Subscribe
Share
Share
Embed
Perfectly Unboxed is a Greek-language, heart-centered podcast hosted by Nicky and Maria, two special-needs moms who believe in the power of real stories.
Each episode opens a safe space where parents, professionals, and families share their lived experiences, the diagnoses, the emotions, the resilience, the laughter, and the everyday victories that shape their journeys.
Our purpose is to create a community of empathy, connection, and honest conversation.
A place where parents can feel seen, heard, and understood, and where new parents can find guidance and courage as they step into an unexpected path.
Νικη Μπενετατου (00:00)
Ξεκινάμε! Καλώς ήρθατε σε ακόμη ένα επεισόδιο του Perfectly Unboxed είμαι η Νίκη Μπενετάτου!
Maria Kutrubis (00:04)
Κι εγώ είμαι η Μαρία Κουτρουμπή και η καλεσμένη μας σήμερα είναι η Νίκη Μπενετάτου.
Νικη Μπενετατου (00:10)
Εγώ η Ιδία, αυτό δεν αλλάζει.
Maria Kutrubis (00:12)
Λοιπόν, πριν
να πω δύο πράγματα εγώ που θέλω για τη Νίκη.
Νιώθω κατ' αρχήν μεγάλη χαρά που την καλωσορίζω σήμερα στο επεισάδιό μας. Όχι μόνο σαν φίλη που θέλω να την αποκαλώ και μου δίνει χαρά. Αλλά και σαν συνοδοιπόρο σε όλο όλο αυτό το project που κάνουμε μαζί που λέγεται Perfectly Unboxed και όλα τα όμορφα πράγματα που ετοιμάζουμε. Με τη Νίκη γνωριστήκαμε σε ένα event του Κόσμου του Πάρη που με είχε καλέσει η Ντίμη Μαύρου συνεταίρος της στο Κόσμο του Πάρη και υπήρξε αυτό το άμεσο κλικ. Δηλαδή χαίρω πολύ Μαρία, χαίρω πολύ Νίκη.
και αμέσως κλικάραμε. Και από εκείνη τη στιγμή ξεκινήσαμε να δημιουργούμε κάποια όμορφα πράγματα μαζί γιατί η Νίκη βασικά είναι ακούραστη.
Μηνύματα έρχονται από το πρωί ως το βράδυ με ιδέες δημιουργική, αλτρουίστρια μέχρι το κόκαλο, ευγενική και πολύ ταπεινή. Και πάντα μα πάντα πρόθυμη να προσφέρει για όλα αυτά που πιστεύει και τα αντιπροσωπεύει με πολύ μεγάλο πάθος. Και αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι για εκείνη είναι ότι είναι πραγματικά team player. Δηλαδή πιστεύει πολύ βαθιά στο όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πράγματα. Και το αποδεικνύει κάθε μέρα με πράξεις. Νίκη Καλώς
Νικη Μπενετατου (01:25)
Μαρία ήδη ξεκίνησα συγκινημένη μπορώ να πω. Thank you. Δεν ξέρω αν είμαι όλα αυτά. Πάντως σε ευχαριστώ. Η αλήθεια είναι πως η σύνδεση ήταν αυτόματη...Όταν σε άκουσα να μιλάς, στην πρώτη μου ομιλία
Maria Kutrubis (01:25)
ήρθες στο Perfectly Unboxed.
Νικη Μπενετατου (01:52)
Είμαι σίγουρη.
εκείνες τις ώρες μάλλον δεν άκουγα τίποτα. Έτρεχα, πανικόβλητη, να διοργανώσουμε, να είναι όλα εντάξει και ξαφνικά όταν σε άκουσα να μιλάς, θυμάμαι ότι με τράβηξε η φωνή σου. Και
καθηλώθηκα, γενικώς έχεις έναν μοναδικό τρόπο να πλησιάζεις τους ανθρώπους. Οπότε νομίζω έχει να κάνει και με το teamwork και ότι βγάζει μία στην άλλη.
Maria Kutrubis (02:18)
Έτσι, ακριβώς.
Λοιπόν, πάμε, Είσαι έτοιμη να ξεκινήσουμε? Ωραία, πάμε με τη πιο εύκολη, δύσκολη ερώτηση. Ποια είναι η Νίκη;
Νικη Μπενετατου (02:22)
Ναι, ναι είμαι.
Λοιπόν, είμαι η Νίκη, είμαι 53 χρονών, είμαι μαμά δύο παιδιών.
Maria Kutrubis (02:33)
Αυτό δεν το ρώτησα. Δεν
ξέρω γιατί το ανέφερες αυτό με την ηλικία;
Νικη Μπενετατου (02:37)
Γιατί το λέω την ηλικία; Γιατί
μάλλον όλοι μου λένε, α δεν σου φαίνεται, οπότε ξέεις. Ε, λοιπόν, είμαι η μαμά δύο παιδιών, της Αλίκης και του Πάρη και σύζυγος. Ο σύζυγος μου λέγετε Ηλίας. Είμαι δασκάλα αγγλικών.
Maria Kutrubis (02:43)
Γι' αυτό το λέμε.
Νικη Μπενετατου (02:55)
Αυτή είναι η κύρια δουλειά μου, την οποία μάλλον την κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο πλέον, γιατί με όλα τα υπόλοιπα που ασχολούμαστε μας παίρνει πολύ περισσότερο χρόνο και ενέργεια. Αυτά κυρίως.
Maria Kutrubis (03:11)
Ωραία. Πες μας λίγο τον back story σου που μεγάλωσες, που γεννήθηκες.
Νικη Μπενετατου (03:14)
Ναι,
γεννήθηκα στην Αμερική και οι δύο μου γονείς είχαν βρεθεί εκεί σε μια εποχή, νομίζω το 60, όπου ξεκίνησαν να δουλεύουν. Για οικονομικούς λόγους πήγαν οι δύο στην Αμερική, γνωρίστηκαν στην Αμερική. Γεννήθηκα και εγώ και ο αδελφός μου στην Αμερική. Το ωραίο ήταν ότι είχε πάει όλη η οικογένεια βρέθηκε στην Αμερική. Δηλαδή τα πέντα αδέλφια του μπαμπά μου, τα πέντα αδέλφια του μαμάς μου και όλα τα αδέλφια της γιαγιάς μου επίσης.
που σημαίνει ότι ήμασταν a very big family και ήμασταν και πολύ κλειστή οικογένεια θεωρώ γιατί περισσότερο υπήρχε φόβος τότε από τους γονείς μου και από την οικογένεια μου, την ευρύτερη, γιατί από την Ελλάδα, σε μια εποχή που ήταν όλα πολύ χαλαρά νομίζω και στο χωριό που ζούσαν δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα και ξαφνικά βρέθηκαν σε μια μεγαλούπολη στην Αστόρια.
Maria Kutrubis (04:07)
Νεα Υόρκη.
Νικη Μπενετατου (04:09)
Νέα Υόρκη, Αστόρια και ξαφνικά όλα αυτά ήτανε too much για εκείνους. Οπότε, μείναμε λίγο στην ελληνική κοινότητα περισσότερο και κάναμε πολύ παρέα μεταξύ μας, τα ξαδέλφια μας και τα λοιπά γιατί έχω και πολλά ξαδέλφια. Και a very big family γενικά.
Maria Kutrubis (04:17)
Εδώ, κλασικό για πολύ.
Είσαστε My big fat Greek wedding part 4. 5, 6.
Νικη Μπενετατου (04:27)
Ναι, ναι, ναι, αυτό που...
Ο Ηλίας, το λέω πολύ συχνά, γέλαγε πάρα πολύ με αυτή την ταινία, όταν την είδε και μπορεί να ήταν και ο μόνος στο σινεμά. Και ήμουν στη φάση μα γιατί γελάς; Μα μου λέει, βλέπω τα σπίτια της θείας σου, βλέπω πώς μιλάτε.
Ήταν very funny.
Maria Kutrubis (04:47)
Πολύ ωραία. Ταυτίζομαι αυτό γιατί και εμείς είχαμε το πέρα δώθε. εγώ δεν έμεινα, εμείς μείναμε εξωτερικό γιατί ο μπαμπάς δούλευε για το Υπουργείο Εξωτερικών της Αμερικής. Άρα ήταν σε μεταθέσεις. Ο μπαμπάς όμως και η οικογένειά του σαν τους δικούς σου. Μετανάστευσαν σε πολύ μικρή ηλικία. Άρα και αυτό να ξέρεις κλίκαρε και Αμερικανιά κλίκαρε σε μας πολύ.
Νικη Μπενετατου (04:50)
Εσύ πόσα χρόνια έμεινες Μαρία; Δεν το θυμάμαι.
Α, οκ.
Ναι, ναι, ναι, ναι.
Και να πούμε ότι και μερικές φορές που μιλάμε και αγγλικά μεταξύ μας είναι επειδή ξεφεύγουνε αυτές οι λέξεις. Είναι, ναι, ναι, αυτό κάνουμε. Είναι Greek, English, Greek, English.
Maria Kutrubis (05:14)
Αυτό κάνουμε, ναι, ναι. Αυτό κάνουμε. Όλα μαζί.
Τι είναι αυτό που κουβαλάς μέσα σου αλλά δεν το λες εύκολα;
Νικη Μπενετατου (05:24)
Δύσκολη ερώτηση αυτή. Ναι, ήταν surprise question, όντως. Δεν ξέρω αν κουβαλάω κάτι συγκεκριμένο, γιατί θεωρώ ότι όλοι είμαστε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Αυτό που με εξέπληξε, θα πω, ήταν ότι ανακάλυψα, τέλος πάντων, ότι είχα δύναμη όταν ήρθε ο Πάρης. Αυτό με εξέπληξε. Πίστευα ότι δεν την είχα.
Maria Kutrubis (05:26)
Αυτή ήταν surprise question.
Νικη Μπενετατου (05:51)
Είχα μάλλον χαμηλή αυτοπεπίθεση θα έλεγα. Από το ότι αυτό λίγο με εξέπληξε όταν ήρθε ο Πάρης. Αυτό κυρίως και επίσης αυτό που έχω ανακαλύψει για τον εαυτό μου είναι ότι όταν κάτι με στεναχωρεί πάρα πολύ προσπαθώ και το μετατρέπω σε δημιουργία. Συνήθως...
Maria Kutrubis (06:12)
Μπορώ να κάνω vouch για
αυτό, εκατό τις εκατό. Non stop δημιουργία.
Νικη Μπενετατου (06:15)
Ναι, ναι, προσπαθώ, προσπαθώ
αντί να με ρίξει να το μετατρέψω είτε σε... ξαφνικά άρχισα να ζωγραφίζω ή σε γραφή. Αργότερα ήταν ο Κόσμος του Πάρη, τώρα είναι το Perfectly Unboxed που συνυπάρχουν και τα δύο.
Και γενικώς όχι μόνο αυτό αλλά ό,τι και να συμβαίνει έχω και ένα black humor μερικές φορές. Οπότε και αυτό το κάνω. Τις δύσκολες στιγμές πάντα χρησιμοποιώ το humor για να ανταπαξέλθω. Και πολλοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό, το black. Γιατί μερικές φορές είναι πολύ black. Αλλά είναι ένα coping mechanism. Ναι..
Maria Kutrubis (06:47)
βρίσκεις τρόπους.
Αυτό ακριβώς είναι.
Πες μας λίγο για τη στιγμή που χώρισε τη ζωή σου, τη ζωή σας στο πριν και στο μετά.
Νικη Μπενετατου (07:07)
Λοιπόν...
Σίγουρα ήταν η διάγνωση του Πάρη που έθεσε τη ζωή στο πριν και το μετά. Αλλαγές είχαν έρθει και με την Αλίκη. Γιατί πάντα, ο ερχομός ενός παιδιού, είτε είναι με αναπηρία είτε χωρίς αναπηρία, πάντα φέρνουν κάποιες αλλαγές. Εμείς γενικώς με τον
άνθρωποι, και είμαστε άνθρωποι, που μας αρέσει πάρα πολύ να βγαίνουμε, να είμαστε με φίλους, να έχουμε κόσμο κτλ. Οπότε όταν ήρθε η Αλίκη αυτό άρχισε να αλλάζει, γιατί ξαφνικά βρεθήκαμε με ένα
μωράκι που μας χρειαζότανε, που και εγώ δεν ήθελα να το αποχωρίζομαι, και ο Ηλίας, δηλαδή θέλεμε να είμαστε μαζί. Οπότε ήρθαν οι πρώτες αλλαγές.
Βέβαια η μεγαλύτερη αλλαγή ήρθε όταν ήρθε ο Πάρης.
Maria Kutrubis (07:50)
Η Αλίκη και ο Πάρης έχουν 5 χρόνια διαφορά;
Νικη Μπενετατου (07:53)
Τέσσερα χρόνια, Μαρία
έχουνε.
Θυμάμαι να πω ότι μέρα που γέννησα, είχα φάει, στο Πάρη έτρωγα ακατάπαυστα. Στην Αλίκη ήμουν πάρα πολύ προσεκτική. Στο Πάρη πίτσες, μακαρόνια, κρέμα γάλακτος. Ό,τι υπήρχε πιο fattening το έτρωγα. Εκείνο λοιπόν το βράδυ είχα κάνει την κλασική μου γουρουνιά και είχα φάει. Και ξαφνικά νιώθω ένα πολύ μεγάλο πόνο στο στομάχι όμως. Ήταν και αρχές, εννιά μηνών,
Λέω, εντάξει, δεν νομίζω απλά παράφαγα, πάω να ξαπλώσω. Θυμάμαι, ξάπλωσα και πέτρωνε η κοιλιά μου. Αλλά χωρίς να πονάω. Έλεγα, δεν γίνεται, να γεννάς Νικη. Στο μεταξύ να πω ότι δεν είχα πονέσει ούτε στην κόρη.
Απλά η κόρη είχε περάσει τους εννιά μήνες, είχε πάρει όλο το μήνα και μου λέει ο γιατρός πρέπει να έρθεις και πρέπει να τη βγάλουμε.
Maria Kutrubis (08:47)
πρέπει να τη βγάλουμε όσο και να θέλεις να
Νικη Μπενετατου (08:49)
Ξαφνικά
με παίρνει η συνυφάδα μου, θυμάμαι. λέει, Νίκη, τι έπαθες. Λέω τίποτα. Ξάπλωσα και δεν αισθάνομαι πολύ καλά. Αλλά να πετρώνει η κοιλιά μου. Ξέρω, εγώ, ανά 7 λεπτά της έλεγα. Μου λέει, Νίκη, γεννάς. Λέω, αποκλείεται Άννα.
Μου λέει σε παρακαλώ πάρε τον γιατρό σου, όντως παίρνω τον γιατρό μου και μου λέει Νίκη γεννάς, ξεκίνα τώρα. Φτάνοντας στο νοσοκομείο. Όντως γεννήθηκε ο μικρούλης και αυτός με καισαρική. μιας και ήταν η πρώτη.
Maria Kutrubis (09:07)
Ξεκίνα πριν μισή ώρα.
Νικη Μπενετατου (09:17)
Γεννήθηκε πάρα πολύ μικρούλης. Γεννήθηκε 2.400 και πρέπει να τον πήραμε και 2.300. Δηλαδή είχε χάσει 2.500 και να τον πήραμε 2.300. Ήταν πάρα πολύ ήσυχος και μικρός, τον θυμάμαι. Τοσοδούλης ήταν. Τελοςπάντων οι πρώτοι μήνες κύλησαν πολύ όμορφα και νορμάλ. Και μετά 9 μηνών ήταν όταν πήγαμε στην παιδίατρο.
που παρατήρησε για πρώτη φορά ότι αυτό το μαλακό σημείο πάνω στην κορυφή του κεφαλιού είχε αρχίσει να κλείνει η πηγή που λέμε. Και αυτή φοβήθηκε για κρανιοσυνωστέωση, που στην ουσία τι είναι να έχουν κλείσει οι ραφές του κρανίου. Και μας έστειλε σε έναν γιατρό, είπαμε και εμείς με τον Ηλία να πάμε στον καλύτερο, πήγαμε.
Τον εξέτασε. Η εξέταση ήτανε τελείως με το χέρι. Μία, δύο, τρεις κινήσεις. Και έβγαλε το πόρισμα ότι ο Πάρης γενικά στη ζωή του δεν θα έκανε πολλά πράγματα. Εκεί εγώ μπαμ μπαμ. Αυτό.
Maria Kutrubis (10:22)
Έτσι, μπαμ μπαμ, με ένα τέτοιο.
Νικη Μπενετατου (10:26)
Αυτό. Τρεις κινήσεις του πήρανε. Εγώ θυμάμαι ότι μετά τέλος έκλεισα. Κλείσανε οι διακόπτες. Δεν θυμάμαι πάρα πολλά. Το μόνο που θυμόμουν είναι ότι είχα τον Πάρη αγκαλιά. Αυτό που λέμε ότι τον έσφιξα λίγο περισσότερο. Το πώς φύγαμε από εκεί δεν το θυμάμαι καθόλου.
Φτάσαμε στο αυτοκίνητο. Στο αυτοκίνητο ο Ηλίας ένιωθα ότι μιλούσε. Δηλαδή μου έλεγε ότι δεν τον είδες τον γιατρό άκουγα από μακριά. Εγώ το μόνο θυμάμαι που είναι ότι κοιτούσα τον Πάρη και έκλαιγα. Κοιτούσα έξω, έκλαιγα, κοιτούσα τον Πάρη έκλαιγα. Δεν ξέρω γιατί, έκλαιγα, για όλα εκείνη τη στιγμή. Στη σκέψη...
Maria Kutrubis (10:56)
που ακουγόταν μια φωνή στην απόσταση.
Νικη Μπενετατου (11:12)
του τι σήμαινε ακριβώς αυτό, το αν θα μπορούσα εγώ να ανταπεξέλθω. Το πρώτο σόκ είναι σόκ. Δηλαδή, έλεγες τώρα,τι, και ειδικά τη ζωή του Πάρη, σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν πώς θα ήταν η ζωή του.
Αυτό που ήθελα να πω είναι μετά το αυτοκίνητο, ο Ηλίας θεώρησε σωστό να πάμε στο Παίδων. Ναι.
Maria Kutrubis (11:33)
Πολύ σωστός και ψύχραιμος.
και αποτελεσματικός.
Νικη Μπενετατου (11:35)
και ψύχρεμος.
Οπότε με πήγε στο Παίδων, είπαμε τι ακριβώς συνέβη, αυτοί πήρανε τον Πάρη, του κάνανε μια αξονική, αν θυμάμαι καλά, και γύρισε πίσω ο γιατρός και μας είπε, μπορεί να έχει κλείσει η πηγή, αλλά οι ραφές του παραμένουν ανοιχτές. Που σημαίνει ότι δεν φοβόμαστε ούτε για κρανιοσυνοστέωση ούτε ότι έχει σταματήσει ο εγκέφαλος να αναπτύσσεται. Οπότε μου λέει, μην ανησυχείτε. Ακυρώθηκε. Αυτό γινόταν πάντα.
Maria Kutrubis (11:58)
Ωραία, άρα ακυρώθηκε αυτό που σου είπε και σε σόκαρε.
Ωραία, σου έμεινε στο μυαλό, όμως, δηλαδή το ξεπέρασες το σοκ;
Νικη Μπενετατου (12:06)
Ναι αυτό, δεν το ξεπέρασα
ποτέ νομίζω. Ποτέ. Η καμπύλη του Πάρη, ενώ μέχρι τότε ήτανε σε φυσιολογικά επίπεδα ξαφνικά άρχισε να πέφτει, να βγαίνει έξω από τις καμπύλες. Έπεσε, έκανε μια πτώση, αλλά συνέχισε να αναπτύσσεται έξω από την καμπύλη μεν, αλλά ανοδική η πορεία. Όποτε μας έλεγε και η παιδίατρος πάλι, τότε μην ανησυχείς, αφού αναπτύσσεται, δεν έχει σημασία. Έχει το ρυθμό του.
Maria Kutrubis (12:17)
οι καμπύλες ανάπτυξης.
στο ρυθμό του
Νικη Μπενετατου (12:49)
Βέβαια να πω, ότι εγώ επειδή δεν ξέχασα ποτέ αυτό που είπε τότε ο γιατρός, και νομίζω ότι δεν συνήλθα ποτέ από αυτό τα μάτια μου ήταν κολλημένα επάνω του. Μπορεί και εκείνο το βράδυ να επέστρεψε στο δωμάτιο. Από το πολύ άγχος που είχα επέστρεψε πάλι στο δωμάτιό μας. Δεν μπορούσα να τον αποχωριστώ. Ήταν τα μάτια μου 24 ώρες, το 24 ωρο επάνω του.
Μετά μας στείλανε στο Παίδων. Στο Παίδων κάναμε όλες τις εξετάσεις που έπρεπε να κάνουμε και για γενετικό έλεγχο του κάνανε για κάποια σύνδρομα και αυτά επέστρεψαν πίσω καθαρά. Μετά μας είχαν πει για μεταβολικά νοσήματα. Μετά κάποια στιγμή φοβήθηκαν για
κάποιο μυικό, είχε να κάνει με την παράλυση τέλος πάντων των μυ του. Κι αυτό όμως βγήκε καθαρα.
Maria Kutrubis (13:27)
Δυστροφία.
Νικη Μπενετατου (13:30)
Και γενικώς ζούσαμε αυτό το πάνω κάτω για 6-7 χρόνια που νομίζω κάποια στιγμή είπαμε με τον Ηλία ότι φτάνει δεν υπάρχει κάποιος λόγος ακόμα να τον ψάχνουμε ούτε να μας λένε οι γιατροί να δούμε και αυτό να δούμε και το άλλο. Ο Πάρης είναι αυτός που είναι
Δεν θα αλλάξει, ότι και αν είναι, είναι το παιδί μας, και έτσι σταματήσαμε να πηγαίνουμε και σε γιατρούς. Αλλά το τεστ μετά της νοημοσύνης έδειξε ότι είναι κυρίως νοητική στέρηση.
Maria Kutrubis (14:04)
Πώς επηρεάζει ένα παιδί με αναπηρία μια σχέση με τον Ηλία, τι άλλαξε;
Νικη Μπενετατου (14:09)
Νομίζω με τον Ηλία ήρθαμε πιο κοντά. Γιατί μέχρι τότε η αλήθεια είναι ότι η ζωή μας ήταν mainstream, λέμε απλή. Είχαμε και δύο της δουλειές μας. Ευχάριστη. Βγαίναμε, είχαμε τους φίλους μας, κάναμε τα ταξίδια μας κτλ. Οπότε ξαφνικά ήρθε μια δυσκολία. Εγώ νομίζω κατέρρευσα.
και ας μην είχα διάγνωση, θεωρώ και ας μην είχα διάγνωση, κάπου βαθιά μέσα μου ήξερα νομίζω.
Maria Kutrubis (14:47)
ήξερες ότι κάτι
έχει, αλλά ξέρεις το ότι δεν έχεις διάγνωση είναι ακόμα χειρότερο. Εγώ το πιστεύω αυτό. Γιατί νιώθεις ένα άγχος τι θα εμφανίσει αύριο. Είναι άλλο να σου δίνουν μια διάγνωση και να αναμένεις ένα checklist και είναι άλλο να μην ξέρεις τι θα παρουσιαστεί και αύριο. Και μεθαύριο αυτό.
Νικη Μπενετατου (15:02)
Ναι.
Είχε
ένα τρόπο η ελπίδα πάντα να τρυπώνει.
Παρόλο που λέω ότι ήξερα, κάθε φορά που έπαιρνα τις εξετάσεις, και γύρναγαν καθαρές, δεν μπορώ να πω ότι δεν υπήρχε μία σπίθα ελπίδας, να ξανατρυπώνει. Ελέγα μήπως... Μήπως... Γιατί όλοι μου λέγανε, κανείς δεν ξέρει. Δηλαδή θα φτάσει τα υπόλοιπα παιδιά; Δεν ξέρουμε. Θα περπατήσει; Δεν ξέρουμε. Θα μιλήσει; Δεν ξέρουμε.
Maria Kutrubis (15:25)
μήπως τελικά δεν είναι τίποτα.
Νικη Μπενετατου (15:37)
Δηλαδή όλα ήτανε, δεν ξέρουμε, οπότε ήτανε μέρα με τη μέρα. Μέρα με τη μέρα. Αλλά εγώ νομίζω είχα σφιχτεί, αυτό που λέμε είχα σφίξει κάθε μυ του σώματός μου. Και έψαχνα κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, κάτι το οποίο θα μου επιβεβαίωνε ότι κάτι υπάρχει ή θα αναιρούσε όσα λέγανε οι γιατροί, ή οι υποθέσεις που κάνανε οι γιατροί να πω μέχρι τότε.
Maria Kutrubis (15:43)
Ναι, ναι, ναι, το είναι δύσκολο.
Νικη Μπενετατου (16:04)
Δεν ξέρω αν μας έκανε καλό ή κακό. Η συνειδητοποίηση ερχότανε και σε κύματα. Αλλά ήταν πολλές οι απογοητεύσεις. Γιατί πήγαινες σε γιατρό, είχαμε πάει σε αναπτυξιολόγο, και αυτή η αναπτυξιολόγο, θεωρούσε ότι έχει αυτισμό. Και ο αυτισμός απορρίφτηκε μετά.
Ακούγαμε πάρα πολλές υποθέσεις. Πάρα πολλές.
Maria Kutrubis (16:28)
για αυτό τις είπες
υποθέσεις
και όχι διαγνώσεις. Βέβαια, υποθέσεις ήταν.
Νικη Μπενετατου (16:30)
Ναι.
Δηλαδή η διάγνωση ήρθε μετά περισσότερο σαν μια ψυχοκινητική καθυστέρηση. Γιατί σε όλα είχε μείνει πίσω. Οπότε υπήρχε αυτή η καθυστέρηση στην ανάπτυξή του. Αλλά δεν βρήκαμε ποτέ το αίτιο, να το πω έτσι.
Maria Kutrubis (16:50)
Πες μας λίγο, περπάτησε στα
Νικη Μπενετατου (16:53)
Περπάτησε όταν ήταν δύο χρονών. Ήταν η χαρά του να πάει να παίξει. ήταν κάτι φίλοι της Αλίκης εδώ, της γειτονιάς. Και επειδή ήθελε πολύ να πάει να παίξει μαζί τους, έφυγε από την αγκαλιά μου που ήμασταν στο σαλόνι. Μπουσουλούσε, μπουσουλούσε πάρα πάρα πολύ ο Πάρης. Είναι χαρακτηριστικό του όργωνε όλο το σπίτι. Και πήγα κι εγώ μαζί του από πίσω του για να πω στα παιδιά ότι θα κάτσει και λίγο ο Πάρης.
Και αν έχουν θέμα, πιάστηκε από πάνω μου, σηκώθηκε, κρατιότανε και από τη χαρά του να φύγει έφυγε. Έκανε τα πρώτα δύο-τρία βήματα. Ήτανε πάρτι για μας.
Maria Kutrubis (17:33)
So cute.
Νικη Μπενετατου (17:34)
Για μας το βλέμμα, το χαμόγελο, τα παλαμάκια που έκανε, το ότι έδειχνε ότι μας κατανοεί, για μας ήταν μεγάλο βήμα τότε. Παίρναμε πολύ μεγάλη χαρά.
Maria Kutrubis (17:47)
Πότε μίλησε?
Νικη Μπενετατου (17:50)
Ο Πάρης άργησε να μιλήσει, μίλησε πέντε χρονών. θεωρούσαμε ότι δεν θα μιλήσει
Αυτό ήταν ένα άλλο μεγάλο μας θέμα. Ενώ ήταν ένα παιδί που με κάποιο τρόπο μας εξέφραζε τι χρειαζόταν. Δηλαδή αν ήθελε νερό, μας πήγαινε στο νεροχύτη. Αν πεινούσε μας πήγαινε στο ψυγείο. Έβρισκε τρόπο. Είχανε ξεκινήσει και το PECS
τότε όχι σε tablet, τελείως είχε ένα βιβλιαράκι με scratch και τον είχε μάθει να βάζει ότι θέλει νερό, θέλει γάλα, θέλω ύπνο κτλ. Βέβαια αφού ξεκίνησε να το χρησιμοποιεί μετά από λίγο καιρό ξεκίνησε να μιλάει δηλαδή λίγο λίγο πρόσθεσε τις πρώτες του λέξεις αλλά στην αρχή όταν δεν μιλούσε εγώ νομίζω πάθαινα πανικό
Maria Kutrubis (18:35)
Λογικό.
Νικη Μπενετατου (18:35)
Ήταν οι
πρώτες φορές που αισανόμουν αυτή την κρίση πανικού με τον Πάρη. Και τώρα το λέω και μου κλείνει η φωνή μου.
Maria Kutrubis (18:40)
ότι απ' το φόβο ότι
δεν θα επικοινωνήσει, ότι δεν θα καταφέρει να μιλήσει ή ότι δεν καταλαβαίνεις τις ανάγκες του;
Νικη Μπενετατου (18:48)
Ότι δεν καταλαβαίνω τις ανάγκες του. Ειδικά όταν κρύωνε πάθανε πανικό. Θυμάμαι μια φορά, ο Πάρης έπαθε ραιβόκρανο. Άρχισε να κλαίει, να πονάει, Δεν το κατάλαβα στην αρχή. Και πάω και βλέπω ένα κεφάλι έτσι, που δεν ίσιωνε.
Είχε στραβώσει, παίρνω τη γιατρό, μου λέει λογικά είναι ραιβόκρανο, θα του δώσεις λίγο nurofen για δυο τρεις μέρες. Όντως με το που πήρε ο Πάρης το nurofen μαλάκωσε το κεφαλάκι του, γύρισε κανονικά, είχαμε φορέσει και λίγο ένα κολλάρο κάποιες μέρες, όλα καλά.
Λοιπόν, δεν μιλούσε, τον πάω στον νηπιαγωγείο γιατί ο Πάρης ξεκινήσε και παιδικό σταθμό να πω από πάρα πολύ νωρίς. Μου το είχε προτείνει η λογοθεραπεύτρια και μου είχε πει πήγαινε τον να ξεκινήσει σχετικά νωρίς, να αρχίσει να έρχεται σε επαφή με παιδάκια, να κοινωνικοποιείται, να μαθαίνει, να ακούει, κτλ. Οπότε, μπορεί ο Πάρης και από δύο χρονών να ήτανε, να πήγε σε παιδικό σταθμό. Βέβαια, ξεκινήσαμε δύο μέρες. Θα ξεχάσω τον λόγο που
ξεκινήσαμε την ιστορία, θύμισε το μου. Ξεκίνησε από δύο χρονών να πηγαίνει για δύο μέρες μόνο στην αρχή και πολύ γρήγορα έγινε όλη την εβδομάδα γιατί πραγματικά του άρεσε πάρα πολύ. Πάρα πολύ.
Maria Kutrubis (20:09)
Ότι
είναι κοινωνικός, αναμφισβήτητα ότι του αρέσει να βρίσκεται με παρέα.
Νικη Μπενετατου (20:11)
⁓Θυμάμαι με πήραν τηλέφωνο, αφού του έδινα το nurofen, και μου λένε Νίκη ,έλα γρήγορα να πάρεις τον Πάρη, γιατί δεν αντιδρά. Του σήκωνες το χέρι και έπεφτε. Δεν είχε τον έλεγχο των άκρων του. Δεν μιλούσε κιόλας, έπαθα πανικό. Θυμάμαι γύρισα στο σπίτι, τον ακούμπησα κάτω στη μαμα μου, πήγα αρχικώς στην μαμά μου και τον ακούμπησα στον
στο
καναπέ και κοιμηθήκε πέντε ώρες. Δεν ξύπνησε Παίρνω τηλέφωνο την παιδίατρο μου λέει κόβεις τον nurofen, προφανώς ήταν αντίδραση. Ήρθε και τον... Τελείως τον... Δεν ξέρω, δεν μπορώ να τον πω. Ναι. Ναι.
Maria Kutrubis (20:53)
του δημιούργησε υποτονία πάρα πολύ σε όλο το σώμα.
Νικη Μπενετατου (20:57)
Αλλά μέχρι να ξυπνήσει και μέχρι να συνέλθει και μέχρι να δω ότι είναι καλά, νομίζω ότι θα έμενα εγώ. Δεν μπορούσα να το αντέξω αυτό. Πάθαινα πανικό.
Maria Kutrubis (21:09)
Εντάξει, δεν είναι εύκολο. Η αβεβαιότητα ότι ζούσαμε πολλές μέρες σε αβεβαιότητα και σε φόβο. Φόβο, γιατί αβεβαιότητα προκαλεί φόβο.
Νικη Μπενετατου (21:11)
Ναι.
Ναι, γιατί
και του τυχαίνανε και πάρα πολλά. Την άλλη φορά έχει πάθει, που μας είπε και ο Γιάννης ο Κουρής, μυοσίτιδα.
⁓Οπότε πάλι με την παιδίατρο που μίλησα μου λέει πήγαινε κάνε μια εξέταση,βρέθηκε μια τιμή, μου λέει έχει αυτό, πρέπει να πας στο νοσοκομείο για να πάρει ορό.Πανικό και εκεί, γιατί δεν ξέρει τι συμβαίνει. Έκει που έχεις ένα παιδί να περπατάει να τρέχει , δεν τον βαστάνε τα πόδια του.
Maria Kutrubis (21:53)
Και δεν ξέρουμε που είναι και αυτό νομίζω σημαντικό. Δεν ξέρουμε και οργανικά, έστω και μια απλή ίωση τι μπορεί να παρουσιάσει στα παιδιά μας. Αυτό το θυμάμαι και εγώ με το Γιώργο.
Νικη Μπενετατου (21:59)
Ναι, αυτό.
Την άλλη φορά, τι, ξαφνικά εκεί που τον είχα αγκαλιά άρχισε να αναβλύζει από το αφτί του ένα πράσινο υγρό.
και πάλι παίρνω κλασικά τη γιατρό. Ήμασταν online νομίζω συνέχεια. Μου λέει Νίκη μάλλον είναι σταφυλόκοκκος, χρειάζεται ενδοφλεβια, πήγαινε τον και βλέπουμε. Ο Πάρης
να χειροτερεύει μέρα με τη μέρα, να του δίνουν ενδοφλέβια και αυτός να χειροτερεύει. Νομίζω ότι θα λεγανε έρχεται η τρελή ας πούμε του δωματίου τάδε πάλι.
Maria Kutrubis (22:30)
Κυρία, από τα 312
μας έχει τρελάνει.
Νικη Μπενετατου (22:33)
Ναι, ναι,
ναι, η τρελή του 312 που το παιδί της δεν μιλάει και παθαίνει πανικό. Και τελικά είχε ψευδομονάδα.
Μείναμε μέσα 20 μέρες. Αλλά όλο αυτό δημιουργεί μια πολύ μεγάλη αβεβαιότητα. Γιατί ένα παιδί που μιλάει μπορεί να σου πει ότι μαμά πονάω, μαμά δεν αισθάνομαι καλά, μαμά ζαλίζομαι. Ο Πάρης δεν μπορούσε. Έκλαιγε και δεν ήξερες τι συμβαίνει.
Maria Kutrubis (23:00)
Ναι,
ναι, αυτό το έχουν αναφέρει και άλλοι γονείς, είδες, ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν τα συμπτώματα. Είναι πολύ δύσκολο.
Νικη Μπενετατου (23:07)
Αυτό
δηλαδή ήταν το χειρότερό μου.
Maria Kutrubis (23:11)
Εμένα, το σύνδρομο του Γιώργου έχει μεγάλη ανοχή στο πόνο. Δηλαδή, μπορεί να πονάει, στη κλίμακα την δικιά μας, μπορεί να πονάει όπως θα πονούσαμε εμείς το 7, και ο Γιώργος να μην νιώθει πόνο. Που σημαίνει ότι όταν σου λέει πονάω είναι νοσοκομείο, απευθείας. Είναι ήδη στο 10 και ότι κάτι τρέχει μέσα και δεν έχουμε ιδέα ότι όλο αυτό υποβόσκει, και δεν ξέρουμε μέρες.
Νικη Μπενετατου (23:22)
Ναι. Κι αυτό το είχε και ο Πάρης. Ωντως. Έτσι. Έτσι.
Μα...
Πριν
πάρουμε καν τη διάγνωση, τώρα που το λες Μαρία, Θυμάμαι τον είχα στο πάρκο, με ένα παιχνιδάκι κάποια στιγμή αυτός, καθώς έκανε roll, έπεσε ανάμεσα στο στρώμα και στο δίκτυ. Κανονικά αναμένεις ότι θα φωνάξει,
θα κλάψει, θα ακούσεις κάτι. Δεν αντέδρασε. Δεν αντέδρασε καθόλου. Δηλαδή ήταν ένα παιδί που είχε... Ναι, είχε ανοχή. Ήταν και από τις πρώτες φορές που έτσι μου χτύπησε ένα καμπανάκι εκεί και κάνω... Ωπα! Αυτό δεν με πολυαρέσει. Ας πούμε το τι. Έπεσε και εγκλοβίστηκε και δεν αντέδρασε. Αλλά είναι αυτό που κάνουμε εμείς οι γονείς που το πετάμε στην άκρη.
Maria Kutrubis (23:56)
και εγώ είχα τέτοια πολλά.
Νικη Μπενετατου (24:17)
του μυαλού μας και λέμε θα δούμε όχι ήταν τυχαίο μάλλον απλά είναι πολύ δυνατό μωρό.
Maria Kutrubis (24:21)
δεν ξέρω αν το πετάμε.
Ξέρεις, το παίρνουμε σαν πληροφορία το αποθηκεύουμε και μετά όταν γίνονται πέντε περιστατικά, κάνουμε μια ψιλοδιάγνωση οι ίδιες, χωρίς να ξέρουμε, χωρίς να μας το έχει πει κάποιος γιατρός.
Νικη Μπενετατου (24:25)
Ναι. Ναι, ναι, ναι.
Αυτό.
Ακριβώς αυτό. Νομίζω είναι
ένας μηχανισμός προστασίας που λέμε, εγώ πάντα το κάνω, το κρατάω και αν ξανασυμβεί, δηλαδή θα δω πώς θα το αντιμετωπίσω. Γιατί μπορεί να είναι όντως ένα τυχαίο γεγονός.
Maria Kutrubis (24:35)
Ναι, ναι.
Βέβαια. Για πες μου αν υπήρξανε στιγμές με τον Ηλία που ζοριστήκατε και δεν μπορούσατε να συναντηθείτε συναισθηματικά, γύρω από το πώς να λειτουργεί η οικογένεια, γύρω από θέματα του Πάρη, γύρω από ποιος ήταν πιο δύνατος, πιο αδύναμος, ποιος στήριξε ποιον.
Νικη Μπενετατου (25:00)
Με τον Ηλία όχι ότι δεν έχουμε τις στιγμές μας όπως όλα τα ζευγάρια τα έχουμε αλλά σε γενικές γραμμές υπήρξε πολύ ψύχραιμος Για μένα ο Ηλίας ήταν...
ήταν ο βράχος μου, δηλαδή ήταν η δύναμή μου. Παρόλο που εγώ θεωρητικά έχω μια δύναμη, στην ουσία ο Ηλίας είναι αυτός που μου τη δίνει και πολλές φορές λέω ότι ο Ηλίας πολλές φορές καλύπτει ανάγκες.
Maria Kutrubis (25:26)
και καλή ψανάκια.
Νικη Μπενετατου (25:29)
Παρόλο που άργησε να συνειδοποιήσει ότι κάτι συμβαίνει με τον Πάρη ακριβώς γιατί δεν είχαμε διάγνωση. Οπότε όλοι μας λέγανε δεν ξέρουμε μπορεί, δεν ξέρουμε μπορεί ναι. Κάντε εσείς αυτά που πρέπει και θα δούμε. Και μπορεί και να φτάσει, μπορεί να καλύψει το κενό. Οπότε εκείνος ως πιο αισιοόδοξος και νομίζω είναι χαρακτηριστικό των αντρών αυτό θεωρούσε ότι θα το καλύψει, μπορεί να το καλύψει. Εγώ ήμουν
η πιο.. αυτη που ανησυχούσε πιο πολύ. Και έλεγα δεν κάνει αυτό, δεν κάνει εκείνο. Μου λέγε θα δούμε. Του έλεγα να ξεκινήσουμε λογοθεραπεία; ναι. Εργοθεραπεία; ναι. Φυσικοθεραπεία; ναι. Δηλαδή κάναμε ό,τι ακριβώς ήταν απαραίτητο χωρίς να έχουμε κάποια οριστική διάγνωση για να βοηθήσουμε. Γιατί μου το έλεγε, αυτό. Zούμε στον 21ο αιώνα. Θα κάνουμε ότι πρέπει για να βοηθήσουμε το παιδί μας.
Maria Kutrubis (25:56)
Εντάξει, οι μαμάδες κυριαρχεί το συναίσθημα.
Νικη Μπενετατου (26:17)
Ήταν πιο αισιόδοξος.
Maria Kutrubis (26:18)
αυτή η σωρωτία να ξέρεις...
Νικη Μπενετατου (26:18)
και μου έλεγε, «αυτό είναι το παιδί
μας».
Maria Kutrubis (26:20)
Σημαντική ισορροπία. Τι θαυμάζεις σε εκείνον περισσότερο σαν πατέρα;
Νικη Μπενετατου (26:22)
Ναι. Οπότε βρίσκομαι κάπως. Τι?
Θαυμάζω ότι είναι πάντα δίπλα μας. Δεν χαλάει χατίρι σε μας. Πολλές φορές βάζει και στην άκρη τις δικές του ανάγκες. Για να είμαστε εμείς καλά.
Αλλά κυρίως αυτό θαυμάζω, ότι η οικογένεια του είναι το νούμερο ένα.
Maria Kutrubis (26:49)
Και αν ήταν εδώ τώρα τι θα ήθελες να του πεις;
Νικη Μπενετατου (26:53)
Νομίζω ότι θα του έλεγα ευχαριστώ, γιατί χωρίς εκείνον δεν θα τα είχα καταφέρει.
Maria Kutrubis (27:00)
Είναι αυτό που λένε αλληλοσυμπλήρωση. Πάμε τώρα σε κάποιο άλλο άνθρωπο στη ζωή σου που έχει παίξει καθοριστικό ρόλο. Σε αυτό που είσαι σήμερα.
Νικη Μπενετατου (27:08)
Θετικά, αρνητικά, γιατί έχω την αίσθηση ότι πολλές φορές όλα παίζουν ρόλο. Και αρνητικές εμπειρίες.
Maria Kutrubis (27:15)
Πάρ' το εσύ, όπως θέλεις.
Νικη Μπενετατου (27:17)
Καταρχάς από δίπλα μου υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που δεν άντεξαν, φύγανε. Νομίζω άλλαξε πάρα πολύ η ζωή μας. Εμένα και του Ηλία με τον ερχομό του Πάρη.
Οποιοσδήποτε και να έχει παράπονο εκείνη την περίοδο. Δεν θα πω ότι φταίει, γιατί εγώ έκανα shut down.
Λειτουργούσα... είχα ένα mode ρομπότ που είχα μπει το οποίο έκανα ό,τι έπρεπε να κάνω, ξύπναγα το πρωί, έκανα τις θεραπείες του Πάρη, ότι έπρεπε, δουλειά, σχέσεις, κοινωνικότητα κτλ. αλλά νομίζω χωρίς συναίσθημα. Δηλαδή λίγο το συναίσθημα το είχα παγώσει, το είχα πετάξει πίσω γιατί πίστευα ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. Οπότε το πέταγα. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορώ...
να μιλάω σε φίλους για αυτό. Γιατί δεν ήθελα. Ήξερα ότι είναι με το που ξεκίναγα πίστευα ότι ήταν ένας χείμαρος. Δηλαδή θα ξεκίναγε και δεν θα σταμάταγε αυτό. Οπότε το μάζευα.
και έβγαινα και ήθελα να συζητάμε για πολλά και διάφορα άλλα πράγματα. Ήθελα να ξεχνιέμαι, δεν ήθελα να λέμε ξανά τα ίδια και τα ίδια τι μας είπαν οι γιατροί, τι ακούσαμε, τις σκέψεις μας, τις ανησυχίες μας κτλ. Αυτό το κάναμε μέσα στην οικογένεια.
Ήθελα εκείνη την ώρα να πούμε άλλα πράγματα. Το μυαλό μου να φεύγει από αυτό.
Maria Kutrubis (28:45)
Ήθελες να διατηρήσεις λίγο την ανεμελιά που βιώνατε τότε, που βγαίνατε απλώς παρέες και τα λέγατε. Όσο μπορούσες.
Νικη Μπενετατου (28:51)
Όσο μπορούσαμε. Εντάξει,
αυτό πάρα πολλοί άνθρωποι μπορεί και να μην το... και εγώ να μην το επικοινωνούσα. Σωστά. Και πάρα πολλοί να το παρεξήγησαν. ότι δεν τους εμπιστευόμουν να τους μιλήσω.
Maria Kutrubis (29:05)
Δεν θέλουμε ούτε να τα μοιραστούμε με τον εαυτό μας και μόνο που τα σκεφτόμαστε και χρειάζεται να τα εξωτερικεύσουμε είναι επώδυνο όλο αυτό.
Νικη Μπενετατου (29:08)
Ναι.
Μπορεί και
όντως να αποτραβήκτηκα. Δηλαδή και τις πολλές ερωτήσεις δεν μπορούσα τότε, θυμάμαι. Δεν ήθελα. Δηλαδή, το κεφάλι μου ήταν τόσο γεμάτο με τις σκέψεις τις δικές μου. Όλη την ώρα τις δικές μου. Γιατί δεν έφευγαν ποτέ οι σκέψεις. Ποτέ. Δηλαδή, αυτό που λέμε ότι το μάτι ήταν συνεχώς πάνω στο Πάρη ήταν συνεχώς πάνω στο Πάρη. Ήταν λίγες οι στιγμές που ήμουν τελείως ανέμελη.
Maria Kutrubis (29:37)
που οι σκέψεις λες, αλλά δεν ήταν μόνο σκέψεις, ήταν αγωνίες, ήταν φόβοι, ήταν αβεβαιότητα, ήταν πολλά μαζί.
Νικη Μπενετατου (29:39)
Ναι.
ήθελα λίγο να ησυχάσει το κεφάλι. Ναι.
Οι περισσότεροι όμως, εννοείται ότι το καταλάβανε ότι μείνανε δίπλα μας. Όλοι έχουν αγαπήσει τον Πάρη, Δηλαδή, από τις γονείς μου πάρα πολύ στήριξη, δεν το συζητάω. Ήταν εκεί σε όλα να τον κρατάνε, την Αλίκη, τις δραστηριότητες.
Να του δίνουν την αγάπη.
Τα αδέλφια του Ηλία, δηλαδή ο Πάρης τρελαίνεται να πηγαίνει στα αδέλφια του Ηλία αυτή τη στιγμή και τη γιαγιά την άλλη. Και λέω ότι τελικά είναι πολύ σημαντική η στήριξη. Είναι πάρα πολύ σημαντική. Ναι.
Maria Kutrubis (30:19)
Ήταν το επόμενο που θα σου έλεγα.
Αν πιστεύεις ότι βοηθάει όλη αυτή η ομάδα υποστήριξης το παιδί; Έμας μας βοηθάει 100 % αν βοηθάει την εξέλιξη του παιδιού;
Νικη Μπενετατου (30:30)
Ναι, πιστεύω ότι βοηθάει πολύ. Αλλά κυρίως θεωρώ, ότι στην αρχή, βοηθάει μας. Δηλαδή, δεν ξέρω... Θα ήταν πολύ μοναχικό.
να μην έχω όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω μου. Και ας μη μιλούσα, που λέμε, μόνο και μόνο που ήταν εκεί, μόνο και μόνο που ήξερα ότι μπορώ να σηκώσω το τηλέφωνο και να τους πω, παιδιά, πάμε για ένα καφέ, πάμε ένα σινεμά, πάμε ένα ταξίδι, το έχω ανάγκη ότι θα το κάνανε ή θέλω να βγω με τον Ηλία ακόμα και αυτό. Μπορείς να μου τον κρατήσεις; Και δεν θα λέγανε ποτέ όχι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και μετά φυσικά
και δίνουν και πάρα πολύ αγάπη δηλαδή στον Πάρη δεν το ξεχωρίσανε ποτέ, ποτέ δηλαδή και αυτό πολύ σημαντικό.
Maria Kutrubis (31:17)
Τώρα στην υπέροχη Αλίκη. Πώς είναι να μεγαλώνεις δύο παιδιά με τόσο διαφορετικές ανάγκες; Και σε κοντινή ηλικία. Το τεσσάρων είναι. Είναι Και με ένα 5 χρόνια ήταν τα πρώτα από τα δεύτερα.
Νικη Μπενετατου (31:27)
Ναι. Ναι.
Η Αλίκη ήταν... η μικρή μας πριγκίπισσα είναι ακόμα, αλλά... Φαντάζομαι ότι για εκείνη ήταν πολύ μεγάλο σοκ που ήρθε ο αδελφός της. Κατάρχας είναι σοκ που έρχετε ένα νέο παιδί στο σπίτι. Πόσο μάλλον όταν έρχετε ένα νέο παιδί στο σπίτι και μετά από λίγο έχει και θέματα.
Ξαφνικά έχασε έχασε σαν να λέμε, όχι την πρωτιά.
Maria Kutrubis (31:57)
το attention, την προσοχή.
Νικη Μπενετατου (31:57)
Αλλά η προσοχή
ξαφνικά μοιράστηκε στα δύο. Πριν μπούμε στην διαδικασία, τέλος πάντων, να ψάχνουμε τον Πάρη, θυμάμαι, άλλαζα τον Πάρη στην αλλαξιέρα και ήταν η Αλίκη δίπλα μου. μου κάνει... Μαμά, αν τώρα θέλαμε να τον γυρίσουμε, θα μπορούσαμε, λεει, να τον επιστρέψουμε.
Της λέω, όχι αγαπη. Αυτό είναι. Τέλος. Τέλος. Ήρθε να μείνει. Έντάξει ήταν μικρούλα. Σου λέει, ναι. Η μαμα, η προσοχή της μαμας, η προσοχή του μπαμπά, η προσοχή της γιαγιάς, του παππού, όλα μοιράστηκαν. Οπότε σου λέει, τι γίνεται εδώ πέρα. Οπότε φαντάσου ένα παιδί τώρα που έρχεται και... Έρχονται όλα...
τα... οι εξετάσεις του γιατρού το ατελείωτο τρέξιμο η ατελείωτη αγωνία μετά δηλαδή... ναι αλλά σίγουρα άλλαξα όσο και να προσπάθησα άλλαξα και η Αλίκη είναι ένα πολύ διορατικό παιδί και προσπάθησε πάρα πολύ να να μείνει και αφανής πιστεύω για να μη μας στεναχωρεί να είναι το καλό παιδί για να με στεναχωρεί όσο γίνεται λιγότερο αλλά...
Maria Kutrubis (32:47)
η μαμά αλλάζει.
Νικη Μπενετατου (33:08)
Αυτή η ευθύνη που έρχεται με το παιδί που έχει αναπηρία δεν αρμόζει σε κάποιον άλλο παιδί. Δεν θα πρέπει να το έχει αυτή την έγνοια Δεν το θέλουμε. Ναι.
Maria Kutrubis (33:16)
δεν το θέλουμε να το έχουνε, αλλά το έχουνε. Θέλουμε, δε θέλουμε, όσο και να τα προστατέψουμε από αυτά.
Νομίζω, εντάξει, το παίρνουνε, μπορεί όχι από το παιδί απευθείας, το παίρνουν από εμάς, η ανησυχία μας, όσο και να βάζουμε τη μάσκα στα τυπικά μας παιδιά ότι όλα είναι καλά. Τα παιδιά διεσθάνονται πράγματα που πάνε πολύ πιο πέρα στα λόγια που τις λέμε.
Νικη Μπενετατου (33:36)
Μα ναι.
Μα νομίζω ότι η Αλίκη διεσθάνθηκε ότι η μαμά της έχασε αυτό το χαμόγελο. Κι ας χαμογελούσα ήταν πλέον πιο σφιγμένο. Και προσπαθούσα πάρα πολύ με την Αλίκη. Δηλαδή προσπάθησα πάρα πολύ να μην το καταλάβει γιατί το έφερα σαν τύψεις. Η αλήθεια είναι.
Maria Kutrubis (33:50)
Σφιγμένο
Ήταν το επόμενο που θα σε ρώταγα αν ένιωσες ποτέ ότι την
αδίκησες την Αλίκη;
Νικη Μπενετατου (34:04)
Έννιωσα ότι την αδίκησα γιατί ήρθε στον κόσμο κάτι το οποίο δεν ήταν δική της ευθύνη. Οπότε, αυτόματα εγώ ένιωσα ότι αδικείται σε αυτό.
Και προσπάθησα πάρα πολύ να την προσατέψω από όλο αυτό. Προσπάθησα να μη χάσει τη μαμά της. Οπότε όταν γύρναγα από τη δουλειά, πάρα πολλές φορές πήγαινα πρώτα σε εκείνη και μετά στο Πάρη πήγαινα...
όταν να δώσει ένα φυλάκι στην αλήκη και μετά στο Πάρη. Δημιουργήσαμε στιγμές δικές μας. Θεώρησα σωστό να δημιουργήσουμε κάποιες στιγμές που θα βγαίνουμε χωρίς το Πάρη. Ο Πάρης έμεινε κάποιες φορές πίσω με τον μπαμπά του και εμείς πηγαίναμε για ψώνια ή μπορεί να πηγαίναμε σινεμά. Δημιουργήσαμε ένα tradition τα ψώνια. μαμά και η κόρη να πηγαίνουν για ψώνια και γενικώς να έχουμε τις στιγμές μας.
Τώρα αν τη βοήθησε ακριβώς δεν ξέρω. Σίγουρα είναι ένα παιδί που μεγάλωσε πολύ γρήγορα και ωρίμασε πολύ γρήγορα. Δηλαδή θεωρώ ότι δεν έζησε την παιδική της ηλικία όπως θα έπρεπε. Γιατί έγινε πολύ γρήγορα η δεύτερη μαμά του.
Maria Kutrubis (35:11)
Η δεύτερη μαμά του.
Ειδικά για τα κορίτσια. Τα αγόρια παίρνουν άλλο ρόλο, αλλά τα κορίτσια γίνονται, όπως το είπες, δεύτερες μαμαδες.
Νικη Μπενετατου (35:17)
Ναι.
και έγινε, δηλαδή τον πρόσεχε πάρα πολύ και μπορεί και εμείς άθελα μας δηλαδή τώρα που κοιτάω πίσω μπορεί να καθόμασαν για ένα καφέ και να της έλεγα Αλίκη πάρε και λίγο τον αδελφό σου να παίξει δηλαδή δίναμε και εμείς αυτή την αρμοδιότητα
Maria Kutrubis (35:36)
Εννοείται, εννοείται. Όλοι μας το
κάναμε αυτό και νομίζω το κάναμε απ' το πανικό μας. Εγώ δηλαδή πόσες φορές ερχόμουν σπίτι και έλεγα ποιος άφησε την κουζίνα ξεκλείδωτη; Δηλαδή ήταν φαντάσου δηλαδή πράγματα που τώρα τα σκέφτομαι και λέω πω πω τι εγκληματίας ήμουνα που είχαν την ευθύνη το να κλειδώνουν την κουζίνα τα αδέλφια του. Που δεν είναι η ευθύνη ένας παιδιού αυτό.
Νικη Μπενετατου (35:47)
Ναι.
Ναι. Αυτό,
καταλάβεις αυτό το πρόσεχέ τον ή ακόμα και παιξε λίγο μαζί του. Πηγαίναμε στις κούνιες πολλές φορές, θυμάμαι αυτό.
Και κάποιο παιδάκι να τον κορεύδευε, τον Πάρη, είτε για τον τρόπο που μιλούσε, είτε για τον τρόπο που περπατούσε, γιατί άργησε να μιλήσει, οπότε ακόμα και τώρα πολλές φορές ο Πάρης δεν μιλάει καθαρά. Ενώ μιλάει πάρα πολύ, σε κάποια σημεία δεν μιλάει καθαρά. Ή στο περπάτημα του ήταν πάντα ασταθής. Οπότε μπορεί να υπήρχε στις κούνιες κάποιο παιδάκι που να τον κοροιδέψει.
Εγώ τώρα, σωστό ή λάθος δεν ξέρω, μπορεί να ήταν και λάθος μου, θεωρούσα ότι δεν μπορώ, δεν θα χρειαζόταν να πάω να πιάσω το παιδάκι ή τη μητέρα στην κούνια, να εξηγήσω.
Maria Kutrubis (36:44)
και εγώ το ίδιο. Ούτε
εγώ έκανα.
Νικη Μπενετατου (36:47)
Ότι
σας παρακαλώ, μαζέψτε το παιδί σας ή εξηγήσετε στο παιδάκι σας ή αυτό κτλ. Να μου πεις μπορεί να ήταν πολύ σκληρό. Θεωρούσα ότι ο Πάρης, αυτή είναι η κοινωνία μας, αυτή είναι η ζωή μας, θα πρέπει και εκείνος να μάθει με κάποιο τρόπο να χειρίζετε καταστάσεις. Δεν λέω να είναι κάτι επικίνδυνο
εννοώ σε πλαίσια που να τον κοριδεύουν ότι έλα από μακριά στεκόμουνα παρατηρούσα αλλά πάμε, πάμε να το παλέψεις. Μετά όταν ερχόταν στο σπίτι εννοείται ότι του κάνα τρομερό pampering και ότι είσαι το καλύτερο παιδάκι και δεν πειράζει και εσύ δεν πειράζει που μιλάς αργά και δεν πειράζει που περπατάς αργά αλλά εκείνη την ώρα δεν έμπαινα στη διαδικασία. Ναι, τον άφηνα λίγο να τον διαχειριστεί. Η Αλίκη αυτό δεν μπορούσε να το δεχτεί.
Maria Kutrubis (37:29)
Να αφήνες λίγο να το διαχειριστεί μόνος του.
Νικη Μπενετατου (37:36)
Η Αλίκη δεν μπορούσε να το δεχτεί αυτό με τίποτα. Πήγαινε και έλεγε στα παιδάκια, αν θέλεις να τα βάλεις με κάποιον, να τα βάλεις με μένα.
Ναι. τον υπερασπιζόταν σε όλα. Δεν μπορούσε να το δεχτεί. Δεν ξέρω ποιο από τα δυο ήταν Σωστό.
Maria Kutrubis (37:50)
Αυτή ήταν το καθήκον της σαν αδελφή. Δεν μπορούσε να καταλάβει την ωριμότητα της δικιάς σου σκέψης σαν παιδί με τίποτα.
Νικη Μπενετατου (37:55)
Ναι.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να είχα κάνει διαφορετικά. Όποτε χρειαζόταν, εννοείται ότι θα τον υπερασπιζόμουν. Δηλαδή σε θέματα να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα του. Εννοείται ότι έκανα step up και βοηθούσα και αντιδρούσα κτλ. αλλά εκείνες τις στιγμές στις κούνιες θεωρούσα ότι είναι κάτι το οποίο στη ζωή του θα το βρίσκει.
και θα πρέπει με κάποιο τρόπο να βρει ο ίδιος το μηχανισμό να το αντιμετωπίζει. Ο Πάρης βρήκε το μηχανισμό, Πήγαινε και τους αγκάλιαζε και τους έλεγε όχι όχι εμείς φίλοι. Και τους αφόπλιζε.
Maria Kutrubis (38:29)
Να αμύνετε.
Νικη Μπενετατου (38:36)
Σοκ! Και φεύγανε, δεν ξέρανε πώς να το χειριστούνε όλο αυτό.
Maria Kutrubis (38:42)
Νίκη στο έλεγε τότε ή στο λέει τώρα.
Νικη Μπενετατου (38:44)
Ναι, ναι, καλά
εννοείται. ότι ερχόταν και μου έλεγε δεν γίνεται να μην δεν κάνεις τίποτα. Και τώρα ακόμα, δεν ξέρω αν θα έπιανα ποτέ την μαμά και να πω ότι ξέρετε κάτι το παιδάκι σας μίλησε έτσι στο Πάρη.
Maria Kutrubis (38:55)
σε αυτό μοιάζουμε, ούτε κι εγώ. Και δεν νομίζω ότι είναι πια επειδή είμαστε χαμηλών τόνων. Εγώ πάντα έχω στο μυαλό μου ότι δεν θα είμαστε εκεί για να κάνουμε fight their battles. Τελεία. Δεν θα είμαστε εκεί πάντα.
Νικη Μπενετατου (39:05)
Ναι. Κι αυτό. Και ότι δεν θα είμαι
εκεί. Και εννοείται ότι μετά τον εμψύχωνα και του έδινα την αυτοπεποίθηση που χρειαζόταν. Με αγκαλιές, με ομιλία, συζητάγαμε για εκείνη τη στιγμή. Του λέγα ότι δεν έχεις κάνει κάτι λάθος. Δηλαδή όλα αυτά τα έκανα μετά.
Maria Kutrubis (39:23)
Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος.
Νικη Μπενετατου (39:23)
Ναι. Όχι όμως ότι εμένα
δεν ήταν μαχαίρι στην καρδιά. Δηλαδή τα δάκρυά μου τρέχανε. Αλλά εκείνη την ώρα ένιωθα ότι δεν έπρεπε να το κάνω.
Maria Kutrubis (39:31)
Για πες μας τώρα, η Νίκη ως γυναίκα χάθηκε ή ξαναγεννήθηκε;
Νικη Μπενετατου (39:37)
Εγώ θα το ξαναπω ότι σεμινάρια που κάναμε μαζί Μαρία για μένα ήταν σημαδιακά. Νομίζω εκεί συνειδητοποιείς κάποια πράγματα πηγαίνοντας πίσω για τον εαυτό σου και όχι ότι αλλάζεις απλά κάνεις τη συνειδητοποίηση γιατί στη ζωή σου συμπεριφέρεσαι με ένα συγκεκριμένο τρόπο και μόλις το συνειδητοποιήσεις, ότι γιατί, μαγικά σαν να ξεφουσκώνει.
Σαν να μην έχει πλέον την ίδια ένταση, την ίδια αξία, Αλλά αυτό θέλει πάρα πολλή δουλειά. Γενικά δεν θεωρώ ότι άλλαξα, απλά προστέθηκαν μάλλον, βγήκαν στην επιφάνεια κάποια άλλα κομμάτια που δεν είχαν λόγο τότε να υπάρχουν, δεν ξέρω.
Maria Kutrubis (40:09)
Ακριβώς όπως το λες, την ίδια, δύναμη.
ή τα θάβουμε, ή δεν τα ξέρουμε ότι τα έχουμε ή δεν έχει βρεθεί λόγος, ανάγκη να βγουνε στα ετεφάνεια. Βέβαια.
Νικη Μπενετατου (40:29)
Ναι.
Νομίζω ότι ναι. Εγώ κάθε φορά εκπλήσσομαι. Γιατί πάντα σε μια κατάσταση είμαι κάτι διαφορετικό και λέω, Πω πω Δεν ήξερα ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό. Δεν ξέρω αν σου συμβαίνει σένα.
Maria Kutrubis (40:35)
Εννοείτε.
Καλά, είσαι
πολύ δημιουργική. Εγώ γενικά έχω ένα τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Τώρα, στα 50 μου έχω αρχίσει και ανοίγω. Είμαι πολύ πιο open. Τα έβλεπα μονοδιάστατα τα πράγματα. Εσύ είσαι πολύ δημιουργική, που σημαίνει και η δημιουργία σου μαθαίνει πράγματα. Και για σένα. Και αυτή η αναζήτηση...
Νικη Μπενετατου (41:01)
Ναι.
Βασικά,
δημιουργία με έχει βοηθήσει να ξεπεράσω τις δύσκολες καταστάσεις. Αν με ρωτήσεις, εγώ σίγουρα πρέπει να είχα μία μορφή κατάθλιψης. Όταν μετά από καιρό πήγα σε ψυχολόγο, μου είπε ότι πρέπει να πέρναγες μία κατάθλιψη. Απλά από τη στιγμή που συνεχίζεις και λειτουργείς και ξυπνάς το πρωί και οτιδήποτε,
Maria Kutrubis (41:11)
όλοι μας έχουμε περάσει.
Νικη Μπενετατου (41:24)
Δεν επεμβαίνουμε.
Maria Kutrubis (41:27)
Ναι βέβαια, γιατί δεν καταρακώνεται ο άνθρωπος. Είναι απλά θλίψη όμως. Νιώθουμε μία μόνιμη θλίψη. Και εγώ το έχω περάσει αυτό.
Νικη Μπενετατου (41:31)
Ναι. Είναι θλίψη. Ναι. Ήταν
εμένα η θλίψη μου ήταν πολύ μεγάλη όταν τη συνειδητοποίησα μετά. Δηλαδή, θυμάμαι ότι πήγα στον ψυχολόγο την πρώτη φορά και μου λέει Νίκη, γεια σου τι κάνεις. Πώς σε λένε Νίκη. Και νομίζω αυτό. Δηλαδή για μία ώρα πρέπει απλά να έκλαιγα.
Ναι, και το Πάρη, σαν θέμα το Πάρη τον άγγιξα μήνες μετά. Δηλαδή μπορεί να άγγιξα εμένα την οικογένειά μου, το παρελθόν μου, πήγαινε να πιάσει λίγο το Πάρη. Τίποτα. Δεν μπορούσα. Δεν μπορούσα να συζητήσω για το Πάρη.
Νομίζω όλοι την περνάμε αυτή τη θλίψη.
Maria Kutrubis (42:10)
Όλοι, όλοι. Όλοι,
όλοι. Άλλοι αργούμε, άλλοι μένουμε σε αυτή, άλλοι δεν υπάρχει βοήθεια, αλλά όλοι όλοι την περνάμε και μαμάδες και μπαμπάδες. Απλώς για τους δεν είναι τόσο κοινωνικά αποδεκτό να το εκδηλώσουν, γιατί είναι αυτό το πρέπει να συνεχίσουμε, αλλά όχι ότι δεν την περνάνε.
Νικη Μπενετατου (42:27)
Κάποια πράγματα νομίζω καταρρέουνε.
Το κάθε φύλο έχει διαφορετικά δηλαδή όταν σκέφτεται το παιδί του. Μπράβο! Ένας μπαμπάς με το γιο τι σκέφτεται ξέρω εγώ, να παίζει, να πηγαίνουν μπάλα μαζί κτλ. Ενώ εμείς τι θα λέγαμε, ξέρω εγώ, το παλικάρι μου... Ναι!
Maria Kutrubis (42:45)
Να το θαυμάσουμε να σπουδάσει να βρει μια
κοπέλα, όλα αυτές οι βλακίες που τίποτα, τίποτα όλα. Τελικά, σχετικά όλα.
Νικη Μπενετατου (42:50)
όλα αυτά, όλα αυτά, ναι, ναι, ακριβώς, το οποία, εντάξει, οκ,
δεν μπορώ να πω κάτι. Εμένα αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο για τον Πάρη είναι η επιθυμία του να οδηγήσει. Αυτό, όταν μου ζητάει και επιμένει τόσο πολύ να οδηγήσει, και μάλιστα είχαμε πάει ένα ταξίδι και πρώτη φορά στη ζωή του ήρθε και μου ζήτησε, μου φέρε ένα μπρελόκ
Maria Kutrubis (43:01)
Ναι, μου το έχεις πει αυτό.
Νικη Μπενετατου (43:16)
και μου λέει μαμά μπορώ να το αγοράσω αυτό και του λέω να το αγοράσεις αγάπη μου αλλά τι το θέλεις και μου κάνει το θέλω για το αυτοκίνητό μου.
Και όσες φορές και να το έχουμε πει ότι όλοι οι άνθρωποι δεν οδηγούν, ότι υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν τα μέσα, υπάρχουν άνθρωποι που περπατάνε όπου θέλουν να πάνε, ο Πάρης δεν μπορεί να το δεχτεί. Σου λέει όχι, εγώ θα οδηγήσω.
όχι. Κατεβάζει τα ματάκια του κάτω και κάνει εγώ θέλω να οδηγήσω.
Maria Kutrubis (43:46)
Κοίτα,
Νικη Μπενετατου (43:47)
Αυτό. Και αυτό τώρα τα όνειρά του κάθε φορά που πρέπει να του αλλάξω λίγο την πορεία, δυσκολεύομαι πάρα πολύ. Γιατί στην Αλίκη, ας πούμε, της λέμε άνοιξε τα φτερά σου και πήγαινε όπου ποθεί η ψυχή σου και ότι θέλεις και σε κάνει ευτυχισμένη. Και σε εκείνον, ας πούμε, θα πει, εγώ θέλω να δουλεύω υδραυλικός με τον μπαμπά του. Και θα του πεις ότι, ξέρεις, κάτι είναι πάρα
Είναι δύσκολο να δουλεύεις ως υδραυλικός και δεν ξέρουμε αν ο μπαμπάς θα μπορεί να σε πάρει. Και θα δούμε, και τελείωσε το σχολείο και του μειώνεις λίγο όλο αυτό που αισθάνεται.
Maria Kutrubis (44:24)
Ναι, μειώνουμε
τα όνειρα αλλά κάπου τους φέρνουμε και στην πραγματικότητα. Γιατί και το να ζουν σε μια πλασματική πραγματικότητα και μετά να απογοητεύονται στη πορεία και αυτό επώδυνο πιστεύω είναι για εκείνον.
Νικη Μπενετατου (44:33)
Ναι, εγώ...
Κι αυτό επώδυνο. Αλλά για μένα είναι πολύ επώδυνο.
Maria Kutrubis (44:42)
Τι σου έχει μάθει ο Πάρης που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να στο είχε διδάξει;
Νικη Μπενετατου (44:47)
Νομίζω την ανιδιοτελή αγάπη.
Τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς να ζητάς τίποτα.
Maria Kutrubis (44:52)
Τι δεν λέγεται, Νίκη μου, ποτέ για το να μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία;
Νικη Μπενετατου (44:57)
Εγώ νομίζω τη θλίψη που κουβαλάς πάντα. Γιατί όσο και να λέμε ότι το έχεις ξεπεράσει θεωρώ μια θλίψη πάντα υπάρχει.
Οπότε λέω, Νίκη day by day ξανά, θα δούμε.
Όμως η αναπηρία είναι δύσκολη και νομίζω ότι αυτό που πιο πολύ πονάει είναι ότι ξέρουμε ότι τα παιδιά μας ακριβώς δεν θα πω αυτό που προαναφέραμε ότι δεν θα μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους ακριβώς όπως τη θέλουν.
Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο για όλους τους γονείς. Και ότι τα μαθαίνουμε να αλλάζουν για να χωρέσουν σε μια κοινωνία.
Θεωρώ ότι έχει φτάσει και στιγμή η κοινωνία να αλλάξει για να αποδεχτεί εκείνα.
απλά όμως για τα παιδιά με αναπηρία είναι λίγο πιο
Θα ήθελα να αλλάξει κάποια στιγμή αυτό. Θα θέλαμε να μπορεί να κυκλοφορεί μόνος του, να μπορεί να πάει σε ένα φούρνο παραδείγματος χάρη και να έχουν την υπομονή να τον βοηθήσουν με τα χρήματα ή με το να ψωνίσει.
Να μπορεί να πει είμαι ΑμεΑ και χρειάζομαι βοήθεια και να τον βοηθήσουνε. Εντάξει, σαν γονείς θα σκεφτούμε τη στιγμή που ίσως
κυκλοφορήσει έξω μόνος του και ο Πάρης άμα του πεις, έλα να δεις παιχνίδι στο σπίτι μου γιατί έχω μια μεγάλη τηλεόραση και θα ευχαριστηθείς την ΑΕΚ το πιθανότερο είναι ότι θα πάει.
γιατί είναι αθώος, γιατί δεν θα σκεφτεί κάτι άλλο. Άρα εμένα αυτό με φοβίζει.
Maria Kutrubis (46:27)
Βέβαια,
Αυτό είναι και θέμα ασφάλειας του παιδιού. Εννοείται σε φοβίζει. Βέβαια.
Νικη Μπενετατου (46:31)
θα ήθελα να είναι πιο αποδεκτή η αναπηρία. Πιο ορατή,
Maria Kutrubis (46:37)
Ορατή τα παιδιά μας είναι πλέον, δηλαδή η γενιά των παιδιών μας, γιατί και εμένα 25 ο Γιώργος, εσένα σχεδόν 20, ο Πάρης, είναι δηλαδή, δεν κολλάνε στο να βγούνε να κυκλοφορήσουν δεν έχουνε τέτοια θέματα. Ναι, ναι, εμείς το κάναμε,
Νικη Μπενετατου (46:48)
Αλλά ποιος το έχει αλλάξει αυτό, εμείς οι γονείς το έχουμε αλλάξει.
Αλλά όχι ότι δεν θα υπάρξουν τα βλέμματα που μπορεί να κοιτάξουν λίγο περίεργα και να αναρωτηθούν τι συμβαίνει εδώ.
Maria Kutrubis (46:57)
Πάρα πολλές φορές, Νίκη. Μου έλεγε ο Γιώργος ένα συμβάν. Εννοείται. Μου λέει ο Γιώργος
για ένα συμβάν που είχε πάει να πάρει κάτι ψαρικά από ένα μαγαζί στη Καισαριανή, δεν ξέρω πού. Και είχε πάρει κάτι και μετά όταν το χρησιμοποίησε, του χάλασε. Και το πήγε πίσω και άρχισε λίγο, ξέρεις μετά δικά του επιχειρήματα να λέει ότι το πήρα και χάλασε και αυτό δεν είναι σωστό λέει και αυτό και τον διώξαν από το μαγαζί.
Του λέω συγγνώμη. Είπες ότι οι παιδιά δείξτε λίγο υπομονή είμαι ένα άτομο με αναπηρία, τους είπα ότι είμαι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες μου λέει και πάλι με διώξανε. Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι στενοχωρήθηκα γιατί τα έχουμε δει αυτά τα κομμάτια και πάλι αλλά μου αναφέρει και τόσα συμβάν με πολλούς που τον βοηθάνε άρα θα υπάρχει...
Νικη Μπενετατου (47:38)
Ναι. Ναι, δεν το συζητάω.
Εγώ βλέπω ότι ο Πάρης λαμβάνει πάρα πολύ αγάπη. Έλεγα πάντα, γεννήθηκε με ένα άστρο αυτό το παιδί Και αυτό είναι και που μου δίνει κουράγιο. Όμως η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλά βήματα να κάνουμε μπροστά για την αναπηρία.
Maria Kutrubis (47:53)
Εντάξει. Και αυτό που κάνουμε, η
η ενημέρωση είναι η αρχή. Ναι. Τι είναι αυτό που σε έχει πληγώσει περισσότερο από τη κοινωνία και τι είναι αυτό που σε έχει συγκινήσει περισσότερο;
Νικη Μπενετατου (48:07)
Αυτό που μου έχει πληγώσει περισσότερο από την κοινωνία και που έχει χρειαστεί να διεκδικήσω πάρα πολύ έντονα για τον Πάρη είναι στα πλαίσια τα τυπικά.
Γιατί γενικώς, για να πω ένα παράδειγμα, ενώ ο Πάρης ήταν πάρα πολύ τυχερός στον δημοτικό και τον αγκαλιάσανε όλα τα παιδιά.
Βέβαια, έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο και ο εκπαιδευτικός που είχε, που εξήγησε, που έκανε ένα rotation με τα παιδιά, να καθονται όλα μαζί του, να τον βοηθάνε, να τον συμμετέχουνε. Και γενικώς το δημοτικό πέρασε πολύ ανώδυνα. Όταν ήρθε η στιγμή να αλλάξει πλαίσιο...
που ήξερα ότι θα πάει σε ειδικό σχολείο. Ήταν εποχή Covid και αναγκαστικά, αναγκαστικά, ναι, αναγκαστικά θα έλεγα, τον πήγα σε ένα τυπικό σχολείο στο γυμνάσιο με παράλληλη στήριξη, λέγοντας ότι κρατήστε τον μου λίγο εδώ μέχρι να μπορέσω να δω ποιο είναι το σωστό σχολείο για εκείνον, γιατί δεν ήθελα να πάω σε οποιοδήποτε. Ήθελα λίγο να δω τι σχολεία υπάρχουνε.
Ποιες οι δυνατότητες που είναι μακριά κοντά, χίλια δύο. Εκεί η αλήθεια είναι ότι με πλήγωσε το γεγονός ότι υπήρξανε εκπαιδευτικοί, οι οποίοι δεν μπορούσαν να δεχτούνε ότι υπάρχει ένα παιδί σαν τον Πάρη, στην τάξη τους.
Αυτό, ναι. Δηλαδή, ήταν ένα παιδί κιόλας που δεν ενοχλούσε και τελικά είναι μέρος της κοινωνίας μας και αυτά τα παιδιά.
Εγώ θα ήμουν η πρώτη. Είχα πει ότι η πρώτη που αν δημιουργήσει οποιοδήποτε θέμα και μέσα στην τάξη ή βγάλει επιθετικότητα, είμαι η πρώτη που θα τον έπαιρνα. Αλλά ένα παιδί σαν τον Πάρη, που καθόνταν με την παράλληλη στήριξή του στην άκρη. Κάνανε τα δικά του. Και, στην ουσία, ήταν και με παιδιά από το δημοτικό που ήδη γνώριζε.
και συνεχίζανε, μπορεί να μην κάνανε παρέα έξω, αλλά συνεχίζανε μες στην τάξη να τον ενθαρρύνουνε. Δηλαδή, όλοι με πολλή αγάπη. Και λες ότι... Όχι, θα μπορούσες να τον δεχτείς. Αυτό. Αυτό νομίζω ότι...
με έχει πληγώσει πιο πολύ από όλα το ότι έπρεπε να εξηγώ και να διεκδικήσω μια θέση, έστω και προσωρινά για τον Πάρη, μέχρι να μπορέσω να δω κατά που μου να πάει. Και αυτό που με έχει συγκινήσει πάρα πολύ είναι το πόσο πολύ αγαπάνε όλοι τον Πάρη και πόσο πολύ δεν βλέπουνε και εκείνοι την αναπηρία.
Maria Kutrubis (50:34)
δεν
τη βλέπουν.
Νικη Μπενετατου (50:36)
Ναι, Υπάρχουν φορές που, τουλάχιστον οι φίλοι μου ή οικείοι, αγαπάνε τον Πάρη για αυτό που είναι. Και δεν στέκονται στην αναπηρία. Και αυτό με συγκινεί. Βλέπουν τον Πάρη αυτό. Ναι, αυτό. Με συγκινεί, αυτό.
Maria Kutrubis (50:50)
Βλέπουν τον Πάρη. Βλέπουν το γιο σας. Βλέπουν το Πάρη..
Νικη Μπενετατου (50:59)
υπάρχουν πολλές στιγμές που μου έχουν συγκινήσει, αλλά αυτό είναι μία από αυτές τις φορές. Αυτό που βλέπεις να τον αποδέχονται οι γύρω σου.
Maria Kutrubis (51:05)
Πολύ ωραία.
Ναι, γιατί μας δίνει μια μικρή εικόνα το τι μπορεί να γίνει όταν αυτή η αποδοχή απλωθεί. Αυτό. Και είναι πολύ όμορφο αυτό. Πώς γεννήθηκε, ο Κόσμος του Πάρη; Τι ανάγκη κάλυψες.
Νικη Μπενετατου (51:18)
Ναι.
αυτό που είπαμε ότι στο σχολείο που πήγαινε ο Πάρης επειδή υπήρχε αυτή η δυσκολία και εγώ δυσκολευόμουν πάρα πολύ γιατί με είχαν καλέσει και αρκετές φορές ψυχολόγος και κοινωνιολόγος να μας δουν οικογενειακά, να μας εξηγήσουν ότι ο Πάρης δεν μπορεί να ενταχθεί σε αυτό το πλαίσιο και τους είπα ότι το γνωρίζω αλλά απλά ζήτησα περισσότερο χρόνο λίγο και τα λοιπά και την υπομονή σας μέχρι να μπορέσω να βρω. Αυτό με δυσκόλεψε.
Τα συζητούσα με την συνεργάτιδα μου, την Ντίμη και τη φίλη μου, Και όταν λοιπόν βρήκα το σχολικό πλαίσιο και πήγα και τον Πάρη για αξιολόγηση, στην αξιολόγηση λοιπόν αυτή, βγήκε μετά ο Πάρης στο προαύλιο και πήγε με κάτι παιδιά και έπαιζε μπάσκετ.
και φωτίστηκε
το πρόσωπο, λέω εκείνη την ώρα ήταν αυτόματο. Να μπορούσα να δημιουργήσω, να υπήρχε κάτι που να καθοδηγεί τους γονείς στο τέλος χωρίς να πρέπει να περνάει όλη αυτή την... το γολγοθά, την πορεία, τη στεναχώρια.
Maria Kutrubis (52:32)
την αβεβαιότητα, που ένιωθες
εσύ.
Νικη Μπενετατου (52:36)
Ναι, αυτό. Και να μπορεί να φτάνει κατευθείαν στο στόχο χωρίς να υπάρχει όλο αυτό. Και πήρα τηλέφωνο την Ντίμη τότε. Αφού τα συζητάγαμε όλα και περίμενε να ακούσει κιόλας τι είχε γίνει τέλος πάντων και στο σχολείο. Της λέω Ντίμη θέλεις, πάμε, μου ήρθε αυτή η ιδέα. Και μου λέει, εννοείτε πάμε. Και μετά απλά εξελίχθηκε.
Maria Kutrubis (52:57)
Και να πούμε ότι η Ντίμη έχει δύο τυπικά κορίτσια, δηλαδή δεν ήταν γνώστης της αναπηρίας.
Νικη Μπενετατου (53:01)
Ναι, η Ντίμη έχει τυπικά
παιδιά, όντως το κάνει από την καρδιά της.
Maria Kutrubis (53:05)
ενσυναίσθηση και φαίνεται με όλα αυτά και τη δραστηριότητες που κάνετε.
Νικη Μπενετατου (53:08)
Ναι.
Και μετά, φυσικά, Ο κόσμος του Πάρη έχει πάρει ένα δικό του δρόμο πλέον. Χαίρομαι παρα πολύ για κάποιες συνεργασίες, για κάποιες φιλίες που έχουν δημιουργηθεί μέσα από αυτό, για ανθρώπους που έχω γνωρίσει, για δράσεις, για αγάπη που έχουμε πάρει και μαζί Μαρία με όλους τους γονείς που μιλάμε πόση δύναμη κι αυτό μας δίνει.
Και γενικώς αυτό που είπες στην αρχή, θα κρατήσω που περιέργαψες εμένα, αυτό που όντως θεωρώ ότι το έχω είναι το μαζί. Μόνη μου θεωρώ δεν θέλω να κάνω τίποτα. Όχι δεν μπορώ, δεν θέλω. Αυτά τα συγκεκριμένα όλα, δηλαδή, ο Κόσμος του Πάρη και το Perfectly Unboxed, δεν θα ήθελα να το κάνω για κανένα λόγο μόνη. Ναι.
Maria Kutrubis (54:00)
΄καλά ούτε και εγώ για πολύ απλά ότι θα ξέχναγα τα
μισά πράγματα αν δεν μου τα θυμίζεις. Στάνταρ. Να ξεκινήσουμε από τα λειτουργικά.
Νικη Μπενετατου (54:05)
Καλά, αλλά γενικώς δεν ξέρω.
Μ' αρέσει να υπάρχει αυτή η ένωση.
Maria Kutrubis (54:12)
Όχι, αλλά είναι ωραίο. Ναι, Εγώ
Νικη Μπενετατου (54:15)
Αυτό. Και μέσα
Maria Kutrubis (54:15)
από άποπτη...
Νικη Μπενετατου (54:16)
από όλο αυτό έχουν δημιουργηθεί και φιλίες. Δηλαδή, εγώ πλέον σε θεωρώ φίλη μου. Γιατί ναι μεν ξεκίνησε μία απλή γνωριμία τότε που υπήρξε μια συνεργασία. Όμως μέσα από αυτό γίναμε φίλες. Όπως και με άλλους συλλόγους, όπως και με τη Δήμητρα και τη Γεωργία που έχουν τους συλλόγους τους και εκείνοι. Είμαστε πλέον φίλοι. Και πόσες ακόμα συνεργασίες με τις οποίες περνάς ωραία, μοιράζεις κάτι, σε ενώνει κάτι.
Υπάρχει κάτι κοινό σε όλα αυτά.
Maria Kutrubis (54:47)
Ο κοινός σκοπός ενώνει. Ο κοινός
σκοπός. Δηλαδή μπορεί να είμαστε όλοι διαφορετικοί σαν άνθρωποι αλλά κάτι θέλουμε που είναι ίδιο. Και κουμπώνει εκεί. Κάτι θέλουμε όλοι που είναι ίδιο να καταφέρουμε. Ήταν δύσκολη στην αρχή το να εκτίθεσαι με το Κόσμο του Πάρη;
Νικη Μπενετατου (54:57)
Ναι, αυτό και κουμπώνει.
Ναι, έτσι είναι.
Πάρα πολύ.
Εγώ δεν ήθελα να βγάζω τίποτα ούτε στα social, ούτε να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, ούτε το συναίσθημα μου. Νομίζω, εκείνη την φορά που είχαμε γνωριστεί στη δράση, νομίζω, μια έκλαιγα. μία λέξη έλεγα.
Maria Kutrubis (55:21)
Λάμπες. Και εγώ
τότε που είχα μιλήσει, τα είχα χάσει όλοι.
Νικη Μπενετατου (55:24)
Ήταν
τρομερό. Είχα και τη Δήμητρα δίπλα μου και μου έλεγε, έλα, πάμε, το΄χεις. Καθόταν στα παρασκήνια, έλα Νίκη κι άλλο. Και ήταν και η πρώτη φορά που τη γνώριζα. Για αυτό λέω ότι με μερικούς ανθρώπους είναι αυτόματη η σύνδεση.
Maria Kutrubis (55:37)
Ναι παιδί μου, είδες. Είναι στανταρ.
Τι ονειρεύεσαι Νίκη για τον Κόσμο του Πάρη;
Νικη Μπενετατου (55:47)
Ονειρεύομαι ότι μπορεί να φέρει. Δηλαδή είμαι ανοιχτή, wide open που λένε, για ότι είναι να έρθει και αυτό που λέω πάντα είναι ότι ότι είναι να έρθει ας έρθει για καλό.
Maria Kutrubis (56:02)
Πολυ σωστό.
Ο Πάρης καταλαβαίνει το involvement του στο Κόσμο του Πάρη;
Νικη Μπενετατου (56:11)
Αχ, στην αρχή δεν ήθελε καθόλου. Δηλαδή, στην αρχή όταν του έλεγα, έλα έχουμε μια ομιλία, έκανε, όχι, θα μιλήσεις πάλι για μένα, δεν θέλω. Δεν ήθελε καθόλου αυτή την έκθεση. Τώρα κορδώνεται και κάνει, η μαμά θα μιλήσει για μένα.
Maria Kutrubis (56:27)
Τώρα είναι σταρ,
Νιώθετε ευθύνη και εσύ και Ντίμη με το κόσμο του Πάρη;
Νικη Μπενετατου (56:33)
Πολύ μεγάλη απέναντι στα παιδιά μας. Κυρίως γιατί κάνουμε και αρκετές δραστηριότητες. Αυτό που και οι δύο θέλουμε είναι τα παιδιά να περνάνε καλά. Και να μπορούμε να προσφέρουμε όσο γίνεται περισσότερο για εκείνα. Η Ντίμη νιώθει ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη.
Θέλει πέρα από το να περνάνε καλά εννοείται και όλοι η αγάπη, νιώθει ευθύνη απέναντι τους στο να τα κάνει και όλα σωστά.
Υπάρχει ένα συνδυασμός εκεί. Αλλά νομίζω ότι όταν έχεις να κάνεις με παιδιά, έχεις ευθύνη.
Maria Kutrubis (57:08)
πολύ ωραίος.
και όταν έχεις να κάνεις με
κοινωνική προσφορά έχεις ακόμα περισσότερη ευθύνη. Γιατί αντιπροσωπεύεις ένα σκοπό πλέον και ο κόσμος σε θεωρεί, όχι σε θεωρεί, σε κρατά υπόλογο αυτό όλο που λες και αντιπροσωπεύεις.
Νικη Μπενετατου (57:18)
Ναι. Έτσι είναι.
Maria Kutrubis (57:26)
Και πες μας λίγο τώρα ο Πάρης τι αγαπάει;
Νικη Μπενετατου (57:31)
Ο Πάρης αγαπά... Καλά, τρελαίνεται είπαμε για την ΑΕΚ Ναι, τρελαίνεται για την μπάλα. Έχει πολύ μεγάλη αγάπη για την ΑΕΚ. Πάνε στο γήπεδο, δεν χάνει αγώνα. Αλλά θα έλεγα, όχι μόνο για ποδόσφαιρο, οτιδήποτε έχει μπάλα, όποιοδήποτε sport περιλαμβάνει μπάλα έχει τρέλα. Ξέρει τα πάντα, ξέρει τα shoot, ξέρει
ποιος έχει κερδίσει, πότε έχει βάλει γκόλ, δεν όσον αφορά τα σπορ όλα. Αφού λέμε ότι όταν μιλάει ο Πάρης και θα πει ότι ο αγώνας είναι την τάδε ημερομηνία, την τάδε ώρα δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει λάθος.
Τρελαίνεται για Χαρούλη, Όποιος τον βλέπει στη συναυλία άλλο παιδί. Το ευχαριστιέται πάρα πολύ. Αυτές είναι οι δύο μεγάλες του αγάπες. Αυτό που δεν του αρέσουν καθόλου είναι τα μαθήματα. Αν μπορούσαμε να το αφαιρέσουμε, θα ήταν ευτυχισμένος. Παρόλα αυτά, δεν είναι η απόλυτη αλήθεια αυτή.
Maria Kutrubis (58:21)
Πολύ λογικά.
Νικη Μπενετατου (58:33)
Ο Πάρης γενικώς είναι ένα παιδί που όταν θα του πεις ότι δεν μπορείς, όταν νιώσει ο ίδιος, γιατί εγώ ποτέ δεν το έχω πει ότι δεν μπορεί, πάντα του λέω ότι μπορείς τα πάντα, όταν ο ίδιος νιώθει ότι δεν μπορεί βάζει τα αδύνατα δυνατά για να το καταφέρει, στεναχωριέται πάρα πολύ όταν νιώθει ότι δεν μπορεί.
Εμείς του λέμε στα μαθήματα, δεν πειράζει. Δηλαδή και εγώ δεν έχω δώσει ιδιαίτερη βάση στα μαθήματα. Του λέω αγάπη μου να είσαι καλά, να είσαι ευτυχισμένος, να περνάς εσύ καλά,
Maria Kutrubis (59:04)
σχέση Αλίκη-Πάρης; Πού περνάνε καλά;
Νικη Μπενετατου (59:08)
Σαν όλοι τα αδέλφια νομίζω τσακώνονται. Δεν μπορεί να κάνει ο ένας χωρίς τον άλλον. Και Αλίκη τον αγαπάει πάρα πολύ. Αλλά και ο Πάρης αγαπάει πάρα πολύ την Αλίκη και την αναζητά. Είναι μια παρέα.
Maria Kutrubis (59:21)
Ε, δεν.
Νικη Μπενετατου (59:22)
Η Αλίκη θα τον πάρει κάποιες φορές να πάνε για καφέ, θα τον πάρει να πάνε ένα σινεμά. Δεν του αρέσει πολύ το σινεμά, αλλιώς θα τον έπαιρνε πολύ πιο συχνά η Αλίκη. Γενικώς, όμως...
θα περάσουν χρόνο μαζί, δηλαδή θα κάτσει, θα τον φωνάξει στο δωμάτιο, θα τον ρωτήσει πως ήταν η μέρα σου, θα μιλήσουν για το ποδόσφαιρο. Θέλει η Αλίκη, θέλει να έχει σύνδεση με τον Πάρη και ο Πάρης την αγαπάει πάρα πολύ.
Maria Kutrubis (59:49)
Πώς θα ήθελες να δεις το Πάρη σε δέκα χρόνια, στα 28 του;
Νικη Μπενετατου (59:55)
Θα ήθελα να συνεχίζει να κάνει πράγματα τα οποία αγαπά. Το οποίο είναι να πηγαίνει στο γήπεδο, να χορεύει, να συναντάει τους φίλους του. Ναι, ναι, ναι, να χορεύει Και αυτό που θέλω κάποια στιγμή να πετύχω με τον Πάρη είναι να είναι πιο αυτόνομος στο δρόμο.
Maria Kutrubis (1:00:03)
Γιατί το χορό δεν μας είπε, θα μας το πει η επόμενη ερώτηση.
Νικη Μπενετατου (1:00:11)
Είναι ο επόμενος στόχος μας να μάθει να κυκλοφορεί μόνος του. Γιατί θεωρώ ότι αν καταφέρει και αυτό το στάδιο, έχει κατακτήσει ένα μεγάλο μέρος της αυτονομίας. Ναι, της ελευθερίας του.
Maria Kutrubis (1:00:20)
Ελευθερίας.
Νομίζω και εκείνα το θέλουν πολύ αυτό. Να φύγουν απ' το βλέμμα μας. Να φύγουν απ' το βλέμμα μας αυτό.
Νικη Μπενετατου (1:00:27)
Ναι, μα το ζητάει και ο ίδιος και εγώ πότε... Ναι, ναι!
Maria Kutrubis (1:00:32)
Ο χορός πώς μπήκε στη ζωή του. Από ποια ηλικία άρχισε να χορεύει.
Νικη Μπενετατου (1:00:35)
Ο Πάρης όταν ήταν τετάρτη δημοτικού περίπου, εκεί είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι γύρναγε από το σχολείο και ήταν λιγότερο χαρούμενος. Δηλαδή, προφανώς άρχιζε να μεγαλώνει η ψαλίδα ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά και δεν υπήρχε η επικοινωνία.
Άρχισα να ψάχνω δραστηριότητες ΑμεΑ και έπεσε στο ίντερνετ, τυχαία, ή Αργυρούπολη, Ιππόκαμπος, τέλος πάντων. και πήρα τηλέφωνο και λέω τι δραστηριότητες έχετε,
και να είναι Σάββατο. Και έτσι ξεκινήσαμε το χορό, το οποίο του άρεσε πάρα πολύ. Μετά προσθέθηκε και το τραγούδι και το κολύμπι και κιθάρα πλέον ο Πάρης κάνει και, τι άλλο, από δραστηριότητες και μαγειρική κάνει και θέατρο κάνει και...
Γενικώς, ό,τι μπορεί να κάνει, το κάνει.
Maria Kutrubis (1:01:27)
Ναι, αλλά
Λοιπόν, πάμε λίγο-λίγο για τις ερωτήσεις κλεισίματος.
Νίκη μου, αν σε ακούσει τώρα μια μαμά που μόλις πήρε τη διάγνωση ή ένας μπαμπάς, τι θα ήθελες να τους πεις;
Νικη Μπενετατου (1:01:39)
Λοιπόν, θα ήθελα να τους πω ότι υπάρχει μία δύσκολη διαδρομή μπροστά τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι αν ανοίξουν την καρδιά τους και αφήσουν την αναπηρία να μπει, εγώ αυτό λέω, είναι μία πολύ όμορφη διαδρομή. Και έχουν πάρα πολλά να μάθουμε από τα παιδιά, πάρα πολλά. Η αγάπη που παίρνουμε από αυτά τα παιδιά, νομίζω, τα λέει όλα.
Maria Kutrubis (1:02:07)
ξεπερνά το καθετί.
Νικη Μπενετατου (1:02:08)
και γιατί λέω
δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να τους πω
Maria Kutrubis (1:02:09)
Θέλεις να πεις κάτι άλλο στους ακροατές μας, στους
φίλους σου, στην οικογένειά σου, ένα μήνυμα στους υποστηρικτές του Κόσμου του Πάρη;
Νικη Μπενετατου (1:02:20)
Κυρίως τους φίλους, την οικογένειά μου, σε όλους όσους έχουν σταθεί δίπλα μας, ευχαριστώ. Σημαίνει πάρα πολλά η αγάπη τους και η αποδοχή για μένα. Πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζουνε.
Εμμμ... και ακόμα και οι φίλες που τώρα γνώρισα και μέσα από τον Πάρη και μέσα από την αναπηρία ακόμα και... και αυτό είναι λυτρωτικό γιατί μοιραζόμαστε τα ίδια πράγματα και είναι πολύ... είναι πολύ όμορφο. Και γενικώς χαίρομαι που τους έχω δίπλα μου δεν μπορώ να πω κάτι άλλο αυτό.
Κατάφερα να μην κλάψω λέγοντας τη διάγνωση και έκλαψα τώρα που μιλάω για τους φίλους.
Maria Kutrubis (1:03:07)
Είναι σημαντικό
το κομμάτι σου αυτό. Η υποστήριξη γενικά είναι σημαντικό κομμάτι για σένα, η φιλία.
Νίκη μου, εγώ προσωπικά σας ευχαριστώ που ανοίχτηκες.
Νικη Μπενετατου (1:03:15)
Εγώ ευχαριστώ για αυτό το ταξίδι που κάνουμε μαζί.
Maria Kutrubis (1:03:18)
Ναι.
σήμερα ακούσαμε τη Νίκη, που είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος που αντιπροσωπεύει με μία λέξη αν έπρεπε να την περιγράψω. Προσφορά. Προσφορά και αγάπη. Αυτό. Σας ευχαριστούμε πολύ.
όλους τους ακροατές μας ακολουθήστε μας στα social και το Perfectly Unboxed και τον Κόσμο του Πάρη για και άλλες ιστορίες, reels, ανακοινώσεις, events,
Stay tuned που λένε στα χωριά μας. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο. Ναι, ναι. 4 Μαΐου, ναι. Λοιπόν, αυτά. Bye.
Νικη Μπενετατου (1:03:42)
Ακριβώς στα χωριά μας! Και έχουμε και το δικό σου, να μην ξεχνάμε, που θα βγει 4 Μαιου.