν οικογένεια, αλλά δεν θα το βάλουμε ποτέ στη θέση του οδηγού. Θα είναι πάντα...
θα είναι πάντα στο πίσω κάθισμα, ούτε καν συνοδηγός, θα είναι στο πίσω κάθισμα και ένας από εμάς πάντα στην οικογένεια θα οδηγεί. Κάπως έτσι το βλέπει εκεί, νομίζω, Όλγα. Και κάπως έτσι θα έλεγα και στους γονείς, αν μπορώ να δώσω μια συμβουλή, να τον διαχειρεστούνε έτσι. Μην τον αφήσουν ποτέ να οδηγήσει το καράβι, το αυτοκίνητο και να τους πάει εκείνο εκεί που θέλει. Στο πίσω κάθισμα είναι μια χαρά, με τη ζώνη του και όλα θα πάνε καλά.
Maria Kutrubis (55:44)
Ωραία,
Νίκη Μπενετάτου (55:44)
Είναι
Έχει επιρεάσει καθόλου τις φιλίες της, η τις εξόδους της;
Yiannis Vidras (55:52)
να τις επηρεάσει σε βαθμό που να μην τις επιτρέψει, όχι. Ούτε να έχει φίλες, ούτε να πηγαίνει σε πάρτι. Το να πάει σε ένα πάρτι και να μιλήσουμε με τη μαμά του παιδιού που κάνει το πάρτι για το τι θα πρέπει να πιθανόν ίσως να την προβληματίσει κάποια στιγμή. Να δει, ναι, να ενημερώσουμε. Αλλά όχι σαν εμπόδιο.
καθόλου. Δηλαδή, μόνο έτσι στην καθημερινότητα και στη διαχείριση. Με τις φίλες της φυσικά και δεν υπάρχει κανένα... και ποτέ δεν υπήρχε καμία διάκριση. Το αντίθετο μάλιστα, οι φίλες της έφτιαχναν ψεύτικες.
αντλίες ινσουλήνης από χαρτί και φόραγαν και εκείνες. Οπότε, μάλλον το αντίθετο, η Όλγα έχει αλλάξει την καθημερινότητα από τις φίλες της, παρά εκείνες της Όλγας. Οπότε, δεν μπορώ να πω ότι έχει αλλάξει. Η Όλγα δεν έχει σταματήσει να κάνει κάτι ή δεν κάνει κάτι για το οποίο δεν θα έκανε κάτω από οποιοδήποτε άλλες συνθήκες. Το ότι είναι λίγο πιο προσεκτικοί, το ότι εμείς μιλάμε με γονείς, το που ενημερώνουμε, που τους λέμε...
κάποια πράγματα, ναι, εντάξει, προφανώς, αλλά όχι σε βαθμό που να πούμε ότι έχει αλλάξει δραματικά.
Maria Kutrubis (57:12)
Άρα ο διαβήτης δεν την κρατάει πίσω σε κάτι. Υπάρχουν στιγμές που δυσκολεύετε και σας παραπονιέται.
Yiannis Vidras (57:18)
Νομίζω υπάρχουνε ναι βέβαια. Και πολλές φορές μας δοκιμάζει κιόλας. Πιστεύω. Τώρα και μπαίνοντας στην εφηβεία, ναι. Παραπονιέται. Και είναι λογικό να παραπονιέται, γιατί είναι παιδί. Όπως και να το κάνουμε, είναι παιδί. Έρχονται μέρες που λέει, μπαμπά, κουράστηκα. Δεν μπορώ άλλο να μετράω. Δεν θέλω να έχω διαβήτη.
Το βγάζει πολλές φορές. Γιατί έχω διαβήτη; Εκεί η απάντηση... Της απαντάω ότι έχει δίκιο. δεν μπορώ να πω κάτι άλλο.
Maria Kutrubis (57:51)
Τι της απαντάς, Γιάννη, τι της απαντάς, στο "κουράστηκα";
Yiannis Vidras (57:58)
Της επιτρέπω και να θυμώσει, την αφήνουμε να αποφορτιστεί. Δεν της λέω, έλα μωρέ, δεν πειράζει. Τις δίνουμε το χώρο και το χρόνο που χρειάζεται να διαχειριστεί το συναισθημά της, αλλά προσπαθώ να της εξηγήσω αρχικά ότι δεν είναι κάτι για το οποίο η Όλγα ξεχωρίζει. Προσπαθώ να της δώσω παραδείγματα και από μένα. Της λέω, όλοι αλλιώς, αν εγώ βγάλω τα γυαλιά μου.
Μπορώ να κάνω λιγότερα πράγματα από τα οποία μπορείς να κάνεις εσύ. Δεν μπορώ να πάω στη δουλειά μου χωρίς γυαλιά. Δεν βλέπω. Δεν μπορώ να οδηγήσω. Δεν μπορώ να κάνω εύκολα την καθημερινοτητά μου, να κάνω αθλητισμό. Εντάξει, της λέω προφανώς και να ήτανε καλύτερα να μην είχες. Ναι, να το δεχτώ, αλλά δεν θα το αφήσουμε αυτό να μας επηρεάσει. Είναι πολύ σημαντικό να αφήσεις εκείνη την ώρα να βγει το συναίσθημα και η ένταση από το να πεις όχι.
Εντάξει, σταμάτησε. Η επιλογή σου είναι μετά οι ενέσεις. Είναι
Maria Kutrubis (58:59)
να το κουκουλώσεις.
Yiannis Vidras (59:14)
καθαρά προσωπικό θέμα του αν θα έχεις αντιλία ή όχι. Το να μην έχεις τίποτα όμως δεν είναι επιλογή και αυτό δεν μπορείς να το κάνεις. Άρα μπορείς από αυτά που αυτή τη στιγμή επιστήμη και ιατρική έχει να διαλέξεις ποιο σου αρέσει περισσότερο.
Νίκη Μπενετάτου (59:32)
και φαντάζουμε ότι μετά ηρεμεί και επέρχεται η λογική και συνεχίζει.
Yiannis Vidras (59:36)
Ναι, ξέρετε, είναι αυτό
τώρα στην εφηβεία... Τεστάρουν τα παιδιά μέχρι που μπορούν.
Νίκη Μπενετάτου (59:44)
Για σας, τι σημαίνει ο διαβήτης έξω από το σπίτι στην κοινωνία, στις σχέσεις, στην καθημερινή επαφή με τους υπολοίπους έχει επηρεάσει εσάς ως γονείς.
Yiannis Vidras (59:54)
Εδώ ανοίγουμε τώρα ένα, νομίζω, μεγάλο κεφάλαιο και πάμε μάλλον ίσως λίγο στην αρχή, αυτό που λέμε των αόρατων ασθενειών, των αόρατων αναπηριών. Ο διαβήτης έξω από το σπίτι δεν είναι, προφανώς, και ιατρικό θέμα. Είναι ένα κοινωνικό. Μας έχει επηρεάσει. Στην αρχή μας επηρεάζε πάρα πολύ. Και η διαφορά, ας το πούμε, με...
με μια αναπηρία η οποία είναι εμφανής αν κάποιος δει ένα αμαξίδιο θα κάνει στην άκρη. Συνήθως. Συνήθως, όχι πάντα. Ή δεν θα παρκάρει, λέμε, σε μια διάβαση. Όταν δεν φαίνεται είναι λίγο διαφορετικά. Δηλαδή, αν η Όλγα ας πούμε, στο σχολείο...
Λόγω του διαβήτη χρειάζεται να πάει περισσότερες φορές τουαλέτα από ότι ένα άλλο παιδί ή την ώρα του μαθήματος πρέπει να φάει, ένα θέμα το οποίο αγγίζει ένα ευρύτερο κοινωνικό, ας το πούμε, στοιχείο. Γιατί εκείνη την ώρα τη διαφοροποιεί σε σχέση με τα άλλα παιδιά, γιατί το φαγητό την ώρα του μαθήματος δεν επιτρέπεται. Το ότι επιτρέπεται για την Όλγα και για να επιτραπεί για την Όλγα χρειάζεται από εμάς δουλειά.
να ενημερώσουμε το σχολείο, να ενημερώσουμε τα παιδιά ότι η Όλγα δεν έχει διακριτική μεταχείρηση από τους καθηγητές και τους δασκάλους της αλλά δεν γίνεται εκείνη την ώρα να μην φάει ή αν η Όλγα βγει περισσότερες φορές τουαλέτα δεν είναι γιατί θέλει να ξεφύγει από το μάθημα είναι γιατί ο οργανισμός της ζητάει περισσότερες φορές τουαλέτα.
Αυτό είναι το εύκολο. Έχουμε όμως αντιμετωπίσει και αδιάκριτα βλέμματα. Προτροπές να πάμε να κάνουμε ένεση ινσουλίνης, όταν η Όλγα έκανε ενέσεις στην τουαλέτα, γιατί το διπλανό τραπέζι δεν ήταν υποχρεωμένο να μας βλέπει. Λες και κάναμε κάτι συνταρακτικό.
Έχουμε κάνει πάρα πολλά βήματα σαν κοινωνία σε σχέση με χρόνια πριν, όμως δεν είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε. Το λέω σαν γενικότερη άποψη, αυτό όχι μόνο για τον σακχαρώδη διαβήτη, το λέω γιατί συνεχίζουμε να παρκάρουμε σε ράμπες, συνεχίζουμε να παρκάρουμε σε διαβάσεις, συνεχίζουμε να κορνάρουμε, αν κάποιος σταματήσει σε διαβάση και εμείς είμαστε από πίσω και κορνάρουμε. Άρα το κομμάτι συμπερίληψης,
ακόμα, ναι μεν έχουμε κάνει αρκετά βήματα χρειαζόμαστε όμως πάρα πάρα πολύ δουλειά. Εγώ έχω και μια παραπάνω ευεσθησία είμαι αυτός ο σπαστικός που αν δω κάποιον να παρκάρει σε διάβαση ανοίγω το παράθυρο και του λέω εδώ είναι διάβαση είμαι αυτός που επειδή έχω ταξιδέψει και λόγω δουλειάς πάρα πολύ στο εξωτερικό
Πιστέψτε με και δεν είναι υπερβολή, από τις χώρες της Ευρώπης νομίζω είμαστε η μόνη χώρα που δεν σταματά σε διαβάσεις. Δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου χώρα ευρωπαϊκή που να μην σταματάνε τα αυτοκίνητα με το που αντιλαμβαμβάνονται ότι θέλεις να περάσεις μια διάβαση. Στην Ελλάδα ακόμα αυτό δεν το έχουμε καταφέρει.
να σταματάμε. Στις διαβάσεις και να περνάει η μαμά με το καροτσάκι ή ο πεζός. Εδώ βρίζουμε ακόμα τον αυτόν που σταματάει. Δεν έχουμε φτάσει εκεί που θα έπρεπε να φτάσουμε. Οπότε θέλουμε δουλειά. Το κομμάτι της συμπερίληψης είναι τεράστιο. Εγώ... και το έχω κλέψει από κάποιον... το έχω κλέψει από τον κύριο Μπέζο, τον ηθοποιό, που κάποια φορά είχε πει... είναι πολύ διαφορετική.
η ανοχή από την αποδοχή. Είναι άλλο πράγμα να ανέχεσαι μία αναπηρία, για να μην σε πουνε όπως μπορεί να σε πουνε, από το να αποδέχεσαι μία αναπηρία, που σημαίνει ότι είμαι διατεθειμένος να μάθω από σένα. Θέλω να γίνεις μέρος της ζωής μου και εγώ μέρος της δικιάς σου και να μάθω πως είναι να ζεις με σακχαρώδη διαβήτη, να μάθω πως είναι να ζεις με...
με αμαξίδιο στο δρόμο, να μάθω πως είναι ένα κυκλοφορίς με μπαστούνι. Πιστεύω ότι δεν είμαστε ακόμα εκεί. Έχουμε κάνει αρκετά βήματα, αλλά πολλές φορές ανεχόμαστε την αναπηρία ή τη διαφορετικότητα ή οτιδήποτε μας ξενίζει για τα δικά μας πρότυπα, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, για να μη χαρακτηριστούμε με διάφορα επίθετα.
αλλά δεν αποδεχόμαστε. Πραγματικά είναι δύο λέξεις που μοιάζουν μεταξύ τους αλλά έχουν πάρα πολύ διαφορετική έννοια. Η αποδοχή είναι ένα ταξίδι, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Και εκεί νομίζω πρέπει να φτάσουμε λίγο.
Maria Kutrubis (1:05:01)
λέει σημαντικό, ωραίο αυτό.
Πρέπει να επενδύσουμε ενέργεια
στην αποδοχή. Πρέπει να αλλάξουμε ένα κομμάτι και μέσα μας για να αποδεχτούμε. Ενώ η ανοχή τίποτα. Είναι παθητική η ανοχή.
Yiannis Vidras (1:05:13)
Πρέπει να
ανοίξουμε λίγο.
την πόρτα, την εσωτερική μας. Γιατί, σαν άνθρωποι κλεινόμαστε και κοιτάμε το δικό μας. Τι γίνεται στο δικό μας οικόπεδο και στο δικό μας χωράφι αρκεί αυτό να είναι καθαρό και πάμε και πετάμε τα σκουπίδια στο διπλανό μου το οικόπεδο. Κάπως έτσι είναι. Δηλαδή, αν ανοίξουμε το σπίτι μας να μπει μέσα το διαφορετικό και να συζήσουμε και να μάθουμε από αυτό, ε, αυτό είναι η πραγματική αποδοχή. Και νομίζω ότι ο Γιάννης Μπέζος το είπε με...
Απίστευτο τρόπο μου έχει μείνει όσες φορές προσπαθώ να το αναπαράγω γιατί ήταν πάρα πολύ εύστοχη η τοποθέτηση αυτή.
Νίκη Μπενετάτου (1:05:56)
Αν βρεθεί κάποιος δίπλα σε ένα παιδί με διαβήτη σε μια δύσκολη στιγμή, τι πρέπει να γνωρίζει, πώς πρέπει να αντιδράσει.
Yiannis Vidras (1:06:03)
Νομίζω το πιο σημαντικό, αν κάποιος πρέπει να γνωρίζει, γιατί αυτός είναι δάσκαλος, είτε φίλος, είτε γονιός, θα έλεγα τα σημάδια της υπογλικαιμίας. Η υπογλικαιμία είναι μια κατάσταση στην οποία είναι επικινδυνή και σε αντίθεση με την υπεργλικαιμία, δηλαδή να σου ανέβει πάρα πολύ το ζάχαρο, έχεις πολύ λίγο χρόνο να αντιδράσεις. Αυτό είναι που τη διαφοροποιεί. Πρέπει να κάνεις κάτι πάρα πολύ γρήγορα. Άρα...
Αν δούμε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει τρέμουλο, στέκεται ας πούμε και τρέμει, αν το βλέμμα του είναι απλανές, έχει χλωμιάσει, αν έχει έντονη εφίδρωση ή αν προσπαθεί να μας μιλήσει και μοιάζει σαν μεθυσμένος, δηλαδή μπερδεύει τα λόγια του,
Καλό είναι, αυτά είναι βασικά συμπτώματα μιας υπογλυκεμίας, να το χορηγήσουμε κάτι γλυκό. Κάτι που έχει ζάχαρη.
Είτε αυτό είναι ένας χυμός, είτε ένα κουταλάκι ζάχαρη διαλυμμένη σε νερό. Αυτό σε περίπτωση φυσικά, που μπορεί να καταπιεί. Σε έναν άνθρωπο, οποίος λόγω της υπογλυκαιμείας έχει πέσει αναίσθητος δεν κάνουμε κάτι. Καλούμε επειγόντως το 166, γιατί μπορεί να του προκαλέσουμε περισσότερα προβλήματα. Αλλά ακόμη και αν δεν έχει διαβήτη και ζάχαρη να του δώσουμε, δεν θα πάθει κάτι.
Αν μπορεί να μας μιλήσει, το ρωτάμε δυνατά. Έχεις διαβήτη προσπαθούμε να δούμε στο σώμα του αν φοράει αισθητήρα αν έχει αντλία, αν έχει κάτι το οποίο δηλώνει ότι...
Εγώ διαβήτη.
Καλό όμως είναι να είμαστε προσεχτικοί και πάντα, πάντα, πάντα, ειδοποιούμε, καλούμε γιατρική βοήθεια.
Maria Kutrubis (1:07:59)
Πάντα ε, ακόμα και αν δώσουμε κάτι και δούμε ότι συνέλθει.
Yiannis Vidras (1:08:01)
Καλό θα είναι. Εντάξει.
Αν δεν το γνωρίσουμε τον άνθρωπο, είναι καλό να καλέσουμε, ειδικά στην βαριά υπογλυκαιμία είναι καλό να καλέσουμε ιατρική βοήθεια.
Maria Kutrubis (1:08:10)
Γιάννη, κάπου μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή γεννήθηκε και το Craving No Borders. Όχι σαν ένα project, αλλά σαν μια στάση ζωής ίσως. Τι σημαίνει για σένα αυτή η φράση?
Yiannis Vidras (1:08:20)
Μαρία, πες που λες ότι αυτό το στάσης της μου άρεσε πάρα πολύ. Ακριβώς, το Cravings & No Borders δεν είναι ένας τίτλος. Να πούμε τι σημαίνει. Σημαίνει, craving είναι η λαχτάρα, η επιθυμία. No Borders είναι χωρίς όρια. Χωρίς σύνορα. Όχι όμως τα σύνορα που ξέρουμε, και αυτά που φανταζόμαστε ότι έχουν τα κράτη μεταξύ τους, ούτε μια ζωή η οποία είναι χωρίς όρια που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Δεν εννοώ αυτό. Όπως είπα και
στην αρχή είμαι υπέρ όπου χρειάζεται να μπουν όρια. Είναι όμως αυτά τα όρια τα οποία βάζουμε εμείς στο μυαλό μας. Είναι το όριο που πολλές φορές δεν μας αφήνει να κάνουμε κάτι το οποίο θέλουμε γιατί φοβόμαστε τι θα πούν οι άλλοι ή πώς θα το πάρει η κοινωνία ή εγώ δεν είμαι έτοιμος να κάνω αυτό. Γι' αυτά τα όρια μιλάω.
Μέσα από τη δική μου πορεία, από ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έκανε τίποτα στη ζωή του και ήταν υπέρβαρος και τώρα τα τελευταία δέκα χρόνια κάνω εραστεχνικό αθλητισμό αλλά σε πολύ, ας το πούμε, σε ένα άθλημα το οποίο είναι απαιτητικό και ένα άθλημα αντοχής αλλά και μέσα από την εμπειρία μου με την αλλαγή της ζωής μου με το σακχαρώδη διαβήτη.
Δημιούργησα ας το πούμε, τον τρόπο ζωής, τη φιλοσοφία που εγώ την ονόμασα, Craving No Borders. Δεν είναι σλόγαν, είναι η απάντησή μου, είναι αυτό που θα έλεγα στην Όλγα στο Γιώργο και σε κάθε παιδί ότι...
Τα όρια που δεν σε αφήνουν να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα είναι στο μυαλό σου και μόνο. Και δική μου πορεία μέσα σε αυτό είναι το παράδειγμα ότι όταν θες κάτι και το βάλεις στοχο γίνεται. Άρα έτσι λέω και σε ανθρώπους συνομήλικους μου ή και λίγο νεότερους που λένε δεν έχω χρόνο, δεν μπορώ να πάω στο γυμναστήριο, δεν προλαβαίνω, δεν κάνω ή είναι αναβλητικοί ότι εγώ το έκανα.
Άρα γίνεται. Γίνεται με προσπάθεια. Γίνεται χωρίς να πατήσω το snooze του ξυπνητηριού τέσσερις-πέντε φορές αλλά με το να Σηκώνομαι από το κρεβάτι κατευθείαν. Αυτό είναι το. Το Craving No Borders λοιπόν περιλαμβάνει αυτά τα δύο κομμάτια τα μεγάλα. Το ένα είναι πως δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν...
που έχει άποψη για εμάς να μας εμποδίσει να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, αλλά συγχρόνως και μέσα από την ενημέρωση και την έκθεση τη δική μου για το πώς είναι η καθημερινότητα μιας οικογένειας με σακχαρώδη διαβήτη, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία πολύ πιο συμπεριληπτική, που δεν θα βάζει όρια σε ανθρώπους και παιδιά τα οποία τα θεωρεί διαφορετικά, αλλά δεν είναι, ώστε καμία...
ορατή, αόρατη, ασθένεια αναπηρία, όπως και αν την ονομάσουμε, ή κανένα χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου που στα δικά μας μάτια μοιάζει διαφορετικό, να μην αποτελεί εμπόδιο την πραγματοποίηση των ονείρων των παιδιών. Εγώ αυτό λέω στα παιδιά μου ότι...
Μην αφήσετε κανέναν να μπει μπροστά σε αυτό που πραγματικά θέλετε και έχετε βάλει στόχο και ονειρεύεστε στη ζωή σας. Είμαστε μια γενιά νομίζω, έτσι και εμείς όλοι που έχουμε μεγαλώσει με το τι θα πούν οι άλλοι. Έχουμε μεγαλώσει ότι πρόσεχε γιατί πρέπει να είσαι έτσι και έτσι και έτσι. Εντάξει και ξαναλέω ότι δεν προτρέπω κανέναν να σηκώσει.
λάβαρο και αύριο το πρωί ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει. Μην παρεξηγηθώ, δεν είναι αυτό. Αλλά πώς εμείς οι ίδιοι θα αποβάλουμε μέσα από το μυαλό μας αυτές τις πεπιθήσεις που πολλές φορές έχουμε ότι εγώ δεν μπορώ να σηκωθώ το πρωί, εγώ δεν μπορώ να χασω βάρος, ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω αθλητισμό και χάνουμε ένα πολύ μεγάλο μαγευτικό κομμάτι της ζωής μας.
Πολλά από τα πράγματα τα οποία δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε είναι γιατί φοβόμαστε. Ένας φόβος είναι. αν μπορώ να έτσι να πω και κάτι τελευταίο ότι με δύο φόβους γεννιόμαστε άλλοστε. Δεν είναι πάρα πολύ. Είναι με το φόβο της πτώσης ή των δυνατών θορύβων. Όλοι άλλοι φόβοι είναι επίκτητοι. Τους έχουμε αποκτήσει από...
τις εμπειρίες μας. Άρα μπορούμε και να τις ξε-αποκτήσουμε και να τους αποβάλουμε.
Νίκη Μπενετάτου (1:13:11)
Αν θα μπορούσες με σε μία φράση, τι θα ήταν αυτό που θα ήθελες να μείνει στους ακρόατες μας σήμερα.
Yiannis Vidras (1:13:19)
Θα ήθελα πρώτα να πω να απευθυνθώ στους ανθρώπους και στους γονείς που έχουν τώρα διαγνωστεί. Τα παιδιά που έχουν παιδί με ζαχαρούδη διαβίτη περνάνε αυτές τις πρώτες φάσεις να τους πω ότι αυτή είναι πιο δύσκολη περίοδος που περνάνε. Δεν είναι εύκολη, δεν την ωραιοποιώ προφανώς, ούτε βάζουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδος, όμως...
Όπως είπα και πριν, το πού θα οδηγήσουνε αυτό το σκάφος μέσα στο πολύ δυνατό ποτάμι που ρέει, εκείνοι κρατάνε τα κουπιά. Και θα ξαναχρησιμοποιήσω αυτή τη φράση του, μην αφήσετε ποτέ ούτε το διαβήτη ούτε καμία ασθένεια να οδηγήσει εκείνο τη ζωή σας και να μπει οδηγός...
στο αυτοκίνητο το οποίο είστε όλοι μαζί σαν οικογένεια μέσα, πάντα στο πίσω κάθισμα, όσο πιο πίσω γίνεται και στο πορτ μπαγκάζ καλά είναι, αλλά όσο πιο πίσω γίνεται ποτέ ο οδηγός στους υπόλοιπους ανθρώπους που δεν το έχουν αντιμετωπίσει ακόμα αλλά έχουνε φίλους, συγγενείς, στενό οικογενειακό περιβάλλον που έχουν ανθρώπους με...
κάποια αναπηρία ή κάποιο νόσημα. πω ότι... Μην αντιμετωπίζετε τους ανθρώπους με λύπηση. Οι άνθρωποι με χρόνιες παθήσεις δεν έχουν την ανάγκη από τη λύπηση κανένας από εμάς, ούτε ψάχνουν για χάρες.
δεν ψάχνουν χάρη όταν θέλουν να περάσουν τη διάβαση. Το μόνο που ζητάνε είναι ισότιμη συμπεριφορά. Τίποτε παραπάνω. Σεβασμό και συμπερίληψη. Αυτά είναι τα δύο πράγματα που θα έλεγα και ότι για όλους μας ότι η ευτυχία στη ζωή και πραγματικά η ζωή μας
Εξαρτάται μόνο από μας, δεν ζούμε σε κανένα αποστειρωμένο περιβάλλον χωρίς προβλήματα, δυστυχώς ή ευτυχώς. Άρα, ευτυχία και επιτυχία είναι να πέφτεις, να βρίσκεις όμως τη δύναμη να σηκώνεσαι, να επιλέγεις να γελάς, ακόμα και όταν έξω ρίχνει καταιγίδα, τα πράγματα...
Είναι σίγουρο ότι θα πάνε καλά, στο δικό μας χέρι και να θυμούνται όλοι ότι για οποιαδήποτε αλλαγή θέλουν να κάνουν στη ζωή τους ή οποιουδήποτε φόβο ότι όλοι μέσα μας κρύβουμε έναν Iron Man ή μια Iron Woman που κοιμάται. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να την ξυπνήσουμε για να τρέξουμε μπροστά. Έτσι.
Maria Kutrubis (1:16:12)
τρεξουμε! Να την ταρακουνήσουμε λίγο! λίγο.
τι πιστεύεις ότι μπορεί να προσφέρει το Perfectly Unboxed στη κοινωνία.
Yiannis Vidras (1:16:18)
Νομίζω αυτό που κάνετε είναι εξαιρετικά σημαντικό. Δηλαδή, το γεγονός ότι δίνετε χώρο και βήμα σε ανθρώπους να μοιραστούν τη δική τους εμπειρία. Και όχι να γίνουν δάσκαλοι ή καθηγητές θεωρητικών πραγμάτων μέσα από βιβλία.
Είναι πολύ μαγικό γιατί δίνεται βήμα και το κοινό βλέπει ανθρώπους που το έκαναν.
δεν βλέπει απλά κάτι το οποίο είναι εκεί μέσα γραμμένο σε ένα επιστημονικό βιβλίο και το παίρνω εγώ σαν οδηγίες χρήσης για να δω τι θα κάνω. Γίνεται, είναι εδώ, ο καθένας μοιράζεται την εμπειρία του με το δικό του τρόπο,
και αν ο καθένας από μας αφήσει, έστω και ένα μικρό θετικό αποτύπωμα, τότε όλοι μαζί έχουμε καταφέρει κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Αυτό μπορώ να κάνω και νομίζω αυτό που κάνετε εσείς είναι ακριβώς αυτό, δηλαδή να δώσετε αυτό το χώρο που ο καθένας, μέσα από την ιστορία του, να αφήσει αυτό το θετικό αποτύπωμα και να παρακινήσει και να κινητοποιήσει και άλλους ανθρώπους.
Νίκη Μπενετάτου (1:17:34)
Κάποιες ιστορίες δεν είναι απλώς να τις ακούς. Είναι για να σε κάνουν να σκεφτείς λίγο διαφορετικά.
Maria Kutrubis (1:17:39)
να καταλάβεις καλύτερα τι μπορεί να κρύβεται πίσω από κάτι που δεν φαίνεται. Να δεις ότι η καθημερινότητα για κάποιους έχει λίγο παραπάνω οργάνωση. λίγο παραπάνω ευθύνη, αλλά παραμένει ζωή, κανονική ζωή.
Νίκη Μπενετάτου (1:17:54)
Ο διαβήτης είναι εκεί, ναι, αλλά δεν είναι αυτός που ορίζει τα πάντα.
Maria Kutrubis (1:17:57)
γιατί τελικά δεν είναι μόνο τι μας συμβαίνει, είναι και το πώς επιλέγουμε εμείς να το ζούμε, όπως μας είπε ο Γιάννης.
Νίκη Μπενετάτου (1:18:03)
Αυτό είναι το Perfectly Unboxed και μέχρι την επόμενη φορά να θυμόμαστε ότι λίγη περισσότερη κατανοήση μπορεί να αλλάξει πολλά.
Maria Kutrubis (1:18:11)
Μέχρι την επόμενη φορά ακολουθήστε μας στα social, youtube, tiktok, instagram, facebook. Περιμένουμε τα σχολιά σας και το μοίρασμά σας. Γιάννη, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Νίκη Μπενετάτου (1:18:21)
Γιάννη, ευχαριστούμε πολύ.
Yiannis Vidras (1:18:21)
Εγώ σας ευχαριστώ.