Subscribe
Share
Share
Embed
🎧 Dutch Fluency Podcast: Real Dutch. Real Stories. No bullshit.
What started as a simple wish, to make Dutch learning more fun, real, and human, turned into this: a podcast built around recent Dutch news, told in stories you can actually feel something from.
Each episode is made for A2+ learners who are tired of textbook Dutch and want to:
🗞️ Hear real topics
🗣️ Understand real people
đź’¬ Speak real Dutch
🔥 No grammar drills. Just language in motion.
🇳🇱 Slow, clear storytelling. Perfect for NT2, Inburgering, or just holding your own in a real convo.
Come for the vocab, stay for the vibe.
👉 dutchfluency.com/podcast
Learn it. Feel it. Speak it.
#DutchFluency #LearnDutch #DutchPodcast #Inburgering #NT2 #RealDutch #NoDryStuff
Hoi, Rick hier. Bedankt voor het luisteren — jullie support maakt dit extra waarderen.
Nou, vanmiddag stond Kyan in een zaaltje achter een sportwinkel aan de rand van het Zeeheldenkwartier. Geen muziek, geen praatjes—alleen het tikken van een klok en het zachte piepen van een defibrillator-trainer. Op de tafels lagen pleisters, een plastic oefenarm en een pop die er een beetje sip bij lag, alsof ’ie liever naar Scheveningen wilde.
Kyan had zich ingeschreven voor een EHBO-cursus omdat hij volgende maand naar Oostenrijk wilde voor de sneeuw. Hij voelde zich best zeker, tot hij die pop zag. “Als ik straks blokkeer, sta ik dan voor pannenkoek?” dacht hij. Hij wreef zijn handen langs zijn broek, keek naar de posters aan de muur en probeerde netjes te ademen.
Joh, en toen trilde de telefoon van de instructeur. Ze keek op haar scherm, trok haar wenkbrauwen op en zei: “NOS-bericht.” Ze draaide het scherm naar ons toe. Lawines. Twee mensen dood. En een Nederlander die was gereanimeerd.
Kyan slikte. “Gereanimeerd… dat is hartmassage, toch?” vroeg hij.
“Bijna! We zeggen eigenlijk reanimatie,” zei de instructeur, en ze tikte meteen op de pop. “En ja: borst drukken, hulp halen, doorzetten.”
Naast Kyan zat een jongen met een felgroene muts. Die fluisterde: “Da’s ook wat, hè. Oostenrijk klinkt ineens niet meer als een ansichtkaart.”
Kyan knikte, maar zijn hoofd ging alle kanten op. Hij zag in gedachten witte hellingen, en ook stilte die te groot was. De instructeur zette een metronoom-app aan: tik-tik-tik. “Ritme vasthouden,” zei ze.
Toen kwam er nóg een trilling. Dit keer bij Kyan zelf. Een onbekend nummer, en daarna een kort spraakbericht. Een man, hijgend: “Ik ben in Oostenrijk… ik ben Nederlands… iemand is net geholpen… ik weet niet wat ik moet doen.”
Kyan voelde zijn keel strak worden. “Mevrouw, mag ik even?” vroeg hij.
Ze knikte direct. “Zeg maar rustig wat je hoort.”
Kyan zette het bericht op luidspreker. De instructeur bleef kalm, net zo stevig als een Hollandse dijk. “Oké,” zei ze. “Jij vraagt waar hij is. Jij zegt: bel 112. En jij blijft aan de lijn tot hij iemand naast zich heeft.”
Kyan drukte op opnemen. “Hé, luister,” zei hij, “waar ben je precies? Is er een hotelnaam? En kun je 112 bellen? Blijf niet alleen, oké?”
De man noemde een naam die Kyan amper kon uitspreken. De instructeur schreef het fonetisch op, alsof het een boodschappenlijstje was. “Lekker bezig!” zei ze zacht.
Later, toen de cursus klaar was, liep Kyan via het Plein naar een haringkraam. Hij at langzaam, alsof hij elke hap wilde laten landen. In zijn hoofd bleef dat ritme: tik-tik-tik. Hij dacht: sneeuw is mooi, maar je moet wakker blijven. En als het echt misgaat, dan wil je niet stoer doen—dan wil je handelen. DIT IS HET, dacht hij. Gewoon doen wat nodig is. 💪🌷
Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.