Subscribe
Share
Share
Embed
Drugs: het is het eerste waar je aan denkt bij de Antwerpse haven. De media staat er vol van, maar hoe makkelijk is het écht om een container te kraken? Zit de coke werkelijk tussen elke lading bananen?
Havengids Laurens en podcastmaker Sander nemen de proef op de som. In deze 10-delige reeks trekken ze op onderzoek uit en transformeren ze tot echte Havenjunkies. Volledig onafhankelijk en zonder filter delen ze hun ontdekkingen vanop de kade. Een zoektocht naar de waarheid achter de clichés, de onmogelijke beveiliging en de ongeneeslijke havenmicrobe.
U luistert naar Havenjunkies. Mijn naam is Sander.
Speaker 2:En mijn naam is Laurens en in deze tiendelige podcastreeks gaan we op zoek naar hoe gemakkelijk het is om drugs te smokkelen in de Antwerpse haven. Sander, in de vorige aflevering hebben wij algemeen kennis gemaakt met de Antwerpse haven. We zijn in de haven geweest. Gezien dat dat havengebied heel uitgestrekt is, heel groot is. Dat er veel meer aan het gebeuren is dan enkel containers.
Speaker 2:Dat we daar ook de tweede grootste chemische cluster ter wereld hebben. Dat we door die clusters havengebied Antwerpen het meest uitgestrekte aaneengesloten havengebied ter wereld is. Klopt. En dat er dus nog heel wat meer aan de gang is dan enkel dat clichébeeld van schepen die daartoe komen. De conclusie van die aflevering was ook van ja, toen we daar in die haven rond gingen ergens zomaar een terminal op wandelen, zomaar tot bij de containers geraken, zomaar ergens iets gaan verstoppen, iets gaan uithalen zoals ze dat dan zeggen.
Speaker 2:Dat leek heel moeilijk als in onmogelijk. Hebben we dat dan goed bekeken, gezocht naar locaties. Maar security was overal zo streng en door AI dat samenwerkt met camerabeelden kunnen we zelfs niet tot bij een hek geraken zonder opgemerkt te worden. Ja, misschien alleszins nog wel daarbij vermelden dat dat redelijk recent is. AI is nieuw.
Speaker 2:Dat is nog niet zo heel lang dat we dat nu kennen. En dus die systemen die computerbeelden bekijken, camerabeelden bekijken om die automatisch te verwerken, dat bestaat al een paar jaren. Maar daarvoor was dat niet en dan was die capaciteit om die haven te controleren natuurlijk minder. Je had minder slagkracht om dat constant manueel te monitoren met camera's dat was natuurlijk moeilijk. We hebben dan op het einde van de aflevering meegegeven ja kijk, het gaat toch moeten gebeuren met mensen die daar al werken in de haven.
Speaker 2:Ja. Als je druk zult smokkelen dan zal het zijn met mensen die daar al toegang tot hebben, want op uw eentje der binnen geraken, dat gaat niet lukken. En dan kwamen we uit bij een teaser fragmentje. Ik zal het nog eens afspelen.
Speaker 3:Ja, dat werk ik er. Ik begon dat ik van het leger kwam, dus ik wordt en eigenlijk en dan 3 weken opleiding en dan gewoon in de rijflikker losgelaten. Ik heb ongeveer alles gehad dat het kunt bedenken denk ik aan aan de haven.
Speaker 2:Dat was onze teaser vorige week en daar gaan we deze week op verder. We gaan eens gaan kijken naar die mensen die in de haven aan het werk zijn. Hoe gemakkelijk kunnen we daarmee samenwerken? En dan starten we bij de cliché, de Dokwerker. Sander, wat is uw beeld van Dokwerkers?
Speaker 1:Ja, mijn beeld van Dokwerkers, ik had dat vorige aflevering ook gezegd dat dat in mijn ogen zijn dat mensen die super hard werken en dat die in de maatschappij sowieso niet zo'n positief beeld krijgen. Ik vind dat in het algemeen wel zo dat mensen die hard fysiek werk leveren dat die een beetje een negatief beeld krijgen. Kijk maar naar een Dokwerker, een kuisvrouw, iemand die op een bouw werkt, dat soort zaken. Maar toch komt er inderdaad bij een Dokwerker ook nog steeds een vooroordeel bij kijken dat dan nogal gure mannen zijn. Dat die oftewel zat zijn, met drugs bezig zijn, beetje onbeleefd zijn, niet goed zijn met buitenstaanders.
Speaker 2:Dat is zeker het clichébeeld. Dat is ook elke keer opnieuw het beeld dat in media in fictie terugkomt. Als ik een toneelstuk heb, een fictie reeks, zeker een Vlaamse fictie reeks met Dokwerkers, dan laten die acteurs zich eens goed gaan. Want dat is dan zo het cliché waar ze zich in vast kunnen bijten. Dat zijn dan mensen die ge amper begrijpen omwille van hun accent en die van alles on de site hebben.
Speaker 2:Maar de realiteit is misschien toch anders. Ik ga de Dokwireker die ik gesproken heb, kan laten spreken.
Speaker 3:Ongeveer alles gehad dat je bedenken denk ik aan de Het eerste jaar was dat vooral zeer fysiek. Zakken, fouten, bouwen en later is het dan meer geautomatiseerd geworden. Doe ik ook mee en min of meer presteren rijden toch maar altijd wel dokter ik heb gebleven. Toen die 37 jaar.
Speaker 2:Je hebt alles vast gehad wat je kunt bedenken. Dus we hebben uw stem vervormd dan maar in in de podcast. Ja, om uw identiteit verborgen te houden. Is dat goed zo voor u of moeten we daar nog nog verder ingaan?
Speaker 3:Dat is van niks nodig. Dat is van niks nodig. Behalve dat rare dat je dat vereist heb ik, heb ik alles vast kapper dan ik. Of toch dat ik het weet of mist.
Speaker 2:Dus uw stem moet niet vervormd worden?
Speaker 3:Mijn stem moet niet vervormd worden, nee.
Speaker 2:Ik mag gewoon Dan niet zeggen dan niet.
Speaker 4:Je mag gewoon Dan niet zeggen.
Speaker 2:Ja, is gewoon Dokwerker Dan niet.
Speaker 1:Gewoon Dokwerker Dan niet.
Speaker 2:Moeten geen vervormde stem gebruiken en bij deze ook mijn subtiele kritische ondernoot voor elke podcast reeks, tv-programmareeks. Waarbij je een of ander schuchtere schaduwfiguur op het scherm ziet dat mijn vervormde stem de meest straffe verhalen brengt. Kan eender wie zijn en het zal wel zeker, maar als ik die mensen zie praten of hoor praten dan denk ik waar hebben die het over? En ook mensen die na hun werken hebben geen idee die straffen verhalen te ronden gaan. Zeker zo in de laatst meest recente reeksen.
Speaker 2:Iemand met een vervormde stem, dat is toch altijd heel ongeloofwaardig vind ik zelf. Dus Dokwerker Dani, die moeten we niet verbergen. Die is gewoon Dokwerker Dani. Ik hem, ik ga hem nog wat verder laten praten om toch misschien net iets meer duiding te geven bij dat Dokwerker zijn. Zou het voor u iets dat gaan veel mensen moeten uitleggen hoe dat je aan al dat geld komt en zo?
Speaker 2:Want ik veronderstel. Het is niet zo dat bijna alle Dokwerkers wel iets on de site erbij hebben in de haven. Want dat is wel een beetje het beeld dat er leeft bij veel mensen. Zeker tijdens onze tours zegt iedereen ach ja, al die Dokwerkers die zitten allemaal wel ergens mee hé. In de drugsbusiness en
Speaker 4:zo verder. Geen wel geruchten dat er dat er gasten wel eens in zwart een plafond geschilderd of zoiets wordt. Maar nooit zich bezighouden met dat. Ons wordt altijd geprint of mij toch vooral door mijn vader die een doopwerker was. Er kon wel eens iets van de kaméon vallen natuurlijk, maar er waren altijd zo een aantal dingen van dat je moest afblijven en dat was alcohol, tabak en uiteraard wapens.
Speaker 4:Maar wapens kregen er niet zoveel om onder handen maar alcohol en tabak om daarmee excènes te maken had en als je daar weer niet gepakt. Dan was daar echt wel een mosterdboter dat je kreeg van de douane, maar het zwaardere spul, nee ja, dat heb ik nog niet geweten. Die zijn wel ook nooit van beladders geweest, ik zal het zo zeggen.
Speaker 2:Dus gij kent wel wat okerkers neem ik aan. Ja. U bent nu een paar jaar op pensioen. Maar
Speaker 4:toen dat je op pensioen ging, hoeveel mensen dan van de mensen die je kende daar was er wel van geweten dat die zo rare dingen daarnaast deden. Zoals ik al zei niemand. Niemand eigenlijk. Niemand van onze generatie hield zich daar mee bezig. Bij mij weten hé.
Speaker 4:Allee ja, natuurlijk maar ik heb het nooit gemerkt. Alle men woonde in de woningen die de prefer en dokwerker kosten betalen zal ik maar zeggen. Er was iemand mee. Ik zie brente velen in Braschald met zwembaden, Audi's, nee dat gewoon niet. Ik heb daar geen sterke verhalen rond.
Speaker 2:Geen sterke verhalen rond en en wat ook duidelijk wordt. Het zou dan toch een heel een heel netwerk moeten zijn van mensen die daarin in meegaan, maar verbaas je dat als je dat zo hoort?
Speaker 1:Wat dan mij sowieso meteen opvalt is dat Danny, het was ook Danny hé?
Speaker 2:Danny.
Speaker 1:Dat dan een ongelooflijk sympathieke kerel is. Dat is. Ik had daar super graag een pint mee gedronken denk ik.
Speaker 2:Ja en dat kan. Hij werkt in het stadscentrum nog in een cafeetje nu.
Speaker 1:Maar wat hij zegt klinkt dat klinkt wel heel erg logisch. Dat is ook een beetje wat hij de vorige keer gevoeld hebben toen wij door die haven gingen met de auto. Kunt niet zomaar ergens binnen, je kunt niet zomaar een container meepakken. Het is toch meer dan logisch denk ik dan dat dat inderdaad ook op dat niveau bij die Dokwerkers, dat dat ook niet zo eenvoudig is om als drugskoerier bij een Dokwerker binnen te geraken om het zo te zeggen om die te overtuigen. Meer zelfs ja, als dat dan zo moeilijk is dan gaat inderdaad zo en dan niet dat ook nooit gezien hebben.
Speaker 2:En dat gaan we zo meteen nog nog misschien verder horen, maar er is een zekere community onder die Dokwerkers. Die kennen elkaar allemaal en die hebben er ook echt geen boodschap aan. Die zijn echt niet geïnteresseerd in in alles wat met drugs te maken heeft. Er is ook een soort van sociale controle onder die Dokwerkers. Zoheen dat ineens met een Porsche aan komt rijden.
Speaker 2:Ja, dat klopt niet. Daar spreken mensen over, dat valt niet echt op. Daarnaast, mensen zeggen altijd dat zijn Dokwerkers. Als je nu ruw zou inschatten hoeveel procent van de mensen die in de haven werken zijn Dokwerker?
Speaker 1:Als je dat al vraagt gaat dat aantal best laag zijn. 15 procent of zo of 20 procent?
Speaker 2:Ja, een goede gok. Algemeen zijn er ongeveer 70000 mensen rechtstreeks in het havengebied aan het werk. Dat zijn mensen die echt ter plaatse daar ingeschreven staan, elke dag werken. Daarnaast zijn er nog eens ongeveer, ruwe inschatting, 90000 die niet rechtstreeks in de haven werken maar wel daar bijna dagelijks komen. Toeleveranciers, vrachtwagenchauffeurs.
Speaker 2:Van die 160000 mensen zijn er maar ongeveer een 9000 tal dokkerkers. Dus dat is toch wel minder dan de meeste mensen zouden denken.
Speaker 1:Dat is minder dan 10 procent?
Speaker 2:Minder dan 10 procent. Waarvan heel wat andere jobs erbij komen kijken inderdaad. Doyaniers, mensen die de planning moeten opstellen, dat zijn ook allemaal jobs en dan vanzelfsprekend ook die industrie, die tweede grootste chemische clusters ter wereld, daar werken duizenden mensen die niks met logistiek of Dokwerkers te maken hebben. Dus die zitten daar ook overal. Nu dat neemt niet weg dat Dokwerkers zeker geen engeltjes zijn.
Speaker 2:Moeten niet doen alsof dat dan mensen zijn die nooit niks mis doen. Ik laat dan eventjes verder praten.
Speaker 4:Vroeger, wij pikten wel graag de raven hé. Ik heb dat electoroze hé. Het is toch van die hart ondertussen. Maar natuurlijk, geen nota's of wapens
Speaker 1:of niet.
Speaker 4:Je hebt ge in een tijd dat gij sarmapoten eten, dat waren boten. Meer alleen goederen die voor de barneuzen bestemd waren. In dat model tel je er los in. Dus noem maar op, van kerstballonnetjes tot jassen, broeken, dat is echt wat bouwde Bascootjes van in de pasta. Drank, dan zoiets een fles kara, zoiets met de fiesta, maar dat tuurlijk deden we dat.
Speaker 4:We moesten altijd weten wat erin zat en dat we het konden gebruiken. Natuurlijk dat is niet op deze schaal, ja dat is iets anders hé, dat is georganiseerde misdaad. Zo straf waren we niet. Elke docker of toch heel veel in dat kot had een bijnaam en dat was raar of zelden op Surinaamse naam gebaseerd, een paar karakteristieke of fysieke kenmerken. Ik ga er een paar opnoemen bijvoorbeeld bij de Boomsgebak.
Speaker 4:We zien met mijn permanente van de jaren 80 nog altijd, die er nog een vest stond in iets te veel tanden. Dat was Boma Bakkelia. Rataplan, die niet zo een snugger en een dokwerk. Het poepigetje, we zien dat je altijd met zijn gat naar achter liep. Schoon naar, ja, dan zeg ik het zelf, het meest vers gezegded met een schone kopriarch.
Speaker 4:Frik flirton leek gewisseld en gedraaid op het figuurtje uit de kern. En mijn absolute favoriet was niks god. Vooral je kunt daar waarschijnlijk wel editen als je dat wilt, maar die was iets, je ziet de jaren 80, van de van keizer lui, de seksscinemakk, de Parijs heette dat. En je was daar naartoe geweest, dan was er die Je kan dat, het moet nog weten, kan je mee gemokt zijn. Je vertelde dat ja.
Speaker 4:Lugger ja, de Dokwerker, was zat een Dokwerker, dat was een Antwerpse uitdrukking. Daar werd ik veel gedronken, Veel meer dan nu gelukkig. En nu, nu hoor ik al eens zeggen dat er dat er regelmatig een wordt gesmoord. Dus nu is het dat weer. Wordt ook niet iedereen doet dat net zoals niet iedereen verdronken.
Speaker 2:Dus ja, die clichés over de Antwerpse Dokkerkers, er is altijd wel een grond van waarheid.
Speaker 1:Klinkt inderdaad alsof er een grond van waarheid is. Klinkt ook een beetje als als een bende deugenieten of zo. De paskamertjes voor af en toe eens een broek te passen, dat is eigenlijk bijna grappig. Dat mag niet, maar dat is ook grappig. Die bijnamen, een keer een een jointje smoren, dat klinkt als kwajongens streken.
Speaker 1:Ik zou sowieso niet de brug leggen naar georganiseerde misdaad. Dit inderdaad het zijn geen heilige bondjes, maar dan nog is het stereotype van de Vlaming zit het er dan wel nog altijd wel goed naast, vind ik persoonlijk.
Speaker 2:Ja, ja, ja, zeker. En toegegeven, vroeger werd er veel gedronken. Dat was ook wel wat nodig. Want die Dokwerkers die liepen rond met zakken van 70 80 kilo op hun rug. Die hadden pijn.
Speaker 2:Dat was gewoon een heel zwaar beroep. Die hadden ook schrik. Die moesten in schepen klimmen, lading boven hun kop dat voorbij vloog. Alcohol hielp, de pijn weg te drinken, de schrik weg te halen. Dat is vandaag niet meer.
Speaker 2:Vandaag hebben we machines die het zware werk voor ons doen en dat drinken is vandaag een 0 tolerantie. Je mag in de haven 0 promille in uw bloed hebben, niet 0.2 zoals in het verkeer.
Speaker 1:Maar dat wist ik niet.
Speaker 2:Dus ja, zo'n beetje huis-tuin-en-keukencriminaliteit. Zo een vestje dat ze hebben mee gepakt of een flesje wijn voor des avonds zoiets. Maar drugs, echt drugs, dat is inderdaad iets dat niet veel voorkomt. Nee, nee. Gaan we later verder praten daarover.
Speaker 4:Dus ook omdat ik dan weet van heb, misschien wel eens een paar frisse wijn of whisky of een paar frisse sigaretten, dat was veelal van eigen gebruik hé. Die vergelijken met met metrices, crèmel, crèmel die stalken hé. Dat dat zoals je een traan pikken of zoiets. Getusend doen ze met truien in en dan hé ik zal en voilà alles is een leuk in packeren van mij, mag ook niet. Maar er werden ook niet van ontslagen want alle ja, de keer waarschuwingen en en kunnen wijzen vooral van DRAFT die ook had besloten van van om mee te werken in je muziek gepakt.
Speaker 4:Wie daar wonen, eventjes gaan nakijken en dan is een blik die in de wand en met helikopter vluchten naar formule 1. Gaat een berichtje zeggen dat die horloge net bij een bepaalde voetbalploeg. Meeste mensen die die krijgen dan wel dat geld, maar dat is veelal cash natuurlijk. Je moet daar ook iets mee kunnen doen hé. Je kunt daar niet niet evident niet evident.
Speaker 4:Ik heb eens eerder iets gehad dat er een container open stond die prompt werd afgemaakt met met politielinten, parket erbij en zo en als je er dan voorbij kwam, dan zag je wel dat er sportzakken op die lading lagen. Kijk moet je weten wat erin zat, maar waarschijnlijk zullen we het wel in de voetbalscholen zijn geweest. En voor de rest ja, de blik op die terminals zie je veel controle, drugshonden, net net de met van die landen komt, Ecuador, Colombia,.
Speaker 2:Hebben jullie een inschatting van hoeveel containers gij in uw carrière hebt? Per dag bijvoorbeeld hoeveel waren dat er zo ongeveer? Dat heb
Speaker 4:je behandeld. Ja. Honderden? Dat is overdreven per dag, maar dat je denkt er vanaf Is veel minder arbeidsintensief. De stelligheid van hetgeen dat je moest doen dat varieerde dan met hoeveel dat ik kon doen.
Speaker 4:Maar hoeveel dat ik er in mijn leven heb behandeld? Nee, Tienduizenden. Ja dat kan niet anders hé op 37 jaar.
Speaker 2:En dan op die 37 jaar maar ene keer is gezien dat er een lint rond een container stond.
Speaker 4:Ja dat was een lascade. Er op een gegeven moment de jonge allochtoon, de minderjarige die er helemaal niet moest zijn, kwam vragen waar die containers stond. Die specifieke container, dat was ook wel een hele grappige eigenlijk. Dat was een hele snugger hé. Wat gebeurde dat dan?
Speaker 4:Hebben ze een fikkie gebeld en ja, niet niet eens opgepakt hé. Zo ene container leeghalen, hoe hoelang zijn we daarmee bezig? Ook hangt er weer vanaf wat er 1 zit hé.
Speaker 2:Pak palletten die je met palletjes
Speaker 4:met een breuk lift was geen 10 minuten.
Speaker 2:En hoeveel dozen staan er dan zo op een palet?
Speaker 4:Pak een stuk of 50 toch wel hé. Ja. En en we zijn meestal met vork liften mee 4 lippen als ze zeggen. Dat je die met de 2 tegelijk het water kon uithalen. En wat ik natuurlijk ook heel leuk mocht je, waar krijg je des morgens meestal dan een tal?
Speaker 4:Je moet er zoveel doen en de miljonairs, dus hij motiveerd hé. Dus als je daarmee, ik zal wel zeggen met 4 man, de 4 chauffeurs, nee waren een paar 100 containers, voor p. Ze gingen telkens weer met de volgende shift die hadden het ook en de volgende shift hadden het ook. Dus ja, op draaischiften ja, dat je kent nooit hé. Doe die ge, 200 containers op een dag tegen leeg rijdt.
Speaker 2:Dus dat is 250 containers, hoeveel palletten in een container? 12?
Speaker 4:Ja 24, 26 zoiets. En dan
Speaker 2:op elk palet een vijftigtal dozen als je dat fysiek moet gaan doorzoeken elke doos.
Speaker 4:Ja meer dat is een, dat een mogend werk. En snel gaan want die willen dat die containers, want die willen in die en gare zit. Dan willen die hoge zit door die mandanders voor die te kunnen pakken met een 9 toners. Die pak je dan met die 4 tegelijkertijd op en zit die op een transportband. En dan worden die in die speciaal ontworpen magazijnen gestockeerd dat ze willen gooien in camions.
Speaker 2:Op het einde van dit fragment haalde DRAFT ook nog iets interessant aan. Hij zei van ja, wij kregen een tal en dat is dus een aantal containers dat je moet afgehandeld hebben. En als je sneller klaar was, dan mocht je vroeger naar huis. En dat maakt het wel interessant natuurlijk voor die Dokwerkers gewoon doorwerken. Met andere woorden die zijn gewoon heel snel.
Speaker 2:We hebben de snelste containerhaven van Europa doordat die Dokwerkers ontzettend hard doorwerken en dus niet blijven stilstaan bij wat zit er allemaal in? Dat is zo 3 uurtjes daar tussendoor maar zo heel de dag al die dozen zitten openmaken. Dat is gewoon niet. Er is geen tijd voor,
Speaker 1:wil ik erdoor? Ja, ik moet daar een beetje bij denken aan toen dat ik als student heb ik even in de Colruyt gewerkt. Eigenlijk is dat een beetje bandwerken. Dat was niks voor mij, die stroom aan palletten om de rekken te vullen was eindeloos. Je moest gewoon 8 uur daar zijn en die stroom gewoon volhouden en dat doen.
Speaker 1:Nu bij de Dokwerker is dat dan anders, Eigenlijk een doel elke dag. Ik zou veel harder gewerkt hebben in de Colruyt als ik zoveel rekken moest vullen of zo. Dus ik vind dat wel een goed systeem.
Speaker 2:Als het niet klaar raakt op die 8 uur dan blijft het langer. Dat is iets dat voor ons vanzelfsprekend is. Als uw job niet klaar is, dan werkt het nog een beetje langer. Want je belooft dat dat klaar moet zijn of dat schip moet terug vertrekken. Dat werkt in 2 richtingen.
Speaker 2:Dus dat is goed voor de schepen. Die kunnen sneller vertrekken. Of als het niet klaargelegd binnen de shift wordt het tenminste wel zo snel mogelijk klaargewerkt. Is niet dat die dan zeggen, ik zet de ruis, ik ga ze met de schip af. Het rekt uw plan.
Speaker 2:Nee, het wordt wel, het wordt wel echt voor voltooid dan.
Speaker 1:Klinkt eigenlijk als een heel goed systeem dat precies een beetje jammer is dat enkel in de haven van Antwerpen gebruikt wordt.
Speaker 2:Ja zeker en het hangt vast aan een hele specifieke haven mentaliteit, waarvan we nu nog meer gaan horen. Ik moet toegeven, Danny kende ik al langer. Ik heb hem 12 jaar geleden ook al eens gesproken. Ik heb dat toen ook opgenomen. Dat was een van de eerste mensen die ik echt sprak in de Antwerpse haven.
Speaker 2:Toen werd meteen duidelijk dat mijn beeld toen al van de Antwerpse haven, dat was al positief, maar dat er toch nog van alles gaande was onder de oppervlakte waar ik nooit aan gedacht werd. En dat is meteen duidelijk in mijn eerste gesprekje met Danny.
Speaker 4:Ik werk aan de haven al 31 jaar. Was net 19 toen ik begonnen ben. Ben het nog steeds niet beu. Ik denk ook dat je dat ook beu kunt worden. Ik behoudt die vrijheid.
Speaker 4:Ik heb al ongeveer bij elke firma in heel de haven wel 1 of meerdere dagen gewerkt. Ik blijf het leuk vinden. De kameraadschap, de collegialiteit, mijn vaders was Dokwerkers, mijn 2 ooms waren Dokwerkers. Ongeveer hetzelfde verhaal. Ook die konden vroeger lyrisch praten over hun ervaringen, over die legendarische kameraadschap, over die solidariteit, over het elkaar nooit in de steek laten.
Speaker 4:Wel echt wel.
Speaker 2:Dat is iets helemaal anders dan ik verwacht had, doen toch.
Speaker 1:Ik vind het ook los daarvan heel chique dat jij een fragment 12 jaar hebt bijhouden.
Speaker 2:Ja, omdat men altijd is bijgebleven. En ik heb er zo meteen nog meer mee van van toen waar ik heel blij om ben dat ik dat heb bijgehouden. Omdat ik toen met met de tour te starten zei van ja ik wil ik wil de haven echt goed leren kennen. Ik wil ik wil weten wat daar speelt op de werkvloer. Wat er anders is dan dan het cliché zegt.
Speaker 2:Door met die mensen in gesprek te gaan. Zo alleen het ideeel ik heb ongeveer op elke plek in de haven al gewerkt zegt dat niet. Dat je elke dag ergens anders kunt gaan werken, dat je elke dag kunt kiezen. Vandaag ga ik eens bij de bananen en morgen is het een andere terminal met hout of ijzer. Die variatie die daarin zit.
Speaker 2:Zo verder dacht ik dat is hier een ander soort job dan ik had ingeschat. En dat zit dus ook echt verbonden aan uniek systeem. Je zei het daarnet al spijtig dat andere havens dat niet doen. Goed voor ons wel, want dankzij dat systeem kunnen wij op een andere manier service verlenen. Hij sprak inderdaad over, hij heeft ongeveer op elke plek in de haven al gewerkt.
Speaker 2:Dat systeem laat dat toe en dat is een systeem dat in 2 richtingen voordelen heeft. Een Dokwerker die ergens bij een bedrijf werkt, die niet goed behandeld wordt, die vindt dat het te hard onveilig is, die komt niet meer terug. Andersom, een Dokwerker die het uithangt, gaan niet meer bij dat bedrijf welkom zijn. Dus die 2 partijen houden elkaar tevreden. Zorgen ervoor dat ze naar elkaar luisteren.
Speaker 2:Moeten naar elkaar luisteren om ervoor te zorgen dat zij samenwerken. Als 1 van de 2 partijen het uithangt, dan stopt het. En dan heeft 1 van de 2 partijen een probleem. Dus die zorgen voor elkaar. Hij heeft er toen ook iets over verteld.
Speaker 4:Niet elke firma is is even even populair, maar dat geldt ook voor de Dokwerkers. Elke Dokwerker is even populair dus soms zijn er firma's die ja die het al eens wat hangen en dan zeggen we van bam dan gaan we voor u niet werken. En dan weer ergens anders naartoe en totdat die dan weer iets doen wat dan weer een blunder goed maakt en dan gaan we weer terug mee en zoek altijd ook voor de dagwerkers, wij zijn ook niet vrij van de zonde, moeten we eerlijk toegeven. Het is een wisselwerking en dat werkt en dat werkt blijkbaar al tientallen jaar.
Speaker 2:Ja, daardoor wordt er doorgewerkt.
Speaker 1:Ja, ik vind het zo een mooi gegeven dat werknemer en werkgever dat die elkaar tevreden houden. Dat is een prachtig systeem.
Speaker 2:Ja, en dat is zeker niet overal zo. Elders in Europa al in onze buurlanden is dat niet zo. En het heeft niet alleen te maken met toevallige juiste afspraken maken. Dat heeft vooral te maken met een zekere werkmentaliteit.
Speaker 4:Elke Dokwerker gaat graag op tijd naar huis. Dus als wij aan een boot begonnen en wij wisten dat wij die boot gingen klaarmaken, dan zeiden wij op voorhand al tegen geen baas van, als een boot klaar is, komen wij de reis klaar. Zeg je oké, Er werd dubbel zo hard gewerkt dan wedstrijd om je een boot klaar te krijgen. In die tijd was het ook in Nederland bijvoorbeeld veel gereglementeerdder dan hier. Als wij om 8 uur moesten beginnen of om 6 uur, doet er niet toe, Er worden altijd wel, qua uiterlijke op voorhand stond ge al op de plaats dat ge moest zijn.
Speaker 4:Ik heb je altijd laten vertellen dat ge in Rotterdam om 8 uur moest beginnen, dat ge wachturen uw koffie leegdronk, dan uit de kantine kwam en dan van onder naar de plaats waar ge moest zijn. En dan kan die kost wel die ken ik in die plaats waar je moest zijn. Dus ja, als je dat optelt van zoveel mensen, ik geef maar iets 10 minuten per man, dat shit, dat is al iets, hé.
Speaker 2:Op tijd beginnen werken, houden aan afspraken, voordoen. Daar staat de Antwerpse haven bekend voor. En de Antwerpse havenmentaliteit, de Dokwerkers, is waarvoor wij wereldwijd befaamd zijn. Zelfs onze buurlanden al zijn een stuk jaloers op de Dokwerkers die wij hier hebben en algemene werkkrachten die wij hier hebben. Dat is waarvoor we wereldwijd bekend staan.
Speaker 1:Zodat teamgevoel, dat is het eigenlijk. Een teamgevoel, samen een doel hebben, dat klinkt super aantrekkelijk. Ik heb ook een podcast gemaakt voor de brandweer, daar kwam dat ook aan bod. Samen een doel, samen iemand redden, samen een brandblussen, samen door oefeningen geraken, dat zorgt voor een groot kameraadschap en ik heb het gevoel dat dat op een totaal andere manier wel, wel wat gelijklopend is en dat dat een prachtig resultaat geeft.
Speaker 2:Zeker, ligt ook misschien gewoon in onze Vlaamse cultuur. Ik denk dat de meeste mensen op tijd komen werken om 8 uur aan hun bureau is om kwart voor 8 op de parking. Dat spreekt voor zich en dat moet je doen en dan volg je dat op en je zoekt zo uit hoe dat je dat moet uitwerken en houd je aan de afspraken en in onze buurlanden is dat niet. Belgen en Vlamingen zijn geen grote trotse mensen. We pakken niet graag uit, maar we zijn wel fantastische werkers.
Speaker 2:En dat blijkt ook in de Antwerpse haven. Nu dat er straffe mensen zijn in de haven. Ik heb toen niet enkel en alleen dan niet gesproken, niet enkel een Dokwerker. Ben toen ook gaan spreken met de oudste persoon die op dat moment werkzaam was in de haven. De persoon was toen 79 als ik het goed had.
Speaker 2:Voor de volledigheid die gesprekken heb ik toen opgenomen samen met iemand waar ik toen mee samenwerkte. En dat was Laura Dallewijn, die gaat ge ook op de achtergrond af en toe horen. Maar dit was toen de oudste persoon en die opende wel mijn ogen met betrekking tot de haven nog meer zelfs dan wat dan idee.
Speaker 5:Ik moet ongeveer de oudste persoon zijn die voor het ogenblik werkt in de haven van Antwerpen. Ik ben in deze firma gedurende 56 jaar. Ik ben gedurende jaren de voorzitter geweest van de promotie van de haven van Antwerpen. Dus u kunt zich wel inbeelden dat ik heel veel van die haven houd. En dat is begonnen als kind.
Speaker 5:Ik ben van een familie van scheepsagenten. Mijn overgrootvader was een kapitein. Ik denk dat ik 4 jaar was als ik de eerste keer mee met mijn vader mocht op een schip. Men kan zich de vraag stellen, hoe is het mogelijk dat een vrouw op mijn leeftijd nog altijd in die haven blijft werken? Wel, ik moet u eerlijk zeggen dat die werken in de haven en mij interesseren in die evolutie van de havens.
Speaker 5:Want er is een geweldige evolutie gebeurd natuurlijk gedurende 50 laatste jaren. Ik kan het niet laten gaan, want het is bijzonder interessant. U kunt zich niet inbeelden de mogelijkheden die een haven schept. Men kan ook en mag nooit niet vergeten wat een haven zoals Antwerpen brengt aan een stad zoals Antwerpen. Want was er niet die haven in Antwerpen?
Speaker 5:Ja, dan was denk ik Antwerpen een kleinere Vlaamse stad met een unief en een beetje mode en kunst en diamant. Maar dat zou nooit de uitstraling hebben van vandaag.
Speaker 2:Je hoorde barones Elian achte. Op moment van de opname, bijna 80 dus, kwam er elke dag werken. Dat was dan een kantoortje op het eilandje. Een soort van teletijdmachine 50 jaar terug in de tijd en die zat daar bovenaan, bovenaan een trap in haar kantoor en runde nog altijd haar eigen logistieke bedrijf als vrouw.
Speaker 1:Ik moet zelfs zeggen voordat we het daarover gaan hebben. Ik voelde mij zo gemotiveerd en zo warm gemaakt voor die haven door dan ook, maar nu ook door haar. Ja, dat is toch wel echt ongelooflijk hoe dat mensen daarover spreken die daar werken. Die zijn daar zo gepassioneerd over, dat valt me super hard op. Maar inderdaad als vrouw, zeker in die tijd moet die heel hard hebben moeten opboksen tegen stereotypen.
Speaker 1:Maar misschien is zij in de haven dan... Ik begin zelfs te geloven dat dat in de haven nu ook anders is of zo.
Speaker 2:Ja, dat de haven een mannenwereld is, dat is vandaag helemaal niet meer zo. Oké. Dat is natuurlijk ooit wel anders geweest. Ja. Zij was zeker 1 van de eerste vrouwen.
Speaker 5:Ja, leuk komt er nog een klein detail bij. En dat is dat ik geen jongen ben, geen man. Ik heb dat heel mijn jeugd moeten horen. Mijn vader heeft in mijn jeugd gezegd, het is toch spijtig dat je geen jongen was anders had je bij mij kunnen komen werken als scheepsagenten. Maar natuurlijk je bent alleen maar een meisje, dus dat kan niet.
Speaker 5:Daarom heb ik het vechten gestudeerd en ik geen kinderrechter nodig. Totdat ze dacht dat mijn vader zei als ik afgestudeerd was en nu kom je met mij werken. En toen zei ik, ik ben altijd geen jongen geworden van de ene dag op de andere. Hij zei, nee, maar ik heb u zo in het openhouden gedurende de studies en misschien zou het wel kunnen lukken, wel dat lukt. En dat is trouwens een boodschap in het algemeen.
Speaker 5:Voor een vrouw is er geen enkel beroep dat ze niet aankan en dat mag men nooit niet vergeten. En men zou dat eigenlijk van kinds af eigenlijk steeds moeten vertellen aan de meisjes. Maar dat is feministisch. De dag van de begrafenis van mijn vader vraagt mijn oom, wat ga je met die firma doen? Ik zeg, ik ga proberen verder te zetten.
Speaker 5:Ik ik werkte al 5 jaar met papa, hè. Mag op een lagere chalon. En hij zei, de vennoot van je vader die ga je nooit niet willen. Ik zeg nee, waarom niet? Maar je hebt geen enkele commerciële waarde.
Speaker 5:Ik zeg nee, die commerciële waarde die ik vandaag niet heb. Die tijd morgen wel misschien. Dat heeft trouwens niet zo lang geduurd. Dus in mijn eigen familie werd het afgekeurd. Zeiden ze nee, je bent dokter die de rechter gaat dan wordt advocaat enzovoort.
Speaker 5:We zien echt niet in waarom dat jij
Speaker 6:in die firma moet
Speaker 5:gaan. Vergeet niet mijn vader is gestorven in 63. In 63 was er buiten ja, een dagtieloos en dames van het manifest waren er geen vrouwen die wij of in de boekhouding, maar anders waren er geen vrouwen in dat beroep, hé. De eerste banket die ik heb meegemaakt was ik alleen met 250 man. Dus maar ik heb daar geen last van gehad, omdat ik reeds op de nief altijd met de jongens was.
Speaker 5:En ik volgde niet altijd de cursus en ik was soms op café aan het kaarten met puntje. Dus voor mij was dat gewoon verder doen. Ik ben daar niet door de indruk. Maar dan wacht eens, dat is omdat u een vrouw bent dat dat de vrouwen zoveel bij u te zeggen hebben. Ik vind je moet fifty fifty hebben.
Speaker 5:Dat is best mannen en vrouwen als ze samenwerken die ja, die bouwen samen iets heel goed op.
Speaker 2:Ja, we wijken wat af van op zoek gaan naar mensen die met drugs bezig zijn. Maar als je dat hoort, dan zitten we daar ver af, hé.
Speaker 1:Wat een ongelooflijk prachtige vrouw. Dat ze haar weg heeft gevonden en nog zo gepassioneerd kan spreken over die haven, terwijl dat dat wel een moeizame start was. Zo klonk het wel.
Speaker 2:Ja, zeker. Ze is vorig jaar overleden. 90 jaar is ze geworden. En ja, inderdaad ze stond haar mannetje. Niet alleen haar mannetje staan, maar ook haar mannetje slaan.
Speaker 5:Toen ik moest deze firma beginnen leiden was ik 29 en ik was niet mis. En er zijn mannen die hun handen niet thuis kunnen houden. En ik heb een reflex als mijn aanvallen dan krijgen ze mep rond het gezicht. Het is soms heel moeilijk verder te werken met iemand die juist een mep in zijn gezicht heeft gekregen.
Speaker 1:Ja, ze verbaast me nog meer wat een ongelooflijk sterke vrouw dat dat is.
Speaker 2:Ja, zeker. Maar? En dat was niet de enige die ik zo heb gevonden. Ik heb hier nog iemand anders die in dat rijtje daar best bij aansluit.
Speaker 7:Mijn naam is Nikkie Hausemer. Gabai Hausemer, hè. Om het vredig te houden hier in huis. Dus en ik ben gekend in de haven onder Nikkie Hausemer. Heel gekend zelfs.
Speaker 7:Vermits dat ik toch een jaar of 40 en een beetje meer in de haven een beetje verantwoordelijke functies heb je gehad in de logistiek maritieme wereld verschepingen.
Speaker 2:Nikkie. Nicky. Ook actief in de logistieke sector.
Speaker 1:Oké.
Speaker 2:Ook een vrouw. Vandaag ook al wat ouder. Niet zo oud als mevrouw 8. Dat was echt de pionier. Het is trouwens als je het gaat opzoeken, die is barones 8 vorig jaar overleden als je haar googlet.
Speaker 2:Zijn er heel veel artikels over. Ja, zij was echt 1 van de eerste die op dat niveau een beetje samenloop van omstandigheden naar vader die vroeg was gestorven onverwacht waardoor dat zij ineens in die positie terechtkwam. Wat leest als een film, echt. Zij heeft de weg vrijgemaakt voor onder andere mensen als Nicky die aanvankelijk in die van hun carrière eigenlijk waren voorbestemd om secretaresse te zijn.
Speaker 1:Ja.
Speaker 7:De vrouwelijke bediendes waren assistentes. Geef mij die telefoon en geef mij die classuries, zo van die dingen. Maar voor wie zat mijn baas naar de schippersbeurs ging en die kwam dan terug en die had wel te veel watertjes gedronken dikwijls en ik moest dat dan recht houden. Dus ik wist van niks, dus zelfeducatie. Ben ik gewoon begonnen, wat ik tegen die schippers zeggen?
Speaker 7:Een baas is dat? Nee dat gaat niet hé. Dus een heel klein beetje improvisatie en dan ben ik naar de expeditie school geweest in de Keizerstraat. Dus dan heb ik graduaat gedaan, transport, Rijnvaart en maritieme recht. En dat is 3 4 jaar avond school.
Speaker 7:Toen heb ik daar praffkes afgeknikkerd. Ja en toen wisten kees, kemeer als al die andere madammen die alleen maar manifesten antieke waren. En zo ben ik geleidelijk opgeklommen tot uiteindelijk toch een 20 jaar vrij hoge functies. Zelf educatie. Maar pas op in die tijd waren wij ook in heel Antwerpen toch denk ik maar met een madam of ik zou zeggen 7, die op hoog niveau in de expeditie logistiek werkte.
Speaker 7:Dit is bedrijven leiden. Waren er echt niet veel. De top was me dan achter, hè. En zij groepeerden ook de groepje van dames die zich hadden geprofileerd. Ze was daar ook heel trots op.
Speaker 7:Het kan, hè, maar de meeste vrouwen hadden een een plafond.
Speaker 4:Van uw carrière, wat was uw functie of?
Speaker 7:Katoenna zie ik zat in het bestuur. Dat is mede bestuurder voor de logistiek. Dat was de de hoogste positie. Hoger kun je al niet meer gaan hé. Dat ze de eigenaar van de firma niet plezant vinden.
Speaker 4:Hoe was dat voor u om
Speaker 2:in dat bedrijf mee te kunnen doen?
Speaker 7:Dat is een een een vlak bedrijf hé. Dus ieder is verantwoordelijk voor zijn ding punt. Dus er is geen hiërarchische pieken. Dus het is een vrij vlak en ik moet zeggen dat Féun al er eigenlijk nooit tussenkwam. Als het maar draaide.
Speaker 7:Die mens was niet echt aanwezig. Die runde zijn bedrijf die had de ideeën die had de views en de inzichten en dat werd dan gedelegeerd. Ik mocht er iets van hé. Ik heb mee 12 27 uitgetekend en dat draait en dat wordt verbeterd en dat wordt aangepakt. We beginnen eraan en we zien wel.
Speaker 7:Dat is Katoennazi. En ze worden ook groot, hè.
Speaker 2:Nicky, op het einde van haar carrière aan het hoofd van Katoenazi, toch een van de grootste logistieke spelers in de haven stond daar in het bestuur. Rechterhand van Ferdin Huts eigenlijk. En zeker ook wel ja, als vrouw in die tijd. Ja. Maar als er nu ene sector is waar dat dat wel lukt om dan toch daar tussenin...
Speaker 2:Het voordeel is als je opbrengt dan kun je verder. Het is eigenlijk puur kapitalisme zou je misschien soms zeggen maar maakt niet uit van waar dat je komt wat uw achtergrond is. Als je veilig werkt, als je goed werkt, als je geld opbrengt, dan mogen we blijven werken. En als dat niet zo is dan stopt het. Lange stand maakt niet uit.
Speaker 2:Iedereen gelijk voor de wet.
Speaker 1:Een kei mooie mentaliteit.
Speaker 2:Je moest natuurlijk wel een beetje speciaal zijn in die in die haven context.
Speaker 7:We waren een heel ingewikkelde familie met heel veel culturen, nationaliteiten, talen, gebruiken. Bij mij is dat niet moeilijk. Je kunt me ergens droppen en dat is direct oké. Gek maar waar. Zelfs mijn talen, ik heb dat niet moeten leren hé.
Speaker 7:Wij spreken in de familie 7 talen dus dat is gewoon Nederlands is mijn moedertaal niet hé. Dus die andere zijn nog beter. Waar ik eigenlijk bijzonder trots op ben is toch wel de creatie in Afrika. Dat denk ik dan toch weer wel. We moeten daar maar eens logistiek op poten zetten.
Speaker 7:Dat is dolle pret. Camions die van giga en irwanda met koffie tot die mambassa moeten rijden. Je moet het allemaal geregeld krijgen. Een tussenopslag en transport van Oost-Kongo over de Keywood tot ja, nee dat was tof. Dat vind ik vrij inventieve logistiek.
Speaker 2:Relatief zijn dat dat tof maakt?
Speaker 7:Je moet eerst weten hoe je je dat moet aanpakken. Dat verschil van mensen accepteren, hé. Als je daar naartoe gaat en met alles boos wordt, dan ben je echt verkeerd bezig. Als je alles met de grote glimlach hilarisch, plezant vindt dan gaat er wel komen. We hebben bedoel een palet die in een meter 20 is in een deug van een auto willen duwen en langs alle kanten proberen.
Speaker 7:Je moet daar niet boos worden hé. Dat gewoon pakken zoals dat is en zeg je met wat, laat die zakjes af en steekt ze zo in de noto en dan zeggen die mensen van, dat is toch slim onze baas hé. Ja, gewoon een gezonde vorm van beach staan, Denk ik, om dat zo uit te drukken. We hebben altijd heel veel plezier gemaakt, dan niet, hè. Ik kreeg heel veel gedaan met een grap en een gal.
Speaker 7:Heel veel. Ik zie het af en toe moest je natuurlijk puntjes op de I zetten en toch een beetje harder zijn. Dat ze ook weten van ja dat is toch niet dat lief kind dat wij denken. Je moet dan meer zijn als een mannelijke.
Speaker 2:Speciale mentaliteit is.
Speaker 1:Wat zei ze nu op het einde? Je moet een speciaal type bitch zijn of zo?
Speaker 2:Nee letterlijk. Als baas moet je toch een beetje een bitch zijn. Speciaal type, je mocht niet van de mensen die roepen hele tijd. Maar af en toe moet je toch duidelijk maken dat gij de baas, was haar les. Heeft ze geleerd en zij ging dus als vrouw op haar eentje naar Congo gestuurd om daar dan havens operationeel te maken.
Speaker 2:Een tijd geleden ondertussen al. Ja ja ja. Het is die antropse haven mentaliteit die ik tijdens onze tour het meeste probeer duidelijk te maken. Hoe dat zich dat vertaalt is het is daardoor dat wij de grootste haven zijn van Europa voor suikertransport, bananen, staal, break, bulk, hout, polymeren. Dat is alles wat synthetische is.
Speaker 2:Zijn we de grootste van Europa en wereldwijd. Zijn wij de grootste koffiehaven, grootste mouthaven, België-Bierland, grootste autohaven, het feit dat wij een dikke nek hebben in Antwerpen of het feit dat mensen zeggen dat wij in Antwerpen allemaal een dikke nek hebben. Dat is Niet onterecht. Misschien
Speaker 1:niet nee.
Speaker 2:Dat komt door die haven. Overal in al die activiteiten. Er zijn meer dan 1000 bedrijven in de Antwerpse haven. De grote gemeenschappelijke factor service verlenen. Getuigt ook dat wij bijvoorbeeld de grootste overdekte opslag van Europa hebben.
Speaker 2:Wat raar klinkt overdekking, dat is toch iets simpel, maar dat is een service dat je moet bieden. Elders, staat u goederen gewoon buiten in de regen, in de wind en in de kou. Hier nu, we gaan dat binnen zetten, maar ja vanzelfsprekend. Je moet daarvoor zorgen en die is ongeëvenaard die havenmentaliteit en dat vertaalt zichzelf tot op het niveau van een café in de Antwerpse haven Waar wij regelmatig wel eens komen. Dat is een gaarkeuken.
Speaker 2:De gaarkeuken 110. En ook daar heb ik 12 jaar geleden iemand geïnterviewd. Ik heb toen gepraat met de toenmalige zaakvoerster. Dat is toch een andere manier van café houden.
Speaker 6:Het is de laatste gaarkeuken in de Antwerpse haven. Lang geleden waren er misschien wel 20. Gaarkeuken 110 is de laatste gaarkeuken die nog in de haven is. De gaar keukens waren er omdat de havenarbeiders tijdens hun schafttijd een overdekte en verwarmde schuilplaats moesten hebben om een bocus die ze zelf meegebracht hadden te kunnen opeten. En in de loop der jaren is misschien de een of de andere begonnen met in die gaarkeuken een kom soep te maken, een pot koffie te zetten en zo zijn die gaarkeukens uitgegroeid tot volwaardige horecazaken.
Speaker 6:Publiek wat in een gaarkeuken komt, is havengebonden. Ja? Maar havengebonden daar wil ik mee zeggen het is zowel de natiebaas als de Dokwerker als de secretaresse als degene die met de containers rijdt die hier komen. Rang en stand is niet belangrijk. Iedereen is hier gelijk voor de wet.
Speaker 6:Iedereen wordt even snel bediend. Het is niet omdat je een directeur bent dat hier rapperzaal bediend wordt. Ik zal zo zeggen. Ik ben hier 20 jaar en ik zou zeker nooit willen ruilen met een normaal café of met een ander café, omdat de mensen die hier komen hebben een arts op de juiste plaats. Ze een euro, dan hebben ze een euro.
Speaker 6:Dat gaan ze niet doen of als ze er onrust hebben. Het is een zeer zeer dankbaar publiek. In ieder geval, ik weet wel als ik het zelf ergens anders iets ga drinken, dat ik mij erger over het feit dat het traag gaat. Dat de bediening niet vriendelijk is als je iets vraagt dat het... Me, hoe noemen ze dat?
Speaker 6:Terwijl dat wij hier toch wel heel veel eieren onder onder het cliënteel leggen, hè. 7 verschillende glazen voor 1 en dezelfde stellen. Een witbork, een roodborken, een ribbeken, een fluitje, een grote pint, een oude grootte, 7 verschillende glazen. En men houdt zich daaraan iemand die witbierken drinkt die moeten we geen rood geven. Want die geeft dat karimaal terug.
Speaker 2:Die gaarkeuken is er nog altijd. Die is gehoord Florken, was de voormalige zaakvoerster vandaag. Is het Syra die daar runt. Het is nog altijd dezelfde haarkeuken ligt achter Kinepolis. In de week tussen 8 uur ochtends en 8 uur avonds kunnen daar terecht voor de uitsmijters.
Speaker 2:En er komen altijd zowel Dokkers als nazi bazen samen. Altijd dezelfde sfeer. Heel uniek, heel speciaal om daar eens te komen. Maar ja, we zijn op zoek naar mensen om mee samen te werken om dan te gaan smokkelen. Als ge dat hoort van van de mensen die we nu gesproken hebben, de mentaliteit die in die haven aanwezig is.
Speaker 2:Dan wordt het
Speaker 1:heel moeilijk omdat al de mensen die we nu gehoord hebben, die spreken met zo'n grote passie liefde, gedrevenheid en met mooie herinneringen terug. Die denken op sommige manier terug aan die haven. Als die dan in drugs zouden verwikkeld geraken, dat zou mooie haven schaden. Dus die zouden daar niet aan meedoen. Dat klinkt alsof dat die daar gewoon links zouden laten liggen.
Speaker 2:Ja, er is zoveel trots verbonden aan die haven dat is zeker een terecht punt. We hebben nu 3 mensen gehoord dokter Kerker Danie, de barones, Elian Achten en Nicky. Met Nicky kun je trouwens zelf ook de haven ontdekken. Nicky is een van de gidsen van entrepport tours En je kunt dus een havenrondleiding organiseren en dan vertelt zij over de Antwerpse haven door haar ogen. Dat zijn echt fantastische tours.
Speaker 2:Maar dan? Zelf ook heel verwonderd altijd dat ik mag samenwerken met iemand als Nikkie die op zo'n manier mag en kan vertellen over die Antwerpse haven. Nu we hebben er 3 profielen gehad. Alle 3 in de logistiek specifiek. De volgende aflevering breng ik nog 3 mensen mee.
Speaker 2:Oké. Mensen met een ander profiel misschien die op een andere manier daarmee in het werk zijn of aan het werk zijn. Op zoek naar misschien ergens toch een opening om iemand te vinden die bezig is met drugs. En voor de volgende aflevering dacht misschien nu hebben we veel vrouwen gehoord. Voor de volgende aflevering zijn het dan mannen.
Speaker 2:Misschien is het mannelijke macho gedrag verantwoordelijk voor dan toch links en rechts van criminaliteit. Goede
Speaker 1:goeie insteek.
Speaker 2:Dus Dat is voor de volgende aflevering. En dan gaan we verder op zoek gaan naar waar in de haven mogelijks kunnen we iemand vinden die met ons wilt samenwerken om gesmokkelde drugs doorheen de haven te loodsen.
Speaker 1:Ik kijk er heel hard naar uit, want ik ben aan een podcast begonnen die de naam heeft Havenjunkies. Ik wil drugs vinden, Laurens.
Speaker 2:Zullen niet stoppen 100 afleveringen lang en we zullen niet stoppen vooraleer we iets hebben. Maar we gaan er wel geraken denk ik op een moment. We draaien alles om. Is goed, maar voorlopig toch nog eventjes verder zoeken. Heb je interesse om de Antwerpse haven eens te bezoeken?
Speaker 2:Kijk dan op antrop-poorttours punt com voor alle informatie over onze haventours. Deze podcast is een samenwerking tussen Entrep Rorts Tours, vertegenwoordigd door mezelf, Laurens van D'Soud, en audiokop, vertegenwoordigd door Sanderom. Zij bedient ook de knoppen. De podcast werd gesubsidieerd en ondersteund door de Europese Unie in een subsidie genaamd Inspires in Antwerpen, gefaciliteerd door de provincie Antwerpen.