Zero For Three Radio

What is Zero For Three Radio?

Wim Smeets en Ingo Dassen van de Muziekgieterij serveren je in Zero For Three Radio iedere week dé muzikale borrelplank, met Rob Driessen achter de knoppen.

Rob:

Goedenavond, Maastricht. Welkom bij zero-futree radio.

Wim:

Vandaag met publiek. We

Rob:

hebben 10 nummers voor je, elk met een verhaal en een hoekje melancholie en een randje chaos. Wim zit wel scherp achter de microfoon en Ingo is wel heel groovy denk ik. Ik mag tussendoor wat woorden het wel maken, maar we beginnen met Jij

Wim:

bent de enige die aan de T is.

Rob:

Ja, wij zijn aan dier. We beginnen met iemand die muziek maakt als daglicht dat langzaam binnenvalt. Handhabits oftewel MacDuffy. Volgens mij ooit gitarist bij Kevin Moorby. Ingo, die heb jij uitgekozen.

Ingo:

Ja, dan de single More Today. Ik vond een prachtig nummer. Nieuw hè? Het is warm, rijk, persoonlijk. We hebben openingstrek van de nieuwe plaat.

Ingo:

En zij schrijft zelf over haar nummer dat het een ode is aan de liefde, de twijfel en de groei.

Wim:

Jezus. Wat een bijzondere tekst.

Rob:

Ja, dat was More Today. Intiem, subtiel. Eerlijk tot op het bot. Ik geef even het woord aan de heren. Reminger, hoe komt het bij jullie binnen?

Ingo:

Ik vind

Wim:

het een beetje de Amerikaanse variant van King Lenna. En daardoor is het net wat geslepener, wat minder ruw, wat minder rauw. Maar een prachtig nummer.

Rob:

Bra Italië is genoemd naar een café in Sowo. Ingo wilde nog iets zeggen.

Ingo:

Nee, nee, ik vind gewoon de Ik vond de productie erg warm. Ik vond de gitaren zeer mooi. Was wel Maar pak er maar extra wat je bedoelt Wim. Maar ik vind dan bij King Herna hoor je veel meer waar het vandaan komt. De rauwe omgeving waar ze

Wim:

Van Manchester. Maar je hoort ook de invloeden van Neil Young bij de gitarist.

Rob:

Ja, maar het heeft wel die vibe.

Wim:

Dat is zeker zo.

Rob:

Bar Italië, genoemd naar een café in Sowo. Heb ik gezien.

Wim:

Ja, de band bestaat al 5 jaar. Is echt mega, mega, mega productief. Het wordt een vijfde album. Som like it hot. Dat is volgens mij ook nog een nummer van The Stones geweest als ik het goed Band komt uit Oost-Londen.

Wim:

Heeft ik geloof tussen 23 en 24 of 22 en 2360 optredens gedaan achter elkaar door. Overal wordt het de hemel in geprezen. Het zal nog niet direct volle zalen zijn. Overigens als jullie zin hebben, lieve popliefhebbers. 29 oktober staan ze in de reflector en Luik.

Wim:

Maar het is wel zo'n band die we echt in de gaten moeten houden. Is een blijvertje en het is Sjoegeys, niet helemaal. Het is Britt pop maar het heeft een echt eigen geluid. Ja, ik was erg onder de oude moed nog uitkomen. Dit is de eerste single ervan.

Wim:

Rooster, geloof ik. Rooster. Rooster.

Ingo:

Een haan dus. Een haan.

Wim:

Een roasters.

Rob:

Een beetje half wakker half dromen.

Wim:

Ja, nou ja, vind het zeker geen droommuziek.

Rob:

Zit op het Matador label, bij the way.

Wim:

Ja, dat is best wel huge geworden.

Rob:

Daar komt die jongens.

Wim:

Yes.

Rob:

Rooster van Bar Italië. Ja, lekker onstuimig ook, Wim.

Wim:

Ja, als je zeker van de War Wois aan het Expression pedaal houdt, is dit voor gitaristen smullen geblazen. Ik vind het ook een beetje Het refereert bij mij aan vanalles van B-vijftig's uit de tachtig's tot Somic Ja, zeker. Ik denk Ik ben heel benieuwd. Ik ga 29 oktober zeker kijken.

Rob:

Te gek. Ik ga het onthouden. Een dinsdag. Nou, dat kunnen we wel. We gaan door met een band uit Chickago.

Rob:

Die klinkt een beetje als berglucht en een benzinedam tegelijk. Radboys met light night mountains all wed. Ingo.

Ingo:

Ik vond dat het vooral een hele leuke titel. Zo van ja, het beestje moet maar een naam hebben. En ja, het is een hele dromerige reis en het zit tussen de volk en de rok in. Een beetje mysterieus. Ik vond de zangeres erg fijn.

Ingo:

En ik vond het gewoon vooral een hele mooie compositie en arrangement zeg maar. Er zit heel veel in zonder dat het echt over de kop gaat zeg maar.

Wim:

Ze maken ook echt wel statements. Ze hebben ook een nummer dat heet Elvis in de vriezer.

Ingo:

Ik hou van die Als je heel veel nummers ziet dan trek je zo'n titel en denk je van: hey, wat zou dit zijn? Ik kende het niet. Ik vind het fantastisch.

Rob:

En dit nummer komt van een album The Window, klopt dat? Volgens mij wel. Ja, dat hebben ze in dezelfde studie opgenomen als waar Wilco ooit hun demo's opnam. Dat snap ik.

Wim:

Echt waar?

Rob:

Ja. Maar goed, chicago.

Wim:

Weet je wat we doen? Overigens vond ik Wilco afgelopen jaar op BKS best wel saai als ik eerlijk mag zijn. Mag ik dat zo zeggen?

Rob:

Dat kan. Ik heb ze gewoon een keer gezien op Rocheale ten tijde van Opsjurpen. Dat ging daar gaat nooit meer iets overeen denk ik. Maar we gaan naar de Red Boys luisteren. Ja, de Chicagogeest zit in het beton daar in de studio denk ik.

Ingo:

Men weet niet dat we dit live zitten te doen toch?

Rob:

Nee.

Ingo:

We zijn dit een testcase, maar het bevalt me wel. Ik zeg net tegen jou, Ik zeg, ik kom wel al die hoesjes aan het vervangen want dat gaat allemaal naar de kaas.

Rob:

Maar nee, dit is beetje voorstel.

Wim:

Weet je waar we aan jullie denken? Aan Betty serveer. De stem. Stem zit zo in dezelfde tombre, zelfde drive.

Rob:

Te gek. We gaan naar Radio Free Alice uit Melborne. Een postpunk band.

Wim:

Nou, postpunt is het zeker niet. Ik noem dat geen postpunt.

Rob:

Maar

Wim:

daar kun je uren over discussiëren.

Rob:

Het Chinese Restaurant heet het nummer.

Wim:

Ja, weet je wat ik zag raar? Ik hoorde dat nummer eigenlijk pas toe van toen kwamen we er nog achter dat het een nieuw nummer was. En ik dacht eerst een

Rob:

stip van een

Wim:

naam. Laat me denken aan Loy Coll en de commotions uit de jaren 80. Qua Ik

Rob:

quote even de zanger die werkte echt in een Chinees restaurant en die zei: De geur van sesamolie herinnert me aan mijn eerste liefdesverdriet.

Wim:

Kan me de inspiratie zijn van het liedje.

Ingo:

Te veel sesam olie proef je ook meteen.

Wim:

Maar de band is wel met enige regelmaat in Nederland al geweest. Volgens mij zijn ze ook bij Hoe heet het?

Ingo:

Oude band?

Wim:

Nee, geen nieuwe Australische band. Een vrouwzone.

Ingo:

Nee, geen vrouwzone. Nee, heeft het op vrouwzone gespeeld?

Wim:

Nee het heeft wel Echo gestaan en in Rotar. Maar het is wel toch bijzonder dat men uit Australië de mogelijkheid heeft om te touren in Europa. Dat betekent dat je toch wel iets goeds doet. Er

Ingo:

zijn veel bands uit Australië die wij ook hier in Maastricht

Wim:

Ja, dat heet het.

Ingo:

En die

Wim:

je ook op andere plekken tegen en die je dan om je nek vliegen.

Ingo:

Het happens in Hamburg, steeds in Hamburg. In ieder

Wim:

geval daar aan de bar.

Rob:

Wim, kan ik hem wel opzetten?

Wim:

Ja, zet hem maar op.

Rob:

Radio free alles met Chineze Restaurant. Yes. Ja, dat was Radio Free Alles met chinese restaurant. Wim, waar leek het op? Lloyd Coronica Motion zei

Wim:

het? Ja, dat vond ik zo'n beetje. Het heeft wel die lichte En in het begin zo'n NEXS schietaartje. Ja ja. Ik zeg deze keer had ik 2 keer direct referenties uit de jaren 80.

Wim:

Moet je niet vergelijken maar oké. Ziet dan door je kop.

Rob:

We gaan even wat anders doen. Uit Memphis. Gum?

Ingo:

Nee, Chattanoeka.

Rob:

Dan heb ik de verkeerde naam

Wim:

al gestaan. Chattanoeka. In de ADL heb ik

Ingo:

geen idee. Chattanoeka? In Luxemburg. Chattanoeka.

Wim:

Net daarachter bijhields.

Rob:

Ze komen uit Chattanoeka. Oké check. Een foutje. Gum new from the pain. Ja.

Ingo:

Ik was playlisten aan het afstruinen en ik kwam dit nummer tegen. En hoewel het niet helemaal mijn dingetje normaal is vond ik dit een moddervette track. Post hardcore, scheurende vocalen, strakke drums. En dan minder dan 2 minuten. Zoals het hoort, volgens mij.

Rob:

En laat ik voor eten even staan.

Ingo:

Ik vond hem tof.

Rob:

Maurice die staat hier, zegt, lijkt een beetje op Nou zeg het maar. Kort maar krachtig. We gaan naar Gletsgo. Gletsgo. Met humor aan you, we talk about it one day.

Rob:

Wim.

Wim:

Ja, voor muziekliefhebbers met smaak en voor alle dingen die met elkaar wringen. Dat is humor. Het zit een beetje in de lijn van Black Medi, Protomaten. Het is oprecht. Het zijn soms hysterische uitbarsten bij die band.

Wim:

Het zit op het So Young Recordlabel. Dat is ook magazine wat ik met binnen geregeld graag lees. En wat ik zeer nauwlettend volg. Ja, ik kan er heel veel over vertellen maar ik zeg gewoon we gaan het draaien en dan mogen jullie zeggen wat jullie ervan vinden. Krijg een beetje feedback.

Wim:

Dat is goed.

Rob:

Wim, ik wist dat we het er op een dag over zouden hebben. Humor. En uw talk about the one day.

Wim:

Ik vind het Ik hou er wel van. Zoals Ingo zei zingen is voor de vogeltjes bij deze band. Maar het is wel duidelijk dat er agressie, powa en

Rob:

pit. Ze

Wim:

hebben het

Rob:

opgenomen in een leeg flatgebouw. De de echo van

Wim:

het beton

Rob:

ons vierde bed in bed. Ja. Duiken wat dieper de nacht in met Chad Pile samen met Gitaar Wiro, Hade, Pedigo en Geamondime. Ik denk dat jij dit hebt uitgekozen, Engel.

Ingo:

Dat klopt. Komt uit ook Clahoma, maar ChatPile is wel een bekende act. En zij hebben dus een samenwerking zijn ze aangegaan met Gitris en componist Hayden Pedigo. En dit is de nieuwe single die heet Demen Time. De chatpaal heeft af en toe best wel wat energie zeg maar, wat meer kracht en nu gaan ze eigenlijk heel ingetogen en atmosferisch.

Ingo:

En dan met dat gitaarspel van die pedagodies die ik niet kende, ik ben daar ingetogen in een hele interessante muzikant. Ja, ik vind dat ze zo

Wim:

Wat een gezelligheid.

Rob:

Nou ja, ik heb ook even opgezocht maar die heiden Pedigo die was ook ooit kandidaat voor de gemeenteraad van Amoraillen Texas in een cowboy pak.

Ingo:

Oké. Maar dat terzijde. Nee, daar gaan we weer. Ik Heel moe with a flow. Nee, ja jongens.

Ingo:

Nee, maar het is een geweldig nummer. Meer wil ik er ook niet over zeggen.

Rob:

Dream in time. Gitaar tonen als een zandstorm over beton.

Ingo:

Dan zit er zo'n fuzzy pas en dan eindigt die met die laatste zin. That fuc you up. Dat vind wel.

Rob:

Er zit behoorlijk wat adrenaline in.

Ingo:

Moest een beetje aan Marglanagon denken. Die had

Wim:

ook zo'n Dezol.

Ingo:

Hij is ook helemaal alleen zo, dat gevoel.

Rob:

Niet voor de faint heart, dat nummer denk ik.

Wim:

Is niet helemaal een vrolijk van te worden.

Ingo:

Nee, maar dat hoeft ook niet.

Rob:

Altijd. We zetten dit om in volgens mij trans met Maroucha en een Margustrale break detention.

Wim:

Ja en dan als ik zeg push push, free jazz, rap, break beats, teksten die slaan op urgentie. Een dikke vette saxofoon waar ik normaliter niet van hou in muziek maar echt een knal. Het was ook binnen werkelijk fucking no time uitverkocht in de Tollahstuin in Amsterdam 21 november. De Bush? Nee, totaal uitverkocht.

Wim:

Maar we kunnen wel 20 november naar de Luxor in Keulen. Keulen. Keulen. Oke. Dus ze spelen alleen maar in 1 keer Nederland en dat is uiteraard in Amsterdam en het liefst natuurlijk in Paradis.

Wim:

Sowieso is dat altijd. Ik weet dat BBC Sixen echt op handen draagt. Bus is heel groot. Het is een debuutalbum. Uit Manchester?

Ingo:

Sowieso een tip BBC 6.

Wim:

Ja BBC 6.

Ingo:

Is dus dan waar je alle nieuwe Britse die samen al die talentvolle stages op die Engelse festival BBC

Rob:

Oké, we gaan luisteren.

Wim:

Ik zou zeggen, yes dit is wel weer iets waar ik vrolijk van word.

Rob:

Ja break attention dat is wel gelukt denk ik.

Wim:

Nee maar dat is gewoon ook iets nieuws iets totaal anders iets wat je niet zo heel vaak hoort.

Rob:

Ik kan me moeilijk

Wim:

zeggen lijkt op of klink als. Was voor mij echt.

Rob:

Nee, dat is moeilijk te zeggen. Misschien dat Joy Division nog zo bestaat.

Wim:

Dan was dat het misschien geworden. Wie weet.

Rob:

Gaan naar 3 vragen stellen.

Ingo:

Ik moest heel erg hard denken Wim. Maar daar hebben we het vroeger ook al over. We hebben een keer een band op Bruijs gehad met zo'n saxofoon. Toen ging het helemaal los. En ik kon er niet meer achter.

Rob:

Ja, morphy komt net ook over bij maar dat was veel trager en rustiger.

Ingo:

Nee maar echt dit zeg maar. Een beetje Ja, neurotische.

Rob:

Misschien komen we er

Wim:

nog op terug.

Rob:

We gaan naar L1.

Wim:

Misschien moeten we ook gewoon een lijntje uitgooien wat we hiermee kunnen. We krijgen nog meer nummers voor 3 avonden.

Rob:

Ja, is zeker.

Ingo:

Dat is waar.

Rob:

We zoeken het op. Zullen we naar LE gaan, jongens?

Ingo:

Van mij mag je.

Rob:

Automatic terminal?

Ingo:

Nee, automatic met de nummer terminal.

Rob:

Ja, automatic. Dat

Ingo:

zijn vrouwen. Er

Wim:

zijn 3 vrouwen en die hebben een bas waar ik gewoon helemaal happy van word. En een drumster. Zo fucking retraite.

Rob:

Wie heb jij hem uitgekozen Wim?

Wim:

Nee, ik ooit voor mij uitgekozen. Heb je

Rob:

de band gezien?

Wim:

Ja, vaker bij keyxpert. Er zijn wat sessies van hem Maar dat was van een oude album dus het is het nieuwe album.

Rob:

De bandnaam komt in ieder geval uit een war hole film kennelijk. Anyway, Ingo.

Ingo:

Ja, dit is de afsluiter van hun nieuwe album. Is het nou? En ze bouwen gewoon op een gestage groeve met pulserende syns en best wel lekkere ritmes en ik vind het gewoon heel krachtig. In your face nummer. Het is niet spoken word zoals we heel veel van die nieuwe bandjes hebben, maar het zit ergens tussen zang en spoken in.

Ingo:

Maar ik vind het heel erg goed werken. En daarom denk ik dat het een hele toffe track is. Mijn laatste voor deze uitzending en dan hebben we hierna eentje van nu toch?

Rob:

De voorlaatste is dit. Automatic

Ingo:

en

Rob:

het nummer heet terminal. Ja, wauw. Automatic. Te gek, sint punk. Een beetje mechanische elegantie ofzo In ieder geval wel een goede soundtrack om mee te verdwalen in een parkeergarage ofzo.

Ingo:

Het was gewoon in het Engels, Rob. We waren niet goed aan luisteren.

Rob:

Was het wel Engels?

Ingo:

Ja, ik heb de tekst. Enough enough. The coffee boilers and the fire doesn't go out. It continuous to burn they and night, they and night.

Rob:

Dat was een mooie Venetica, zal ik dan maar zeggen. We gaan afsluiten, iets wat alles samenvat Wim. Zoals pijn, drang, schoonheid.

Wim:

Ja. Ja we hebben hem live gezien, was bij alle 3. Ik vond het een van de meest indrukwekkende concerten die ik heb gezien. Het is een mix tussen post-punk en techno. Niet iedereen weet dat maar mijn zoontje deed in de techno en post-punkes.

Wim:

Niet ons voordiende tijd voorbij. Komen we op een andere. Hij doet dan aan haar techno. Maar ik vind dat en een zeer gedurvende mix maar ook heel goed uitgevoerd en inmiddels heeft die band ook live een reputatie. Daar word je echt helemaal gelukkig van.

Wim:

Ik krijg nu iets onder mijn neus geduwd oké 343, ik weet niet wat ik daarmee moet. De plaat draait op 343 toeren zullen we dat maar zeggen. Maar Tjalk. Ja, hebben het zelf ook gezien, dus jullie weten precies waar ik het over heb. Er is dus een nieuwe album op komst, nieuwe release.

Wim:

We hebben

Ingo:

het toch met die managers toch zitten borrelen?

Wim:

Jazeker, Maar het heeft nog niet toe geleid tot nu iets Weet je trouwens

Rob:

waar hun naam vandaan komt?

Wim:

Ze komen uit Belfas en de zanger van de band die doet ook films maken en ze hebben ook altijd hele obscure videoclips echt hele obscure videoclips.

Rob:

De naam Tjalk verwijst naar het krijt dat overblijft na een explosie.

Wim:

Oké, nou ja als je een belfast woont dan heb je dat ooit in de verleden heel vaak onder je neus gehad. Deze kalk voorop.

Ingo:

Stevige band. Exclusieve trek.

Wim:

Exclusieve Exclusieve Er zijn geen hele mooie dingen die ik kreeg. Vind het de mooiste om mee af te sluiten. Ik zit aan de thee en jullie aan de bier. Dat is het verschil.

Rob:

Dit was Ser of Attree Radio dames en heren, tot de volgende.

Wim:

Dit was onze eerste echte live-opname.

Rob:

Blijf met open oren en een zakdoek. Dit was zero for three radio. Tot de volgende keer.