Abonneren
Delen
Delen
Embedden
Welkom bij Rust in je Hoofd, de podcast van Meditation Moments. In deze podcast spreekt Michael Pilarczyk met bekende gasten en toonaangevende experts over mentale gezondheid, zingeving, meditatie, persoonlijke ontwikkeling en…. het leven zelf.
Datgene wat je onrust veroorzaakt, dat moet weg.
Ja, zo simpel is het.
Maar als het zo simpel was, zouden we
dat allemaal doen.
Dus wat maakt het dan toch complexer dan
dat je zegt van ja die onrust moet
weg?
Omdat er van alles aan vasthangt.
Waarom houden we vast aan de onrust?
Angst.
Ja?
Ja, denk ik ook.
Waar zijn we bang voor dan?
Je moet iets loslaten.
En de angst voor het loslaten, dat is
denk ik de grootste angst.
De zin van het leven is volgens mij
zin in het leven.
Ik heb echt in een tijdsbestek van 1992
tot en met 2004 heb ik zeker twaalf
jaar onafgebroken minimaal 200 optredens per jaar gedaan.
Elke avond, elke nacht?
Nou ja, in de weekends doe je er
een paar.
Maar je ging knock-out tijdens het draaien?
Mijn lichaam gaf het op.
Het moment dat ik tegen de vlakte aan
ging, alle spieren in mijn lichaam krampten samen.
En ik lag daar op het podium.
En ik schrok in eerste instantie.
Maar er was ook al heel snel een
soort van overgave waarin ik besefte dat ik
dit toch mag meemaken.
Lig ik hier en...
Hij werd wereldberoemd als DJ Charlie Lownoise van
de duo Charlie Lownoise en Mental Theo.
Zo kennen we elkaar al sinds de jaren
negentig.
Jarenlang leefde hij op volle toeren, dj'en,
shows, reizen en feesten.
Maar dat leven kreeg ook een keerzijde.
Overbelasting en jezelf verliezen.
Later werd hij zenleraar.
Hij verdiepte zich jarenlang in de wereld van
zen, meditatie en levensbeschouwing.
En zo kruisden onze paden elkaar opnieuw.
Dit is Ramon Roulofs.
De hardcore dj die rust vond in een
wereld vol awaai.
Vandaag is hij te gast in de podcast.
Ramon Roulofs.
En hoe is het met de rust in
zijn hoofd?
Als iemand weet hoe je rust in je
hoofd krijgt, dan ben jij dat.
Zenleraar Ramon.
Of dj Charlie Lownoise.
Wie ben je nou echt?
Om maar gelijk helemaal diep in te gaan.
Ja, ik ben ze allebei.
Kies je dan het ene moment dat je
Ramon bent, en het andere moment ben je
Charlie Lownoise?
Ja, het is een soort van, het is
ook een masker wat je opzet.
Dus als ik op de bühne stap, dan
ben ik die Charlie Lownoise.
Die artiest, die dj.
En als ik zenlessen geef, of als ik
mediteer, of als ik met jou in gesprek
ben, dan ben ik gewoon Ramon.
Maar ik kan ook wel zo switchen in
een keer van rol.
En ik heb ook het gevoel dat beide
rollen elkaar ook versterken.
Is het meer één persoon geworden door de
jaren heen?
Zeker.
Of was het vroeger meer twee persoonlijkheden?
Ja, ik kan me herinneren, want dat is
het eerste wat eigenlijk in me opkomt.
Toen ik vroeger de bühne opstapte, dan was
het nog vaak wel dat ik echt heel
nerveus was.
Maar juist nu stap ik gewoon heel relaxed
dat podium op.
Dus het versterkt mekaar.
En andersom, zeg maar ook de artiest Charlie
Lownoise kan ook hier goed gewoon over zen
praten.
Zichzelf uiten.
En ja, media-treding.
Het is mooi om die twee tegenpolen in
één mens te zien, in jou.
Daar gaan we het over hebben.
En over je been.
Voor iedereen die denkt, waarom zit Ramon in
een rolstoel?
Je was aan het snelboarden.
En toen is er iemand tegen je aangeskiet.
Ja, heel lullig.
Het zijn altijd lullige dingetjes.
Jij stond stil.
Ja, maar ik board al 32 jaar.
En ik stond in Servous op de piste.
En net de eerste dag.
Ik had zeven afdalingen gemaakt.
En ik stond daar alleen even te wachten
op een vriend van mij met wie ik
samen daar was.
En ik hoorde iets achter me.
Dus ik draaide me om.
En ik zag een man op me afkomen.
130 kilo.
En die kon niet meer remmen.
En dat was zeg maar met vier, vijf
kilometer per uur.
En ik praat over secondenwerk.
Dus ik draaide me om.
Sprong weg.
Probeerde weg te springen.
Maar hij kwam met zijn knie tegen mijn
knie aan.
En ja, toen ik neerkwam, toen voelde ik
een klap op mijn knie.
Pijn.
En ik dacht van nou, ik heb een
spierscheuring of zo.
Maar het ging zitten.
En ja, ik moest echt ademen om door
die pijn heen te gaan.
Zoveel pijn deed het?
Zoveel pijn, ja.
Dus je wist echt wel, dit is niet
goed?
Ja, ik dacht echt van...
Nee, dat voel je er weet je.
Ja, ik voelde van, vakantie is voorbij.
Dat wist ik meteen.
En nou ja, toen de piste af.
Foto's maken.
Hoe ben je de piste afgegaan?
Met de scooter.
Brankaar?
Hoe is die meegenomen?
Ja.
Ziekenhuis in?
Nou, in eerste instantie een kleine kliniek om
foto's te maken.
Eerste diagnose.
En die arts die kwam met de eerste
runge foto naar buiten.
Die zei van, hij zegt ik denk dat
je tibia plateau gebroken is.
Ik zeg ja, wat is dat?
Nou, toen liet hij zien.
Dit is je knie.
Bovenkant, onderkant en de zijkant waar eigenlijk je
hele gewicht op rust.
Die is of gebroken of helemaal afgebroken.
Nou, toen dacht ik, dat is serieus.
En toen zei hij van, ik ga nog
meer foto's maken.
Hij zegt, morgen zien we je chirurg.
Dus we gaan je eerst, gaan we je
gipsen.
En dan gaan we kijken morgen van, is
het echt nodig om je te opereren?
Nou, dat was dus nodig.
En jij moet even gaan nadenken of je
dat hier wil of in Nederland.
Dus had ik over nagedacht.
Met een vriend van mij gesproken die chirurg
is in Rotterdam.
En die zei van, wat voel je zelf?
Ik zei, nou, ik voel hier in Oostenrijk.
Toen zei hij van, ik denk dat dat
de enige goede beslissing is.
Dus je bent de plekken direct geopereerd?
24 uur later lag ik op de OKA.
Zijn allemaal pennen in je been?
Schroeven?
Schroeven.
Ja, het was.
Zijn gewoon serieus, zegt hij.
Ja, die chirurg die zei ook van tevoren.
Hij zei van, ik weet niet wat ik
ga doen.
Dat zie ik pas als het open ligt.
Dus we gaan kijken.
Doet hij veel vertrouwen.
In eerste instantie had hij twee opties.
Dus hij zei of we gaan een plaatje
zetten met schroeven.
Dat is als je bot zacht is.
Hij zei als je bot hard is.
Dan plaatsen we alleen schroeven.
En dus ik werd wakker uit de narcose.
En toen hadden ze drie schroeven erin gedraaid.
En die heb ik gezien.
En dat was net als dat de gereedschapskist
van mijn broer open ging.
Hier zit je nog wel even mee dus,
letterlijk.
Ja, zeker.
Hier zit ik nu al een maand mee.
Gisteren was een maand geleden dat het gebeurd
is.
Of dat het geopereerd is.
Ik vermoed dat ik hier nog wel een
maandje of 7, 8 zoet mee ben.
Om helemaal te herstellen.
Fijn dat je er bent.
Leuk dat je me weer uitnodigt.
Ramon heeft een eigen podcast.
Alles op tafel.
En ik ben nu even in Nederland.
Dus ik was gisteren te gast bij jou.
We hadden een heel mooi gesprek.
Of laat ik zeggen, ik appte je daarna
ook.
Ik vond dat je zulke mooie vragen hebt
gesteld.
Waar ik nog lang over heb nagedacht.
Daar kom ik straks nog wel even op
terug.
En ik heb heel veel vragen voor jou
vandaag.
Maar wat ik zeg, wat niet iedereen weet.
Want mensen kennen jou misschien als Charlie Lownoise
en Mental Theo.
En andere mensen die hebben geen idee dat
je dat hebt gedaan.
Die kennen jou als een zenleraar.
Wat is een zenleraar?
Een zenleraar is iemand die zoveel mogelijk probeert
in het hier en nu te zijn.
En dan zeg ik mee proberen.
Want dat is natuurlijk niet iedere dag mogelijk.
En ook niet ieder moment is dat mogelijk.
Ja, en ik probeer dat zoveel mogelijk.
En ik word daar nu heel erg mee
geconfronteerd.
Met dit been.
Ik zei het net al voordat we aan
de podcast begonnen.
Dat het is zo mooi om te zien.
Dat mijn ontbijt klaarmaken.
Dat doe ik nu in een kwartiertje 20
minuten.
En normaal gesproken.
Dan sta ik binnen vijf minuten alles vol
te knallen.
Dan ben ik met mijn telefoon bezig.
Met allemaal dingen.
En nu...
Je zit in de vertraging.
Jazeker, en ik vind het fijn.
Dat is heel gek, maar ik vind het
heel fijn.
Even tot rust komen.
Zenleraar kan je dus worden.
Want dat was je niet.
Is er een opleiding voor?
Er zijn tegenwoordig opleidingen in Nederland voor.
Geef je zelf ook opleidingen?
Nee, ik geef geen opleidingen.
Maar je bent wel leraar geworden.
Opleidingen in de zin van...
naar school toe gaan.
Boeken lezen en dat soort dingen.
Voor mij is...
leren.
Zen leren is voor mij een goede leraar
hebben.
En dan hoef ik geen boek te lezen.
Wat is Zen?
Zen is...
leven in concentratie.
Is dat Japans?
Ja, het is natuurlijk verbasterd.
Het komt eigenlijk van die historische Boeddha.
Ze zeggen wel eens dat die historische Boeddha
figuur...
dat dat de eerste Zen patriarch was.
En van daaruit is het...
van India naar China gegaan.
Van China naar Japan.
Door een man die Bodhidharma heette.
En daar gaan ook allerlei mythes over.
Maar wat is het nu?
Dat is veel belangrijker.
Je zit daar mega in verdiept.
Jarenlang.
16 jaar heel intensief.
Als ik in jouw boekenkast kijk...
want die zag ik gisteren weer eens.
Dan is Dink Tich Nataan...
een van jouw favoriete meesters.
Je hebt heel veel boeken van hem.
En heel veel andere mensen met onuitspreekbare namen.
Die boeken heb je allemaal gelezen.
Opleidingen gedaan.
Kan je ons terugnemen...
naar de allereerste keer dat jij...
hiermee werd geconfronteerd?
Want je bent nog steeds die...
maar je was natuurlijk een...
ik zeg altijd wereldberoemdheid...
in Nederland, in Duitsland.
Jij speelde echt voor mensen...
die zich dat niet kunnen voorstellen.
Volgens mij hebben jullie een keer in Berlijn...
voor 150, 180 duizend mensen opgetreden.
Ja, op de Love Parade.
Jullie waren zo mega in de tijd...
dat ik bij 538 werkte.
De koninginnen dachten dat jullie er altijd stonden.
En best wel harde muziek.
Happy hardcore, maar er zit best wel veel
power in.
Het staat zo haaks op het zen-leven...
dat dat heel mooi is om te zien.
Dat kan dus samen gaan.
Maar ken je het zen-leven zelf ook?
Nee, dus ik ben gewoon heel benieuwd...
wat is dat dan?
Het zen-leven op zich...
als je dat bekijkt vanuit de Japanse traditie...
dat is allerminst zacht.
Dat zou knallen.
Dat is morgens om apart...
afhankelijk van in welk klooster je zit...
is het morgens om drie uur opstaan...
en de hele dag doorknallen met meditaties...
met keihard werken, door weer en wind.
Of het nou plus 40 is of min
40.
Het is gewoon werken.
Maar in die momenten...
van de afwisseling tussen stilte...
en tussen de actie...
Ja, daar zijn die gaps.
En dat is wat je heel erg ervaart...
ook als je zo'n seshin doet.
Seshin is een hele intensieve...
meditatie, of eigenlijk za-zen week.
En daarin...
kom je langzaam tot het besef...
dat zen is als water.
Het kan eigenlijk iedere vorm aannemen.
Of als lucht.
En daardoor, dat begreep ik in eerste instantie
niet...
die uitspraak van, ja, zen is als water...
of als lucht, het kan iedere vorm aannemen.
Toen had ik dat gekeken.
Ja, wat betekent dat dan?
En veel later...
drong bij mij door...
dat het maakt niet uit of je DJ
bent...
of dat je presentator bent...
of dat je vuilnisman bent...
of dat je elektricien bent.
Het maakt allemaal niet uit.
Want zen heeft geen oordeel.
Het ondersteunt je...
in datgene wat je doet in je leven.
Als wij mensen horen zeggen...
oh, jij bent helemaal zen...
dan bedoelen ze...
je bent heel relaxed.
Dat is wat wij onder zen verstaan.
Is dat juist?
Ja, dat is juist.
Het is een onderdeel van de zen-praktijk.
Dus de meditatie, de za-zen, zitten in
concentratie.
Dat is een onderdeel van de zen-praktijk.
Maar er zijn zoveel dingen...
die onderdeel zijn van die praktijk.
En een van de belangrijkste dingen...
is werken.
Werken is de religie...
voor de zen-boeddhist.
Even terug naar die vraag.
De eerste keer dat je ermee in aanraking
kwam...
of dat je ervoor koos...
Hoe?
Waar kwam dat vandaan?
In eerste instantie, dan ga ik even terug
naar 1996.
Even in de vogelvlucht...
want ik heb het al een keer eerder
in je podcast verteld.
1996 ging ik tegen de vlakte...
tijdens een optreden met Theo samen in Den
Haag.
Afgevoerd naar het ziekenhuis.
Maar jullie traden 300 keer per jaar op?
Ja, 350, 300.
350 optredens per jaar deden jullie?
Ja, ik heb echt in een tijdsbestek van...
1992 tot en met 2004...
heb ik zeker 12 jaar...
onafgebroken...
minimaal 200 optredens per jaar gedaan.
Elke avond, elke nacht?
Nou ja, in de weekends doe je er
een paar.
En door de week een paar.
Maar het is altijd nachtwerk?
Ja, vaak wel.
Onder druk?
Je was jong?
Hoe oud was je toen?
Toen was ik tussen de 23 en de...
35, 36.
En je was nooit van drank en drugs?
Nee, ik heb wel in het begin drankjes
gedaan.
Twee keer heb ik een half pilletje geslikt.
Eén keer met drank, één keer zonder drank.
De eerste keer was een hele slechte ervaring.
De tweede keer ging ik helemaal uit mijn
pantoffel.
Het was fantastisch.
Maar ik ben niet verslavingsgevoelig.
Tenminste, dat is ook niet helemaal waar.
Ik denk dat we allemaal verslavingsgevoelig zijn.
Maar goed...
Je ging knock-out tijdens het draaien?
Ja, tijdens het draaien.
Mijn lichaam gaf het op.
Ik was erbij, maar mijn lichaam gaf het
op.
Op het moment dat ik tegen de vlakte
aan ging...
alle spieren in mijn lichaam...
die krampten samen.
Echt een kramp was het.
Ik schoot in de kramp.
En ik lag daar op het podium.
En ik schrok in eerste instantie.
Maar er was ook al heel snel...
een soort van overgave.
Waarin ik besefte van...
toch mag ik meemaken.
Er was ook een soort van ontspanning ineens.
Ik werd afgevoerd.
Ik was bij die dienstdoende arts...
in het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag.
En die zei van, ik kan niks vinden.
Maar volgens mij ben je gewoon oververmoeid.
Want wat ik jou hoorde vertellen...
dat is best wel exhausting.
Bij mij drong het niet zo goed door.
Behalve dan dat...
mijn broer op een gegeven moment tegen mij
zei...
van, ga eens een keer mee sporten.
Want je zit alleen maar in die studio.
Je bent alleen maar in die tunnel bezig.
Ga mee, weet je wel.
Even wat anders.
Dus ik ging met hem mee.
Ik ging boksen.
En toen merkte ik, daar werd ik me
pas later bewust van...
dat ik naast dat optreden...
en ook in die studio zitten...
en dat hele management gebeuren...
en dat deden natuurlijk allemaal zelf Theo en
ik...
dat ik ook nog daarnaast...
kon boksen.
Drie keer in de week lekker zweten.
Ik vond dat heerlijk.
Het leven is het leven niet...
als die andere uitdagingen op je pad brengt.
Twee jaar later kwam mijn stiefvader te overlijden.
1998.
Mijn stiefvader heeft me geleerd...
om op eigen benen te staan.
Nu wat lastiger.
Maar toen een eigen bedrijf op te zetten.
Hij zelf was die lasser.
Had een eigen bedrijf daarin.
Gewoon een super lieve man, weet je wel.
Hij was er, maar hij was er ook
niet.
Hij stond achter me.
Ook met de muziek, hij stond gewoon achter
mij.
En toen hij kwam te overlijden...
dat was zo...
dat was ik zo verdrietig van.
En wat er ook omhoog kwam...
kan ik nu vertellen, toen wist ik dat
niet...
was de bubbel van het overlijden van mijn
biologische vader...
toen ik 19 was.
En...
ja, op zeker ogenblik...
stelde ik eigenlijk...
een soort vraag aan de kosmos.
Wat is leven, wat is dood?
Ik begrijp het gewoon niet meer.
Waarom moeten mensen...
waarvan je houdt wegvallen?
En toen kwam een recensie van een boek...
van twee Duitse managers...
die in Japan een retraite hadden gedaan...
in een tempel.
Op mijn pad.
En dat las ik.
En ik las nooit boeken.
En dat boek...
dat las ik echt in één adem uit.
En ik kreeg er heel veel energie van.
Van het lezen over die managers...
dat ze door weer en wind...
samen in verbinding...
aan het werk waren...
aan het reciteren waren...
aan het janten waren.
Dat ze...
Dat was een zenboek?
Ja, Zen & Management.
Zo heette het.
Dus dat was je eerste aanraking met deze...
nieuwe materie.
De nieuwe wereld.
En wat was de volgende stap?
De volgende stap was weer een boek kopen
natuurlijk.
Je ging ineens boeken lezen.
Zo herkenbaar.
Ik las nooit boeken joh.
Gek he?
Dus ik ging naar Paagman op de Fred.
In Den Haag.
Je kent het.
En...
Ja, ik kwam daar allerlei mooie boeken tegen.
Maar ik kwam ook een folder tegen van
een leraar.
Die in Den Haag les gaf.
En ik pakte dat folder...
en ik las het.
En...
Ik dacht van ja, leuk.
Ik kan erover lezen, maar ik kan het
ook gaan doen.
En toen...
zijn stemmetje in mijn hoofd zei van...
Wat ga je nou doen?
Ga je mediteren?
Maar iets...
Het gaf me ook een goed gevoel op
de een of andere manier.
Er stond iets open.
En...
Toen ben ik naar die leraar toe gegaan.
Ik kan me nog goed herinneren.
Ik zat toen in een klas.
Met ik geloof tien vrouwen.
En drie mannen.
En...
Dat klinkt een beetje raar dit, maar...
Aan het einde van de les kwamen er
een paar vrouwen naar me toe.
Die wilden een handtekening.
Want ik was toen onwijs hot in die
scene.
Weet je wel?
En die leraar zat zo te kijken.
En veel later zei hij...
Ik dacht dat ze mijn handtekening wilden hebben.
Dus dat was wel onwijs grappig ook.
Vonden mensen dat toen ook niet heel gek?
Dat jij daar zat?
Dat kan ik me niet herinneren eigenlijk.
Want ik weet nog wel toen ik mijn
eerste...
Sessies ging doen.
Met Rajshree Patel en met Tulkul Opsang.
In die spirituele wereld.
Dat mensen echt zo naar me keken.
Ja, maar jij hoort hier niet.
Jij bent uit een ander kamp.
En jij bent een DJ geweest.
Dat er best wel een soort weerstand was.
Van wat kom jij hier doen?
In ons dingetje.
Nou, ik moet je eerlijk zeggen.
Ik had wel een beetje een schaamtegevoel.
Toen ik daar naartoe ging.
Weet je?
Vond je het gek?
Dat jij daar zat?
Ik had geen andere optie.
Of voelde het ongemakkelijk?
Een beetje ongemakkelijk.
Dus het was een beetje een schaamtegevoel.
Hier zit ik dan.
Ik geef me over aan de verbinding met
zo'n groep.
En zo.
Maar er was geen andere optie.
Wat bedoel je daarmee?
Als ik het niet had gedaan.
Was er misschien wel iets anders op mijn
pad gekomen.
Maar voor mij voelde...
De combinatie van het lezen van dat boek.
Waarvan ik zoveel energie kreeg.
Dus iets wat mij energie gaf.
Dat was geen andere optie.
Het moest gebeuren.
Het leven stuurde jou die kant op.
Eigenlijk precies hetzelfde.
Dat is het eerste wat nu te binnen
schiet.
Toen ik met Theo aan het optreden was.
Ik pakte nooit een microfoon.
Maar Theo had toen op een gegeven moment
een operatie gehad.
Aan zijn verstandskiezer.
Die kon niet praten.
Maar wij waren helemaal uitgeboekt natuurlijk.
Dus we stonden ergens in Limburg.
En toen zei hij.
Jij.
En toen moest jij het ineens doen.
Dat was helemaal niet jouw rol.
Dat was geen andere optie.
Ik moest het doen.
Dus ik stond te praten.
Doe ik het goed?
Jij werd ineens zen leraar.
Je ging mediteren.
Je vond de rust.
Maar jouw maatje.
Theo.
Die ik een beetje ken.
En zie als een totaal andere mens dan
jij.
Als je het over tegenpolen hebt.
Hoe vond hij dat?
Ja.
Hij heeft het eigenlijk altijd achtergestaan.
Maar is hij het zelf ook gaan doen?
Hij heeft het een keer gedaan.
Dat was voor de wandeling.
Toen had ik een interview bij de wandeling.
Toen hebben ze gevraagd of Theo er ook
bij kwam.
En die kwam dan aan het einde erbij.
Toen hebben we samen gemediteerd.
Maar dat was heel moeilijk voor hem.
Toen zat hij een beetje te zweten.
Maar hij vond dat heel normaal eigenlijk.
Hij zei.
Als jij hier je vrede in vindt.
Dan wie ben ik om daar iets over
te zeggen.
Wat heeft het jou gebracht?
Het heeft heel veel weggenomen.
Mooi.
En wat heeft het weggenomen?
Wat ik net zei.
Bijvoorbeeld die angst.
En die schaamte.
Dat duurde een hele tijd hoor.
Waar was je bang voor?
Want schaamte is wat heel diep zit natuurlijk.
Waar schaamde je je voor?
Of waar was je bang voor?
Uiteindelijk voor de verbinding.
Met?
Met het grote geheel.
Wat bedoel je daarmee?
Hoe normaal is het eigenlijk om in een
grote groep te gaan zitten.
En daar je verhaal te gaan doen.
Dat vinden heel veel mensen eng.
Dat vinden heel veel mensen eng.
Zoals ik vind het af en toe lastig.
En ik vind het nog steeds lastig.
Maar ik doe het wel.
Dus die angst die is er nog steeds.
Alleen ik kijk hem iedere keer in de
bek.
The cage you fear holds the treasure you
seek.
Wat Armin eigenlijk ook in mijn podcast zei.
Dat vind ik een hele mooie.
Want kijk het gewoon in de bek.
Kijk het aan.
De draak in de ogen kijken.
En dan wordt het een schoothond.
Dat zeg je mooi.
Je noemde het al Armin.
Armin van Buuren.
Eén van de grootste dj's ter wereld.
Tegen de beste dj's van de wereld geweest.
Ik heb al een paar keer geprobeerd.
Om hem hier in de podcast te krijgen.
Maar ik begrijp ook wel dat hij andere
dingen te doen heeft.
Hij zat wel bij jou in de podcast.
Ja.
En ik zag die podcast.
We hadden het er gisteren ook wel een
beetje over.
Veel mensen, artiesten, dj's.
Gaan op een bepaald moment in hun leven.
Door een wat donkerdere periode.
Armin heeft dat ook meegemaakt.
En die is ook gaan mediteren.
De grote Armin van Buuren.
Dus je bent niet de enige geweest.
Ik ook niet.
Wat is dat denk je?
Je kent meer mensen natuurlijk in de muziekindustrie.
Dat steeds meer mensen zich toch gaan bezighouden
met meditatie.
Ja.
We zitten hier in de podcast.
Meditation moments, rust in je hoofd.
Dat is het.
Mensen willen rust in hun hoofd.
En...
Voor mij nu in deze tijd.
Met mijn gebroken knie.
Merk ik dat...
Het universum heeft mij even stil gezet.
Heeft echt mij even stil gezet.
Omdat ik vorig jaar zo druk was weer.
En het jaar daarvoor ook.
En dit jaar was ook weer druk.
Met optreden.
Het zou ook weer heel druk zijn.
Na veertig keer.
In vergelijking met vroeger is dat niet zo
heel erg veel.
Ik zit in een andere fase.
Ik ben ouder.
Hersteld minder snel.
Ik merk gewoon dat het druk is.
Maar voor mijn perceptie.
Hoe lang speel je dan?
Hoe lang duurt zo'n set als je
nu draait?
Uurtje, anderhalf uur.
Maar dat is vaak ver weg.
Ja, het is...
Meestal wel ergens in het land.
Dat kan in Groningen zijn of Limburg.
Of in Duitsland.
Een derde van de optredens doe ik in
Duitsland.
Of daar buiten.
Maar antwoord op je vraag.
Het wordt steeds drukker.
In deze wereld.
En vooral...
DJ's, artiesten.
Ze moeten tegenwoordig.
We hebben het gisteren ook kort over gehad.
Tegenwoordig moet je zijn.
Producer.
Arrangeur.
Je moet je dingen kunnen masteren.
Je doet je social media.
Je bent artiest.
En dan heb je ook nog een privéleven
ernaast.
Dat zijn zes rollen ongeveer.
Zes vlakken waarop je goed moet zijn.
Dat hebben grote artiesten denk ik allemaal wel.
Ja.
Hardwell ken je ook goed.
Die is ook een tijdje gestopt.
Omdat hij in een soort van burn-out
zat.
Of niet meer aankon.
Was hij ook 26 of zo?
Dus best wel jong.
En dan toch al.
Het eigenlijk niet meer aankunnen.
Is er te weinig begeleiding dan?
Ja.
Want ik merk het ook in de sportwereld.
Sporters die ik ken.
Voetballers.
Dat het mentaal af en toe te veel
voor ze wordt.
Dat de drukte groot wordt.
Het belangrijkste is denk ik.
Je hebt het over voetballers.
Je hebt het over DJ's.
Houd het simpel.
Houd het simpel.
Dat is het allerbelangrijkste.
Dus blijf bij het spelletje.
Voor mij is dat ook moeilijk.
Maar steeds meer leer ik het.
Door het gewoon bij het spelletje te houden.
Wat bedoel je met het spelletje?
Het spelletje.
Dus als voetballer gewoon het spelletje spelen.
Je krijgt een bepaalde rol.
En doe dat.
Kan het ook te maken hebben met.
Laten we zeggen.
Toen wij in onze hoogtijd dagen populair waren.
Dan verdienen we heel veel geld.
Maar in verhouding met nu.
Net als met sporters is het peanuts.
Dus als jij voetballer bent.
Of een grote DJ.
En het gaat echt om heel veel geld.
Op zo'n avond.
Voor een maand wat zo iemand moet verdienen.
En alle belangen die daarin meespelen.
Dat de druk op iemand ook heel groot
wordt.
Want het is niet meer alleen het spelletje.
Kom even leuk plaatjes draaien.
Het gaat om de tickets die verkocht moeten
worden.
En de boekingen.
En het management.
Dat dat toch wel heel veel.
Gaat wegen op jouw schouders dan.
En toch is het belangrijk om het dan
simpel te houden.
En simpel bedoel ik niet.
Dat je daar laconiek mee moet omgaan.
Maar zoveel mogelijk simpel houden.
En dat is het moment.
Waarop mensen.
Bij meditatie uitkomen.
Want meditatie is simpel.
Het is heel eenvoudig.
Wat is het voor jou als je het
uit moet leggen?
Een vierkante meter.
Een vierkante meter van mijn matje.
Ze zeggen ook wel eens.
In yoga bijvoorbeeld.
The real practice starts.
Als je van de mat af gaat.
Maar juist op die mat oefen je.
En dat is ook met meditatie.
Je geeft ook les.
Of je hebt groepjes dan.
Ga je mee praten.
Doe je meditatie.
Ook wandelmeditatie.
Je geeft retreates.
Wat is je boodschap dan?
Wat wil je mensen meegeven?
Eigenlijk dat simpele.
Het hele eenvoudige.
Het eenvoudig maken van alles.
Dat is wat ik heel vaak hoor.
Of het nu met de DJ retreats is.
Of dat het met gewoon.
Met mensen.
Normale mensen.
De mindere goden.
Zeg maar.
Dat juist.
Zo'n.
Retreaten van een dag.
Is ook al heel ingrijpend hoor.
Daar bedoel ik mee.
Dat het heel veel zoden aan de dijk
kan zetten.
Dat je na een dag.
Kan je al zoiets hebben van.
Wow er is iets gebeurd.
Ik heb iets losgelaten.
Vooral iets losgelaten.
Waarin ik iets gevonden heb.
Gewoon weer dat eenvoudige.
Je kan je voorstellen.
Dat als je dat iets langer doet.
Een drie dagen.
Of een vijf dagen.
Dat organiseer jij dan?
Meestal drie dagen.
Waar doe je zoiets?
Mooie boerderij.
Ergens in Nederland.
Ik heb ook regelmatig geassisteerd.
In Mandali.
In Italië?
Ben je er bij de schreef trouwens?
Je hebt het al heel vaak gezegd.
Het is wel leuk om hier te gaan.
Fantastische foto's.
Ook van die jongens uit de muziek.
De jongens van Q-dance.
Hele mooie plek op 900 meter.
Mooie uitzichten.
Een hele sterke plek ook daar.
Energetisch.
Voel je dat daar van alles gebeurt.
Ik heb daar dromen gehad Mike.
Nu is wat?
De eerste die binnenkomt.
De ene laatste keer.
Dat ik daar assisteerde.
Sliep ik op een kamer.
En.
De eerste nacht.
Voordat de retreat begon.
Droomde ik.
Dat er boom mensen.
Mij van de kamer af kwamen halen.
En dat was zo levensecht.
Dat ik lag op mijn linkerzij.
En achter me voelde ik die boom mensen.
De kamer binnenkomen.
En het was zo echt.
Dat ik voelde die takken over me heen
komen.
En ik draaide me om.
Maar ik was bang om mee te gaan
met ze.
Maar ze zeiden ga mee.
Ga mee de natuur in.
En het duurde een tijdje voordat het kwartje
viel.
Maar de natuur is natuurlijk gewoon.
Heals everything.
Die plek.
Daar voel ik van alles.
Ben je verbonden met de natuur?
Ja altijd.
Op welke manier?
Dat het voor mij gewoon.
De grote meester is wel.
Omdat daar.
Ik wil niet zeggen dat daar stilte is.
Maar daar is wel een soort van geluid.
Wat.
Niet zo overweldigend is.
Dus heel vaak.
Ik woon tegenover een bos.
En daar heb ik uitzicht op.
Maar ik ga er ook heel vaak.
Sowieso drie keer per week.
Ga ik daar gewoon lekker wandelen.
En dat is zo'n eenvoudige energie die
daar heerst.
Je kent het jezelf.
Mallorca.
Ook een hartstikke mooie eiland.
Maar die natuur is voor mij.
Een medicijn.
Als mensen bij jou komen voor zo'n
retreat.
Is het een retreat of een retreat?
Ja.
Mag allebei.
Wat zoeken ze dan?
Ze komen.
Om.
Zichzelf weer terug te vinden.
En dat klinkt heel cliché.
Het klinkt ook heel groot aan de ene
kant.
Ja precies.
Ik zeg het tegen je.
Je voelt het ineens.
Ineens voel ik van.
Al die dingen die er niet toe doen.
Die laat ik even daar.
En bijvoorbeeld als het ergens in Winterswijk is.
Wat twee uur rijden is vanuit de Randstad.
Dan zijn mensen even helemaal los.
Van de show.
Van hun dagelijks leven.
En juist zeg maar.
In dat loslaten van die show.
Daar vinden ze zichzelf weer.
Zijn veel mensen.
Zichzelf kwijt.
Of hebben veel mensen dat gevoel.
Dat ze denken dat ze zichzelf kwijt zijn.
Is dat iets wat.
In dit tijdsbeeld heel erg speelt.
Door de tijd en de drukte.
En de prikkels van buiten.
Dat je snel het gevoel hebt.
Van ik ben mezelf kwijt.
Wat bedoelt iemand als hij zegt.
Ik ben mezelf kwijt.
Dat je geleefd wordt door de randverschijnselen.
Had jij dat ook?
Wist je dat je zelf kwijt was?
Of kwam je daar later achter?
Pas veel later.
Nu hebben kijk erop.
Wat er nu ingebouwd is.
Ik noem het altijd maar schakelaartjes.
Een soort reletjes in de elektronica taal.
Die automatisch bij mij aanklikken.
Op het moment dat het niet goed gaat.
En dan weet ik.
Ik moet weer eventjes gaan zitten.
Ik moet weer even afstand nemen.
Van de show.
En dat helpt mij heel erg goed.
Het is een soort van ingebouwd.
Schakelaartje.
Je was heel erg bezig.
Met die.
Met die meditatie mindfulness en zen.
Volgens mij.
We hebben ook nog eens een uitzending gedaan.
Weet je dat nog?
Met Bettine Fries.
Toen voor de boeddhistische omroep.
Ja, die taalvertennis taal.
We hebben veel gekkerheid gedaan.
Als samen.
Toen had ik het idee.
Dat je heel erg die kant op ging.
En dat de muziek een beetje verwaterde.
Klopt.
En op een gegeven moment dacht ik weer
van.
Het lijkt wel alsof je elke week weer
op het podium staat.
Ik weet wat je gaat vragen.
Je maakt zoveel nieuwe platen.
Als ik dat goed zeg.
Nieuwe tracks die je aan het maken bent.
Waar is het kantop punt gekomen.
Dat je toch weer meer Charlie Lonos ben
geworden.
Nou ik.
Ik had een eigen school in Scheveningen.
Zeven jaar lang.
Nee vier jaar lang een eigen school gehad.
Drie jaar nog bij mijn leraar les gegeven.
En ik liep op een gegeven ogenblik.
Ik maak een lang verhaal kort.
Liep ik langs de haven in Scheveningen.
En toen keek ik in het water.
Van de haven.
En normaal gesproken.
Kon ik heel erg genieten.
Van het vonkelen van de zon.
In het water.
Prachtig.
Het mooiste wat er is.
Fantastisch.
Ik vind het zo mooi.
Alleen op dat moment.
Toen keek ik in dat water.
En toen schrok ik van mijn eigen gedachten.
Want ik dacht bij mezelf als het nu
voorbij is.
Dan is dat prima zo.
Prima als het leven nu opgaat.
Ja als het leven nu voorbij is.
Dan is het prima zo.
En dat was een opeenstapeling.
Van allerlei worstelingen met mezelf.
Ik merkte dat.
Die dynamische gozer.
Dat ik die om mij zat missen was.
Door alleen maar daar te zitten.
En verhaaltjes te vertellen.
En te mediteren met mensen.
Ik was me er ook wel van bewust.
Dat die mensen daar heel veel aan hadden.
Maar in mezelf.
Door aan mezelf te denken.
Merkte ik dat ik niet zo gelukkig was.
Ik las veel boeken.
En ik kwam daar ook.
Grote zenmeesters tegen.
Die eigenlijk datzelfde spiegelden.
In dat boek.
Toen kwam er voor mij een kantelpunt.
Dat ik dacht van.
Ja.
Maar in mij zit ook die dj.
En ook die gozer die muziek maakt.
Die creatief is.
En nu ben ik weer bezig als een
soort manager.
Een school te managen.
Ik ben weer bezig een soort monster te
maken.
En dat wil ik helemaal niet.
Nou ja en toen heb ik mezelf losgemaakt.
Van die school.
Dat had nog wel wat voeten in de
aarde.
Ik ben ze dankbaar.
Ik heb heel veel geleerd.
En vooral heel veel losgelaten ook daar.
Maar ik miste die gozer weet je.
En toen heb ik.
Een punt erachter gezet.
Toen kwamen er ook weer andere mooie.
Tradities op mijn pad.
En ik ben weer in die muziek gedoken.
En daar ben ik blij om dat ik
dat gedaan heb.
Je bent nu een stuk gelukkiger weer dan.
Een aantal jaren terug.
Maar je mediteert nog steeds.
Hoe vaak doe je dat?
Drie vier keer in de week.
En wat is voor jou meditatie dan?
Wat doe je dan?
Sowieso heb ik op maandag een soort mannengroep.
Of niet een soort.
Het is een mannengroep.
Vrienden en vrienden van vrienden.
Die aansluiten.
En dan zitten we de ene keer met
ze achter.
En de andere keer met ze vieren.
En dan komen we bij elkaar om acht
uur.
En dan gaan we zitten.
En aan het einde van de sessie.
Dan worden de dingen gedeeld.
Dat zijn hele mooie kwetsbare verhalen.
Is dat dan een stilteavond?
Ja.
Leid jij dat?
Ja, ik leid het.
Maar voor mij zijn we allemaal leiders.
Is het een geleideavond?
Of gaan we zitten en na afloop.
Deel je dingen.
Het is een geleideavond.
Dus ik begeleid de meditatie niet.
Stilte begeleid.
En aan het einde.
Als iemand iets wil delen.
Dan doet hij dat.
Het is helemaal anoniem.
Wat wordt er dan gedeeld?
Mannenavond.
Waar komen ze mee?
Bepaalde inzichten.
Dat kan van alles zijn.
Maar ook.
Ik heb bijvoorbeeld een brandweerman erbij zitten.
Die is op Schiphol werkzaam.
Daar gebeuren hele rare dingen.
En daar ga ik niks over delen.
Zelfs hij deelt daar bijna niks over.
Maar dat is zo'n mooie vent.
En die heeft zoveel aan de podcast.
Maar ook aan de sessies die we doen.
Waarin hij.
Een soort grondwater met zich meedraagt.
Waarin hij zijn werk beter kan doen.
Ook om los te kunnen laten.
Maar ook een hele drukke zakenman.
Die in het vastgoed zit.
En echt gewoon.
In de miljoenen.
Een fonds in Luxemburg heeft.
Echt bizar gewoon.
Maar die daar weer zichzelf even kan zijn.
Dus die die hele show even kan loslaten.
Ik zie nou die bek van hem.
Patrick heet die.
En dan zit die te lachen aan het
einde.
Wat is het toch simpel gasten.
Wat is het toch simpel.
En toch maken we het vaak zo ingewikkeld.
Ja mooi.
Waarom zou iedereen.
Ik zeg altijd je hoeft niks en het
moet niet.
Maar waarom zou toch iedereen.
Een paar keer per week moeten mediteren.
Om het spelletje simpel te houden.
Ik bedoel het leven is ook een.
Wat het leven precies is.
Ik weet het nog steeds niet echt.
Weet jij het.
Nee ik ook niet.
Maar om die afstand te nemen is het
wel van belang.
Of je nou meditatie noemt.
Of rust in je hoofd momentje rust voor
jezelf.
Ik vind echt dat moet je doen.
Eigenlijk.
Ik moet dat een keer of twee keer
per dag doen.
Om letterlijk die afstand te nemen.
Dan ga ik op stoeltje zitten of ik
loop door de tuin heen.
Om even te kijken van.
Wacht even maar.
Waar ben ik mee bezig.
Wie ben ik nou eigenlijk.
En.
Die afstand creëren om.
Als je het zou moeten vertalen.
Er is altijd storm in ons leven.
Soms een orkaan.
Het waait in ieder geval altijd.
Zorg dat je niet overal naartoe meewaait.
Zorg dat je stevig in het middelpunt.
Van die storm staat waar de stilte is.
Maar dan moet je wel heel goed weten.
Waar de fronten zich afspelen.
En af en toe die afstand nemen om.
Om het weer te kunnen overzien eigenlijk.
Je kan me wel volgen.
Als je dat niet doet.
Dan ga je continu.
Met al die winden mee.
En ga je soms in de storm mee.
Dat je denkt van wat gebeurt er in
mijn leven.
Dit is ellende.
Dit is trauma gedoe.
Dus daarom denk ik dat het heel noodzakelijk
is.
Om rust te nemen.
Stilte op te zoeken.
Veel mensen vinden dat.
Of niet belangrijk genoeg dat ze het niet
doen.
Of te spannend.
Of te zweverig.
Of niet nodig.
Maar jij bent de grote leraar.
Hoe ga je iemand uitleggen dat het wel
belangrijk is?
Nou ja.
Wat ik heel vaak zeg.
Tegen iemand waarvan ik zie.
Dat die.
Op een bepaald pad zit.
Waar die eigenlijk vanaf moet blijven.
Dan zeg ik.
Je bent veilig.
Dus doe maar samen met mij mee.
We doen het gewoon samen.
En dan merk ik dat iemand.
Tot rust komt.
In 1, 2 of 3 sessies.
Dat ze tot rust komen.
En dat ze.
Helemaal uit die verkramping komen.
En uit die.
Dat bevroren bewustzijn.
Mensen die nog nooit hebben gemediteerd.
Hoe leer je die.
Mediteren?
Hoe doe je dat?
In eerste instantie om de adem te volgen.
Of te tellen.
Voor mij is de adem.
De snelste weg.
Tot ontspanning.
Gewoon je normale adem ademen.
Het is eigenlijk wat mijn moeder en mijn
oma.
Vroeger tegen me zeiden.
Als ik niet kon slapen.
Doe maar even schaapjes tellen.
Telde ik tot 10.
En voordat ik tot 10 was gekomen.
Was ik al in slaap gevallen.
En ik doe het nog steeds.
Ik heb een hele mooie uitdaging gekregen.
Om op mijn rug te slapen.
Dat doe ik nu al maand.
De eerste twee weken waren een hel.
Ik kon niet slapen.
Telkens maar een uurtje.
Want ik lag daar met het brees.
Ik kon niet slapen.
En tellen.
Dan sliep ik.
Dan ben ik na een uurtje weer wakker.
Want mijn systeem wilde op mijn linkerzij gaan
liggen.
Of op mijn rechterzij.
Maar nu.
Ik ben er weer van bewust geworden.
Hoe intelligent het lichaam is.
En hoe.
Hoeveel ruimte er in die geest zit.
Om ook dit weer te kunnen toelaten.
Om op die rug te slapen.
Ik slaap nu beter dan ooit eigenlijk.
Ik droom veel helderder.
En ik slaap heel goed.
De laatste 6, 7 dagen.
Heb ik op mijn rug perfect geslapen eigenlijk.
Je noemt het lichaam.
Zouden we meer naar ons lichaam moeten luisteren?
Want het lichaam ligt nooit.
En doen we dat dan misschien te weinig?
En het lichaam.
En wat er aan het repeteren is.
Je bent natuurlijk de master in your mind.
Ja.
Bijden.
Ik denk dat het beiden is.
Dus een combinatie van.
Wat voel je in je lichaam.
En wat geeft dat lichaam door.
In taal aan je hoofd.
Maar we hebben natuurlijk heel veel gedachten.
En we zijn heel veel allemaal aan het
denken.
In ons hoofd.
En allemaal piekeren vooral.
En piekeren is wat anders dan denken.
En dat staat soms nooit stil.
Soms nooit stil.
Het staat nooit stil.
We hebben 60.000 gedachten per dag.
Ik durf voor mezelf te zeggen.
Ik kan zonder gedachten zijn.
Of de gedachten zijn er wel.
Maar ik heb er geen last van.
Ik kijk er niet naar.
Heb jij dat ook?
Of zeg je nee.
In mijn hoofd is er altijd wel wat
aan de gang.
En dat houdt me bezig of leidt me
af.
En dan moet ik bewust mee omgaan.
Om daar rust in te houden.
Als ik een uur draai heb ik geen
enkele gedachte.
Dan ben je gewoon daarmee bezig.
In the moment.
Als ik aan het mediteren ben heb ik
heel veel gedachten.
Heel veel.
Maar dat is niet erg.
Want gedachten zijn daar.
Ik ben het niet.
Als je aan het mediteren bent komen er
allemaal gedachten in je op.
Willekeurig van alles.
Wat doe je daarmee dan?
Ik hoef er niks mee te doen.
Maar je laat ze zijn.
Ik heb 60.000 gedachten per dag.
Je telt ze ook.
Wat er wel eens gezegd wordt.
Misschien zijn het er 50.000 of 10
.000. Heel veel.
Mike.
Als ik met al die gedachten iets zou
willen.
Dan moet ik nog 6.000 levens gaan
leven.
Om dat allemaal in.
Dus beter is het.
Om het oog in die orkaan te zijn.
En te zeggen.
Dit ben ik nu.
En daar ga ik iets mee doen.
Die herken jij denk ik.
Zeker.
Nu je dit vertelt.
Probeer het dan weer praktisch te maken.
Stel dat je op straat loopt.
En je komt elke dag 50.000 mensen
tegen.
Dan ga je ook niet met iedereen een
praatje maken.
Dat gaat niet.
In dit proces heeft mij dat zo geholpen.
Ik merk nu.
Dat ik in die 27 jaar.
Dat ik zen beoefen.
Dat dit me zoveel geholpen heeft.
Om dit te plaatsen.
Meteen.
Eigenlijk de eerste of tweede dag.
Wist ik van.
Ik kan er moeilijk over gaan doen.
Maar het is wat het is.
Ik ben happy.
Acceptatie.
Onderdeel van zen ook.
Wat geeft jou rust in je hoofd?
Mij geeft rust in mijn hoofd.
Door het bos heen lopen.
En even ademen.
Wat ik net al zei.
Niet goed antwoord geven op de vraag.
Maar.
Die adem is voor mij zo belangrijk.
Eigenlijk is het je eerste.
En je laatste werkelijkheid.
En daartussendoor is het je anker.
Voor mij dan.
Ik merkte het van de week nog.
Joram.
Is een kennis van mij.
In Mandali geeft hij adem sessies.
Hij stuurde een bericht.
Hij had het al een paar keer gedaan.
Hij zei.
Ik zou je graag bij zo'n verbonden
adem sessie willen hebben.
Ik doe een keertje online mee.
Nu zit ik toch op de bank.
Dus ik doe gelijk mee.
Ik had niet verwacht dat het me weer
zoveel bracht.
Om even een uur lang.
Met die adem bezig te zijn.
Het was heerlijk.
Het bracht mij ook weer wat ruimte in
mijn lichaam.
Ja heerlijk.
Ik merk het ook hoor.
Ik doe het ook niet elke dag.
Cindy is veel meer bezig met ademhaling dan
ik.
Ik pak mijn stilte momenten.
Maar af en toe voel ik.
Echt van.
Ik moet even gaan ademen.
We kunnen zo verdwijnen.
In waar we mee bezig zijn.
In die studio.
Ik had heel erg pijn van de week.
Ik wist niet waar de pijn vandaan kwam.
Maar echt pijn.
Ik moest naar Nederland.
M'n podcast opnemen.
Voor m'n vader zorgen.
Ik kan even niet omvallen.
Het voelde niet goed.
Toen ben ik heel erg gaan ademen.
Naar die pijnplek.
Toen werd ik wakker.
Ik realiseerde me pas later.
Dat de pijn weg was.
Ik dacht de pijn is weg.
Ik weet hoe je met die ademhaling.
Ik weet niet hoe.
Mooi dat je het vertelt.
Om het weg te halen.
Hier had ik pijn.
Vanwege het liggen.
Verkeerd liggen.
Ik ging ademen.
De volgende dag was het weg.
Nogmaals.
Het is heel eenvoudig.
Iedereen kan het.
Soms heb je een beetje hulp nodig.
Om anders of beter te leren ademhalen.
Je kan zoveel meer dan je denkt.
Je hebt zoveel minder.
Doktoren en pillen nodig.
Pillen zijn soms goed.
Doktoren zijn heel goed.
Fijn dat ze er zijn.
Je bent zelf ook wel.
Een medicijn en een dokter voor jezelf.
Als je daar goed mee omgaat.
We hadden gisteren een gesprek.
En jij stelde mij vragen.
En jij zegt net.
Ik heb geen goed antwoordgever op een vraagnet.
En die pak je goed terug.
Jij stelde mij gisteren de vraag.
Wat wil je nou echt?
Wat wil jij nou echt?
Egon heeft me die vraag al heel vaak
gesteld.
Dus je hebt heel lang kunnen nadenken.
Ja zeker.
Heb jij een antwoord?
Het is zo'n moeilijke vraag.
Nee ik vind het heel moeilijk.
Gisteren in het enthousiasme van het gesprek.
Wat wil je nou echt?
We hadden het over zeilen.
Ik wil creatief zijn.
Creatief.
Daar word ik gelukkig van.
Ik wilde eigenlijk antwoorden.
Ik wil gelukkig zijn.
Maar dat is weer zo cliché.
En het creatief zijn geeft jou dat gevoel.
Misschien ligt daar nog wel achter.
Dus heel goed dat je het vraagt.
Misschien ligt daar nog wel achter.
Het creatief zijn geeft jou dat gevoel.
Maar het creatief zijn geeft jou dat gevoel.
Misschien ligt daar nog wel achter.
natuurlijk.
Maar het was tussen dat zeilen en dat
werken.
En toen dacht ik van, nee, het enige
antwoord.
Als ik echt diep van binnen kijk, wat
wil ik nou echt?
Ik wil rust.
Dat is wat ik wil.
Ik word heel blij van het zeilen en
het zeilen geeft mij rust.
Want dan zit ik op dat water en
dan zie ik, ik vind het echt het
mooiste wat er is, wat je net beschrijft.
Die vonkeling van die zon in die zee.
Dan ben ik, ik ben één met de
zee en de lucht.
En dus ik ben één met alles.
Dat gevoel is voor mij echt wauw.
Waarbij ik ook altijd wel de kanttekening wil
maken dat mensen denken, ja, zeilen is een
beetje op je rug liggen, niks doen.
Dus het zeilen is een metafoor voor het
leven voor mij, want ik moet omgaan met
de omstandigheden.
Het is, laten we zeggen, zeven keer geen
lekker weer.
En het zit acht keer tegen en twee
keer is het relaxed en leuk, zoals je
het eigenlijk altijd wil.
Maar in tachtig procent van de gevallen is
dat niet zo.
Is het gewoon vervelend?
Staat de wind verkeerd?
Zijn de golven verkeerd?
Het gedoe.
Maar ik moet daarmee omgaan.
En toch word ik blij van het omgaan
met de omstandigheden.
Het is een metafoor voor het leven.
Het is een metafoor voor mij voor het
leven, want ik wil daar naartoe.
Maar meestal moet ik met allerlei omwegen daar
zien te komen.
Ik ben op mezelf aangewezen.
Als er iets kapot gaat, ik moet het
maken.
Het duurt veel langer dan dat ik wil.
Ik kan het niet versnellen.
Ik kan er zoveel van leren en ik
word daar gelukkig van.
Maar het geeft mij rust.
En uiteindelijk is dat wat ik wil.
En ik heb dan de hele nacht wakker
gelegen.
Niet alleen om over jouw vragen na te
denken.
Maar toen dacht ik van volgens mij willen
heel veel mensen willen uiteindelijk rust.
Want hun blokkade, voor heel veel mensen is
de blokkade onrust.
Wat de blokkade ook is, gedoe in een
relatie, gedoe met jezelf, geld zorgen.
We hebben allemaal dingetjes die ons bezighouden, waardoor
we die rust niet vinden.
En toen dacht ik van nou, die vraag
ga ik nou aan jou stellen.
Wat kunnen we dan doen om die rust
in onszelf te vinden?
Ik denk dat datgene wat je onrust veroorzaakt,
dat moet weg.
Zo simpel is het.
Maar als het zo simpel was, zouden we
dat allemaal doen.
Dus wat maakt het dan toch complexer dan
dat je zegt van ja, die onrust moet
weg.
Omdat er van alles aan vasthangt.
Want dat is wat we doen.
Waarom houden we vast aan de onrust?
Angst.
Daar zijn we bang voor dan?
Om niet datgene wat...
Want je moet iets loslaten.
Ja, precies.
Je moet iets loslaten.
En de angst voor het loslaten, dat is
denk ik de grootste angst.
Kan het ook onwetendheid zijn?
Ja, want je weet niet wat er komt
als je het loslaat.
En hoe kom je erachter dat je het
wel weet?
Nou ja, door die draak in de bek
te kijken.
Draken komen ook veel voor in de oosterse
spirituele wereld.
Nou ja, iedere tempel waar je binnen gaat.
Symbolisch heb je daar die draken op de
trapleuningen.
Of van die enge koppen boven de ingang.
En die zeggen eigenlijk van ja, weet goed
wat je hier komt doen.
Want echt leuk is het niet.
Is dat het verhaal?
Zeker.
Eigenlijk ben je zelf de draak?
De draken zitten in jezelf.
Die moet je onder ogen zien.
Je wordt geconfronteerd met je demons als je
zo'n tempel binnen gaat.
En dat is natuurlijk niet alleen de tempel,
dat is het hele leven.
Het hele leven word je geconfronteerd met van
alles en nog wat.
Jij stelde net die vraag aan mij, maar
dan krijg je hem terug.
Wat denk jij waar het leven voor bedoeld
is?
Of wat de zin is, waarom we dit
allemaal doen?
De zin van het leven is volgens mij
zin in het leven.
Zin in het leven?
Hebben.
Opstaan met zin.
Nou ja, de ene dag gaat het beter
dan de andere keer.
Ja, maar ik merk wel, en daar komt
hij weer terug.
Als je rust hebt, dan sta je ook
iets, tenminste ik sta iets vrolijker op.
Want als ik de druk van weer dit,
weer dat, weer zus, weer zo, een volle
agenda.
Ik merk, en dat zei ik gisteren ook
al tegen jou, dat ik voor mezelf niet
zo'n prettige persoon ben dan.
En dat ik voor mijn omgeving ook niet
meer zo prettig ben.
Hoe merk je dat bij jezelf?
Nou ja, dan merk ik dat het druk
wordt.
Dus dat er repeterende gedachten zijn, piekeren.
Ja, precies.
Wakker liggen.
Word je onaardiger naar mensen om je heen?
Ja.
Ja, kortaf?
Ja.
Herkenbaar, denk ik.
Ik herken het.
Ik denk andere mensen thuis ook.
Ja.
Wat doe jij dan, om die rust toch
weer terug te pakken?
Nou ja, wat ik zeg, dan ga ik
buiten lopen.
Ik zeg dan ook weleens tegen mijn vriendin,
zullen we samen even gaan wandelen?
En vaak zegt ze, weet je wat jij
doet?
Doe jij dat wel lekker even alleen?
Ja, soms ook beter.
Ja, veel beter.
Ja, en ik merk.
Ben je graag alleen?
Ja.
Ja, ik woon ook niet samen.
Nee, en nu wel, want mijn vriendin is
er en die helpt me en alles.
Je kan niet anders, ja.
Dank je wel, Charlien.
En denk je dan toch niet van, goh,
wel leuk zo altijd samen zijn?
Nou ja, dat is het ook wel.
Ja, het is ook wel gezellig.
Maar je kiest bewust toch om je eigen
tijd te hebben?
Ja, dat heeft wel wat wortels en redenen.
En daar hebben we ook samen het erover
gehad.
Tjeetje.
Je hebt er ook eens een boek over
geschreven, hè?
Zijn les in de wereld volle wij.
Ja.
En jij hebt voorbeeld geschreven.
Wat was, dat vind ik toch wel leuk,
want sommige boeken die raad je aan aan
mensen en die liggen daar dan en die
bestaan, maar die worden soms niet meer gelezen.
Wat zou een reden zijn voor iemand om
het boek te lezen?
Wat is je verhaal daarin?
Want er was een reden voor jou om
het op te schrijven.
Ja, zeker.
Zeker.
Ja, de reden voor mij was om het
boek te schrijven.
Eigenlijk een hele simpele ingeving van, ik had
al een boek geschreven in 2007.
En wat later kwam ineens het idee van,
hé, ik heb weer zoveel meegemaakt.
Dat was het punt waarop ik ook afscheid
had genomen van de school waar ik les
gaf.
En ik dacht, ja, nu heb ik weer
zoveel meegemaakt dat ik weer op papier wil
zetten van hoe dat nou allemaal gekomen is
en wat mijn keuzes zijn geweest in dat
hele traject.
En ik geloof dat ik daar mensen mee
kan helpen.
Ja, dus vooral die keuzes die ik gemaakt
heb, die heb ik uiteengezet in dat boek.
En ja, ik geloof dat we allemaal bepaalde
keuzes moeten maken in het leven.
En voor mij was dat een hele belangrijke
keuze.
In eerste instantie genomen vanuit ego.
Zo voelde het ook wel, want na drie
maanden dat ik weg was bij die school,
in eerste instantie dacht ik van, wow, heb
je goed gefixt, gozer.
Je kent hem misschien wel.
Maar na drie maanden dacht ik van, hé,
heb ik nou wel een goede beslissing gemaakt?
Maar toen ik het eigenlijk echt ging loslaten,
toen kwamen hele mooie dingen op mijn pad.
Het ging heel snel.
Ja, dus juist als je een bepaalde keuze
maakt, dan ga je, nou ja, jij zegt
dat altijd op een hele mooie manier, dan
gaat je je windrichting weer op een goede...
Elke keuze die je maakt, bepaalt de...
Richting van je leven.
Koers van je leven.
Ja, inderdaad, die herken ik heel goed.
Keuzes maken ze ook niet altijd makkelijk, hè?
Nee, zeker niet.
Waarom niet?
Angst.
Ja, angst weer voor het onbekende.
Bijvoorbeeld in relaties.
Ik heb veel relaties gehad.
En er zijn ook veel relaties voorbij gegaan.
En ja, maar ik moet wel zeggen dat
ik nooit heel lang heb getwijfeld als het
niet goed voelde.
En er echt een punt achter gezet.
Ga je af op je gevoel dan?
Ja.
Dat is belangrijker dan...
Maar je denkt er wel over na.
Ja, en puur, zeg maar, het gevoel wat
ik in mijn lichaam voel.
Dus als er iets niet klopt, en dat
kan een liefdesrelatie zijn, maar dat kan ook
een zakenrelatie zijn.
Als het niet klopt in mijn lichaam, als
ik pijn ga voelen, dan datgene wat de
vrede in mijn lichaam wegneemt, dat moet dan
weg.
Ja, ook een belangrijke les opnieuw, luister naar
je lichaam.
Het vertelt je wat.
Ja, zeker.
Het heeft echt wel een hele belangrijke functie.
Eén relatie heb je al heel lang.
Ja.
Met Theo.
Ja.
Hoe ben je Theo ooit tegengekomen?
Of waar kwam hij jou tegen?
Op een Mallorca-reunie in de jaarbeurs in
Utrecht.
Dat was in november 1992.
Ik had dat jaar in Mallorca gedraaid.
En Theo had het jaar daarvoor volgens mij
gedraaid in Mallorca.
Wij moesten allebei daar draaien.
En hij vroeg aan mij van...
Jij bent toch die RJ's Rule van Rave
This Nation en die Speed City gemaakt heeft?
Ik zei ja, dat klopt.
Jij maakte al muziek toen?
Ja, ik maak muziek vanaf 1991.
Met een Atari?
Ja, best uit.
Je kent hem.
Cubase?
Cubase, ja.
Wat was je eerste keyboard?
Ja, mijn eerste keyboard was een CL DK70.
Mijn tweede keyboard was een Roland D10.
En mijn derde keyboard, dat weet ik ook
nog, dat was een Korg 01W.
Heb je ze nog?
De Korg heb ik weggedaan.
Ik heb ze allemaal weggedaan.
Allemaal leuke van vroeger.
Dus jullie zijn al heel lang samen.
Ja.
DJ, Charlie Lowners en Metal Theo.
Ja.
Wat maakt jullie zo bijzonder?
Omdat we beide totaal verschillende persoonlijkheden zijn.
Maar wel met één doel.
Toen wij begonnen, was het doel datgene wat
ons verbondte muziek.
Om daar beroemd mee te worden.
En ja...
Het is gelukt.
Het is gelukt.
Ja, het is gelukt.
Je kan ook op een gegeven moment zeggen
van, ik stop ermee.
Ja.
Ik kan me voorstellen dat er momenten geweest
zijn, zeker voor jou, dat je zei, ik
kies een ander pad.
Ja.
Die Theo is maar druk en gek en
laat ik even wat anders gaan doen.
Toch zijn jullie misschien een beetje zo, maar
nog steeds wel bij elkaar.
En jullie treden nu weer op.
Weet je wat het is?
Als ik aan hem denk en als ik
hem zie, dan krijg ik een goed gevoel
bij hem.
Ja?
Dan kijk ik in zijn ogen, net als
het laatste ook afgelopen jaar stonden we te
draaien samen op Dance Valley.
We hebben drie gigs samen gedaan afgelopen jaar.
Dit jaar doen we er vijf.
Als het allemaal lukt ook met het been.
Als ik samen met hem sta, dan zijn
we weer die twee jongetjes, weet je wel?
Dan zijn we gewoon weer die...
Armin zei het heel mooi.
Dan ben ik dat jongetje wat op zijn
kamer zit, z'n pyjama zit muziek te
maken.
Als wij met z'n tweeën staan, dan
zijn we die twee jongetjes weer.
Keep it simple, weet je?
Ik moet ook zeggen, het kan ook moeilijk
gemaakt worden.
Maar wij weten ook als geen ander, en
dat is ook wel heel mooi.
Daar word ik ook ontroerd door.
Als wij samen zijn, dan maken we het
heel makkelijk.
Dan maken we het eigenlijk, maken we het
elkaar heel makkelijk.
En dan, ja, dan gebeurt er eigenlijk een
soort magie ook wel.
Ja, mooi is dat.
Hij is wel heel gezond gaan leven, weet
ik toevallig, want ik kom hem af en
toe tegen.
En hij sport veel.
Dus jullie hebben ook allerlei wel, je eigen
proces doorlopen natuurlijk.
En wijsheid komt toch een beetje met de
jaren.
Ja.
Jij bent nu 57.
Ja.
Is Theo 60, of zoiets?
Theo is 61.
Ik moet zeggen, hij ziet er wel fucking
goed uit.
61, ja, echt fantastisch.
Knap hoor hij.
Ja, hè?
Ja.
Waar zie je jezelf staan straks als je,
pak een beet, een jaar of 70 bent?
Ja.
Het gaat snel hè, Ramon?
Het gaat snel.
Het gaat heel snel.
Ja.
Ik vermoed dat ik dan ergens op een
eiland lekker aan het relaxen ben, aan het
genieten.
Dat ik met heel veel plezier terugkijk op
de periode die ik, nou ja, de korte
periode van 70 jaar, heel veel mensen blij
heb gemaakt.
Heel veel mensen blij gemaakt met muziek.
Laatst kwam ik iemand in Zwitserland tegen die
zei van, Ramon, dit is mijn vrouw.
Wij zijn al 24 jaar samen.
Ik heb mijn vrouw, heb ik ten huwelijk
gevraagd, toen jij hier 24 jaar geleden stond,
op Wonderful Days.
Wil je hem vanavond weer draaien?
Ik zeg, natuurlijk draai ik die.
Dus daar kijk ik dan op terug.
Dan kijk ik ook terug op een leven
waarin ik ook mensen bewust heb gemaakt, door
middel van deze verhalen die ik vertel.
Ik denk dat het steeds meer, maar dat
het nog steeds dat er een tekort is
aan mooie verhalenvertellers.
En ik denk dat ik nog steeds verhalen
vertel.
En ik denk ook dat ik nog steeds
af en toe een plaatje op zet.
Ja, mooie verhalen.
Je hebt er heel veel gelezen uit al
die boeken, van al die mensen met moeilijke
onuitspreekbare namen.
Zou je tot besluit van deze podcast een
mooi verhaal kunnen vertellen?
Een mooi verhaal?
Ja, iets waarvan je zegt, dat vind ik
nou een mooi verhaal of dat is een
mooie boodschap in dit verhaal.
Er was eens een man en die liep
over een open veld.
En bij het doorkruisen van dat open veld,
kwamen er twee tijgers op zijn pad.
En de eerste, die ene tijger, die ging
heel hard achter hem aanrennen.
Dus hij lopen, lopen, lopen, rennen, rennen.
Toen komt hij op een gegeven moment bij
een afgrond en hij ziet die tijger, die
ziet hij aankomen.
Hij denkt, het enige wat ik nu kan
doen, dat is naar beneden springen.
Dus hij springt naar beneden en hij kan
zichzelf nog net beetpakken bij de wortel van
een liaan die uit de bergen groeit.
En hij hangt daar.
Nou, die tijger die staat tegen hem te
grommen daar zo, daarboven.
En ja, nu kijk naar beneden in de
diepte en daar beneden staat die tweede tijger.
Die staat, als jij naar beneden valt, dan
ga ik jou opvreten.
En als je naar boven toe klimt, dan
word je daar opgegeten.
Hij denkt, hier is het man.
Wat een situatie ben ik nou in beland.
Op datzelfde ogenblik beginnen twee muizen, een witte
en een zwarte, die beginnen de wortel van
die liaan door te knabbelen.
Hij krijgt doodsangst.
Maar op dat ogenblik ziet hij aan de
rechterkant van die liaan een hele mooie grote
rode aardbei groeien.
Hij houdt zichzelf met één hand vast aan
de liaan en dan pakt die aardbei en
die smaakt er verrukkelijk.
Einde verhaal.
Hoe heet je volgende boek?
De aardbei.
Zo'n boekje met mooie verhalen kan je
wel gaan maken.
Het is een zijn verhaaltje, het is niet
van mezelf, maar ik vond het mooi.
Dit soort verhaaltjes kan je wel mooi bundelen.
Weet je, dit zijn mooie mystieke verhaaltjes.
Mooie idee.
Dankjewel.
Goed je weer te zien.
Succes met je been en met alles wat
je gaat doen en met alle jaren die
we nog samen mogen beleven.
Zeker.
Ik heb beloofd, deze zomer kom ik even
langs.
Leuk.
Dankjewel man.
Yes.