Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νίκη Μπενετάτου (00:05)
Καλώς ήρθατε σε ακόμα ένα επεισόδιο Perfectly Unboxed, είμαι η Νίκη Μπενετάτου.
Maria Kutrubis (00:09)
Κι εγώ είμαι η Μαρία Κουτρουμπή και σήμερα έχουμε μαζί μας μια εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής, τη Γεωργία Ζολη στην Αγγλία και συντονιστής ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών. Έναν άνθρωπο που βρίσκεται καθημερινά μέσα στο σχολείο, εκεί που η συμπερίληψη δοκιμάζεται στη πράξη.
Νίκη Μπενετάτου (00:25)
Μαζί της θα μιλήσουμε για το πώς λειτουργεί το Σύστημα Ειδικής Αγωγής στην Αγγλία, τι σημαίνει πραγματικά inclusion μέσα στην τάξη και πώς είναι να στηρίζεις παιδιά και οικογένεια σε μια τόσο απαιτητική αλλά και ουσιαστική διαδρομή. Γεωργία καλώς ήρθες.
Maria Kutrubis (00:39)
Καλώς ήρθες Γιωργία.
Georgia (00:39)
Καλώς σας βρήκα.
Είναι πολύ μεγάλη χαρά που έχω σήμερα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου και να ανοίξουμε μία συζήτηση πώς να κάνουμε τα σχολεία μας πιο ανθρώπινα και συμπεριληπτικά.
Νίκη Μπενετάτου (00:51)
Πάμε να ξεκινήσουμε. Πες μας για σένα. Ποια είσαι πέρα από το ρόλο σου στην ειδική αγωγή;
Georgia (00:59)
Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει πάρα πολύ την επικοινωνία. Μου αρέσει να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Μου αρέσει να γνωρίζω νέους πολιτισμούς. Όπως βλέπετε, έφυγα από την Ελλάδα, ζω στην Αγγλία με την οικογένεια μου. Μου αρέσει πάρα πολύ το διάβασμα. Μου αρέσουν τα ταξίδια. Να περνάω χρόνο, ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μου, με τους δύο γιους μου και με τον σύζυγο μου.
Και μου αρέσει συνέχως να μαθαίνω και όχι μόνο για τη δουλειά μου αλλά και άσχετα πράγματα. Μου αρέσει πάρα πολύ να... και αυτό είναι το μότο μου, μου αρέσει να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος συνεχώς.
Maria Kutrubis (01:42)
Αγαπάς την εξέλιξη τότε και την εξέλιξη του εαυτού σου.
Georgia (01:44)
Αγαπάω πάρα πολύ
την εξέλιξη και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό και προσπαθώ να το μεταδόσω αυτό και στα παιδιά μου. Να αγαπούν και αυτά συνεχώς να εξελίσσονται. Να μη μένουν στατικά σε ένα μόνο πράγμα.
Maria Kutrubis (01:59)
Γιωργία, πώς ξεκίνησε η πορεία σου στην ειδική αγωγή στην Αγγλία;
Georgia (02:04)
Η πορεία μου ξεκίνησε στην ειδική αγωγή όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου εδώ στην Ελλάδα και έφυγα για Αγγλία το 2012, όπου ακολουθήσα τον τότε φίλο μου τον τώρα σύζυγο μου. Εκεί έλαβα το qualification μου, όπως ονομάζεται Qualified Teacher Status, γιατί στην Αγγλία...
για να διδάξεις, χρειάζεσαι παιδαγωγική επάρκεια. Ένα από αυτά είναι το QTS και το PGCE. Το QTS, το οποίο έλαβα εγώ, που είναι το Qualified Teacher Status, μου έδωσε τη δυνατότητα να διδάξω σε σχολεία της Αγγλίας. Ξεκίνησα από σχολεία Γενικής Αγωγής, αλλά και σχολή Ειδικής Αγωγής. Και αργότερα έλαβα την επαγγελματική μου κατάρτιση, το οποίο είναι master
degree, να το πω έτσι, ως συντονίστρια ειδικής αγωγής μέσα στο σχολείο ή αυτό που ονομάζουμε SENCO το οποίο θα μιλήσουμε γι' αυτό αργότερα.
Νίκη Μπενετάτου (03:13)
Πάρα πολύ ωραία. Και πώς λειτουργεί ένα σύστημα ειδικής αγωγής στην Αγγλία; ακριβώς. Θα ηθελες να μας δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες.
Georgia (03:20)
Ναι, το σύστημα της ειδικής αγωγής στην Αγγλία, κυρίως, είναι πάρα πολύ δομημένο. Δηλαδή, δίνουμε πολύ focus, εστιαζόμαστε πάρα πολύ στην διαβαθμισμένη προσέγγιση. Αυτό που ονομάζουμε graduated approach. Κάνουμε συνέχεια, we plan, we assess, we do review. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό. Αξιολογούμε, σχεδιάζουμε, εξετάζουμε και επανεξετάζουμε συνεχώς.
Και φυσικά στην Αγγλία για τα παιδιά με πιο complex needs, έχουμε και τα EHCPs ή όπως τα ονομάζουμε Educational Health Care Plans, τα οποία είναι νομικά έγγραφα που δεσμεύουν το κράτος και το σχολείο να παρέχεται στο παιδί μια συγκεκριμένη υποστήριξη. Τι σημαίνει μια συγκεκριμένη υποστήριξη; Μπορεί να σημαίνει το παιδί αυτό να έχει συνεχώς...
έναν βοηθό μαζί του, δηλαδή, one-to-one support μέσα στην τάξη μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά γιατί ποτέ δεν απομονώνουμε το παιδί ή μπορεί να λαμβάνει κάποια θεραπεία όπως είναι η ψυχοθεραπεία, όπως είναι λογοθεραπεία, εργοθεραπεία κτλ. και αυτά μέσα στο σχολείο δηλαδή τίποτα δεν γίνεται έξω από το σχολείο, έξω από το σχολικό περιβάλλον.
Όλα γίνονται μέσα στο σχολείο και τα συντονίζω εγώ ως συντονίστρια της ειδικής εισαγωγής.
Maria Kutrubis (04:49)
Άρα το αντίστοιχο, το δικό μας, παράλληλη, που είναι το shadow teacher που έχετε στο εξωτερικό, η παράλληλη που είναι μέσα στη τάξη μαζί, απλώς εμείς όπως κάνουμε τις θεραπείας σε κέντρα έξω από το σχολείο, εσείς τα κάνετε μέσα στο σχολείο.
Georgia (05:01)
Μέσα στο
σχολείο. Όλα γίνονται μέσα στο σχολείο, μέσα στο σχολικό περιβάλλον. Και το σχολείο στην Αγγλία ξεκινάει από τις 8.30 το πρωί και τελειώνει στις 3.30 το μεσημέρι. Δηλαδή είναι μεγάλη η διάρκεια. Επομένως οι θεραπείες γίνονται μέσα στο σχολείο. Εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές. Ας πούμε στο δικό μου το σχολείο, το οποίο δουλεύω εγώ, δίνεται αυτή η δυνατότητα στα παιδιά. Υπάρχει αυτή η ολιστική εκπαιδευτική
νοοτροπία. Τα παιδιά λαμβάνουν όλες τις θεραπείες τους μέσα στο σχολείο. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό νομίζω.
Νίκη Μπενετάτου (05:37)
Νομίζω είναι πολύ σημαντικό. Ε, βέβαια είναι.
Maria Kutrubis (05:42)
πηγαίνουν.
Νίκη Μπενετάτου (05:43)
Γιατί νομίζω δίνει χρόνο
Maria Kutrubis (05:43)
Σε δαχτή...
Νίκη Μπενετάτου (05:44)
και στους γονείς αργότερα να είναι με τα παιδιά τους πιο ουσιαστικά. Γιατί εμείς τρέχουμε μετά το σχολείο σε ατελείωτες θεραπείες.
Georgia (05:51)
Ναι, σε διάφορες δραστηριότητες.
Ναι, φυσικά. Ναι, όχι, στην Αγγλία δεν τα έχουμε αυτά. Δεν υπάρχουν, ας πούμε τα ΚΔΑΠ όπως υπάρχει εδώ στην Ελλάδα, τα κέντρα απασχόλησης. Στην Αγγλία το σχολείο κάνει ουσιαστικά τα πάντα. Όλα γίνονται μέσα στο σχολείο. Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Maria Kutrubis (06:13)
Και όταν λες στο σχολείο εννοείς δημόσιο σχολείο που σημαίνει το κράτος το κάνει.
Georgia (06:16)
Δημόσιο σχολείο, βέβαια.
Ναι, ναι, ναι. Δημόσιο σχολείο. Αν και υπάρχουν και πολλά ιδιωτικά σχολεία, αλλά εγώ μιλάω για δημόσιο σχολείο. Το σχολείο, βέβαια, που δουλεύω εγώ αυτή τη στιγμή είναι ιδιωτικό σχολείο. Αλλά οι γονείς δεν πληρώνουν τα fees των παιδιών τους, τους τα πληρώνει το κράτος. Γιατί τα παιδιά με τα οποία δουλεύω, έχουνε να το πω έτσι, πιο complex needs.
Είναι όλα στο φάσμα του αυτισμού και επομένως έχουν όλα αυτό το EHCP, όπως είπαμε, του Education Health and Care Plan και επομένως το κράτος είναι αυτό το οποίο τους πληρώνει τα fees για να πηγαίνουν στο συγκεκριμένο σχολείο.
Και μάλιστα τα παιδιά έρχονται στο δικό μου το σχολείο, γιατί υπάρχουν κάποιοι παιδιά που έρχονται από μακρινές περιοχές. Το κράτος τους πληρώνει ταξί για να μπορέσουν να έρχονται στο σχολείο. Τους παίρνει, δηλαδή, από το σπίτι και τους μεταφέρει στο σχολείο. Γίνεται και αυτό. Υπάρχει και αυτή η δυνατότητα. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, οι γονείς να πηγαινοφέρνουν τα παιδιά τους. Τους παρέχεται και αυτό.
Το οποίο είναι και αυτό free.
Νίκη Μπενετάτου (07:36)
Εγώ γελάω λίγο γιατί... κλαίω, ξέρεις, τα σκέφτεσαι όλα αυτά και κλαίμε εδώ πέρα. Υπάρχει βέβαια η μεταφορά κάποιες φορές. Σε κάποιες περιοχές σίγουρα υπάρχουν τα σχολικά που κάποιες φορές λειτουργούν, άλλες φορές δεν λειτουργούν. Και το κακό είναι ότι μετά όλες οι θεραπείες εδώ γίνονται... περισσότερο το πληρώνουν οι γονείς, ειδικά τις δραστηριότητες τις εξωτερικές.
Maria Kutrubis (07:36)
Είναι ένα σύστημα. Ναι, κι εγώ.
Georgia (07:42)
Ναι.
είναι διαφορετικά.
Υπάρχει βέβαια και το private section. Αλλά συνήθως δεν το προτιμούν. ⁓Γιατι δεν υπάρχει κανένας λόγος να σας πω την αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένας λόγος οι γονείς να πληρώσουν τόσα...
γιατί το ποσό είναι τεράστιο. Είναι πολύ περισσότερο από ό,τι θα έδινε ένας Έλληνας γονέας. Και δεν υπάρχει επίσης και κανένας λόγος. Γιατί όλα παρέχονται μέσα στο σχολείο. Και συντονίζονται από εμένα. Δηλαδή, εγώ τους δίνω το referral και τους λέω ότι μπορείτε να πάτε εκεί. Και έτσι γίνεται η διαδικασία.
Maria Kutrubis (08:42)
Ανακουφιστικό για τους γονείς αυτό. Πολύ ανακουφιστικό.
Νίκη Μπενετάτου (08:43)
Ναι.
Georgia (08:45)
Ναι, πάρα
πολύ. Είναι πολύ οργανωμένοι στην Αγγλία, Και αυτό είναι που θα ήθελα να δείξω και σε εσάς. Η οργάνωση που έχουμε είναι πολύ δομημένη
και είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Και για τους γονείς, φυσικά, και για τα ίδια τα παιδιά. Τώρα θα μιλήσω γιατί ασχολούμαι πάρα πολύ με τον αυτισμό και αυτό είναι το expertise μου. Ένα παιδάκι το οποίο το τρέχεις συνεχώς από θεραπευτή σε θεραπευτή διαφορετικό κάθε φορά αλλάζει η ρουτίνα του και δεν νομίζω ότι...
του αρέσει και τόσο πολύ. Εμείς δίνουμε περισσότερο βάση στο consistency. Πρέπει να έχουμε την ίδια ρουτίνα κάθε μέρα. Κάθε μέρα κάνουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί αν αλλάξεις τη ρουτίνα τους, αυτό θα φέρει και θυμό. Και δεν είναι ωραίο, καταλαβαίνετε. Θα φέρει και μία άλλη επιθετική συμπεριφορά, την οποία δεν τη θέλουμε μέσα στο σχολείο.
Και φυσικά γιατί να φέρουμε σε δύσκολη θέση ένα παιδάκι να αλλάζε συνέχεια θεραπευτές ενώ μπορούμε όλα αυτά να τα κάνουμε μέσα στο σχολείο.
Maria Kutrubis (09:58)
Γεωργία, ερώτηση, ειδικό σχολείο ή τυπικό σχολείο, mainstream σχολείο;
Georgia (10:00)
Παρακαλώ.
Εγώ, Μαρία μου, δούλευα και σε mainstream αλλά τώρα αυτο το σχολείο το οποίο δουλεύω είναι ειδικό σχολείο.
Maria Kutrubis (10:13)
Άρα και στην Αγγλία έχουν και τυπικά και ειδικά σχολεία.
Georgia (10:16)
Και ειδικά σχολεία,
ναι. Αλλά κυρίως, εστιάζουμε τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και τώρα, φυσικά, με τον καινούργιο νόμο και το White Paper που βγήκε στην Αγγλία σχετικά με το support που πρέπει να δίνετε σε παιδιά με ειδικές ανάγκες εστιάζουν περισσότερο στο τα παιδιά να μένουν στο mainstream, να μένουν δηλαδή στο γενικό σχολείο, στη γενική εκπαίδευση. Γιατί...
Maria Kutrubis (10:44)
Αυτή είναι η τάση.
Georgia (10:45)
γιατί εκεί γίνεται το πραγματικό inclusion, εκεί γίνεται η πραγματική συμπερίληψη των παιδιών. Αλλά φυσικά μπορώ να σας δώσω και μερικά insights από τα ειδικά σχολεία, γιατί βρίσκομαι και εκεί. Αλλά χρόνια, για χρόνια, τα περισσότερα μου χρόνια, δούλευα στο mainstream. Επομένως θα σας δώσω αυτή την οπτική γωνία.
Maria Kutrubis (11:13)
Γεωργία, ποιος είναι ο ρόλος του SENCO, Special Educational Needs Coordinator, δηλαδή συντονιστής ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών και πώς συνεργάζεται με εκπαιδευτικούς και οικογένειες;
Georgia (11:26)
Ο όρος SENCO στην Αγγλία σημαίνει Special Educational Needs and Disabilities Coordinator, όπως είπες, Μαρία μου. Ουσιαστικά είμαι η συντονίστρια της ειδικής αγωγής μέσα στο σχολείο. Είμαι αυτή η οποία συντονίζει και διασφαλίζει ότι στο κάθε παιδί παρέχεται υποστήριξη που δικαιούται που πρέπει να λαμβάνει μέσα στο σχολείο.
Ο όρος αυτός δεν είναι μόνο διδακτικός, δεν είναι ότι διδάσκω, αλλά πρισσότερο είναι ηγετικός και στρατηγικός ρόλος. Είναι θεσμοθετημένος, δηλαδή το κάθε σχολείο στην Αγγλία έχει SENCO. It's vital. Όπως υπάρχει ο διευθυντής, έτσι υπάρχει και
SENCO, και είμαστε ο συνδετικός, ο βασικός κρίκος επικοινωνίας με τους γονείς όπου μαζί ακούμε τη φωνή τους και διασφαλίζουμε ότι διαμορφώνουμε μαζί το πλάνο των παιδιών τους. Και επίσης είναι ο συνδετικός κρίκος με τους δασκάλους όπου τους δίνω
τους παρέχω στρατηγικές που πρέπει να εφαρμόσουν μέσα στην τάξη, διαφοροποιημένη διδασκαλία για παράδειγμα, ώστε όλοι τα παιδιά να συμπεριλαμβάνονται στην εκπαίδευση.
Maria Kutrubis (12:52)
Σημαντικός ο ρόλος και ειδικά αν είναι πολλά τα παιδιά Γεωργία είναι και demanding ρόλος.
Georgia (12:57)
Είναι πάρα πολύ και είναι ένας από τους βασικότερους ρόλους μέσα στο σχολείο. Γιατί ερχόμαστε σε επαφή με γονείς. Είμαστε ουσιαστικά ο κρίκος μεταξύ γονέων, δασκάλων, εργοθεραπευτών,
λογοθεραπευτών, ψυχολόγων, να μιλήσουμε με την νομαρχία, να μας δώσει τα απαραίτητα κονδύλια και την χρηματοδότηση που χρειαζόμαστε για να στηρίξουμε τα παιδιά αυτά. Υπάρχουν, φυσικά, και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε και πολλές φορές αυτό φέρνει και θυμό, να σας πω την αλήθεια, στην δουλειά μου.
Δουλεύω, όπως καταλαβαίνετε, δουλεύω με παιδιά, με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και με disabilities. Τα παιδιά αυτά συνήθως χρειάζονται teaching assistance, χρειάζονται one-to-one support. Είναι πάρα πολλές οι φορές που έχω παλέψει με την νομαρχία να μου δώσει την απαραίτητη χρηματοδότηση ώστε αυτά τα παιδιά να
έχουν το one-to-one support που χρειάζονται. Πολλές φορές αυτό δεν γίνεται. Γιατί και στην Αγγλία υπάρχει αυτός... έχει αρχίσει υποχρηματοδότηση. Καταλαβαίνετε, δεν είναι εύκολα τα πράγματα και εκεί τώρα, αυτή τη στιγμή. Επομένως προσπαθώ αυτόν τον θυμό μου να μετατρέψω σε δράση. Προσπαθώ δηλαδή να βρω άλλες λύσεις για να στηρίξω
τα παιδιά αυτά. Γιατί πιστεύω πως όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν. Απλά έχουν το δικό τους ρύθμο. Και ο ρόλος μου είναι να βοηθήσω αυτά τα παιδιά να τα στηρίξω. Lift the barriers, όπως λέμε. Να τους βοηθήσω να ανθίσουν. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο του ρόλου μου.
Νίκη Μπενετάτου (14:59)
Έχεις σκεφτεί να μετακομίσεις στην Ελλάδα για να είσαι θεραπεύτρια των παιδιών μας. Όχι, όχι, για να την έχουμε εμείς. Είναι μια χαρά. Μου αρέσουν πάρα πολύ όλα αυτά.
Georgia (15:02)
Φα...
Maria Kutrubis (15:04)
Για να ζεις την ένταση λίγο πιο συχνά.
Georgia (15:07)
Θα το ήθελα πάρα πολύ.
Ο εκπαιδευτικός της ειδικής αγωγής. Χρειάζεται να έχει αγάπη για το επαγγελμά του. Αν δεν έχεις την αγάπη και αυτό που λέει και η μητέρα μου, αν δεν σε τραβάει από μέσα, δεν μπορείς να το κάνεις. Πρέπει να έχεις αυτή την αγάπη.
Νίκη Μπενετάτου (15:29)
Έτσι είναι. Η πρώιμη παρέμβαση από πόσο νωρίς ξεκινάει στην Αγγλία;
Georgia (15:35)
Η πρώιμη παρέμβαση στην Αγγλία ξεκινάει από τη στιγμή που το παιδί ξεκινάει το nursery, το προνήπιο, όπως λέμε, δύο-δυόμιση χρονών. Αν ο δάσκαλος του nursery εντοπίσει κάποια δυσκολία, ακόμα και τα nurseries έχουν SENCO, συντονίστρια ειδικής εισαγωγής, έρχεται σε επαφή με τον SENCO και εκεί, κατευθείαν,
μπαίνουν οι στρατηγικές που ακολουθούνται για να στηρίξουν το παιδί. Διαφοροποιημένη διδασκαλία μπορεί να υπάρχει, όταν μιλάμε τώρα για nursery, κοινωνικές δεξιότητες, πώς να κάνουν φίλους κτλ. κτλ. Πολύ σημαντικό στην Αγγλία είναι το γεγονός ότι δεν περιμένουμε το χαρτί της διάγνωσης για να βάλουμε τις στρατηγικές μας μέσα στην τάξη.
Δηλαδή ένα παιδί, ας πούμε, που δούλευα, το οποίο ήταν δευτέρα γυμνασίου, δεν είχε τη διάγνωση της δυσλεξίας. Κατευθείαν μπήκαν οι στρατηγικές, αλλά βλέπαμε ότι υπάρχει μία δυσκολία ανάγνωσης, δυσκολία στα spelings, καταλαβαίνετε.
Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Δεν περιμένουμε δηλαδή τη διάγνωση να μας πει το τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε. Γνωρίζουμε τις στρατηγικές που πρέπει να εφαρμόσουμε μέσα στην τάξη, ώστε να βοηθήσουμε το παιδί.
Νίκη Μπενετάτου (16:59)
Σημαντικό. Πάρα πολύ σημαντικό.
Maria Kutrubis (17:01)
Άρα,
δεν όπως είναι εμάς, τα ΚΕΔΑΣΥ, που αυτά θα ορίσουν τις θεραπείες, τι χρειάζεται το παιδι.
Georgia (17:05)
Όχι. Στην Ελλάδα
υπάρχει αυτό το ιατρικό μοντέλο. Θα περιμένω τώρα την διάγνωση του ΚΕΔΑΣΥ. Πρέπει να περιμένουμε την διάγνωση του ΚΕΔΑΣΥ, να μας πει τι να κάνουμε. Όχι. Δεν περιμένουμε καμία διάγνωση να μας πει τι πρέπει να κάνουμε. Από μόνοι μας γνωρίζουμε το τι ακριβώς πρέπει να εφαρμοστεί μέσα στην τάξη. Και αυτό βέβαια...
το γνωρίζουμε ως SENCO από την εκπαιδευτική κατάρτιση, από αυτό που από το μάστερ που έχω κάνει, δηλαδή μου έχουν πει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσω μέσα στην τάξη. Και επίσης, οι εκπαιδευτικοί στην Αγγλία, οι δάσκαλοι, είναι... Υπάρχει αυτή συνεχής εκπαίδευση που έχουμε.
Δηλαδή κάθε φορά που ερχόμαστε μετά τις διακοπές του Πάσχα, τώρα ας πούμε, ή μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων ή πριν τις καλοκαιρινές μας διακοπές, οι εκπαιδευτικοί μόλις τελειώσουν τα παιδιά και φύγουν, για δυο μέρες κάνουμε τα inset days, όπως λέμε, δηλαδή την ειδική εκπαίδευση που χρειάζεται. Κάνουμε σχετικά με τον αυτισμό, τη ΔΕΠΥ, τη δυσλεξία.
Τη διαφοροποιημένη διδασκαλία την οποία την κάνω εγώ στους εκπαιδευτικούς και τα πάντα που πρέπει να γνωρίζουν ούτως ώστε να μπορέσουν να βάζουν αυτές τις στρατηγικές μέσα στην τάξη, να μπορέσουν να τα εφαρμόσουν και φυσικά, να αντιλαμβάνονται, γιατί όλοι οι εκπαιδευτικοί στην Αγγλία αντιλαμβάνονται την διαφορετικότητα, είναι δηλαδή μέσα στην κουλτούρα.
του σχολικού περιβάλλοντος.
Νίκη Μπενετάτου (18:58)
Γεωργία, είναι υποχρεωτικό δηλαδή;
Georgia (18:59)
Ναι, είναι υποχρεωτική η εκπαίδευση. Εγώ, ας πούμε, τώρα σε αυτό το σχολείο, το οποίο είναι ειδικό σχολείο, εξιδικεύεται στον αυτισμό. Έχουμε παιδιά τα οποία είναι μόνο στο φάσμα του αυτισμού. Ακολουθούνται δύο διαφορετικοί...
δρόμοι εκπαίδευσης. Ο ένας δρόμος είναι τα παιδιά τα οποία μπορούν να ακολουθήσουν το national curriculum και μπορούν να δώσουν εξετάσεις, να μπουν στο πανεπιστήμιο, όπως είναι ένα γενικό σχολείο, αλλά και παιδιά τα οποία δεν έχουν επικοινωνία, δεν μιλάνε. Είναι δηλαδή δύο pathways που ακολουθούνται στο δικό μου το σχολείο. Συνέχεια γίνονται
εκπαιδεύσεις για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε, πώς πρέπει να επικοινωνούμε, όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί που ασχολούνται με τα παιδιά που δεν επικοινωνούν και είναι σε αυτό το pathway, αλλά και όλοι μαζί, δηλαδή και εγώ που ακολουθώ τη γενική εκπαίδευση, έχω κάνει την εκπαίδευση που πρέπει να γίνει για παιδιά που δεν ακολουθούν
την γενική εκπαίδευση. Δηλαδή όλοι υποχρεούνται να το κάνουν.
Νίκη Μπενετάτου (20:18)
Και αυτό πολύ σημαντικό. Μαρία σημείωνε.
Georgia (20:20)
Ναι.
Maria Kutrubis (20:22)
Κοίτα, είναι πολύ ωραίο το μοντέλο. Εγώ έχω μείνει στη SENCO, ότι
υπάρχει μια ξεχωριστή οργανική θέση μέσα στο σχολείο.
Νίκη Μπενετάτου (20:29)
Ναι,
Maria Kutrubis (20:29)
Γιωργία μου, για πες μας, στην Αγγλία ακούμε πολύ τη λέξη inclusion. Πώς μεταφράζεται αυτό στη καθημερινότητα ενός σχολείου;
Georgia (20:37)
Ναι. Είναι θημελιώδης όρος η λέξη inclusion. Και θα σας πω τώρα το inclusion με το integration, υπάρχει μια πολύ σημαντική διαφορά. Δηλαδή η συμπερίληψη με την παρέμβαση, υπάρχει τεράστια διαφορά. Το inclusion πώς βιώνεται στην Αγγλία, αυτό που κάνουν ουσιαστικά με απλές λέξεις είναι...
Το σχολείο θα πρέπει να χωρέσει στις ανάγκες του παιδιού και όχι το παιδί να χωρέσει στο σχολικό περιβάλλον. Καταλαβαίνετε. Δηλαδή με τη διαφοροποιημένη διδασκαλία αλλάζουμε τα πάντα ώστε να μπορέσει. Ναι, φυσικά. Ωστε το σχολείο να χωρέσει τις ανάγκες του παιδιού. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Νίκη Μπενετάτου (21:23)
Γράφουμε, γράφουμε, εμείς σημειώνουμε.
Maria Kutrubis (21:25)
Εμείς τις σημειώσεις μας.
Georgia (21:32)
Πριν από κάποια χρόνια στο mainstream σχολείο, δούλευα με μία μαθήτρια, η οποία δυσκολευόταν στην ανάγνωση. Δεν είχε φυσικά διάγνωση δυσλεξίας απλά καταλαβαίναμε ότι αυτό είναι το πρόβλημα που ίσως να υπήρχε. Λοιπόν,
τις πληροφορίες που έπαιρνε δεν μπορούσε να τις διαχειριστεί. Καταλαβαίνετε, το process ήταν λίγο πιο αργό από τα υπόλοιπα παιδιά κτλ. Κάποια στιγμή λοιπόν ως SENCO μπήκα μέσα στην τάξη για να μπορέσω να την παρακολουθήσω. Γιατί και αυτό είναι ένας από τους ρόλους μου. Δηλαδή, μπαίνω μέσα στην τάξη και παρακολουθώ τα παιδιά που δυσκολεύονται και προσπαθώ να δω πώς μπορώ να τους βοηθήσω.
Στην Αγγλία χρησιμοποιούν πάρα πολύ το Powerpoint όταν διδάσκουν, ειδικά αγγλικά και μαθηματικά. Η δασκάλα, λοιπόν, είχε το Powerpoint πάνω στον πίνακα, το οποίο ήταν σε λευκό φόντο και η γραμματοσειρά ήταν joint letters, κτλ. Λοιπόν, κάθισα δίπλα της, της λέω...
Να σου πω την αλήθεια της λέω, εγώ δεν καταλαβαίνω τι λέει η δασκάλα σου. Γούρλωσε λοιπόν τα μάτια και μου λέει, κι εγώ δεν έχω καταλάβει τίποτα. Εγώ αυτό που κατάλαβα είναι ότι το κορίτσι αυτό χρειαζόταν ένα overlay, δηλαδή διαφορετικό φόντο πίσω στα powerpoint.
Έτσι λοιπόν έπιασα τη δασκάλα και της είπα γιατί δεν αλλάζεις το φόντο που έχεις πίσω στα powerpoint σου να το βάλεις σε ένα χρώμα που να μπορεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του παιδιού. Έκανα ένα ειδικό test και είδα ότι το δικό της ήταν το ρόζ και της άρεσε αυτό το χρώμα και όλα τις στα powerpoint η δασκάλα τα έβαλε σε ρόζ φόντο και η γραμματοσειρά την οποία την αλλάξαμε.
Και έτσι λοιπόν ξεκίνησε σιγά σιγά και συμμετείχε στα μαθήματα και μάλιστα μου είπε, μου αρέσουν πάρα πολύ τα αγγλικά τώρα σε μία συνάντηση που είχαμε, τη ρώτησα, σου αρέσουν τώρα τα αγγλικά, μου αρέσουν πάρα πολύ τα αγγλικά, αλλά μου αρέσει πάρα πολύ που η δασκάλα μου έβαλε και αυτό το φόντο, μπορώ τώρα και τα διαβάζω.
Καταλαβαίνετε δηλαδή, αλλάζουμε μερικά πράγματα γιατί όπως προείπα όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν. Όλα. Ανεξάρτητα από τις ανάγκες τους. Όλα μπορούν να μάθουν. Απλά όχι με τον ίδιο ρύθμο.
Maria Kutrubis (24:16)
Με άλλο τρόπο
Georgia (24:18)
Και όχι με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς.
Νίκη Μπενετάτου (24:20)
Κάθε μέρα μου το αποδεικνύει κι ο Πάρης ότι μπορεί να μάθει. Είναι ένα παιδί με νοητική υστέρηση αλλά κάθε μέρα κάτι μαθαίνει. Αρκεί να υπάρχει ο θεραπευτής που θα πιστέψει σε εκείνον και θα προσπαθήσει να βγάλει αυτό που λέμε το δυναμικό του.
Georgia (24:27)
Δε δε έρθει!
Ο δάσκαλος, ο ίδιος, άμα πιστέψει στο παιδί και πει ότι μπορείς να τα καταφέρεις, γιατί ένα παιδί θα σου πει, δεν μπορώ να το κάνω, δεν θα το κάνω. Γιατί καταλαβαίνετε, δεν θέλει και να ζορίζετε, αλλά και δεν θέλει και να προσπαθήσει και περισσότερο.
Maria Kutrubis (24:49)
Εύεεεε
Νίκη Μπενετάτου (24:50)
Έτσι είναι ο εκπαιδευτικός. Αλλά πέρα από την εκπαίδευση που θα πάρουνε, την αρχική, για την ειδική αγωγή κ.τ.λ θεωρώ ότι πρέπει συνεχώς ένας εκπαιδευτικός να ενημερώνεται και να εκπαιδεύεται.
Georgia (25:01)
Ναι, φυσικά,
έτσι είναι. Δηλαδή, γι' αυτό έχουμε εμείς το review συνεχώς επανεξετάζουμε ανα τακτά χρονικά διαστήματα. Θέτουμε τους στόχους, αξιολογούμε και επανεξετάζουμε. Και τους εκπαιδευτικούς. Ναι, υπάρχουν αξιολογήσεις. Εμένα, ας πούμε, η αξιολόγησή μου θα έρθει τώρα πρώτη Μαΐου, όπου το Ofsted όπως το ονομάζουμε στην Αγγλία, θα έρθει στο σχολείο μου και θα εξετάσει τα βιβλία των μαθητών μου, θα μπει μέσα, θα κάνει το observation της τάξης μου.
Maria Kutrubis (25:11)
Τους εκπαιδευτικούς; Αξιολογήσεις;
Georgia (25:30)
Θα δει πώς κάνω μάθημα, θα δει αν κάνω τη διαφοροποιημένη διδασκαλία, αν παρέχω τα απαραίτητα στα παιδιά μου. Στην τάξη μου, ας πούμε, έχουμε...
Visual time table, έχουμε διάφορα boards, τι θα κάνουμε τώρα, τι θα κάνουμε μετά, γιατί θέλουν αυτό το consistency, θέλουν αυτή τη ρουτίνα να έχουν. Και πολλές φορές αυτό που κάνω στα δικά μου τα παιδιά, το οποίο βοηθάει πάρα πολύ και είναι ένα πολύ σημαντικό tip και το δίνω και στους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς να το ακολουθήσουν κάθε φορά που έχω τα power points μου γιατί
και εγώ βάζω powerpoint, ας πουμε, στα μαθηματικά, στα αγγλικά, και έχουμε κάποιο activity που πρέπει να κάνουμε. Γράφω στο πίνακα. Ποιο είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνεις. Το πρώτο βήμα είναι να γράψεις την ημερομηνία. Το δεύτερο βήμα είναι να γράψεις το learning objective, ας πούμε. Το τρίτο βήμα είναι να κάνεις αυτό και κάθε φορά που τα κάνουν είναι ένα checklist. Βάζουμε ένα tick δίπλα και έτσι σπάμε δηλαδή το activity σε μικρά βήματα για να μπορέσουν να το κάνουν.
Γιατί μερικά παιδιά έχουν και αυτό το slow process. Δεν μπορούν να ακολουθήσουν μεγάλα instructions. Αν τους βάλεις, ας πούμε, μια εργασία η οποία θέλει πολλά πράγματα μαζί ταυτόχρονα, χάνονται. Και είναι χαοτικό αυτό και δεν θέλουμε να το κάνουμε αυτό. Και αυτό μπορεί να φέρει και dysregulations μέσα στην τάξη. Θέλουμε δηλαδή όλα αυτά να τα εξαλείψουμε, να μην υπάρχουν.
Καταλάβατε, για να μπορέσει το παιδί να ακολουθήσει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει. Πρέπει, δηλαδή, όλα να είναι σαφής η οδηγία που πρέπει να δώσεις. Και πολύ, πολύ απλή.
Νίκη Μπενετάτου (27:17)
Θεωρώ θα κλάψουν πολλοί θεατές ακούγοντας όλα αυτά Τα ακούμε για να έρθουν κάποιες αλλαγές και εδώ. Έτσι νομίζω. Πώς καλλιεργείται γενικά η ενσυναίσθηση στα παιδιά χωρίς αναπηρία στην Αγγλία.
Georgia (27:31)
Η ενσυναίσθηση δεν διδάσκεται με θεωρίες. Ακολουθούμε το πρόγραμμα το social emotional learning παρα πολύ στην Αγγλία. Δηλαδή, τι κάνουμε. Μέσα από ρόλους προσπαθούμε να τους διδάξουμε πώς να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματά τους, για παράδειγμα. Πώς να καταλάβουνε τι αισθάνονται.
Αλλά και μέσα από το peer support όπου τα παιδιά μαθαίνουν και δουλεύουν μεταξύ τους ανεξαρτήτως τις ανάγκες που έχουν. Εγώ αυτό που κάνω και μου αρέσει πάρα πολύ, ακολουθώ πάρα πολύ το peer support model. Κάθονται μαζί και ο ένας διαβάζει
ο άλλος γράφει. Και επειδή τα παιδιά με δυσλεξία, σκέφτονται πολύ γρήγορα και σκέφτονται με εικόνες και είναι πάρα πολύ... δύσκολο να βάλουν τις σκέψεις τους πάνω στο χαρτί. Τους είναι πολύ πιο εύκολο να έχουν κάποιον να γράφει για αυτούς. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Για παράδειγμα, στο σχολείο που δούλευα πέρσι...
πάλι είχαμε να κάνουμε μία εργασία, όπου μία μαθήτρια η οποία είχε τη διάγνωση της δυλεξίας, σκεφτόταν και αυτή με εικόνες και είχε πάρα πολύ ωραίες ιδέες για μία εργασία που κάναμε και την είχα βάλει να δουλέψει με έναν συμμαθητή της, ο οποίος έγραφε αυτά που έλεγε η συγκεκριμένη μαθήτρια και εργασία ήταν απίθανη. Συνεργάστηκαν και οι δύο.
Και ήταν φανταστικό. Το άλλο επίσης είναι ότι ο ίδιος ο δάσκαλος καλλιεργεί αυτή την κουλτούρα, γιατί αν ο δάσκαλος αποδέχεται τη διαφορετικότητα μέσα στην τάξη, αυτό σημαίνει ότι και τα παιδιά έχουν ως πρότυπο το δάσκαλο. Μαθαίνουν με αυτόν τον τρόπο. Καταλαβαίνετε. Δηλαδή, εμένα, ας πούμε, στην τάξη του γιου μου, μεγάλου, υπάρχουν...
παιδιά τα οποία είναι με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Δεν θα έρθει ο γιος μου να μου πει... Μαμά, ξέρεις, η τάδε είναι δυσλεκτική. Δεν υπάρχει αυτό, αυτή η κουλτούρα, καταλαβαίνετε. Γιατί μαθαίνουν και δουλεύουν μεταξύ τους.
Δεν καταλαβαίνουν τη διαφορετικότητα, την έχουν αποδεχτεί.
Maria Kutrubis (30:01)
Δηλαδή,
έχουν την ευκαιρία να πάνε και σε τυπικό σχολείο, ή σε ειδικό. Αυτό είναι επιλογή γονέων ή κάποιος το ορίζει αυτό;
Georgia (30:03)
Νέ, νέ, νέ. Φεσικά. νέ.
Ναι.
Ναι, είναι επιλογή των γονέων. Είχα, ας πούμε, μαθήτρια η οποία είχε cerebral palsy στο σχολείο το οποίο δούλευα, το οποίο σημαίνει η εγκεφαλική παράλληση και είχε αυτό το πλάνο το EHCP, η οποία κοπέλα τώρα είναι 3η λυκείου. Είχε τις δυσκολίες της και βάλαμε...
Διάφορες στρατηγικές μέσα στην τάξη. Ακόμα και οι εξετάσεις που δίνουν είναι διαφορετικές. Είναι προσβάσιμες. Έχει κάποιον να της διαβάζει, έχει κάποιον να γράφει για εκείνη. Είναι και σε καρότσι γιατί δεν μπορεί
να περπατήσει. Αλλά όλοι οι φυσιοφεραπευτές, οι εργοθεραπευτές, οι λογοθεραπευτές έρχονταν μέσα στο σχολείο και τα κάναμε όλα μέσα στο σχολείο. Τα παιδιά, οι γονείς επιλέγουν αν θέλουν το παιδί τους να πάει στο mainstream, στον τυπικό σχολείο δηλαδή, ή στα ειδικά σχολεία.
Νίκη Μπενετάτου (31:27)
Γιωργία, είναι όλα τα σχολεία, τα mainstream, είναι όλα προσβάσιμα;
Georgia (31:33)
Όλα.
Νίκη Μπενετάτου (31:35)
Πόσο εύκολο
είναι να μετακομίσεις στην Αγγλία...
Georgia (31:37)
Όλα είναι προσβάσιμα. Είχα έναν μαθητή ο οποίος ήταν 90 % τυφλός,
και η ρυθμίση πρόσβασης στις εξετάσεις ήταν... Braille, Χρησιμοποιούσε επίσης και ένα ειδικό computer το οποίο μιλούσες, όπως dictation, για να γράψει και φυσικά κάποιος του διάβαζε και του έγραφε. Ή παιδιά, ας πούμε, με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και όχι τόσο complex needs.
όπως για παράδειγμα, παιδιά με διάσπαση προσοχής και υπερκινητικότητα. Στα παιδιά αυτά, στην εξεταστική περίοδο κυρίως, χρειάζεται να έχουνε κάποια διαλύματα. Κυρίως μέσα στις εξετάσεις γιατί δεν μπορούν να καθίσουν για πάρα πολύ ώρα και να συγκεντρωθούν. Δηλαδή, υπάρχει και αυτή η δυνατότητα. Είναι ώρα τώρα να πας για ένα διάλλειμα. Κάνε μια βόλτα έξω στην αυλή και ξαναγυρίζουν να γράψουν.
Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που βαζουμε στην Αγγλία, τα οποία είναι πάρα πολύ σημαντικά για ένα παιδί.
Maria Kutrubis (32:49)
Είναι το principle πίσω από κάνεις setup ένα παιδί για success ή failure. Ή του το κάνεις εύκολο με βάση τις ανάγκες του ή του το κάνεις δύσκολο και πάνω στις δυσκολίες που έχει ήδη του βάζεις εσύ πρόσθετες.
Georgia (32:56)
Ακριβώς. Ακριβώς. Ακριβώς.
Ακριβώς αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (33:06)
Είναι αυτό που
είπε η Γεωργία ότι προσαρμόζεται το σχολείο στις ανάγκες του παιδιού και όχι το παιδί, το σχολείο που είναι πολύ σημαντικό αυτό.
Georgia (33:10)
Ακριβώς.
Αυτό είναι
πάρα πολύ σημαντικό. Και αυτό πρέπει να κάνει ο κάθε δάσκαλος. Πρέπει να αλλάξει αυτή η νοοτροπία. Δεν θα αλλάξω το παιδί, αλλά θα αλλάξω τη διδασκαλία μου. Θα αλλάξω το πώς διδάσκω για να μπορέσει το παιδί να μάθει.
Νίκη Μπενετάτου (33:17)
Πολυ σημαντικό.
Maria Kutrubis (33:30)
Τροφή για σκέψη, πολλή μας δίνεις, Γεωργία.
Γεωργία, πώς αντιμετωπίζονται οι συμπεριφορικές δυσκολίες με τρόπο που σέβεται το παιδί;
Georgia (33:39)
Ναι. Στην Αγγλία χρησιμοποιούμε το Positive Behavioral Model. Δηλαδή αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε δεν χρησιμοποιούμε την τιμωρία σε καμία περίπτωση. Ακόμα και στα δικά μου τα παιδιά δεν υπάρχουν rules, υπάρχουν expectations. Γιατί τα rules μπορούμε να τα παραβούμε, αλλά τα expectations είναι αυτό που περιμένω από σένα.
Εγώ από σένα περιμένω να κάνεις αυτό. Όποτε είσαι έτοιμος, σε παρακαλώ πολύ να το ολοκληρώσεις. Και έτσι γίνεται. Αν υπάρχει κάποια συμπεριφορά, η οποία δεν είναι θετική συμπεριφορά, προσπαθούμε να κατανοήσουμε την αιτία πίσω από αυτή τη συμπεριφορά. Μπορεί, για παράδειγμα, το παιδί αυτό, το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται να είναι πολύ θορυβώδης, να έχει υπερευαισθησία στον θόρυβο, όπως είχα μία μαθήτρια που δεν μπορούσε το πολύ θόρυβο και αυτό της έβγαινε σε θυμό.
Της έδωσα ear defenders, τις έδωσα ακουστικά, για να μπορέσει να πάει στη συγκέντρωση του σχολείου, όπου ήταν όλα τα παιδιά μαζεμένα και υπήρχε πολύς θόρυβος και δεν μπορούσε να πάει. Ή ας πούμε παιδιά τα οποία δεν τους αρέσει η ομαδική εργασία, προσπαθούμε τη συμπερίληψη να την κάνουμε αλλιώς, να αλλάξουμε δηλαδή τους ρόλους.
Ο όρος τιμωρίας δεν υπάρχει στην Αγγλία. Δεν θα το κάνουμε ποτέ αυτοί και ούτε θα φωνάξουμε σε κάποιο παιδί και ούτε θα τιμωρήσουμε κάποιο παιδί. Υπάρχουν βέβαια τα consequences τα οποία τους λέμε εντάξει δεν το έκανες αυτό αλλά να ξέρεις ότι αύριο θα πρέπει να το ολοκληρώσεις. Γιατί αυτό είναι το consequence. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα τιμωρήσουμε το παιδί.
Νίκη Μπενετάτου (35:28)
Γεωργία, τι ρόλο παίζουν οι γονείς στο εκπαιδευτικό πλάνο του παιδιού;
Georgia (35:33)
Πάρα πολύ σημαντικό, Νίκη μου. Πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Εγώ ως συντονίστρια της ειδικής αγωγής κάνω συχνά meetings με τους γονείς τρεις φορές το χρόνο, όπου αξιολογούμε την πρόοδο των παιδιών και μαζί συνδιαμορφώνουμε και σχεδιάζουμε το πλάνο. Έχουμε μία ανοιχτή επικοινωνία με τους γονείς και οι γονείς είναι ενεργοί, δεν είναι παθητικοί δέκτες. Γιατί...
Να σας πω και την αλήθεια, ο γονιός γνωρίζει τον παιδί του καλύτερα από τον καθένα. Και πάρα πολλές φορές, όπου χρειάζομαι συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίσω μία κατάσταση, ρωτάω πάντα τους γονείς, για ποιο λόγο συνέβη. Συνέβη αυτό σήμερα. Μήπως ξέρεις για ποιο λόγο έγινε, τι θα μπορούσα να κάνω για να το αλλάξω. Επομένως, ναι, είμαστε πάρα πολύ δεμένοι με τους γονείς και προσπαθούμε...
να ερχόμαστε πολύ συχνά σε επαφή μαζί τους. Είτε μέσω email, είτε μέσω meeting, είτε τηλεφωνικά, είτε μέσω μιας πλατφόρμας όπου γιορτάζουμε τις μικρές νίκες, γιατί ένας γονιός δεν θέλει να μαθαίνει μόνο τα αρνητικά, την αρνητική συμπεριφορά. Ο γιος σου ή η κόρη σου έκανε αυτό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι όταν γιορτάζεις τις μικρές νίκες. Όταν λες, ας πούμε, στο γονιο...
Ήταν πολύ σημαντική ημέρα σήμερα γιατί η κόρη σου για παράδειγμα έγραψε μια μικρή πρόταση μόνη της. Εντελώς μόνη της. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Νίκη Μπενετάτου (37:10)
Πρόσφατα πήραμε συνέντευξη από γονείς που είχαν βαρύ αυτισμό και μας λέγαν ότι οι περισσότερες δομές εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες του βαρύ αυτισμού. Εσείς πώς γενικά αντιμετωπίζετε το βαρύ αυτισμό όταν είναι σε υπερδιέργηση ή αυτοτραυματίζεται;
Georgia (37:14)
Ναι.
Στο δικό μου το σχολείο έχουμε κάνει ένα ειδικό training, μια ειδική εκπαίδευση που ονομάζεται crisis prevention intervention και όταν τα παιδιά, ας πούμε, με βαρύ αυτισμό, γιατί έχουμε παιδιά με βαρύ αυτισμό που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν και καταφεύγουν σε συμπεριφορές όπως δαγκώνουν τον εαυτό τους, τραβάνε τα μαλλιά τους, κλοτσάνε άλλα παιδιά...
κ.τ.λ γιατί δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Προσπαθούμε και τους καλμάρουμε με έναν τρόπο διαφορετικό. Δηλαδή θα τους πάρουμε, θα φύγουμε από εκείνο το σημείο το οποίο τους φέρνει ταραχή και πηγαίνουμε στο sensory room, κάτι που είναι πάρα πολύ σημαντικό και υπάρχει στα σχολεία, δεν ξέρω αν υπάρχει στα σχολεία της Ελλάδας, όπου εκεί κάθονται,
Maria Kutrubis (38:23)
Sensory rooms
Georgia (38:26)
Όπου εκεί καθόμαστε... Ναι. Εμείς στο κάθε σχολείο έχει το δικό του sensory room. Όπου με διάφορα activities, εκεί προσπαθούμε να ηρεμήσουμε το παιδί. Μόλις το παιδί ηρεμήσει και είναι σε θέση να επικοινωνήσει μαζί μας. Γιατί ακόμα και τα παιδιά που δεν μιλάνε, έχουν έναν τρόπο επικοινωνίας, τα οποία επικοινωνούμε με διάφορες καρτέλες ή με το iPad, προσπαθούμε να καταλάβουμε για ποιό λόγο το έκανες αυτό. Να το κάνουμε...
prevent την επόμενη φορά, να μην ξαναγίνει. Φυσικά υπάρχουν και τέτοιες συμπεριφορές, οποίες όμως προσπαθούμε και τις ρεγκουλαρουμε με πάρα πολύ ήρεμο τρόπο. Γιατί αν ένα παιδί βρίσκεται σε έξαρση θυμού και έχει αυτή την αρνητική συμπεριφορά, δεν μπορείς εσύ να φωνάζεις ή να μιλάς εκείνη τη στιγμή. Απλά δεν μιλάμε.
Κρατάμε μια απόσταση και αφήνουμε το παιδί να ηρεμήσει να πάρει το δικό του χρόνο.
Maria Kutrubis (39:31)
Ωραία. Γεωργία μου, πες μου τι πιστεύεις ότι κάνουμε καλύτερα ή πιο ανθρώπινα εδώ στην Ελλάδα.
Georgia (39:38)
Στην Ελλάδα υπάρχει...
Αυτό που λείπει από την Αγγλία είναι η ζεστασιά στις κοινωνικές σχέσεις. Δηλαδή, ο δάσκαλος έχει διαφορετική σχέση με το παιδί. Μπορεί να το αγκαλιάσει αν κλάψει, μπορεί να του μιλήσει λίγο πιο γλυκά. Οι σχέσεις μεταξύ γονέων, δεν ξέρω, νομίζω πως είναι πιο ζεστές μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών, ενώ στην Αγγλία είναι περισσότερο γραφειοκρατικές.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη γλώσσα που πρέπει να ακολουθήσεις για να μιλήσεις στους γονείς. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Και νομίζω ότι αυτό λείπει από την Αγγλία. Δεν υπάρχει αυτή η ζεστασία. Είναι λίγο πιο κρύες οι σχέσεις, λίγο πιο γραφιοκρατικές. Αυτό είναι, νομίζω, πιο σημαντικό για μένα.
Maria Kutrubis (40:32)
Είναι θέμα κουλτούρας όμως, δηλαδή είναι και άλλοι άνθρωποι. Είμαστε Έλληνες.
Νίκη Μπενετάτου (40:33)
Είναι κι αυτό ένα μέρος.
Georgia (40:36)
Είναι, ναι. Ναι, είναι. Είναι διαφορετικοί
άνθρωποι.
Όταν επικοινωνείς με τους γονείς, πρέπει να υπάρχει μία συγκεκριμένη γλώσσα. Το πώς θα...
στείλεις το email, τι ακριβώς θα τους πεις κ.τ.λ γιατί είναι λίγο διαφορετικά.
Αυτό είναι το πρωτόκολο που πρέπει να ακολουθήσει. Δηλαδή, εγώ τώρα, για παράδειγμα, θα σας θέσω ένα παράδειγμα. Αν, ας πούμε, ο βοηθός μου, τον οποίο τον κάνω management εγώ, αν η βοηθοί μέσα στο σχολείο ή η εκπαιδευτικτοί ή η δάσκαλοι, έχουν κάποιο παράπονο και δεν έρθουν σε μένα και πάνε κατευθείον στο διευθυντή. Αυτό είναι...
Δεν το κάνουν εύκολα, καταλαβαίνετε. Γιατί πρέπει να ακολουθήσεις ένα συγκεκριμένο πρωτόκολο. Πρέπει πρώτα να'ρθούν σε εμένα, που είμαι η διευθύντρια τους και αργότερα να πάνε στον πιο πάνω από εμένα. Αν δεν κάνω εγώ αυτά που πρέπει να κάνω, δηλαδή δεν ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο πρωτόκολο.
Το οποίο έχει και τα θετικά του και τα αρνητικά του, να σας πω την αλήθεια. Το θεωρώ και αυτό πάρα πολύ σημαντικό. Δεν χρειάζεται κάθε φορά να πηγαίνουμε στον διευθηντή, στον προϊστάμενο, για κάτι το οποίο μας ενοχλεί. Μπορούμε να το λύσουμε και μόνοι μας.
Νίκη Μπενετάτου (42:03)
Ωραία! Τώρα θα πάμε λίγο σε στιγμές που μένουν. Μπορείς να μας περιγράψεις μια μικρή στιγμή που ήταν για σένα μια τεράστια νίκη.
Georgia (42:12)
Το Σεπτέμβριο, λοιπόν, όταν ξεκίνησα τη συγκεκριμένη δουλειά, όπως σας είπα, έχω 7 μαθητές οι οποίοι βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού και οι 7, μάλλον οι 6, ο 7ος ήταν ήδη στο σχολείο, ήταν όλοι καινούργοι μαθητές. Ερχόντουσαν, δηλαδή, από mainstream σχολεία, από τα τυπικά σχολεία. Είχα, λοιπόν, έχω ακόμα,
μια μαθητρία η οποία δεν μπορούσε να καθίσει μέσα στην τάξη με τίποτα. Δηλαδή δεν θα καθόταν στην καρέκλα, δεν ήθελε να κάνει τα μαθημάτα της, δεν ήθελε τίποτα. Εφάρμοσα λοιπόν κάποιες στρατηγικές μέσα στην τάξη για να μπορέσω να την βοηθήσω και αυτό που δούλεψε περισσότερο ήταν μια κάρτα διαλλείματος. Δηλαδή της έδωσα μια κάρτα,
ουσιαστικά μου την έδινε και μου έλεγε ότι εγώ πρέπει να βγω έξω αυτή τη στιγμή. Δεν μπορώ να καθίσω τώρα μέσα στην τάξη. Θα μου δώσεις πέντε λεπτά να βγω έξω και να ξαναγυρίσω πίσω. Αυτό που είχε έλεγχο στον εαυτό της και καταφέραμε να εξαλείψουμε όλες αυτές τις αμνητικές συμπεριφορές, αυτό για μένα είναι μια πολύ μεγάλη νίκη. Πάρα πολύ μεγάλη νίκη. Δηλαδή εκεί που είχαμε περιστατικά πέντε φορές την ημέρα,
με επιθετική συμπεριφορά, τώρα έχουμε μία φορά στις δυο εβδομάδες. Αυτό είναι φανταστικό, είναι η μεγαλύτερη νίκη που είχα ποτέ.
Νίκη Μπενετάτου (43:42)
Πολύ όμορφο και ανακουφιστικό και για τους γονείς φαντάζομαι.
Georgia (43:45)
Πάρα πολύ.
Ναι, ναι. Η μητέρα της... Είναι συνέχεια στα μάτια. Μιλάμε τώρα για παιδιά τα οποία τις περισσότερες φορές... ήτανε excluded. Παίρνανε αποβολές από το mainstream για τη συμπεριφορά τους.
Δηλαδή ήταν εντελώς στο περιθώριο. Καταφέρνουμε και τους βάλαμε μέσα στην τάξη. Κάθονται τώρα μέσα στην τάξη και κάνουμε το μάθημά μας.
Είναι το πιο σημαντικό για μένα.
Maria Kutrubis (44:19)
Ναι, Γεωργία, είναι demanding και παίρνει μεγάλα ψυχικά αποθέματα και υπομονή.
Georgia (44:24)
Πάρα πολύ.
Πάρα πολύ. Πάρα πολύ. Και δεν επηρεάζει μονάχα τον εκπαιδευτικό μέσα στην τάξη, αλλά και η δουλειά αυτή επηρεάζει, το burnout επηρεάζει πάρα πολύ και την οικογενειακή σου ζωή. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει μία ισορροπία μεταξύ της προσωπικής ζωής και του σχολείου.
Εγώ, ας πούμε, στα πρώτα χρόνια τη δουλειά μου την έφερνα στο σπίτι μου. Και αυτό δεν ήταν καθόλου ωραίο, ούτε για το σύζυγο μου και ούτε για τα παιδιά μου. Προσπαθώ, αυτό που προσπαθώ τώρα να κάνω είναι να αφήνω τη δουλειά μου στο σχολείο και να εστιάζω, όταν πηγαίνω στο σπίτι, εστιάζω στα παιδιά μου. Δηλαδή να τους βάζω για ύπνο, να λέμε τις ιστορίες μας, πώς περάσατε σήμερα στο σχολείο, τι κάνατε, να μιλάω με το σύζυγό μου.
Υπάρχουν αυτά τα προβλήματα, αλλά υπάρχει και αυτή συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών, όπου θα μιλήσουμε για τη δουλειά, θα πούμε, ξέρεις κάτι, ήταν πολύ δύσκολα σήμερα, αλλά και προσπαθούμε, δηλαδή, να το επιλύσουμε μέσα στο σχολείο.
Maria Kutrubis (45:32)
Γεωργία, πώς είναι η πρώτη συνάντηση με έναν γονιό μετά από τη διάγνωση;
Georgia (45:38)
Είναι δύσκολη η αλήθεια είναι. Είναι ευάλωτοι οι γονείς εκείνη την στιγμη. Υπάρχει μία μήξη συναισθημάτων. Δηλαδή, από τη μία, οι γονείς αυτοί νιώθουν μια ανακούφιση. Επιτέλους, ξέρω. Ξέρω για ποιον λόγο το κάνει αυτό. Αλλά και από την άλλη, υπάρχει και αυτή η βαθιά λύπη. Σαν ένα... Πώς να σας το εξηγήσω. Σαν ένα πένθος...
το οποίο στεναχωριέμαι γιατί δεν είναι... το παιδί που ονειρευόμουν δεν είναι έτσι. Αλλιώς τα περιμένα, αλλιώς μου ήρθαν. Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, που πολλές φορές έχει έρθει αυτή στιγμή, για εμένα το πιο σημαντικό είναι, όχι να δώσω λύσεις άμεσα, «Α, ξέρεις τι θα κάνουμε αυτό και αυτό». Όχι. Είναι να τους ακούσω.
Maria Kutrubis (46:04)
Τέλεια το είπες.
Georgia (46:30)
Να ακούσω τους γονείς, να ακούσω το θυμό τους. Μερικές φορές θα μου πούν γιατί στο δικό μου το παιδί. Ή κάτι δεν έκανες καλά εσύ. Δεν πειράζει, θα τους ακούσω. Θα μιλήσουμε και μαζί θα προσπαθήσουμε, αυτό είναι το πιο σημαντικό, θα προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε το παιδί. Είμαστε μαζί, είμαστε μία ομάδα. Και φυσικά προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουν ότι το παιδί τους παραμένει το ίδιο. Δεν έχει αλλάξει κάτι.
Απλά η διάγνωση είναι κάτι το οποίο είναι ένα κλειδί που ξεκλειδώνει τις πόρτες για την υποστήριξη που δικαιούνται και είναι θεμελιώδης δικαίωμα αυτό.
πάρα πολύ υποστήριξη και επίσης, γιατί γονείς νιώθουν ότι είναι η ταμπέλα. Δεν είναι η ταμπέλα, δεν είναι label τα παιδιά τους, είναι ο χάρτης για να μπορέσουμε να δούμε το τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε.
Νίκη Μπενετάτου (47:25)
Γεωργία, υπάρχει μία κουβέντια με γονιό που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Georgia (47:29)
Πριν από κάποια χρόνια, δούλευα με μία κοπέλα, ήταν 16 στα 17 χρονών, στο φάσμα του αυτισμού και ήρθε η μητέρα της στο τέλος της χρονιάς μετά από παρα πολλές δυσκολίες. Η κοπέλα αυτή δεν ήθελε να έρχεται στο σχολείο.
Γιατί τα κορίτσια με αυτισμό, όπως γνωρίζετε, κάνουν και πολύ masking. Και αυτό κουράζει πάρα πολύ. Γιατί καταλαβαίνετε όταν είσαι και έφηβος και κάνεις κάποια πράγματα διαφορετικά. Υπάρχει και το bullying. Κοίτα αυτός τι κάνει, είναι περίεργος. Και αυτό δεν αρέσει, ειδικά στην εφηβεία.
Και το κορίτσι αυτό σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο. Με κάποιες επισκέψεις που έκανα στο σπίτι, που μίλησα με την οικογένεια, το κορίτσι κατάφερε κάποια στιγμή να έρθει στο σχολείο, κάποιες στρατηγικές που εφάρμοσα, το κορίτσι κατάφερε να έρθει πάλι στο σχολείο και η μαμά στο τέλος της χρονιάς μου είπε το εξής, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και μου άρεσε πάρα πολύ. Μου είπε, σε ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί εσύ...
είδες την κόρη μου και δεν είδες τη διάγνωση της. Και αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό.
Maria Kutrubis (48:51)
Πολύ όμορφο. Υπάρχουν στιγμές, Γεωργία, που νιώθεις ότι το σύστημα δεν φτάνει για να υποστηρίξει αυτά τα παιδιά;
Georgia (48:57)
Ναι, πάρα
πολλές φορές. Όπως σας είπα, υπάρχει και ΥΠΟ χρηματοδότηση στην Αγγλία αυτό τον καιρό. Ένα παιδί, το οποίο, όπως προ είπα, χρειάζεται teaching assistant, one-one support, όλη την ώρα, δηλαδή να έχει έναν βοηθό μαζί του, να κάθεται μαζί του συνέχεια. Ναι. Πολλές φορές θυμώνω
με το σύστημα, δηλαδή με το τι πρέπει να ακολουθήσω, τη γραφειοκρατία, το πόσο πρέπει να παρακαλέσω για να παρέχετε αυτή η υποστήριξη στο παιδί αυτό. Και αυτός είναι φυσικά ο ρόλος μου. Το γυρίζω σε δράση, δηλαδή εστιάζω στο τι μπορώ να κάνω. Το θυμό μου τον αλλάζω και προσπαθώ,
να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό δρόμο. Δηλαδή προσπαθώ να αλλάξω τη δράση μου, το θυμό μου, τον κάνω δράση. Για να μπορέσω να του παρέχω αυτά που δικαιούται. Γιατί δικαιούται το συγκεκριμένο παιδί να έχει...
Maria Kutrubis (49:59)
και δεν επικεντρώνει στο έλλειμα.
Georgia (50:10)
αυτή την υποστήριξη και πρέπει να την έχει.
Νίκη Μπενετάτου (50:15)
Γεωργία τώρα θα θέλαμε να μας πεις, πώς σε έχει αλλάξει αυτή η δουλειά ως άνθρωπο. Αν σε έχει αλλάξει.
Georgia (50:21)
Αυτή
η δουλειά με έχει κάνει πιο ταπεινή, με έχει κάνει πιο υπομονετική. Και το πιο σημαντικό είναι ότι...
Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες ευχαριστούνται με μικρά πράγματα. Δηλαδή, θα σου πούνε ευχαριστώ για ένα μικρό βήμα, για μια μικρή νίκη και αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα. Δηλαδή, θα σου προσφέρουν μια αγκαλιά χωρίς να πεις ότι έχω κάνει τόσα πολλά για αυτό το παιδί. Δηλαδή, πιο... τα μικρά βήματα
οι μικρές νίκες νομίζω είναι το πιο σημαντικό. Αλλά κυρίως μου έχει δώσει πολύ υπομονή και μου έχει δώσει επίσης να καταλαβαίνω τη διαφορετικότητα, να καταλαβαίνω ότι, ναι, υπάρχουν και κάποιες δυσκολίες και θα κάνω τα πάντα και θα σε βοηθήσω και θα σε στηρίξω για να μπορέσεις και εσύ να ανθίσεις,
μέσα στο σχολείο. Θα αλλάξω το σχολείο για σένα. Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Maria Kutrubis (51:38)
Τι ωραία, Γεωργία. Είσαι πολύ καλή σαν άνθρωπος, βασικά, και ο τρόπος πραγματικά το αγαπάς αυτό που κάνεις και αυτό που θέλεις να φέρεις. Θέλεις να φέρεις αλλαγή, Γεωργία, πραγματική.
Georgia (51:42)
Ευχαριστώ. Με αρέσει πάρα πολύ.
Ναι,
ευχαριστώ πάρα πολύ, Μαρία. Ευχαριστώ. Μου
Maria Kutrubis (51:53)
Είναι πολύ σημαντικό αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (51:54)
Έτσι, να αγαπάς αυτό που κάνεις και φαίνεται.
Georgia (51:56)
Ναι,
μου αρέσει πάρα πολύ.
Maria Kutrubis (51:58)
Ωραία. Γεωργία, τι θα ήθελες να καταλάβει ένας γονιός που μόλις πήρε μια διάγνωση;
Georgia (52:04)
Θα ήθελα να καταλάβω ότι η διάγνωση δεν είναι το τέλος του δρόμου, αλλά είναι η αρχή μιας νέας διαδρομής. είναι ο χάρτης που θα μας δείξει το τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε, τι να ακολουθήσουμε ώστε να στηρίξουμε το παιδί. Και επίσης είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα της υποστήριξης, που φυσικά δικαιούται το παιδί. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα.
Και επίσης να καταλάβει, θα του έλεγα, ότι το παιδί του παραμένει το παιδί του, να συνεχίσει να παίζει με το παιδί του, να περνά χρόνο με το παιδί του. Δεν έχει αλλάξει το παιδί μετά τη διάγνωση.
Έχει αλλάξει ο τρόπος που πρέπει να στηρίξουμε το παιδί. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Νίκη Μπενετάτου (52:51)
Ωραία. Ωραία. Αν μπορούσες να πεις μια φράση σε έναν εκπαιδευτικό που σήμερα έχει στην τάξη του, ένα παιδί διαφορετικό ποιο θα ήταν;
Georgia (52:59)
Θα ήθελα να πω στους δασκάλους, μην εστιάζετε στο τι δεν μπορεί να κάνει το παιδί. Να εστιάζετε στο τι μπορείς να αλλάξεις εσύ στη δική σου διδασκαλία, ώστε να μπορέσεις να κάνεις το παιδί να μάθει. Εσύ να αλλάξεις τη διδασκαλία σου για να μπορέσεις να χωρέσει το παιδί. Αυτό θα έλεγα νομίζω στον εκπαιδευτικό. Και αυτή η νοοτροπία πρέπει να αλλάξει και όχι μόνο στην Ελλάδα.
Maria Kutrubis (53:29)
Και αν μπορούσες να πεις μια φράση σε ένα παιδί που νιώθει ότι δεν ανήκει, τι θα του έλεγες;
Georgia (53:36)
Θα του έλεγα ότι ο κόσμος χρειάζεται αυτό που ακριβώς είσαι. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις κάτι. Πρέπει να μείνεις ακριβώς έτσι όπως είσαι. Δεν χρειάζεται ούτε να αλλάξεις τη συμπεριφορά σου, ούτε τη νοοτροπία σου. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε σαν εκπαιδευτικοί και σαν σχολείο. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε για να μπορέσουμε να προσαρμοστούμε στις δικές σου ανάγκες. Αυτό θα έλεγα στο παιδί.
Γιατί το παιδί πρέπει να νιώθει ότι η θέση του είναι εδώ δίπλα μας, μαζί μας. Δεν είμαστε εχθροί, δουλεύουμε μαζί συνεργάτες, είμαστε μία ομάδα. Αυτό θα έλεγα, νομίζω.
Νίκη Μπενετάτου (54:22)
Μαρία, πάμε για κλείσιμο. Ήταν πολύ ωραίο όλα όσα είπαμε.
Maria Kutrubis (54:25)
Πάρα πολύ. Γεωργία, είπες
πολύ ουσιαστικά πράγματα και όχι μόνο σαν εκπαιδευτικός αλλά και σαν άνθρωπος να ξέρεις όλα αυτό. Το υποστηρίζεις και όλα αυτό μέσα σου πάρα πολύ και φαίνεται ότι είναι calling για σένα.
Georgia (54:31)
Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ.
Ναι,
είναι πάρα πολύ σημαντικό και μου αρέσει και όπως είπα μου αρέσει. Γιατί πρέπει να σου αρέσει αυτή η δουλειά. Είναι σημαντικό αυτό.
Νίκη Μπενετάτου (54:48)
ίσως τελικά η συμπερίληψη να μην είναι κάτι μεγάλο, να μην ξεκινά από νόμους ούτε από συστήματα.
Maria Kutrubis (54:54)
Ίσως να ξεκινά από κάτι πολύ απλό. Απ' το αν θα κοιτάξεις ένα παιδί και θα το πεις σε βλέπω. Υπάρχει χώρος εδώ για σένα. Μπορείς να μείνεις εδώ.
Νίκη Μπενετάτου (55:03)
Γιατί κανένα παιδί δεν ζητά να αλλάξει τον κόσμο, ζητά απλά να υπάρχει χώρος για εκείνον μέσα σε αυτόν.
Maria Kutrubis (55:09)
και
αυτός χώρος είναι η δική μας ευθύνη να τον φτιάξουμε.
Νίκη Μπενετάτου (55:12)
Μέχρι την επόμενη φορά.
Maria Kutrubis (55:13)
Ακολουθήστε
μας στα social, TikTok, Instagram, Facebook και YouTube Perfectly Unboxed και τον Κόσμο του Πάρη.
Georgia (55:20)
Σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την ευκαιρία.