Subscribe
Share
Share
Embed
🎧 Dutch Fluency Podcast: Real Dutch. Real Stories. No bullshit.
What started as a simple wish, to make Dutch learning more fun, real, and human, turned into this: a podcast built around recent Dutch news, told in stories you can actually feel something from.
Each episode is made for B1+ learners who are tired of textbook Dutch and want to:
🗞️ Hear real topics
🗣️ Understand real people
💬 Speak real Dutch
🔥 No grammar drills. Just language in motion.
🇳🇱 Slow, clear storytelling. Perfect for NT2, Inburgering, or just holding your own in a real convo.
Come for the vocab, stay for the vibe.
👉 dutchfluency.com
Learn it. Feel it. Speak it.
#DutchFluency #LearnDutch #DutchPodcast #Inburgering #NT2 #RealDutch #NoDryStuff #dutch #dutchlearning #Dutchie #goingdutch #dutchcommunity
Hoi, Rick hier. Fijn dat je luistert — bedankt voor jullie support.
Nou, Mira stond in een sporthal in Rijswijk met een rol verband in haar hand en een nep-arm op tafel, zo’n rubber ding waar je normaal een injectie op oefent. Ze deed mee aan een EHBO-avond, omdat ze ooit had geroepen: “Als er iets gebeurt, wil ik niet als een verdwaalde toerist bij Madurodam staan te kijken.” De lucht rook naar magnesiumpoeder van de klimwand aan de overkant, gemengd met koffie uit zo’n automaat die altijd naar karton smaakt. Mira voelde zich best zeker, hoewel ze stiekem dacht: als ik straks moet handelen, klap ik dan dicht? Zoals zo vaak zette ze haar twijfels weg met een grapje in haar hoofd: “Kom op zeg, je kan dit.”
Joh, en toen ging haar telefoon trillen, precies op het moment dat de instructeur zei: “Oké, reanimatie, stap voor stap.” Mira keek heel even—fout natuurlijk—en zag een melding van NOS. Lawines in Oostenrijk. Nog twee doden. En een Nederlander gereanimeerd. Haar maag trok samen, alsof iemand het touw van de klimwand strak aantrok.
“Alles goed?” vroeg de instructeur, een vrouw met een stem die net zo stevig was als een Hollandse dijk.
Mira knikte, maar haar ogen bleven aan het scherm plakken. Naast haar stond een man met een feloranje sportshirt. “Oostenrijk?” zei hij zacht. “Mijn broer zit daar. In een gebied met veel sneeuw.” Hij slikte. “Da’s ook wat.”
Mira hoorde zichzelf zeggen: “Bel ’m. Nu. En als hij niet opneemt, dan nog een keer.” Haar stem klonk ineens volwassen, alsof ze die leen-de van iemand anders.
De man belde met trillende vingers. Overgaan. Nog een keer. Mira keek naar de nep-arm en dacht aan echte armen, koud, zwaar, stil. De instructeur kwam dichterbij. “We blijven oefenen,” zei ze rustig, “omdat paniek nergens heen kan, behalve naar je handen.”
Toen nam iemand op. De man zette de telefoon op speaker. Er klonk wind en gehijg, en een stem: “Ik leef. We zijn terug bij het onderkomen. Iemand… iemand is net gereanimeerd. Een Nederlander, geloof ik. Het was chaos, maar er waren mensen die wisten wat ze moesten doen.”
Mira merkte dat ze pas toen weer ademhaalde. “Lekker bezig,” fluisterde ze, en ze wist niet eens tegen wie: tegen die onbekende helpers, tegen de instructeur, tegen zichzelf 💪.
In de pauze ging Mira niet domscrollen. Ze pakte een papieren krant van de stapel bij de ingang—ja echt, de krant lezen, heerlijk ouderwets—en zocht dezelfde kop op. Achteraf gezien was het goed dat ze die EHBO-avond had gekozen in plaats van op de bank hangen met een zak chips. Dat kwam goed uit, op zo’n manier die je niet plant.
Toen de les voorbij was, zei ze tegen de man in het oranje shirt: “Als je straks ooit twijfelt wat je moet doen… denk aan vandaag. Je handen weten meer dan je hoofd.”
Hij glimlachte klein. “DIT IS HET,” zei hij schor.
Mira liep naar buiten met haar certificaat in haar tas en een stroopwafel in haar jaszak. Niet als beloning, maar als herinnering: het leven kan ineens breken, en toch kun je iets terugplakken—met verband, met woorden, met moed 🌷.
Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op dutchfluency.com. De Tulip Trainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen terwijl je luistert. Tot morgen.